II SA/Kr 1272/16

II SA/Kr 1272/16 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2017-07-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-10-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Krystyna Daniel /sprawozdawca/
Mirosław Bator
Tadeusz Kiełkowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 2831/17 - Postanowienie NSA z 2018-06-28
II OZ 317/17 - Postanowienie NSA z 2017-03-31
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 1409
art 28 , 3 pkt 7 , 33
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art 7 , 77 , 107
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędziowie: WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Mirosław Bator Protokolant: st. sekr. sądowy Beata Stefańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2017 r. sprawy ze skargi Gminy Miasta Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia 8 sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej kwotę 997,00 zł ( dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Starosta [...] decyzją z dnia 25 czerwca 2015r. znak: [...] Nr [...] działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., póz. 1409 z późn. zmianami) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., póz. 267 z późn. zmianami) po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na rozbiórkę złożonego w dniu 27 marca 2015 r., uzupełnionego w dniu 15 kwietnia 2015 r. – udzielił inwestorowi - "[...] Spółka z o. o. Spółka Komandytowe – Akcyjna ul. [...],[...] i [...] Spółka z o. o. ul. [...],[...] pozwolenia na rozbiórkę budynków i obiektów budowlanych istniejącego dworca autobusowego wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] położonych przy ul. [...] i ul. [...] w Z. kategoria obiektów: XVII z zachowaniem następujących warunków, zgodnie z art. 36 ust. 1 oraz art. 42 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane:
1. Szczegółowe warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych:
1) spełnienie wymagań określonych w uzyskanych opiniach, uzgodnieniach, pozwoleniach w tym branżowych;
roboty rozbiórkowe należy wykonywać zgodnie z zatwierdzonym projektem rozbiórki, sztuką budowlaną i obowiązującymi przepisami. Teren rozbiórki odpowiednio zabezpieczyć;
roboty rozbiórkowe można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę i można je wykonywać tylko na terenie objętym pozwoleniem;
w razie potrzeb, co najmniej 7 dni przed przystąpieniem do rozbiórki, należy zawiadomić zarządców sieci: elektroenergetycznej, teletechnicznej, wodociągowej, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej i geotermalnej o odłączeniu budynku od ww. sieci infrastruktury technicznej;
w związku z art. 75 ust. 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. ustawy Prawo ochrony środowiska
(Dz. U. z 2013 r., póz. 1232) zobowiązuje się Inwestora do uwzględnienia ochrony środowiska na obszarze prowadzenia prac, a w szczególności odnowę gleby, zieleni, naturalnego ukształtowania terenu i stosunków wodnych. Dopuszcza się wykorzystanie i przekształcenie elementów przyrodniczych wyłącznie w zakresie określonym w dokonanych uzgodnieniach i warunkach niniejszej decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę;
zagospodarowanie mas ziemnych usuwanych albo przemieszczanych w związku z realizacją inwestycji będzie prowadzone zgodnie informacją zawarta w projekcie budowlanym oraz ustawą z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., póz. 21 z późn. zmianami);
zgodnie z art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. (Dz. U. 2015 r., póz. 460 z późn. zmianami) przed rozpoczęciem robót rozbiórkowych należy uzyskać zgodę zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego.
Obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, obejmuje nieruchomość: działka nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] ewidencyjna Z..
