II SA/KR 1280/24

II SA/Kr 1280/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-11-20
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-09-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jacek Bursa
Mirosław Bator /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Fronc
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części
Powołane przepisy
Dz.U. 2010 nr 106 poz 675
art 48
Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Piotr Fronc Protokolant: sekretarz sądowy Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2024 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na uchwałę Nr CXXVII/3485/24 Rady Miasta Krakowa z dnia 31 stycznia 2024 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "N. P." I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części § 7 ust. 7 oraz § 14 ust. 1 pkt 5; II. zasądza od Gminy Miasta Krakowa na rzecz strony skarżącej [...] Sp. z o.o. w W. kwotę 787 zł (siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 23 sierpnia 2024 r. P. Sp.z.o.o. z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 31 stycznia 2024 r. nr CXXVII/3485/24 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Nowy Prokocim". Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie:
1/ art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP w związku z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 10 w związku z art. 1 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w związku z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 604, dalej "ustawa o wspieraniu rozwoju" lub "Megaustawa") poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało przyjęciem uchwały w zaskarżonej części, z pominięciem regulacji rangi konstytucyjnej i ustawowej dla tworzenia aktów prawa miejscowego i wprowadzenia rozwiązań zakazujących lub uniemożliwiających realizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, na całym terenie objętym mpzp;
2/ art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju poprzez naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego polegające na wprowadzeniu w zaskarżonej części Uchwały rozwiązań, które wprost uniemożliwiają, jak również mogą uniemożliwiać lokalizowania na całym terenie obowiązywania uchwały inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu u.g.n. także w sytuacji, gdy taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi;
3/ art. 46 ust. 1 -2 Megaustawy w zw. z art, 113 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne oraz art. 4 i art. 15 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 3 pkt 19 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawa z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne poprzez przekroczenie władztwa planistycznego gminy skutkujące sprzecznym z prawem ograniczeniem rozwoju bezprzewodowej sieci telekomunikacyjnej na całym terenie objętym uchwałą, jak również przyjęciem uchwały w zaskarżonej części z naruszeniem zasady neutralności technologicznej, w sposób zagrażający realizacji przez spółkę swoich zobowiązań przetargowych względem Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej;
4/ art. 2, art. 8, art. 20, art. 22, art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 2, art. 37 i art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców w zw. z art. 10 ust. 1 P.t. poprzez ich niezastosowanie i w rezultacie uznanie, że dopuszczalne jest ustalanie uznaniowych ograniczeń w zakresie warunków lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej na obszarze objętym uchwałą, powodujących ograniczenie możliwości rozwoju sieci telekomunikacyjnych, przy braku ograniczeń w lokalizowaniu infrastruktury służącej świadczeniu usług w technologii stacjonarnej, co skutkuje ograniczeniem skarżącej możliwości świadczenia usług w technologii mobilnej, tym samym dyskryminując ją na rynku usług telekomunikacyjnych.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że art. 46 ust. 1 Megaustawy wyłącza możliwość wprowadzania w planach zakazów uniemożliwiających lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, podobnie jak i przyjmowania rozwiązań uniemożliwiających lokalizowania takiej inwestycji, jeżeli jest ona zgodna z przepisami odrębnymi. Przedmiotowe: zakaz lub rozwiązanie, są prawnie dopuszczalne wyłącznie wówczas, jeżeli istnieje konkretny przepis prawa, który je wprowadza. Innymi słowy, omawiany przepis statuuje preferencje planistyczne dla inwestycji telekomunikacyjnych na terenach objętych planem, czyli ogranicza władztwo planistyczne gminy w zakresie w jakim kształtuje ona zasady lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. W konsekwencji w planie nie można ustanawiać zakazów lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Postanowienia planu miejscowego dotyczące lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej powinny realizować ustawową zasadę