II SA/Kr 1273/04

II SA/Kr 1273/04 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2007-04-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-10-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Andrzej Irla /przewodniczący/
Renata Czeluśniak
Robert Sawuła /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Sentencja
Sygn. akt II SA/ Kr 1273/ 04 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 kwietnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak WSA Robert Sawuła ( del.-spr. ) Protokolant: Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 sierpnia 2004 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana.
Uzasadnienie
II SA/Kr 1273/04
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi B. P., działającego przez pełnomocnika A. P. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO) z 10.08.2004r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego. Zaskarżoną decyzją rozpoznając odwołanie B. P. utrzymana została w mocy decyzja Prezydenta Miasta O. z [...].2004r. Nr [...] ustalająca opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej jako działki o nr ewid. [...],[...] obręb S. o łącznej pow. 3.748 m², położonej w O. na kwotę [...] zł. W podstawie prawnej decyzji SKO powołało się na dyspozycję art.138 § 1 pkt 1 ustawy z 14.06.1960r. – kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm., zwana dalej k.p.a.) oraz art.36 ust.6 ustawy z 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 15, poz.139 ze zm., zwana dalej Uzp). Uzasadniając wydaną decyzję wskazano, że opłatę organ I instancji ustalił na wniosek B. P., a wzrost wartości nieruchomości wynika z faktu zmiany obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta O. uchwalonej w dn. [...].2002r. przez radę miasta. W wyniku tej zmiany dotychczasowe przeznaczenie nieruchomości z terenu usług oświaty (A 182 UO) zmieniono na tereny usług komercyjnych (1 UC). Wyliczenie zmiany wartości oparto na podstawie operatu szacunkowego sporządzonego przez biegłego rzeczoznawcę majątkowego J. R.. Od tej decyzji odwołał się B. P. domagając się wydania decyzji ustalającej "racjonalną" opłatę, względnie uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Zdaniem organu odwoławczego brak było podstaw do uwzględnienia odwołania, postępowanie przed organem I instancji przeprowadzono prawidłowo, zapewniając odwołującemu się wzięcie w nim udziału. Organ odwoławczy zacytował brzmienie art.36 ust.6 Uzp i podał, że kolegium rozpatrywało sprawę wzrostu wartości nieruchomości położonej w O. przy ul. [...] już dwukrotnie, kwestionując uprzednio sporządzane operaty wyceny nieruchomości i uchylając wydane wówczas decyzje organu I instancji. Obecnie sporządzony operat dla potrzeb postępowania przed Prezydentem Miasta O. nie budzi zastrzeżeń, a zgłaszane przez odwołującego się wątpliwości zostały dostatecznie wyjaśnione przez biegłego rzeczoznawcę. Operat ten opiera się na metodzie tzw. mieszanej, dopuszczonej w § 4 ust.2 rozporządzenia Rady Ministrów z 27.11.2002r. w sprawie szczegółowych zasad wyceny nieruchomości oraz zasad sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. Nr 230, poz.1924). Według ustaleń operatu wartość nieruchomości przed zmianą planu wynosiła [...] zł, zaś po uchwaleniu zmiany planu jej wartość oszacowano na [...] zł, różnica wyniosła [...] zł, zaś jednorazowa opłata z tego tytułu wyniosła 30% wzrostu wartości tj. kwotę [...] zł. Organ odwoławczy podzielił argumenty przedstawiane przez biegłego rzeczoznawcę odnośnie dopuszczalności przyjęcia do porównania cen nieruchomości o podobnym przeznaczeniu, a położonych w A. i K., jak również w odniesieniu do prawidłowości wyceny tzw. "wjazdów". Zgodzono się także z twierdzeniami rzeczoznawcy, iż usługa oświatowa nie jest tożsama z usługą komercyjną. Z tych względów decyzję organu I instancji uznano za zgodną z przepisami prawa.
Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) w Krakowie B. P., przez pełnomocnika – ojca, A. P., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i "przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji" oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Ten ostatni wniosek nie został uwzględniony, albowiem został od oddalony postanowieniem WSA w Krakowie z 21.12.2004r..
SKO wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, podkreślając oparcie decyzji ustalającej wysokość opłaty na ustaleniach zawartych w operacie sporządzonym przez rzeczoznawcę J. R. Organ wskazał, że negowanie ustaleń zawartych w sporządzonym na użytek orzekających organów operacie, mogłoby mieć miejsce wyłącznie w przypadku przedstawienia własnego operatu szacunkowego.