W uzasadnieniu decyzji Starosta [...] wskazał, że w dniu 27 marca 2015 r. złożono wniosek o pozwolenie na rozbiórkę budynków i obiektów budowlanych istniejącego dworca autobusowego wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] położonych przy ul. [...] i ul. [...] w Z.. Organ powołując się na art. 33 ust. 4 ustawy Prawo budowlane wskazał, iż granica opracowania częściowo przebiega po terenie, na którym zlokalizowane są ul. [...] i ul. [...]. Pismem z dnia 13 maja 2015 r. organ zawiadomił Burmistrza Miasta Z. (zarządcę dróg gminnych), o wszczęciu postępowania. Pomimo skutecznego odbioru pisma strona nie skorzystała z możliwości zapoznania się dokumentacją załączoną do wniosku. Nie wniesiono również żadnych zastrzeżeń ani uwag. Postanowieniem z dnia 13 maja 2015 r. nałożono na inwestorów obowiązek usunięcia nieprawidłowości i braków w załączonym do wniosku projekcie rozbiórki. W dniu 2 czerwca 2015 r. pełnomocnik Inwestora złożył odpowiedź na postanowienie wraz z uzupełnioną dokumentacją rozbiórki. Przy piśmie z dnia 15 czerwca 2015 r. zawiadomiono stronę postępowania o możliwości zapoznania się z poprawioną i uzupełnioną dokumentacją. Pomimo skutecznego odbioru zawiadomienia strona nie skorzystała z powyższej możliwości.
Przedmiotowy budynek nie jest wpisany do rejestru zabytków Wojewoda oraz nie jest ujęty w Gminnej Ewidencji Zabytków Gminy Z.. Do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę dołączono projekt rozbiórki, w którym zamieszczono szkic usytuowania obiektu budowlanego, opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych oraz opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia. Ponadto do wniosku dołączono zgodę właściciela obiektu na jego rozbiórkę. W związku ze spełnieniem wymagań określonych w art. 33 ust. 4 ustawy Prawo budowlanego organ uznał, że należało udzielić wnioskowanego pozwolenia na rozbiórkę.
Wojewoda decyzją z dnia 8 sierpnia 2016r. na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż konieczne jest przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów. Za podstawową kwestię, która w ocenie organu odwoławczego, wymagała uzupełnienia, z uwagi na brak uwzględnienia w opracowaniu projektowym oznaczenia przebiegu pasa drogowego, było określenie przebiegu pasa drogowego (pasów drogowych) dróg publicznych, sąsiadujących z teren inwestycji (rozbiórki) i ustalenie, jakie roboty objęte wnioskiem inwestora i decyzją Starosty [...] [...] wkraczają w ten pas.
W wyniku postępowania uzupełniającego, a to korespondencji podjętej z Burmistrzem Miasta Z., organ odwoławczy uzyskał dokumenty obrazujące przebieg granicy pasa drogowego (odpowiedź podpisana z up. Burmistrza przez p.o. Naczelnika Wydziału Drogownictwa i Transportu, pismo z 5 kwietnia 2016 r., znak: [...] wraz z autoryzowanymi załącznikami przedstawiającymi przebieg pasa drogowego).
Jak wykazało, porównanie w.w. załączników graficznych obrazujących przebieg pasa drogowego z projektem rozbiórki w obszarze pasa drogowego, częściowo, usytuowane zostało ogrodzenie terenu rozbiórki. Rozwiązanie takie, może stanowić utrudnienie organizacji ruchu i wpływać na bezpieczeństwo uczestników ruchu w tym pieszych. W związku z tym organ odwoławczy uznał, za wskazane dla wydania pozwolenia na rozbiórkę, zgodnie z przedłożonym projektem rozbiórki, uzyskanie od Burmistrza, jako zarządcy drogi, warunków na jakich możliwe jest ustawienie przedmiotowego ogrodzenia w pasie drogowym (zajęcie pasa drogowego), i rozszerzył o ten zakres zlecone postępowanie uzupełniające.