otwartości na te inwestycje, zatem treść mpzp, jak i jego wykładnia powinny zmierzać do stworzenia warunków proinwestycyjnych. Przepis § 7 ust. 7 uchwały określa zasady inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej – infrastruktury telekomunikacyjnej ustanawiając zakaz lokalizowania wolnostojących masztów antenowych na całym obszarze planu. Jednocześnie plan teoretycznie zezwala na lokalizację anten, masztów, stacji bazowych i innych urządzeń technicznych na obiektach budowlanych znajdujących się na wybranych terenach o przeznaczeniu usługowym oraz mieszkaniowym wielorodzinnym pod warunkiem, że dochowana będzie ustalona w mpzp dla tych terenów maksymalna wysokość zabudowy. Skarżone postanowienia zdaniem spółki są sprzeczne z prawem. Po pierwsze, nie ma żadnego przepisu odrębnego, zgodnie z którym lokalizacja wolnostojących masztów antenowych byłaby sprzeczna. Obszar objęty uchwałą ma 87 ha i położony jest w dużej odległości poza ścisłym centrum K., obejmuje tereny o przeznaczeniu usługowym i mieszkalnym. Tym samym brak jest racjonalnych, technicznych, czy prawnych przesłanek, aby cały obszar wyłączyć z możliwości lokalizowania wolnostojących masztów antenowych. Wręcz przeciwnie tego typu tereny stanowią naturalnie optymalny obszar do posadowienia wolnostojących masztów antenowych, które bez większego wpływu na tkankę miejską, mogą spełniać swoją rolę w propagacji sygnału radiowego. Po drugie rozwiązanie zezwalające na lokalizowanie stacji bazowych (anten i masztów) na obiektach budowlanych w wybranych terenach zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (zabudowanych głownie wieżowcami po 10-12 pięter) oraz wybranych terenach zabudowy usługowej, w tym terenów o przeznaczeniu na budynki oświaty (żłobki, szkoły, przedszkola) o ile ich wysokość nie przekracza maksymalnej wysokości wyznaczonej mpzp dla tych terenów, jest zezwoleniem pozornym. Na terenach MW - to jest terenach o przeznaczeniu mieszkaniowym wielorodzinnym, wzniesione są wieżowce, budynki o 10-12 piętrach, których wysokość oscyluje koło 35 m, a zatem jest niemal równa dopuszczalnej maksymalnej wysokości dopuszczonej planem dla tych terenów - 36 m. Dodatkowo z nieznanych spółce powodów uchwała zezwala na lokalizowanie stacji bazowych jedynie na 14 wyodrębnionych terenach MW z 29 tego typu terenów oznaczonych w mpzp. Niewątpliwie z uwagi na wysokość budynków mieszkalnych typu wieżowiec, takie obiekty budowalne są bardzo często wykorzystywane przez operatorów telekomunikacyjnych do posadowienia stacji bazowej, gdyż taka infrastruktura naturalnie zapewnia najlepszy, optymalny zasięg. Uchwała w skarżonym zakresie uniemożliwia zlokalizowanie inwestycji celu publicznego, gdyż bez powodu ogranicza ilość terenów MW, na których dopuszczalne są takie inwestycje, a ponadto istniejące na dzień dzisiejszy obiekty budowlane na tych terenach niemal maksymalnie wyczerpują już dopuszczalną mpzp wysokość zabudowy. W konsekwencji nie ma praktycznej możliwości, aby jakakolwiek stacja bazowa mogła powstać na terenach MW, gdyż nawet niewielka konstrukcja wsporcza posadowiona na dachu budynków będzie naruszać wymóg uchwały odnoszący się do maksymalnej wysokości zabudowy. Dopuszczona planem maksymalna wysokość zabudowy dla terenów usługowych, w tym również terenów przeznaczonych na budynki z zakresu oświaty (żłobki, przedszkola, szkoły), czy ochrony zdrowia, to zaledwie 16 m. Istniejące na dzień dzisiejszy obiekty budowlane na tych terenach wyczerpują już dopuszczalną mpzp wysokość zabudowy. Zresztą tak niska dopuszczalna maksymalna wysokość oznacza, że nie można na tym terenie zlokalizować stacji bazowej, której zasięg dotarłby do najbliższych zabudowań mieszkalnych. Wobec faktu, że tereny usługowe są otoczone przez tereny o zabudowie wielomieszkaniowej, to jest przez wysokie wieżowce, posadowienie stacji bazowej ha budynku usługowym jest całkowicie bezzasadne z technicznego punktu widzenia. Spółka podkreśla także fakt, że z 16 terenów oznaczonych w planie symbolem U, dopuszczalne jest lokalizowanie stacji bazowych jedynie na 7 tego typu terenach. Natomiast całkowicie iluzoryczne jest rzekome dopuszczenie przez mpzp lokalizowania stacji bazowych na budynkach oświaty i ochrony zdrowia, gdyż w K. od lat istnieje zakaz lokalizowania infrastruktury telekomunikacyjnej na tego typu budynkach. Twórcy uchwały zdają się nie rozumieć lub ignorować fakt, że kryterium wysokości ma dla infrastruktury telekomunikacyjnej w technologii mobilnej krytyczne znaczenie. Aby stacja bazowa mogła spełniać swoje funkcje takie jak komunikowanie się z innymi stacjami bazowymi tworzącymi sieć telekomunikacyjną, czy łączenie z urządzeniami końcowymi (aparaty telefoniczne, laptopy itp.) z częścią stałą cyfrowej sieci telekomunikacyjnej, to jej anteny sektorowe i radioliniowe winny znajdować się na takiej