II SA/Kr 1270/16

II SA/Kr 1270/16 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2017-01-31
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2016-10-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel /przewodniczący sprawozdawca/
Beata Łomnicka
Jacek Bursa
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Nadzór budowlany
Sygn. powiązane
II OSK 1298/17 - Wyrok NSA z 2019-04-10
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 718
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Dz.U. 2013 poz 1409
art. 50 i 51
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Beata Łomnicka Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi J.W. i M.W. na decyzję nr [....] [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 5 sierpnia 2016 r., znak: [....] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala.
Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. (dalej: "PINB") decyzją z dnia 18 stycznia 2013 r., nr [...] znak: [...] nakazał M.W. i J.W. rozbiórkę ogrodzenia wybudowanego na działce nr ewid. [...] od strony drogi wewnętrznej (działka nr [...]) w miejscowości L. niezgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy M . Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane.
Po rozpoznaniu odwołania wniesionego od powyższej decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 27 czerwca 2013 r., znak [...] nr [...] uchylił powyższą decyzję wskazując na wadliwy tryb postępowania, które powinno być prowadzone na podstawie przepisów art. 50 - 51 ustawy Prawo budowlane.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. decyzją z dnia 31 lipca 2015 r., znak: [...] nakazał M.W. i J.W. rozbiórkę ogrodzenia działki nr ewid. [...] w m. L. , gm. M. , od strony drogi wewnętrznej (nr działki [...]), będącej we władaniu Gminy, o łącznej długości 13,1 m. Jako podstawę prawną wskazano art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 oraz art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane.
Po rozpatrzeniu odwołania M.W. i J.W . [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 5 sierpnia 2016 r., znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej: k.p.a.) oraz art. 51 ust 1 pkt 1 w związku z art. 51 z ust. 7 art. 80 ust. 2 pkt 2 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm., dalej: u.p.b.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W jej uzasadnieniu organ odwoławczy powołał się na art. 28 ust. 1, art. 29 oraz art. 30 u.p.b. Analiza powyższych przepisów, a w szczególności treść art. 30 ust. 1 pkt 3 wyżej powołanej ustawy ("Zgłoszenia właściwemu organowi wymaga (...) budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych, i innych miejsc publicznych") prowadzi do konkluzji, iż budowa przez inwestora ogrodzenia na działce nr ewid. [...] od strony dz. nr ewid. [...] wymagała wcześniejszego zgłoszenia właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu. Zważywszy, że działka nr ewid. [...] stanowi działkę drogową wykorzystywaną jako droga dojazdowa (ul. [...]), a ze zgromadzonych materiałów nie wynika istnienie jakichkolwiek ograniczeń w dostępie do przedmiotowej drogi dla osób trzecich WINB przyjął, że stanowi ona miejsce publiczne w rozumieniu przytoczonych przepisów.
Organ kompetentny do oceny zgodności z prawem dokonanego zgłoszenia ma obowiązek wniesienia sprzeciwu, m.in. wówczas gdyby budowa lub wykonanie robót budowlanych objęte zgłoszeniem naruszały ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy (art. 30 ust. 6 pkt 2 u.p.b.).
Inwestor przed przystąpieniem do zrealizowania przedmiotowego ogrodzenia dokonał zgłoszenia Staroście K. zamiaru realizacji tej inwestycji. Postanowieniem z dnia 27 lipca 2011 r. Starosta K. działając na podstawie art. 30 ust. 2 u.p.b. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości w zakresie kompletności wniosku oraz posiadanych opinii, uzgodnień i sprawdzeń w terminie do 10 sierpnia 2011 r. W odpowiedzi J. i M.W. pismem z dnia 8 sierpnia 2011 r. wskazali, że wykonanie ogrodzenia w odległości minimum 5 metrów od osi drogi nr [...] spowoduje rozmycie piaszczystej skarpy przez wodę opadową spływającą z drogi gminnej i zalewanie podjazdu ich działki, a także piwnicy domu. Starosta K. po przesłaniu tego pisma nie wniósł sprzeciwu od przedmiotowego zgłoszenia w przepisanym terminie.