Pismem z 3 czerwca 2016 r., znak: [...] organ I instancji wyjaśnił, że nałożył na inwestora obowiązek dostarczenia od zarządcy drogi uzgodnienia - określenia warunków, na jakich możliwe jest ustawienie zaprojektowanego ogrodzenia terenu rozbiórki - ale nie otrzymał od inwestora w wyznaczonym terminie wymaganego dokumentu. Pismem z 8 czerwca 2016r. pełnomocnik inwestora poinformował organ odwoławczy o nieotrzymaniu od Burmistrza zgody lub warunków, na jakich możliwe byłoby ustawienie ogrodzenia terenu rozbiórki. Do pisma dołączono kopię pisma podpisanego z up. Burmistrza przez p.o. Naczelnika Wydziału Drogownictwa i Transportu, którym nie zaakceptowano proponowanej lokalizacji ogrodzenia w pasie drogowym terenu rozbiórki istniejącego dworca autobusowego
Wojewoda wskazał, że w postępowaniu odwoławczym nie potwierdziły się argumenty odwołania o wydaniu pozwolenia na rozbiórkę obiektów, w stosunku do których współwłaścicielem jest Burmistrz, bez jego zgody. W ocenie organu odwoławczego zapisy miejscowego planu, na które powoływano się w odwołaniu nie mogą stanowić przesłanki do zablokowania rozbiórki obiektów dworca, czy stawiania inwestorowi przez organ administracji architektoniczno-budowlanej dodatkowych wymagań co do czasowego (bądź trwałego) zabezpieczenia funkcji dworca. Organizacja transportu publicznego i zabezpieczenie dworca autobusowego ( węzła komunikacyjnego - przesiadkowego), jeżeli taki jest potrzebny, to zagadnienia leżące poza właściwością - kompetencjami organów właściwych do wydania pozwolenia na budowę czy pozwolenia na rozbiórkę. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mogą zastąpić organów samorządowych odpowiedzialnych za organizację transportu publicznego. Badając zapisy obowiązujących miejscowych planów dla Z. stwierdzono, że w zapisach uchwały Rady Miasta Z. Nr [...] w sprawie uchwalenia Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]" (Dz. Urz. Woj. [...] czyli uchwały w sprawie innego miejscowego planu, niż ten który obejmuje teren istniejącego dworca autobusowego, w § 12 ust 3 znajduje się zapis mówiący, że obszar oznaczony symbolem [...] - zamkniętych terenów kolejowych, po ustaniu statusu terenów zamkniętych, przeznacza się na tereny gminnej infrastruktury transportowej z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi, w którym dopuszcza się lokalizację centrum komunikacyjnego obsługi turystów, w tym m. innymi peronów dla autobusów, parkingów dla autobusów, garaży, a także lokalizację parkingów wielopoziomowych, w tym podziemnych dla samochodów osobowych i autobusów wraz z infrastrukturą towarzyszącą, peronów dla autobusów, parkingów dla autobusów, garaży i obiektów towarzyszących.
W aktach organu I instancji (k. ozn. nr [...] i k. ozn. nr [...] ozn. nr ) znajdują się wydruki z rejestru gruntów i Ksiąg Wieczystych (KW NS l [...] i KW [...] potwierdzające prawo inwestora do terenu, objętego wnioskiem o pozwolenie na rozbiórkę, z tytułu prawa własności lub prawa użytkowania wieczystego. Organ odwoławczy dokonał sprawdzenia zapisów KW. Nie uległy one zmianie, w ich treści nie wpisano informacji (zastrzeżenia), o toczących się postępowaniach mogących zmienić zapisy KW. W toku postępowania inwestor przedłożył kopię decyzji Ministra Infrastruktury z 12 listopada 2015 r., znak: [...] [...] którą wprawdzie stwierdzono, że decyzja Wojewody N. z 10 lutego 1997 r. znak: [...] (wydana w przedmiocie uwłaszczenia), w części działki nr [...], została wydana z naruszeniem prawa, przy czym nie jest możliwe stwierdzenie nieważności decyzji w tej części, z przyczyny określonej w art. 156 § 2 k.p.a., oraz odmówiono stwierdzenia nieważności Wojewody [...] 10 lutego 1997 r. znak: [...] w części działek nr ewid. [...] i [...].
Zdaniem organu odwoławczego, wniosek inwestora spełnia wymagania określone w art. 33 ust. 4 i 32 ust. 1 Prawa budowlanego. Jednocześnie dodał, że inwestor przed przystąpieniem do rozbiórki zobowiązany będzie uzyskać zezwolenie zarządcy drogi na czasowe zajęcie pasa drogowego aby ustawić ogrodzenie terenu rozbiórki.