wysokości, aby "górować" nad istniejącą zabudową, a antenowe konstrukcje wsporcze zapewniać bezpieczeństwo konstrukcji także podczas niekorzystnych warunków atmosferycznych. Technologia działania stacji bazowej wymaga, aby antena była zainstalowana na odpowiedniej wysokości. Uchwała w zaskarżonej części wyłącza lokalizowanie na jej terenie stacji bazowych telefonii komórkowej, tak, aby możliwe było ich poprawne działanie zgodnie z przeznaczeniem, gdyż zakazuje lokalizowania wolnostojących masztów antenowych na całym terenie i w istocie eliminuje możliwość zlokalizowania stacji bazowych w innej formie, to jest na budynkach, gdyż ich wysokość wyczerpuję już dozwoloną maksymalną wysokość zabudowy, a dodatkowo są to budynki usługowe znacząco niższe niż otaczające je budynki mieszkalne. Całkowicie niedopuszczalne w akcie prawnym są również postanowienia opisane w § 14 ust. 1 pkt 5 uchwały jako blankietowe i niespełniające standardów przyzwoitej legislacji, a przez to otwierające pole do dowolnych interpretacji (czy wręcz nadinterpretacji) przez osobę rozstrzygającą wniosek inwestora. Zdaniem [...] niezrozumiałe, nadmiarowe, niedopuszczalne i niezgodne z art. 46 Megaustawy jest opisowe określenie zasady obsługi obszaru w zakresie infrastruktury technicznej (§ 14 ust. 1 pkt 5 Uchwały) - zarowno telekomunikacyjnej, jak i elektroenergetycznej. Plan nakazuje, aby lokalizacja obiektów i urządzeń budowlanych z zakresu elektroenergetyki i telekomunikacji następowała z nakazem uwzględniania ochrony zdrowia ludności przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych, przy czym nie wyjaśnia co pod pojęciem tego nakazu się mieści. Ochrona zdrowia ludności przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych stanowi domenę przepisów bezwzględnie obowiązujących z zakresu ochrony środowiska. Nie są to przepisy lokalne, tworzone przez samorządy, ale ustawy i rozporządzenia, które obowiązują wszystkich adresatów zawartych w nich norm. W szczególności zastosowanie mają art. 121 i 122 ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz wydane na podstawie delegacji ustawowej z art. 122 PoS dwa rozporządzenia Rozporządzenie z dnia wykonawcze 17 grudnia 2019 r. Ministra Zdrowia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektroenergetycznych w środowisku i Rozporządzenie z dnia 17 lutego 2020 r. Ministra Klimatu w sprawie sposobów sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Skoro zatem przepisy rangi ustawowej i akty wykonawcze (rozporządzenia) regulują daną materię w sposób bezwzględnie obowiązujący, to brak jest przesłanek, aby w akcie prawa miejscowego ustalać niejasne i nie wiadomo dp czego się odnoszące zasady związane z tą tematyką. Nieznane są Spółce powody dlaczego lokalizacja obiektów i urządzeń budowlanych tylko i wyłącznie z zakresu elektroenergetyki oraz telekomunikacji musi uwzględniać nakaz ochrony zdrowia ludności, natomiast lokalizacja żadnych innych obiektów, czy inwestycji takich nakazów spełniać nie musi. Nie jest w rzeczywistości możliwe, aby były to jedyne typy inwestycji, co do których gmina musi wdrażać dodatkowe wymagania (nie wiadomo jakie) ochronne wobec mieszkańców, skoro wszelkie limity związane z promieniowaniem elektromagnetycznym są określane przepisami bezwzględnie obowiązującymi i to one spełniają funkcję ochronną w zakresie środowiska i zdrowia łudzi. Pozostałe postanowienia uchwały nie wprowadzają analogicznych nakazów np. wobec lokalizacji obiektów, które mogą powodować hałas, zanieczyszczenia itp. Skoro zatem racjonalny uchwałodawca lokalny zdecydował się na wprowadzenie do aktu prawa miejscowego skarżonego przepisu, to należy uznać, że jest to norma wiążąca organ przy wydawaniu decyzji związanej z inwestycją, która emituje pole elektromagnetyczne. Nie wiadomo jednak jakie kryteria będą decydować o uznaniu przez urzędnika, czy dana inwestycja z zakresu elektroenergetyki lub telekomunikacji spełnia albo nie spełnia nakazu "ochrony zdrowia ludności przed promieniowaniem elektromagnetycznym". Jeśli jedynym kryterium miałoby być dotrzymanie ogólnie i bezwzględnie obowiązujących limitów promieniowania PEM, bądź innych wymagań środowiskowych wynikających z ustaw lub rozporządzeń, to skarżony przepis uznać należy za całkowicie zbędny (tym bardziej, że w procedurze dotyczącej pozyskania pozwolenia na budowę nie dokonuje się tego typu pomiarów i sprawdzenia dotrzymania limitów PEM). Jeśli natomiast miałyby w grę wchodzić inne kryteria, to będą one całkowicie uznaniowe, subiektywne, nietransparentne i zależne jedynie od osoby rozstrzygającej indywidualną sprawę administracyjną, a zatem niemogące się pogodzić z zasadą demokratycznego państwa prawa. W konkluzji skarżąca spółka wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały w części tj. § 7 ust. 7 uchwały oraz § 14 ust. 1 pkt 5 uchwały.