Z pisma wójta gm. M. z dnia 23 sierpnia 2012 r., znak: [...] wynika, iż ogrodzenie położone na działce nr [...] wykonane na podstawie powyższego zgłoszenia narusza postanowienia obowiązującego na obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy M. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy M. nr [...] z dnia 20 lutego 2007 r. oraz uchwałą Nr [...] z dnia 3 sierpnia 2006 r. (dalej: MPZP)
Z analizy przepisów MPZP, a także treści zgłoszenia należy wywieść wniosek, iż Starosta K. rozpatrując zgłoszenie z dnia 14 lipca 2011 r. winien wnieść sprzeciw w stosunku do zgłaszanego zamiaru budowy przedmiotowego ogrodzenia (w oparciu o art. 30 ust. 6 pkt 2 u.p.b.) z uwagi na położenie ogrodzenia niezgodnie z zapisami tego aktu prawa miejscowego. Z § 28 pkt 9 MPZP wynika bowiem obowiązek uzgodnienia z zarządcą odpowiedniej kategorii drogi m.in. lokalizacji ogrodzeń od strony drogi publicznej. Warunki określone w zgłoszeniu z dnia 14 lipca 2011 r. pozostają sprzeczne z warunkami określonymi w obowiązkowym uzgodnieniu z zarządcą drogi od której zrealizowane zostało ogrodzenie. Uzgodnienie, jakie uzyskali J. i M.W. z Urzędu Gminy M. obejmowało lokalizację ogrodzenia w odległości przynajmniej 5,0 m od osi drogi gminnej -wewnętrznej. Odległość taka wynikała z § 28 pkt 11 w zw. z w § 52 pkt 4 ppkt 7). Jednocześnie z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, że ogrodzenie zostało umieszczone w mniejszej odległości od osi jezdni.
Nie ulega wątpliwości, iż wykonanie robót budowlanych w następstwie skutecznie dokonanego zgłoszenia uniemożliwia postawienie zgłaszającemu zarzutu samowolnego wykonania robót budowlanych, a co za tym idzie stosowania w sprawie trybu z art. 49b u.p.b. Jednakowoż nie wyklucza to możliwości zastosowania trybu przewidzianego w przepisach art. 50 i art. 51 u.p.b., w szczególności w sytuacji wadliwego niewniesienia przez organ architektoniczno - budowlany sprzeciwu od zgłoszenia robót budowlanych naruszającego przepisy, w tym również ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (vide: wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 150/10; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 14 października 2011 r., sygn. akt II SA/G1 107/11). Tym samym podnoszona przez odwołującego okoliczność zrealizowania inwestycji w następstwie zgłoszenia, w odniesieniu do którego nie został wniesiony sprzeciw, nie stanowi skutecznej bariery dla możliwości prowadzenia postępowania naprawczego uregulowanego w przepisach art. 50 i art. 51 u.p.b.
W stanie faktycznym niniejszej sprawy ma miejsce sprzeczność wykonanej inwestycji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z naruszeniem przez przedmiotowy obiekt postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odpowiednie zastosowanie ma m.in., przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 u.p.b. w związku z ust. 7 u.p.b., dający podstawę do orzeczenia nakazu rozbiórki obiektu, gdy nie można doprowadzić go do stanu zgodnego z prawem. Oczywiście decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 u.p.b. nakazujące zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź wreszcie doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, wydaje organ nadzoru budowlanego w sytuacjach, gdy nie ma możliwości doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wykonywanych bądź już wykonanych robót budowlanych. Innymi słowy wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego pozostającego w sprzeczności z prawem, w tym z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pojawia się dopiero wówczas gdy brak jest technicznej i prawnej możliwości doprowadzenia danego obiektu do stanu zgodnego z prawem w drodze decyzji, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 i 3 u.p.b.(vide: wyrok NSA z dnia 7 lutego 2013r. sygn. akt II OSKI 877/11).
Analizując ową możliwość doprowadzenia zrealizowanego ogrodzenia do stanu zgodności z prawem stwierdzono, iż obecne usytuowanie ogrodzenia uniemożliwia doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem.