Skargę od powyższej decyzji złożyła Gmina Miasta Z. wnosząc o jej uchylenie.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła rażące naruszenie prawa tj. art. 32 ust. 1 pkt. 2 oraz art. 33 ust. 4 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane oraz art. 2a ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych które, miało wpływ na wynik sprawy a polegające na braku uzgodnień i opinii organów oraz braku zgody współwłaściciel obiektu na jego rozbiórkę.
Zdaniem strony skarżącej decyzja Wojewody nie jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa. Jak wynika z treści art.33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo Budowlane do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę należy dołączyć zgodę właściciela obiektu. Na części objętych pozwoleniem działek nr. ewid. o nr [...], [...], [...] znajdują się drogi publiczne, zaliczone do kategorii dróg gminnych: ul. [...], [...] i B.. W roku 2005 dokonano podziału wydzielającego pas drogowy ulic [...] obejmującego działki ewid. nr: [...] o pow. 813 m2 (droga publiczna ul. [...]), [...] o pow. 1168 m2 ( drogi publiczne ul. [...] i [...] [...] o pow. 4 m2 ( droga publiczna ulica [...]), [...] o pow. 82 m 2 ( droga publiczna ulica [...]). Decyzją z dnia 10 lutego 1997r., [...]. [...] Wojewoda [...] stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990r. przez Przedsiębiorstwo Komunikacji Samochodowej w Z. użytkowania wieczystego gruntu Skarbu Państwa, położonego w Z. przy ul. [...], stanowiącego działki: [...] o powierzchni 892 m, obr. [...] o powierzchni 3660 m , obr[...] [...] o powierzchni 638 m, obr. [...] o powierzchni 354 m, obr. [...] oraz własności znajdujących się na w.w. gruncie budynku dworca autobusowego wraz placem manewrowym. Z uzasadnienia tej decyzji wynikało, że Wojewoda uznał, iż działki ewid. o nr [...], [...] i [...] które były własnością Skarbu Państwa w dniu 5 grudnia 1990r. pozostawały w zarządzie Przedsiębiorstwa Państwowej Komunikacji Samochodowej w Z.. Według Wojewody prawo zarządu gruntu nabył poprzednik prawny przedsiębiorstwa PKS w Z. którym była Państwowa Komunikacja Samochodowa Okręgu [...] Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Państwowej Komunikacji Samochodowej w K.. Zdaniem skarżącego ustalenia Wojewody w tym zakresie były nieprawidłowe gdyż, na części działek o nr [...], [...], [...] i [...] w dniu 5 grudnia 1990r. zlokalizowane były drogi publiczne o kat. dróg wojewódzkich i miejskich a obecnie zaliczana do dróg o kat. gminnej tj. ul. [...], [...] B.. Cześć działek wymienionych przez Wojewodę [...] w decyzji z dnia 10 lutego 1997r. w dniu 5 grudnia 1990r. nie pozostawała w zarządzie Przedsiębiorstwa PKS w Z., ale była zarządzana przez Zarząd Dróg Wojewódzkich w K. (ul. [...]) oraz Zarząd Gminy T. w Z. (ul. B.). Skarżący podał, że zgodnie z art. 2 ust.1 ustawy z dnia 29 września 1990r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, grunty stanowiące własność Skarbu Państwa będące w dniu 5 grudnia 1990r. w zarządzie państwowych osób prawnych innych niż Państwa stają się z tym dniem z mocy prawa przedmiotem użytkowania wieczystego. W dniu 5 grudnia 1990r. ulice [...] w Z. istniały, a ich przebieg i granice nie zostały zmienione do chwili obecnej oraz były to drogi publiczne. Podkreślił, że świadczenie dyrektora przedsiębiorstwa PKS o przysługującym przedsiębiorstwu prawie zarządu nieruchomością, stanowiące dla Wojewody jedyną przesłankę rozstrzygnięcia, nie mogło w ogóle być dowodem w sprawie, ponieważ konieczna była decyzja o przekazaniu nieruchomości w zarząd.