W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Krakowa wniosła o jej oddalenie. Organ podniósł, że obszar znajdujący się w granicach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Nowy Prokocim" stanowi powierzchnię 87,03 ha i położony jest w południowej części miasta K., na terenie dzielnicy XII B. - P.. Obszar ten jest w większości zainwestowany, zdecydowanie przeważa w nim zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna i w związku z tym pełni on głownie funkcję mieszkalną. Osiedle Mieszkaniowe P. N. powstało w latach w 1976-82 r., wg proj. A. K. w technologii wielkoblokowej i wielkopłytowej, z zabudową o wysokości od 3 do 12 kondygnacji. Są to zaplanowane kompleksowo zespoły zabudowy wielorodzinnej, którym towarzyszy duża ilość międzyblokowej zieleni urządzonej oraz obiekty usługowe: szkoły, przedszkola a także rożnego typu usługi podstawowe. W zachodniej części obszaru objętego ustaleniami planu występują pojedyncze enklawy zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wraz z zielenią przydomową. Na terenie objętym ustaleniami planu zlokalizowane są również budynki użyteczności publicznej takie jak: szkoły podstawowe, przedszkola, żłobki, przychodnia zdrowia, basen, poczta oraz kościół. Ponadto występują liczne obiekty usługowe, obiekty i punkty gastronomiczne oraz obiekty handlowe, a także plac targowy. W przestrzeniach między blokami wyróżniają się lokalne miejsca spotkań z alejkami spacerowymi oraz placami zabaw. Te niezabudowane przestrzenie z zielenią pomiędzy blokami mieszkalnymi pełnią na zabudowanych działkach rolę stref wypoczynku. Mając na względzie te uwarunkowania wprowadzono w §7 ust. 7 pkt 2 uchwały zakaz lokalizacji wolnostojących masztów antenowych. Zgodnie z art. 9 ust. 4, 15 ust. 1 oraz 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym w dacie uchwalenia skarżonego planu miejscowego, istniał prawny wymóg zgodności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z wytycznymi Studium. Zgodnie z wytycznymi Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Krakowa uchwalonym uchwałą Rady Miasta Krakowa nr CXII/1700/14 z dnia 9 lipca 2014 r., osiedle P. N. zostało wskazane jako obszar wymagający rehabilitacji zabudowy blokowej znajdujący się poza obszarem śródmieścia (tom II Studium, str. 156). Wg wskazań II Tomu Studium, str. 42 jako główne cele i priorytety polityki przestrzennej na terenach zabudowy miejskiej zostały wskazane: rehabilitacja zabudowy osiedlowej, utrzymanie osiedli i nadanie nowej jakości ogólnodostępnym terenom zieleni osiedlowej, ochrona i tworzenie nowych sieci przestrzeni publicznych, przekształcenie terenów zdegradowanych poprzemysłowych w nowoczesne centra usługowe i przemysłu wysokich technologii, ochrona cennych, utrwalonych historycznie zespołów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Biorąc zatem pod uwagę wytyczne Studium, celami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego było, zgodnie z §3 uchwały, określenie zasad zrównoważonego rozwoju przestrzenno-funkcjonalnego obszaru poprzez ochronę układu kompozycyjnego osiedli mieszkaniowych, ochronę i wyznaczenie terenów zieleni i przestrzeni publicznych określenie zasad kształtowania nowej zabudowy i obsługi komunikacyjnej. Ponadto w planie miejscowym została na podstawie §5 ust. 1 pkt 7 uchwały oraz na rysunku planu wyznaczona strefa rehabilitacji zabudowy blokowej osiedla N. P., dla której został ustalony nakaz ochrony istniejącego osiedla N. P., które należy rozumieć jako przestrzenne założenie urbanistyczno-architektoniczne zawierające zespoły budowlane, pojedyncze budynki, oraz formy zaprojektowanej zieleni rozmieszczone w układzie ulic, tworzące całość kompozycyjną i funkcjonalną (§13 pkt 1 uchwały). Przechodząc do zarzutów spółki w zakresie wprowadzenia w §7 ust 7 pkt 1 uchwały wymogu uwzględnienia maksymalnych wysokości zabudowy w poszczególnych terenach, należy podkreślić, że parametr maksymalnej wysokości zabudowy jest zgodny z wytycznymi Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Krakowa dla terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i terenów zabudowy usługowej. Podkreślić należy również, że wyznaczenie parametru maksymalnej wysokości zabudowy jest, na podstawie art 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, obowiązkowym elementem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w wyroku z 10 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 1339/22 stwierdził, że "wprowadzenie zapisów dotyczących maksymalnej wysokości urządzeń telekomunikacyjnych leżało w gestii uprawnie prawodawcy lokalnego, a zatem nie naruszył on przepisu art 46 ust 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych". Odnosząc się natomiast do wprowadzonego w § 7 ust 7 pkt 2 zakazu wolnostojących masztów z zakresu łączności publicznej, należy stwierdzić, że zakaz ten został wprowadzony prawidłowo, z uwagi na konieczność zachowania wartości architektonicznych układu urbanistycznego osiedla N. P. wraz z zielenią towarzyszącą. Zakaz ten znajduje swoją podstawę prawną w art 1 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 2024 r. poz. 1130), na podstawie którego w planowaniu i zagospodarowaniu należy uwzględnić zwłaszcza wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, a także walory architektoniczne i krajobrazowe. Niewątpliwie maszty wolnostojące w rażący sposób zaburzają ład przestrzenny obszarów zabudowanych, a także tych o charakterze otwartym i cennym przyrodniczo, oraz podmiejskim. Ponadto należy zauważyć, że dopuszczenie masztów wolnostojących stanowiłoby wyłom w przyjętych rozwiązaniach i stałoby w sprzeczności z celami planu. Ustalony zakaz nie ogranicza rozwoju sieci bezprzewodowych. Wyklucza jedynie pewien rodzaj urządzenia (wolnostojący maszt), lecz nie wpływa na możliwość lokowania urządzeń łączności na innych obiektach budowlanych. W planie miejscowym występują tereny z dopuszczeniem lokalizacji inwestycji z zakresu łączności publicznej, w których maksymalna wysokość zabudowy dla obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej jest o co najmniej 5 m wyższa niż aktualna wysokość istniejących budynków czy budowli. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 210/21 "w art. 46 ustawy z 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (...) nie chodzi tutaj o to, że w pianie miejscowym nie mogą być umieszczane w ogóle zakazy dotyczące urządzeń łączności publicznej. Chodzi bowiem o takie zakazy (oraz inne rozwiązania), które mogłyby uniemożliwić lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej.(..) Trzeba kategorycznie stwierdzić, że wskazany zakaz lokowania wolnostojących masztów z zakresu łączności w obszarze planu w żadnym stopniu nie oznacza ograniczenia rozwoju sieci bezprzewodowych. Oznacza tylko, że pewien rodzaj urządzenia, w tym przypadku maszt, został wykluczony jako nośnik urządzeń łączności, co absolutnie nie wpływa na możliwość lokowania tych urządzeń na innych nośnikach. (...). Za niezrozumiałe należy uznać kwestionowanie przez spółkę zapisów § 7 ust. 7 pkt 3 uchwały, na podstawie którego zostały wyznaczone tereny, w których dopuszczono lokalizację urządzeń z zakresu łączności publicznej. W ocenie spółki, wyłączenie pozostałych terenów spowodowało niemożliwość lokalizacji tych urządzeń na całym obszarze planu, podczas gdy w rzeczywistości wprowadzona w § 7 ust. 7 pkt 3 uchwały zasada nie spowodowała tych ograniczeń. W dalszym ciągu jest możliwa instalacja urządzeń z zakresu łączności publicznej, a na obszarze objętym skarżonym planem miejscowym znajdują się stacje nadawcze telefonii komórkowych. W sprawie kwestionowanego przez stronę skarżącą zapisu § 14 ust. 1 pkt 5 uchwały, należy podkreślić, że zgodnie z § 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na podstawie którego został sporządzony skarżony plan miejscowy, ustalenia dotyczące zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego powinny zawierać nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów wynikającego z potrzeb ochrony środowiska oraz obowiązujących ustaleń planów ochrony. W związku z powyższym, Gmina miała umocowanie prawne do wprowadzenia kwestionowanej przez spółkę zasady, która ma charakter ogólny i nie wyłącza ani również nie modyfikuje treści obowiązujących norm krajowych odnoszących się do dopuszczalnych wartości promieniowania pól elektromagnetycznych, w szczególności rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Nie da się zaprzeczyć, że urządzenia infrastruktury technicznej z zakresu telefonii komórkowej mobilnej emitują fale elektromagnetyczne, a ww. rozporządzenie wykonawcze dotyczy wszystkich tego typu urządzeń, gdyż określa dopuszczalne zakresy częstotliwości pól elektromagnetycznych, dla których określa się parametry fizyczne oraz dopuszczalne wartości parametrów fizycznych - dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i miejsc dostępnych dla ludności (tj. również dla terenów przeznaczonych w pianie miejscowym pod usługi). Dlatego też wprowadzając powyższą zasadę określoną w 13 ust 1 pkt 5 uchwały, nie doszło do naruszenia zasady władztwa planistycznego gminy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przy czym na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Sąd dokonuje zatem kontroli legalności aktów prawa miejscowego pod względem ich zgodności z prawem materialnym jak i zachowania przez organy planistyczne przepisów postępowania.
Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu poddana jest ocena legalności uchwały Rady Gminy Krakowa, w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Nowy Prokocim". Strona skarżąca – przedsiębiorca telekomunikacyjny skarży cztery zapisy tego planu zarzucając, że naruszają one art. 46 ust 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U.2023.733 t.j). W ocenie sądu skarga zasługuje na uwzględnienie.
Przepis art. 48 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 733 z późn. zm) stanowi, że przedsiębiorca telekomunikacyjny oraz Prezes UKE mogą zaskarżyć, w zakresie telekomunikacji, uchwałę w sprawie uchwalenia planu miejscowego. Przepis ten stanowi samodzielną niezależną i opartą o inne przesłanki niż te, o których mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, podstawę do skarżenia uchwał w przedmiocie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (podobnie do kompetencji wojewody wynikających z art. 93 ustawy o samorządzie gminnym), przy czym legitymacja skarżącego jako przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, ograniczona jest do tych zapisów uchwały w sprawie planu miejscowego, które wprost dotyczą lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu telekomunikacji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 maja 2019 r. II OSK 1814/17). W kontrolowanej sprawie oczywistym jest, że strona skarżąca posiada status przedsiębiorcy telekomunikacyjnego ze względu na prowadzoną przez nią działalność. Nadto, skarga wniesiona na uchwałę Rady Miasta Krakowa dotyczy wyłącznie tej części kwestionowanego aktu, w jakim odnosi się on do lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu telekomunikacji. Dlatego też uznać należało, że strona skarżąca posiada legitymację czynną w sprawie będącej przedmiotem skargi, czego zresztą organ nie kwestionował. Stwierdzenie powyższej okoliczności otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.
Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 293 z późn. zm. dalej "u.p.z.p.) stanowi, że istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Z treści tego przepisu wynika, że przewiduje on trzy rodzaje wad planu miejscowego powodujących jego nieważność, tj. naruszenie zasad sporządzania planu, istotne naruszenie trybu jego sporządzania oraz naruszenie właściwości organów uczestniczących w procesie jego sporządzania. Tryb sporządzania planu odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu, a skończywszy na uchwaleniu planu. Zaniechanie którejś z czynności może stanowić istotne naruszenie trybu, skutkujące nieważnością uchwały w całości lub części. Natomiast pojęcie zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego należy wiązać ze sporządzeniem aktu planistycznego, a więc merytoryczną zawartością aktu planistycznego (część testowa, graficzna i załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Podstawą uwzględnienia skargi na uchwałę dotyczącą planu może być wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego oraz przekroczenie przysługującego gminie, z mocy art. 3 ust. 1 oraz art. 1 u.p.z.p. władztwa planistycznego.