Opisaną wyżej decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J.W. i M.W. , zarzucając jej:
I Naruszenie przepisów postępowania:
1. Naruszenie art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w szczególności na:
a) nieprzeprowadzeniu pomiarów odległości pomiędzy krawędzią drogi KDD1 (działka ewid. nr [...]) a ogrodzeniami, które przynależą do działek sąsiadujących z działką Skarżących przy ul. [...] w L. (gmina M. ), w celu jednoznacznego ustalenia, czy ogrodzenie zbudowane przez skarżących leży w linii istniejących ogrodzeń,
b) niezweryfikowaniu błędnej informacji pochodzącej od pracowników gminy w M. o rzekomym podleganiu działki skarżących nr [...] ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy M. uchwalonego przez Radę Gminy M. Uchwałą Nr [...] z dnia 20 lutego 2006 r. oraz Uchwałą Nr [...] z dnia 3 sierpnia 2006 r. (tekst jednolity obu uchwał: Dziennik Urzędowy [...]), w zakresie ograniczeń w budowie ogrodzenia od strony działki drogowej nr [...].
2. Naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 KPA polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w sytuacji, gdy prawidłowym byłoby uchylenie powyższej decyzji i umorzenie postępowania.
3. Naruszenie art. 9 i 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie utrzymania w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. , w szczególności poprzez nieodniesienie się do wszystkich zarzutów wskazanych w odwołaniu
4. Naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez brak pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez wydawanie odmiennych decyzji przy istnieniu tożsamych sytuacji faktycznych i prawnych, a mianowicie poprzez wydanie przez zaskarżonej decyzji po wydaniu wcześniej w tej samej sprawie innej decyzji nr [...] z dnia 27.06.2013 r.
5. Naruszenie przepisu art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. przez błędne przyjęcie, na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, że wybudowany przez Skarżących mur w odległości 0,8 metra od granicy działki drogowej został wybudowany sprzecznie z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy M.
II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:
1. Naruszenie przepisu art. 30 ust. 7 Ustawy Prawo budowlane przez błędne przyjęcie, że Organ prawo kwestionowania zgodności zamierzonej inwestycji z przepisami miejscowego planu gospodarowania przestrzennego, po upływie okresu do wydania decyzji o sprzeciwie, statuującej związek uzyskania pozwolenia na budowę tej inwestycji.
2. Naruszenie przepisu art. 30 ust. 5 Ustawy Prawo budowlane przez błędne przyjęcie, że Organ I stancji miał prawo wydać decyzję o rozbiórce pomimo tego, że nie wydał on decyzji o sprzeciwie dotyczącej zamierzonej przez Skarżących inwestycji w przewidzianym tym przepisem terminie w konsekwencji błędne przyjęcie, że Skarżący wykonując mur budowlany naruszyli prawo.
3. Naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 oraz art. 50 ust. 1 pkt 4 Ustawy Prawo budowlane, przez błędną ich wykładnię i w konsekwencji zastosowanie ich w niniejszej sprawie.
4. Naruszenie przepisu art. 50 ust. 1 pkt 4 Ustawy Prawo budowlane przez błędne uznanie, że przepis ten stanowi podstawę do wydania decyzji o rozbiórce w sytuacji gdy z jego literalnej wykładni wynika: po pierwsze, że daje on kompetencję jedynie do wstrzymania wykonywanych a nie wykonanych już robót budowlanych; po drugie, że wydanie postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych jest możliwe w sytuacji gdy roboty są wykonywane w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub przepisach, a nic takiego w niniejszej sprawie nie miało miejsca.
5. Naruszenie § 3 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43 poz. 430) przez błędne przyjęcie że linie rozgraniczające drogę obejmują również tereny poza granicami tej drogi.
6. Naruszenie § 28 ust. 11 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez błędne przyjęcie, że linia rozgraniczająca drogę może mieć ponad 10 metrów.
7. Naruszenie § 52 ust. 4 pkt 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez błędne przyjęcie, że zwrot "minimalne szerokości w liniach rozgraniczających dla poszczególnych klas dróg i ulic" nie oznacza odległości pomiędzy jedną linią drogi a drugą linią drogi, tylko odległość pomiędzy linią drogi a bliżej nieokreślonymi punktami z jednej i drugiej strony drogi.