Zgodnie z art. 2a ustawy o drogach publicznych, drogi gminne stanowią własność gminy. W tym przypadku właścicielem nieruchomości jest Miasto Z.. W tej sytuacji zgoda Miasta na wydanie pozwolenia na rozbiórkę obiektów była niedopuszczalna. Skoro budynki i obiekty, których dotyczyło postępowania znajdują się w granicach nieruchomości wydzielonej pod pas drogowy - to znaczy, że i one zajmują ten pas i zgodnie z zasadą superficies solo cedit, ich współwłaścicielem jest Miasto Z.. Wobec tego stroną postępowania przed Starostą i Wojewodą powinien być nie Burmistrz Miasta Z., sprawujący funkcję zarządcy dróg miejskich, lecz sama Gmina Miasta Z., jako ich właściciel.
Skarżący wskazał również, że projekt przewiduje zabezpieczenie drzewostanu. W aktach sprawy brak w tym zakresie opinii lub uzgodnień z organami ochrony środowiska. Wątpliwości budzi również rozbiórka nawierzchni placu manewrowego od strony ulicy [...]. W aktach sprawy brak jest stosownych opinii lub uzgodnień z zakresu geologii.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne są powołane do kontroli administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 p.p.s.a). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Stosownie do art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności lub niezgodności z prawem, gdy dotknięte są naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.
Skarga zasługuje na uwzględnienie, jakkolwiek Sąd nie w pełni podziela zarzuty strony skarżącej.
Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody z 8 sierpnia 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z 25 czerwca 2015 r. którą udzielono inwestorowi - [...] Spółka z o. o. Spółka Komandytowe – Akcyjna w R. i [...] Spółka z o. o. w K. pozwolenia na rozbiórkę budynków i obiektów budowlanych istniejącego dworca autobusowego wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] położonych przy ul. [...] i ul. [...] w Z..
Materialnoprawną podstawę tych decyzji stanowiły przepisy ustawy z 7. 07. 1994 Prawo budowlane (Dz.U. 2016. 290). Zgodnie z treścią art. 28 ww. ustawy roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31, przy czym stosownie do art. 3 pkt 7 tej ustawy przez roboty budowlane należy rozumieć m.in. prace polegające na rozbiórce obiektu budowlanego.
Zgodnie z art. 31 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego pozwolenia nie wymaga rozbiórka budynków i i budowli - niewpisanych do rejestru zabytków oraz nieobjętych ochroną konserwatorską - o wysokości poniżej 8 m, jeżeli ich odległość od granicy działki jest nie mniejsza niż połowa wysokość. W rozpoznawanej sprawie, jakkolwiek obiekt dworca nie jest wpisany do rejestru zabytków i nie podlega ochronie konserwatorskiej to ze względu na pozostałe wymagane jest uzyskanie pozwolenia na rozbiórkę. Z uwagi na specyfikę sprawy, nie miał w niej zastosowania art. 32 ust. 1 Prawa budowlanego, w myśl którego pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W odniesieniu do rozbiórki znajduje zastosowanie przepis art. 33 ust. 4 Prawa budowlanego, w którym sformułowano wymogi formalne wniosku o pozwolenie na rozbiórkę, do którego należy dołączyć: zgodę właściciela obiektu (pkt 1), szkic usytuowania obiektu budowlanego (pkt 2), opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych (pkt 3), opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia (pkt 4), pozwolenia, uzgodnienia lub opinie innych organów, a także inne dokumenty, wymagane przepisami szczególnymi (pkt 5) oraz w zależności od potrzeb, projekt rozbiórki obiektu (pkt 6).