Przenosząc te uwagi natury ogólnej, na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że formalny proces sporządzania i uchwalania uchwały był prawidłowy, nadto nie był kwestionowany przez stronę skarżącą. Sąd nie dostrzegł naruszenia trybu sporządzania zaskarżonego planu miejscowego. Wszystkie czynności nakazane przepisem art.17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zostały przeprowadzone.
W skardze zakwestionowano następujące dwa przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Dąbie" tj. § 7 ust 7, oraz § 14 ust 1pkt 5. Przepisy § 7 ust 7ma brzmienie – Zasady odnoszące się do lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej – infrastruktury telekomunikacyjnej (w tym telefonii komórkowej):
1) nakaz uwzględnienia wyznaczonych w planie maksymalnych wysokości zabudowy
w poszczególnych terenach
2) zakaz lokalizacji wolnostojących masztów z zakresu łączności publicznej;
3) dopuszczenie lokalizacji inwestycji z zakresu łączności publicznej, takich jak anteny, maszty, stacje bazowe i inne urządzenia techniczne na obiektach budowlanych, w terenach: MW.1, MW.3, MW.4, MW.5, MW.6, MW.7, MW.14, MW.22, MW.23, MW.24, MW.25, MW.26, MW.28, MW.29, U.5, U.7, U.9, U.10, U.12, U.14, U.16, Uo.1, Uo.2, Uo.3, Uo.4, Uo.5, Uo.6, Uo.7, Uz.1, Uks/U.1, Ui.4.
Z kolei przepis § 14 ust 1pkt 5 zaskarżonej uchwały stanowi, zasadę lokalizacji obiektów i urządzeń budowlanych z zakresu elektroenergetyki i telekomunikacji z nakazem uwzględniania ochrony zdrowia ludności przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych.
Zgodnie z art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zwany dalej "planem miejscowym", nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi (ust 1). Nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi (ust 1a). Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu (ust 2).
Podkreślenia wymaga, że w uzasadnieniu projektu ustawy wprowadzającej tę regulację (Sejm RP VI kadencji, Nr druku 2546) wskazano, że w art. 46 przyjęto zasadę, że żaden plan miejscowy nie może na jakimkolwiek obszarze zakazywać ani uniemożliwiać świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych, w szczególności poprzez zakazy lub ograniczenia, o ile nie jest to konieczne dla ochrony bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, przyrody, zdrowia, zabytków albo ze względu na inny ważny interes publiczny. Wskazano również, że przepis ten ma stanowić punkt oparcia dla weryfikacji tego, czy ograniczenia i zakazy w planach miejscowych mają merytoryczne uzasadnienie i są konieczne w demokratycznym państwie prawa.
Sam ustawodawca wskazuje zatem cel regulacji zamieszczonej w art. 46 ust 1 w/w ustawy. Chodzi w nim o wykluczenie zakazów i ograniczeń w lokalizowaniu infrastruktury telekomunikacyjnej przez zapisy miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego z tym zastrzeżeniem, że zakazy te i ograniczenia nie są związane z ochroną nadrzędnych wartości jakimi są bezpieczeństwo państwa, bezpieczeństwo porządku publicznego, ochrona środowiska, przyrody, zdrowia oraz zabytków. Prawodawca lokalny może więc w drodze uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wprowadzać ograniczenia lub zakazy, także w zakresie lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych, jeżeli jest to niezbędne do ochrony wartości o których mowa wyżej. W tym też zakresie ograniczenia i zakazy, o ile nie naruszają zasad sporządzania planu miejscowego nie mogą być uznane za nielegalne. Jeżeli jednak zakazy dotyczące lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych są arbitralne, pozbawione uzasadnienia dotyczącego ochrony wartości, o których mowa wyżej tj. ochrony bezpieczeństwa państwa, bezpieczeństwa porządku publicznego, środowiska, przyrody, zdrowia czy też zabytków, należy uznać je za nielegalne. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 grudnia 2019 r. II OSK 3131/18 plan miejscowy nie może wprowadzać na całym obszarze objętym planem zakazu lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych, uniemożliwiającego lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Nie oznacza to jednak, że plan miejscowy nie może wprowadzać pewnych ograniczeń, czy to w zakresie lokalizacji inwestycji, ich rozmieszczenia w terenie, czy też ograniczeń co do rodzaju urządzeń z uwagi na miejsca, w których będą zlokalizowane, bądź ograniczeń z uwagi na ochronę innych wartości istotnych z punktu widzenia gospodarowania przestrzenią.
W ocenie sądu, wprowadzony w § 7 ust. 7 pkt 2 oraz 3 uchwały tj. całkowity zakaz lokalizacji wolnostojących masztów z zakresu łączności publicznej, na całym obszarze planu oraz opuszczenie lokalizacji inwestycji z zakresu łączności publicznej, takich jak anteny, maszty, stacje bazowe i inne urządzenia techniczne na obiektach budowlanych, w oznaczonych terenach zabudowy wielorodzinnej i usługowej naruszają przepis 46 ust 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.