Podczas rozprawy przed Sądem pełnomocnik skarżącego adw. A. W. oświadczył, iż skarżący odwołanie składał w 1 egzemplarzu. Odwołanie to zalegające w aktach administracyjnych okazano do wglądu pełnomocnikowi skarżącego.
Wojewódzki sąd administracyjny zważył, co następuje:
Skarga podlega rozpatrzeniu w trybie przepisów ustawy z dn.30.08.2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm., zwana dalej Ppsa), a kryterium kontroli zaskarżonej decyzji jest jej legalność, czyli zgodność z obowiązującym prawem (por. art.1 § 2 ustawy z dn.25.07.2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz.U. Nr 153, poz.1269). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 Ppsa), stosując środki przewidziane ustawą w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art.135 Ppsa). Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości lub w części, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie przepisów o postępowaniu, dające podstawę do wznowienia postępowania, wreszcie inne, niż dające podstawę do wznowienia postępowania naruszenie przepisów o postępowaniu, o ile mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 Ppsa). Ponadto Sąd stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 k.p.a. lub w innych przepisach (art.145 § 1 pkt 2 Ppsa).
W ocenie Sądu skarga jest uzasadniona, aczkolwiek z przyczyn, które uwzględniono z urzędu.
SKO rozpoznawało odwołanie B. P. od decyzji Prezydenta Miasta O. Odwołanie w postępowaniu administracyjnym należy do zbiorczej kategorii pojęciowej "podań", o jakiej mowa w art.63 § 1 k.p.a.. Kodeks w art.128 nie ustanawia szczególnych wymagań dla odwołania od decyzji, wystarczy, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej, jeżeli z niego wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Nie znaczy to jednak, że odwołanie nie musi spełniać wymagań stawianych każdemu podaniu w rozumieniu k.p.a.. Zgodnie z art.63 § 3 k.p.a. podanie wniesione pisemnie albo ustnie do protokołu powinno być podpisane przez wnoszącego, a protokół ponadto przez pracownika, który go sporządził. Gdy podanie wnosi osoba, która nie może lub nie umie złożyć podpisu, podanie lub protokół podpisuje za nią inna osoba przez nią upoważniona, czyniąc o tym wzmiankę obok podpisu. Zgodnie z art.64 § 2 k.p.a., jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom (oprócz braku wskazania adresu wnoszącego podanie, którego nie można ustalić) ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. W aktach administracyjnych na k.207-211 zalega odwołanie mające pochodzić od B. P., które nie jest jednak opatrzone własnoręcznym podpisem odwołującego się, a wyłącznie sygnowane jego imieniem i nazwiskiem, ale w postaci tzw. podpisu maszynowego. Art.140 k.p.a. stanowi, że w sprawach nieuregulowanych w art.136-139 w postępowaniu przed organami odwoławczymi mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji. Takim przepisem jest, zdaniem Sądu, norma art.64 § 2 w zw. z art.63 § 3 k.p.a., zobowiązująca organ odwoławczy do tego, aby w przypadku braku podpisu pod odwołaniem, wezwać wnoszącego odwołanie do uzupełnienia braku, pod rygorem zastosowania art.134 k.p.a., tj. stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. SKO nie dostrzegło tego braku odwołania, nie wezwało odwołującego się do jego uzupełnienia, a tym samym rozpatrzyło odwołanie, które jako podanie nie podpisane nie mogło wywołać takiego skutku. Rozpatrzenie odwołania, które nie zostało prawidłowo podpisane ocenić należy w kategoriach rażącego naruszenia prawa (art.156 § 1 pkt 2 k.p.a.), a to zobowiązuje Sąd do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji na zasadzie art.145 § 1 pkt 2 Ppsa. Podobne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15.09.2000r. III SA 417/00, baza orzecznictwa Lex nr 47217. Konkluzja powyższa wyklucza zatem ustosunkowanie się do zarzutów skargi, albowiem byłoby to przedwczesne.
SKO po ewentualnym uprawomocnieniu się niniejszego wyroku wezwie odwołującego się do uzupełnienia braku odwołania, a od zachowania się strony uzależnione będzie wydanie stosownego rozstrzygnięcia w sprawie.
Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do chwili uprawomocnienia się wyroku znajduje uzasadnienie w dyspozycji art.152 Ppsa. Skarżący, będąc reprezentowany przez pełnomocnika – adw. A. W. nie składał wniosku w aspekcie zwrotu kosztów postępowania, skarga takiego wniosku nie zawiera, z tych względów Sąd nie rozstrzygał w tym zakresie.