II SA/Kr 1275/04

II SA/Kr 1275/04 - Postanowienie WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2007-04-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-11-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Andrzej Irla /przewodniczący sprawozdawca/
Renata Czeluśniak
Robert Sawuła
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Sygn. akt II SA/ Kr 1275/ 04 POSTANOWIENIE Dnia 5 kwietnia 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla (spr.) Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak WSA Robert Sawuła (del.) Protokolant: Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi W. I. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania czynności egzekucyjnych postanawia skargę odrzucić
Uzasadnienie
W toku postępowania egzekucyjnego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. postanowieniem z dnia [...].06.2004r. znak: [...] wydanym w oparciu o art. 35 § 1. art. 17 § 1 w związku z art. 18 i art. 1a pkt 15 ustawy z dnia 17.06.1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. jedn.: Dz.U. 2002 Nr 110, poz. 968 ze zm.) i art. 123 § 1 ustawy z dnia 14.06.1960 Kodeks postępowania administracyjnego (tj. jedn. Dz.U. 2000 Nr 98, poz. 1071) oraz art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 83 ust. l ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t. jedn.: Dz.U. 2003 Nr 207, poz. 2016 ze zm.) odmówił zobowiązanemu W.I. wstrzymania czynności egzekucyjnych - egzekucji grzywny w celu przymuszenia, nałożonej postanowieniem z dnia [...].09.2003r znak: [...].
W uzasadnieniu organ egzekucyjny wskazał, że w postępowaniu egzekucyjnym nie może rozstrzygać spraw ostatecznie już rozstrzygniętych, a władny jest rozpatrywać wyłącznie kwestie pojawiające się w toku samego postępowania egzekucyjnego. Nie może w związku z tym badać zagadnień dotyczących postępowania administracyjnego w którym zapadła decyzja nakładająca obowiązek wykonywany następnie w postępowaniu egzekucyjnym. Ponadto podał, że zastosowany względem W.I. środek egzekucyjny w postaci grzywny - jest środkiem najmniej uciążliwym z możliwych do zastosowania, co spełnia wymagania art. 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jednocześnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. powołując się na art. 35 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wskazał, że choć organ egzekucyjny może w uzasadnionych wypadkach wstrzymać postępowanie egzekucyjne do czasu rozpatrzenia zarzutu, jednak wskazane przez zobowiązanego powody nie stanowią zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji i nie mogą być uznane za "uzasadnione przypadki" bowiem nie mają żadnego wpływu na możliwość wykonania przez zobowiązanego egzekwowanego obowiązku.
Organ pouczył zobowiązanego o przysługującym mu na wydane postanowienie zażaleniu do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Na powyższe postanowienie zażalenie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł W.I. Zarzucił, iż organem właściwym w sprawie egzekucji grzywny jest Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego albowiem do tego właśnie organu bezpośrednio skarżący zwrócił się w dniu 30.12.2003r. z prośbą o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie gnojownika. Domagał się wstrzymania egzekucji grzywny przynajmniej do chwili zakończenia sprawy o wznowienie postępowania administracyjnego, a prowadzonej już przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie.
W wyniku rozpoznania zażalenia Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, postanowieniem z dnia [...].08.2004r. znak:[...] utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że możliwość wstrzymania postępowania egzekucyjnego przez organ egzekucyjny może mieć miejsce tylko w "szczególnie uzasadnionych wypadkach", (art. 17, 23, 35 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Zdaniem organu II instancji powołane przez zobowiązanego okoliczności nie mogą być uznane za "szczególnie uzasadnione"', albowiem nie mają one wpływu na możliwość wykonania przez zobowiązanego egzekwowanego obowiązku. Obowiązek rozbiórki zbiorników wynika z ostatecznej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i podlega wykonaniu. Jednocześnie organ II instancji wskazał, że wcześniej już toczyło się postępowanie w sprawie wstrzymania czynności egzekucyjnych z wniosku zobowiązanego i zakończyło się postanowieniem z dnia [...].02.2004r. znak:[...] w którym odmówiono wstrzymania czynności egzekucyjnych. Powyższe postanowienie zostało utrzymane w mocy postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...].06.2004 r. znak: [...].
W skardze z dnia 10.09.2004r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżący W.I. domagał się wstrzymania czynności egzekucyjnych - egzekucji grzywy w celu przymuszenia nałożonej postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...].09.2003r. W uzasadnieniu podniósł, że pierwsze upomnienie dotyczące rozbiórki gnojownika otrzymał w dniu 6.08.2004r. od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. Bezpośrednio po otrzymaniu przedmiotowego pisma zwrócił się do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z wnioskiem o przesunięcie terminu wykonania rozbiórki, z uwagi na nasilenie prac w okresie żniw. Wskazał, iż do chwili obecnej nie otrzymał na to pismo żadnej odpowiedzi. Jednocześnie w okresie oczekiwania na odpowiedź, otrzymał od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. postanowienie o nałożeniu grzywny oraz tytuł wykonawczy od naczelnika Urzędu Skarbowego w M. Skarżący zarzucił, iż wskazane okoliczności nałożenia grzywny oraz jej egzekwowanie są bezpodstawne i niezgodne z kpa, a także wymagają wnikliwego wyjaśnienia, albowiem zarówno Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. jak również Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie popełnili w tym postępowaniu szereg błędów, "co wymaga dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia...".