Organ, w odpowiedzi na skargę wskazał, że obszar znajdujący się w granicach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Nowy Prokocim" stanowi powierzchnię 87,03 ha i położony jest w południowej części miasta K., na terenie dzielnicy XII B. - P.. Obszar ten jest w większości zainwestowany, zdecydowanie przeważa w nim zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna i w związku z tym pełni on głownie funkcję mieszkalną. Osiedle Mieszkaniowe P. N. powstało w latach w 1976-82 r., wg proj. A. K. w technologii wielkoblokowej i wielkopłytowej, z zabudową o wysokości od 3 do 12 kondygnacji. Są to zaplanowane kompleksowo zespoły zabudowy wielorodzinnej, którym towarzyszy duża ilość międzyblokowej zieleni urządzonej oraz obiekty usługowe: szkoły, przedszkola a także rożnego typu usługi podstawowe. W zachodniej części obszaru objętego ustaleniami planu występują pojedyncze enklawy zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wraz z zielenią przydomową. Na terenie objętym ustaleniami planu zlokalizowane są również budynki użyteczności publicznej takie jak: szkoły podstawowe, przedszkola, żłobki, przychodnia zdrowia, basen, poczta oraz kościół. Ponadto występują liczne obiekty usługowe, obiekty i punkty gastronomiczne oraz obiekty handlowe, a także plac targowy. W przestrzeniach między blokami wyróżniają się lokalne miejsca spotkań z alejkami spacerowymi oraz placami zabaw. Te niezabudowane przestrzenie z zielenią pomiędzy blokami mieszkalnymi pełnią na zabudowanych działkach rolę stref wypoczynku. Mając na względzie te uwarunkowania wprowadzono w §7 ust. 7 pkt 2 uchwały zakaz lokalizacji wolnostojących masztów antenowych (...).Przechodząc do zarzutów spółki w zakresie wprowadzenia w §7 ust 7 pkt 1 uchwały wymogu uwzględnienia maksymalnych wysokości zabudowy w poszczególnych terenach, należy podkreślić, że parametr maksymalnej wysokości zabudowy jest zgodny z wytycznymi Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Krakowa dla terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i terenów zabudowy usługowej. Podkreślić należy również, że wyznaczenie parametru maksymalnej wysokości zabudowy jest, na podstawie art 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, obowiązkowym elementem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (...).Odnosząc się natomiast do wprowadzonego w § 7 ust 7 pkt 2 zakazu wolnostojących masztów z zakresu łączności publicznej, należy stwierdzić, że zakaz ten został wprowadzony prawidłowo, z uwagi na konieczność zachowania wartości architektonicznych układu urbanistycznego osiedla N. P. wraz z zielenią towarzyszącą.
Wyżej przytoczona argumentacja, w ocenie sądu, nie jest wystarczająca do uznania, tego zakazu za legalny. Istotą wprowadzenia regulacji z art. 46 ust. 1 i 2 ww. ustawy było stworzenie możliwości zapewnienia jak największej liczbie odbiorców dostępu do bezprzewodowych sieci telekomunikacyjnych. Zasada ta pozwala zatem na dokonywanie oceny celowości wprowadzonych w planie miejscowym zakazów i ograniczeń, co jednocześnie wymaga wykazania, że w przeciwnym razie obowiązująca treść planu miejscowego będzie prowadziła do powstawania obszarów niedostępnych lub z ograniczonym dostępem dla rozwoju sieci bezprzewodowych, a więc sprzecznych z celami ustaw (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2022 r. II OSK 1704/19 oraz z dnia 25 stycznia 2022 r. II OSK 1176/19). Jak już była mowa wyżej, wprowadzane do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego zakazy i ograniczenia w lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych, tylko wtedy mogą być uznane za legalne, gdy służą ochronie bezpieczeństwa państwa, porządku publicznego, środowiska, przyrody, zdrowia czy też zabytków. Organ nie wykazał, aby zakaz ten służył jakiemukolwiek z tych celów. Jak mowa wyżej, regulacja zawarta w art. 46 ust 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, ma na celu zapewnienie jak największej liczbie odbiorców, dostęp do bezprzewodowych sieci na całym obszarze objętym zapisami planu. Zapis ten jest jawnie sprzeczny z celami w/w ustawy i musi wiązać się właśnie z upośledzeniem tych terenów w wysokiej jakości sygnał telekomunikacyjny. Wskazać też należy, że orzecznictwo, dopuszcza lokalizacje tego typu urządzeń w terenach zabudowy także mieszkaniowej wiążąc ją z nieznacznym oddziaływaniem tych urządzeń na środowisko (por wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2023 r. II OSK 1623/20). Poza wszystkim, kwestionowany zapis dyskryminuje inwestycje radiofonii komórkowej względem urządzeń podobnych, takich jak słupy elektryczne (np. wysokiego napięcia) lub inne urządzenia podobnego przeznaczenia, które w tych terenach (podobnie jak w terenach mieszkaniowych) można zgodnie z planem realizować.