W tym miejscu trzeba wskazać, że rola organów administracji architektoniczno – budowlanej w postępowaniu dotyczącym rozbiórki jest ograniczona i polega przede wszystkim na skontrolowaniu poprawności formalnej wniosku o wydanie pozwolenia w tym czy zawiera wymagane informacje i dokumenty. Organy nie są natomiast uprawnione do merytorycznej oceny zasadności wniosku lub trafności przyjętych w projekcie rozbiórki rozwiązań technicznych. W tym zakresie Sąd w składzie rozstrzygającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Warszawie z 22 lutego 2011 r. (sygn. akt. VII SA/Wa 2277/10), zgodnie z którym jeżeli inwestor do wniosku o wydanie pozwolenia na rozbiórkę dołączył wymagane dokumenty, w tym przede wszystkim projekt rozbiórki budynku wykonany przez uprawnionego projektanta i zawierający m.in. jego oświadczenie o wykonaniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych oraz informację dotyczącą sposobu zabezpieczenia bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, to spełnione zostały wszelkie wymogi do udzielenia pozwolenia na rozbiórkę. Pewne możliwości dla organu w tym względzie stwarza jednak kontrola w zakresie prawidłowości opisu i sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia i ocena wymogu przedłożenia projektu rozbiórki (art. 33 ust. 4 pkt 6 ). Nie jest to jednak równoznaczne z dowolnością, gdyż np. konieczność sporządzenia projektu rozbiórki musi wynikać np. ze skomplikowanej konstrukcji rozbieranego obiektu, jego gabarytów czy usytuowania, a także zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia (wyrok WSA w Rzeszowie z 16. 11. 2016, sygn. akt II SA/Rz 228/16). Ocenie organów wydających pozwolenie nie podlega natomiast celowość dokonania rozbiórki budynku, gdyż ta wiążą się z prawem właściciela do swobodnego dysponowania przedmiotem własności. Wnioskodawca nie musi się także legitymować zgodą właściciela nieruchomości sąsiedniej, nawet jeśli obiekt przeznaczony do rozbiórki znajduje się w granicy działek (por. wyrok WSA w Łodzi z 30 sierpnia 2016 r. II SA/Łd 1073).
Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że wnioskodawcy przedłożyli "Projekt rozbiórki budynków i obiektów budowlanych istniejącego dworca autobusowego wraz z infrastrukturą techniczną na działkach ewid. nr [...], [...], [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] położonych przy ul. [...] i ul. [...] w Z." sporządzony przez mgr inż. B.. U., sprawdzony przez dr inż. arch. J. B. , przy czym w ocenie strony skarżącej organy udzielając inwestorom pozwolenia na przedmiotową rozbiórkę udzieliły jej mimo braku zgody współwłaściciela części terenu, na którym sytuowany jest obiekt dworca autobusowego tj. gminy Miasta Z. Dotyczy to działki ewid. Nr [...], która zgodnie z przedłożonymi do akt administracyjnych dokumentami znajduje się w pasie drogowym ul. [...] i ul. [...], natomiast co do której zgodnie z ujawnionym stanem prawnym w księdze wieczystej prawo własności przysługuje Skarbowi Pąństwa a inwestorom – prawo wieczystego użytkowania. Strona skarżąca podnosi, że również działki nr [...], [...] i [...], które znajdują się w obszarze objętym pozwoleniem na rozbiórkę i co do których prawa rzeczowe przysługują inwestorom, a które także znajdują się pasie drogowym dróg publicznych (ul[...] i B.). Drugi istotny zarzut sprowadza się do wskazania ,,że przedmiotowe pozwolenie na rozbiórkę zostało wydane mimo, że inwestorzy nie przedstawili pełnego opisu dotyczącego zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz wymaganych pozwoleń innego organu.