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że ograniczenie się przez skarżącego jedynie do żądania wstrzymania czynności egzekucyjnych "do czasu trwania postępowania w GINB w Warszawie" bez podania okoliczności przemawiających za zasadnością podjęcia takiej czynności jest niewystarczające. Wstrzymanie czynności egzekucyjnych przez organ egzekucyjny może bowiem mieć miejsce jedynie w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Organ II instancji podkreślił, że skarżący nie podał okoliczności, które wskazywałyby, że dalsze prowadzenie czynności egzekucyjnych doprowadzi do sytuacji nieodwracalnych i powstania szkody u skarżącego. Jednocześnie subiektywna ocena skarżącego postępowania egzekucyjnego nie może stanowić przyczyny uzasadniającej wstrzymanie czynności egzekucyjnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Podstawową kwestią w niniejszej sprawie jest ocena dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Należy na wstępie podkreślić, że sąd administracyjny bada z urzędu wszystkie warunki wymagane przez przepisy do skutecznego złożenia skargi. Wskazane warunki (wymagania) determinują przesłanki dopuszczalności zaskarżenia aktu lub czynności (bezczynności) organu administracji publicznej. Dotyczą one zarówno samego przedmiotu skargi, jak również jej formy i treści. Badanie przez Sąd przesłanek dopuszczalności zaskarżenia odbywa się przez pryzmat art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 Nr 153, poz. 1270, ze zm.) dalej powoływana jako p.p.s.a. Zaistnienie któregokolwiek z wskazanych w cytowanym przepisie przypadków, obliguje Sąd do odrzucenia skargi.
Jednym z warunków formalnych skutecznego złożenia skargi jest zaskarżenie aktu lub czynności (bezczynności), które objęte są zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 § 2 i 3 i art. 5 p.p.s.a.
Analiza treści art. 3 § 2 pkt 3 cytowanej ustawy, wg którego kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, prowadzi do wniosku, że złożona skarga jest niedopuszczalna. Trzeba bowiem podkreślić, że w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym obowiązuje zasada, że zaskarżeniu zażaleniem podlegają tylko i wyłącznie te postanowienia, co do których ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. jedn. Dz. U. z 2005 Nr. 229 poz. 1954; dalej powoływana jako p.e.a) lub kodeks postępowania administracyjnego tak stanowią (art. 17 § 1 zdanie 2 p.e.a.): Kluczową więc kwestią w niniejszej sprawie, dla uznania dopuszczalności wniesienia skargi jest ocena, czy na postanowienie organu egzekucyjnego dotyczące odmowy wstrzymania czynności egzekucyjnych przysługuje zażalenie.
Definicja "wstrzymania czynności egzekucyjnych" znajduje się w art. 1a pkt 15 u.p.e.a. Przez pojęcie to rozumie się wstrzymanie wykonania wszystkich lub części zastosowanych środków egzekucyjnych, które nie powoduje uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych.
Zgodnie z art. 35 p.e.a. wniesienie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie wstrzymuje tego postępowania. Organ egzekucyjny może jednak w uzasadnionych przypadkach wstrzymać postępowanie egzekucyjne lub niektóre czynności egzekucyjne do czasu rozpatrzenia zarzutu. Wstrzymanie zatem czynności egzekucyjnych przez organ egzekucyjny może mieć miejsce tylko w przypadku wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego i tylko w uzasadnionych przypadkach. Skarżący zaś zarzutów nie wniósł. Nadto § 2 cytowanego przepisu mówi, że organ nadzoru w uzasadnionych przypadkach może wstrzymać czynności egzekucyjne do czasu rozpatrzenia zażalenia. Należy podkreślić, że powoływana ustawa, w art. 34 § 5 przewiduje możliwość wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów. Nie można jednak utożsamiać narzutów dotyczących egzekucji", przewidzianych w art. 33 p.e.a. z odmową wstrzymania czynności egzekucyjnych, która jest odrębną instytucją prawną. Wobec powyższego należy stwierdzić, że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie przewiduje możliwości zaskarżenia postanowienia organu egzekucyjnego w przedmiocie odmowy wstrzymania czynności egzekucyjnych, albowiem nie ma ani w powołanej ustawie, ani w KPA przepisu, który by dopuszczał zażalenie na tego rodzaju postanowienie (zgodnie z zasadą wynikającą z art. 17 § l zdanie 2 p.e.a.).
Odmiennie natomiast rzecz wygląda, gdy postanowienie w sprawie wstrzymania czynności egzekucyjnych zapada w trybie nadzoru organu wyższego stopnia, a nie jak w niniejszej sprawie, w toku instancji. Z przepisów bowiem dotyczących nadzoru nad egzekucją administracyjną (art. 23 § 8 u.p.eta.) wynika, że wstrzymanie czynności egzekucyjnych następuje w drodze postanowienia na które służy zażalenie zobowiązanemu i w pewnych przypadkach wierzycielowi. Należy zatem rozróżnić sytuację, gdy w przedmiocie wstrzymania czynności egzekucyjnych orzeka organ egzekucyjny oraz gdy postanowienie wydaje nadzoru. W tym drugim przypadku, zgodnie z powołanym przepisem, postanowienia podlegają zaskarżeniu zażaleniem i w następstwie tego dopuszczalna jest skarga do sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Mając na uwadze przedstawione powyżej regulacje należy dojść do wniosku, że p.e.a. nie przewiduje możliwości zaskarżenia zażaleniem postanowienia organu egzekucyjnego wydanego w przedmiocie odmowy wstrzymania czynności egzekucyjnych. W związku z tym od postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...].06.2004r. nie przysługiwało skarżącemu prawo wniesienia zażalenia do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Pouczenie o takim środku prawnym zamieszczone w tym postanowieniu było wadliwe. Niedopuszczalność zażalenia na to postanowienie przesądza o niedopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. Skarga bowiem jak poprzednio podkreślono, dopuszczalna jest jedynie w tych sprawach - gdy chodzi o postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym - na które służą zażalenia.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji postanowienia.