Zdaniem sądu przedstawiona w skardze argumentacja jest przekonująca. Podniesiono w niej, że rozwiązanie zezwalające na lokalizowanie stacji bazowych (anten i masztów) na obiektach budowlanych w wybranych terenach zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (zabudowanych głownie wieżowcami po 10-12 pięter) oraz wybranych terenach zabudowy usługowej, w tym terenów o przeznaczeniu na budynki oświaty (żłobki, szkoły, przedszkola) o ile ich wysokość nie przekracza maksymalnej wysokości wyznaczonej mpzp dla tych terenów, jest zezwoleniem pozornym. Na terenach MW - to jest terenach o przeznaczeniu mieszkaniowym wielorodzinnym, wzniesione są wieżowce, budynki o 10-12 piętrach, których wysokość oscyluje koło 35 m, a zatem jest niemal równa dopuszczalnej maksymalnej wysokości dopuszczonej planem dla tych terenów - 36 m. Dodatkowo z nieznanych spółce powodów uchwała zezwala na lokalizowanie stacji bazowych jedynie na 14 wyodrębnionych terenach MW z 29 tego typu terenów oznaczonych w mpzp (...).Uchwała w skarżonym zakresie uniemożliwia zlokalizowanie inwestycji celu publicznego, gdyż bez powodu ogranicza ilość terenów MW, na których dopuszczalne są takie inwestycje, a ponadto istniejące na dzień dzisiejszy obiekty budowlane na tych terenach niemal maksymalnie wyczerpują już dopuszczalną mpzp wysokość zabudowy (...).Dopuszczona planem maksymalna wysokość zabudowy dla terenów usługowych, w tym również terenów przeznaczonych na budynki z zakresu oświaty (żłobki, przedszkola, szkoły), czy ochrony zdrowia, to zaledwie 16 m. Istniejące na dzień dzisiejszy obiekty budowlane na tych terenach wyczerpują już dopuszczalną mpzp wysokość zabudowy. Zresztą tak niska dopuszczalna maksymalna wysokość oznacza, że nie można na tym terenie zlokalizować stacji bazowej, której zasięg dotarłby do najbliższych zabudowań mieszkalnych. Wobec faktu, że tereny usługowe są otoczone przez tereny o zabudowie wielomieszkaniowej, to jest przez wysokie wieżowce, posadowienie stacji bazowej ha budynku usługowym jest całkowicie bezzasadne z technicznego punktu widzenia.
W ocenie sądu, także zapis zamieszczony w § 7 ust.1 pkt 1 również uznać należy za wadliwy. Stacja bazowa, by mogła spełniać swoje funkcje takie jak propagacja sygnału, komunikowanie się z innymi stacjami bazowymi tworzącymi sieć telekomunikacyjną, czy łączenie z urządzeniami końcowymi (aparaty telefoniczne, laptopy itp.) z częścią stałą cyfrowej sieci telekomunikacyjnej, to jej anteny sektorowe i radioliniowe winny znajdować się na takiej wysokości, aby "górować" nad istniejącą zabudową, a antenowe konstrukcje wsporcze zapewniać bezpieczeństwo konstrukcji także podczas niekorzystnych warunków atmosferycznych. Technologia działania stacji bazowej wymaga zatem, aby antena była zainstalowana na odpowiedniej wysokości. Jak zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie z dnia 21 września 2023 r. II SA/Kr 749/23 " Niewątpliwie określenie maksymalnej wysokości zabudowy określonego rodzaju zabudowy ma związek z cechami tej zabudowy i może nie być adekwatna do obiektów z zakresu łączności publicznej (...). Tymczasem ze względów technologicznych i funkcjonalnych anteny sektorowe i radioliniowe, stanowiące ogniwo infrastruktury telekomunikacyjnej, powinny być montowane na konstrukcjach wsporczych (masztach) na odpowiedniej wysokości i co do zasady ponad istniejącą zabudową". Pogląd ten w pełni podziela sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę. Zapisy zamieszczone w § 7 ust 7są niezgodne z art. 46 ust 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.
Co zapisu zamieszonego w § 14 ust 1 pkt 5 - zasadę lokalizacji obiektów i urządzeń budowlanych z zakresu elektroenergetyki i telekomunikacji z nakazem uwzględniania ochrony zdrowia ludności przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych, w ocenie sądu jest to zapis wadliwy, zgodzić należy się ze stroną skarżącą, że zapisy te mają charakter blankietowy i nie spełniają standardów dobrej legislacji, a przez to otwierające pole do dowolnych interpretacji tych zapisów i to przez podmioty do tego nieuprawnione (nie mające wiedzy na temat ochrony zdrowia) a rozstrzygających np. wniosek inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę w aspekcie zgodności projektu budowlanego z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Infrastruktura telekomunikacyjna, nie może oczywiście stwarzać zagrożenia zdrowia ludzi. Spełnienie tego wymogu zagwarantowane jest przepisami rangi ustawowej, a plan miejscowy w kwestie te nie powinien ingerować. Poza tym jak mowa wyżej, ocena tych kwestii nie leży w kompetencjach i praktycznych możliwościach organu oceniającego zgodność inwestycji z zapisami planu miejscowego. Przepisy te posługują się przy tym pojęciami potocznymi, niemającymi oparcia w przepisach prawa, w tym w definicjach legalnych, co jest sprzeczne z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kwestie normowane przytoczoną wyżej regulacją, wykraczają zatem poza materię do normowania której prawodawca lokalny został uprawniony przepisem art. 15 tejże ustawy.
Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a., orzeczono w pkt I wyroku. O kosztach orzeczono w pkt II wyroku na podstawie art. 200 P.p.s.a.