Co do pierwszego zarzutu trzeba wskazać, że jakkolwiek zgodnie z treścią przedłożonej przez stronę skarżącą decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z 12 listopada 2015 r. znak: [...] - wydanej po przeprowadzeniu z urzędu postepowania o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia 10. 02. 1997 r. znak [...] w przedmiocie uwłaszczenia Przedsiębiorstwa Państwowej Komunikacji Samochodowej w Z. na nieruchomości położonej w Z. przy. ul. [...], oznaczonej jako działki nr [...], [...] i [...] w części odpowiadającej działkom nr [...], [...] i [...] - wynika, że decyzja Wojewody [...] z 10. 02. 1997 r. w części dotyczącej działki nr [...] została wydana z naruszeniem, przy czym nie jest możliwe stwierdzenie jej nieważności w tej części ze względu na przyczyny określone w art. 156 § 2 k.p.a. (tj. stwierdzenia nieodwracalnego skutku prawnego), natomiast w odniesieniu do części działek nr [...] i [...] odmówiono stwierdzenia jej nieważności. W tej sytuacji zarzut naruszenia w zakresie niewypełnienia przez wnioskodawców przesłanki z art. 33 ust. 4 pkt 1 nie mógł odnieść skutku. W konsekwencji inwestorom legitymujących się prawami rzeczowymi tj wieczystym użytkowaniem do ww. nieruchomości przysługuje również prawo do dysponowania nimi na cele budowlane. Zarazem jednak fakt, że ww. działki, w tym przede wszystkim działka oznaczona nr [...], znajdują się w pasie drogowym dróg publicznych ma istotne znaczenie w zakresie spełnienia warunku z przepisu art. 33 ust 4 pkt 4 i 5 Prawa budowlanego. W okolicznościach rozpoznawanej istotne jest położenie obiektu wnioskowanego do rozbiórki, który jest sytuowany nie tylko w granicy z terenem dróg publicznych, ale w części na działkach znajdujących się w obszarze pasa drogowego dróg gminnych ul. [...], [...]. Wskazane usytuowanie części budynków i obiektów budowlanych przeznaczonych do rozbiórki oraz infrastruktury technicznej w pasie drogowym dróg gminnych, w tym budynku dworca autobusowego z granicy z chodnikiem wymaga zwrócenia szczególnej uwagi na opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia. W kontekście powyższego należy podzielić stanowisko strony skarżącej, która podnosi, że wnioskodawca nie spełnił warunku o jakim mowa w cyt. art. 33 ust. 4 pkt 4 Prawa budowlanego, brak bowiem opisu sposobu zapewnienia bezpieczeństwa mienia i ludzi w uwzględnieniu usytuowania części terenu objętego wnioskiem o rozbiórkę w pasie drogowym dróg gminnych. Co prawda, w poprawionym projekcie rozbiórki (s. 13 a -18) znajduje się opis przewidywanych zagrożeń związanych z rozbiórką oraz wskazania dotyczące instruktażu dla prawników przed ich przystąpieniem do wykonywania prac szczególnie niebezpiecznych oraz wskazania środków technicznych i organizacyjnych zapobiegających niebezpieczeństwu związanym z wykonywaniem rozbiórki to brak wyraźnego odniesienia w opisie do sposobu zabezpieczenia bezpieczeństwa ludzi i mienia z uwzględnieniem położenia przedmiotowego dworca autobusowego w newralgicznym i bardzo ruchliwym terenie skrzyżowania ul. [...] i ul. [...]. W terenie tym przemieszczają się bowiem duże ilości ludzi oraz pojazdów w tym komunikacji publicznej, co uzasadnia konieczność odniesienia się w przedłożonym do wniosku projekcie rozbiórki do tych zabezpieczeń, które zapewnią bezpieczeństwo nie tylko osób realizujących rozbiórkę dworca autobusowego, ale wszystkich uczestników ruchu w pasie ww. dróg bezpośrednio sąsiadujących z terenem rozbiórki i znajdującego się tam mienia. Takiego opisu wskazującego m.in. na sposób zabezpieczenia chodnika i znajdujących się tam przechodniów np. poprzez montaż odpowiedniego zadaszenia nie został przedstawiony w przedłożonym projekcie rozbiórki. Inwestorzy ograniczyli się do wskazania, że teren rozbiórki ma być oddzielony ogrodzeniem ustawionym w pasie drogowym. W ocenie Sądu jest to niewystarczające. Brak wyraźnego opisu tego rodzaju zabezpieczeń jest tym bardziej znaczący dla oceny skarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, że już w dniu 11 marca 2015 r. Burmistrz M. Z. w piśmie z tej daty skierowanym do organu I instancji poinformował o trudnościach komunikacyjnych związanych z rozbiórką. W związku z tym, nie można uznać że załączony do wniosku projekt rozbiórki dworca autobusowego jest wyczerpujący i w pełni spełnia wymóg z art. 33 ust. 4 pkt. 4 Prawa budowlanego. Nie bez znaczenia jest także, iż Wojewoda odnosząc się do lokalizacji terenu dworca autobusowego w Z., w ramach postępowania uzupełniającego pismem z 20 kwietnia 2016 r. zlecił Staroście uzyskanie od Burmistrza M. Z. jako zarządcy dróg gminnych warunków jakie będą wymagane przy ustawieniu ogrodzenia w pasie drogowym (zajęcie pasa drogowego). Wojewoda po poczynionych ustaleniach dotyczących przebiegu pasa drogowego i lokalizacji budynku dworca i przylegających do niego obiektów (kiosków), ponownie zwrócił się pismem z 11 maja 2016 r. skierowanym do Starosty o pozyskanie stanowiska Burmistrza M. Z. co do ewentualnych warunków na jakich możliwe będzie ustawienie ww. ogrodzenia terenu rozbiórki. W tym miejscu należy wskazać, że Burmistrz w piśmie skierowanym do Wydziału Infrastruktury Urzędu Wojewódzkiego w K. z 19. 02. 2016 r. poinformował, że realizacja rozbiórki obiektów dworca spowodowałaby znaczne zawężenie chodnika i utrudnienia w ruchu pieszym wymagające konieczności reorganizacji ruchu w tym newralgicznym punkcie miasta. W związku z tym trudno uznać za prawidłowe wydanie zaskarżonej decyzji pomimo, że Burmistrz nie przedłożył opinii, z której wynikałyby skonkretyzowane warunki na jakich taka rozbiórka jest możliwa, co w ocenie Sądu, stanowi uchybienie wymogom z art. 33.ust.. 4 pkt. 5 Prawa budowlanego. Wykonywanie robót budowlanych, a więc także rozbiórki w pasie drogowym, w tym także w przestrzeni ponad pasem drogowym wymaga bowiem nie tylko zgody właściciela czy wieczystego użytkownika budynku, ale również zarządcy drogi, do której obiekt rozbiórki przylega, tym bardziej część obiektu znajduje się w obszarze pasa drogowego.
W świetle powyższych okoliczności stwierdzić należy, że wniosek o pozwolenie na rozbiórkę budynków i obiektów budowlanych istniejącego dworca autobusowego w Z. wraz z infrastrukturą techniczną, złożony przez "[...] Spółka z o. o. Spółka Komandytowe – Akcyjna w R. i [...] Spółka z o. o. w K. nie spełniał wszystkich wymogów art. 33 ust. 1 pkt 4 i 5 Prawa budowlanego, a organy nie wyjaśniły dokładnie sprawy i nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego uchybiając przepisom art. 7, 77 i 107 k.p.a. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 tej ustawy organ ma obowiązek podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Nadto wskazać należy, że tylko realizując powyższe zasady organ prowadząc postępowanie administracyjne może trafnie ocenić istotne dla sprawy okoliczności faktyczne i prawidłowo rozstrzygnąć o prawach strony.
Mając na uwadze powołane okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.
O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 997 zł składa się: kwota 500 zł tytułem uiszczonego przez skarżącą wpisu, kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. (Dz. U. 2015 r., poz. 1804 ze zm.), oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżących opłaty skarbowej za złożone pełnomocnictwo.