8. Naruszenie art. 140 ustawy z 23.04.1964 r. Kodeks cywilny przez naruszenie prawa własności skarżących, wskutek błędnej wykładni innych przepisów prawa.
9. Z daleko idącej ostrożności procesowej: Naruszenie art. 4 ust. 1 i 2 Ustawy z dnia 27 marca r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2015, poz 778, ze zm. oraz art. 21 Konstytucji RP, poprzez:
← błędne uznanie przez organy obu instancji, iż należąca do skarżących działka nr [...] jest objęta postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy przywołana wyżej działka nie jest objęta żadnym miejscowym planem zagospodarowania,
← interpretowanie przepisów prawa w taki sposób, aby pozbawienie obywateli własności mogło nastąpić również w drodze rozszerzającej wykładni zapisów przywołanego wyżej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Na podstawie tych zarzutów skarżący wnieśli o uwzględnienie skargi i uchylenie w całości zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji oraz o umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu 31 stycznia 2017 r. skarżący oświadczyli, że nie mogą odsunąć ogrodzenia w głąb działki, bo obecne jego posadowienie jest jedynym możliwym ze względu na kolizję ze studzienką zbierającą wody opadowe z nieruchomości skarżących oraz istniejącymi drzewami, które należałoby usunąć.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Jak wynika z tych przepisów zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja może ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa - materialnego bądź procesowego - jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Dokonana na podstawie tych kryteriów kontrola zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego jej wydanie postępowania administracyjnego prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku.
W trakcie postępowania ustalono, że:
← inwestor zgłosił zamiar budowy ogrodzenia w lipcu 2011 r.
← Starosta K. nie wniósł sprzeciwu od dokonanego zgłoszenia,
← ogrodzenie usytuowane jest w odległości mniejszej niż 5 metrów od osi drogi wewnętrznej (działka nr [...] ) będącej we władaniu gminy.
Powyższe ustalenia faktyczne nie budzą wątpliwości, nie były również kwestionowane przez żadną ze stron postępowania.
Należy podzielić stanowisko organów nadzoru budowlanego, iż takie usytuowanie ogrodzenia jest sprzeczne z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który w § 28 pkt 11 przewiduje, że dla dróg i ciągów klasy KDD1, KDD2, KP8, KP6, dróg wewnętrznych i ciągów pieszo-jezdnych wymienionych w pkt 6 dopuszcza się lokalizację ogrodzeń na liniach rozgraniczających tych dróg, zaś w § 52 pkt 4 ustalono, że minimalna szerokość w liniach rozgraniczających dla ulic i dróg zakwalifikowanych do kategorii KDD1 - a tak właśnie oznaczona jest działka nr [...]- wynosi 10 m. Oznacza to zakaz sytuowania ogrodzeń w odległości mniejszej niż 5 metrów od osi jezdni.
W świetle powyższego bez znaczenia jest usytuowanie innych ogrodzeń na działkach sąsiadujących z nieruchomością skarżących, jak również przebieg granicy pomiędzy działką drogową a działką skarżących, na której wybudowano ogrodzenie. Nie można przy tym mówić o naruszeniu art. 140 ustawy Kodeks cywilny, bowiem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który ma moc powszechnie obowiązującą, ze swej istoty wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości stanowiących własność podmiotów prawa prywatnego. Skoro przepisy obowiązującego planu miejscowego zakazują lokalizacji ogrodzeń w odległości mniejszej niż 5 metrów od osi jezdni, to zakaz ten dotyczy nieruchomości niezależnie od tego, czyją jest ona własnością. Jednocześnie wprowadzone przez przepisy prawa miejscowego ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości - wbrew stanowisku skarżących - nie stanowią jej wywłaszczenia. Jeżeli zaś skarżący uważają, że korzystanie z ich nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone, to mogą domagać się od gminy realizacji uprawnień przewidzianych w art. 36 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Plan miejscowy obowiązywał już w dacie dokonywania zgłoszenia, a zatem już wówczas zaistniała sprzeczność wykonywanych robót z zapisami planu. Zwrócił na to zresztą uwagę Starosta wzywając inwestorów postanowieniem z dnia 27 lipca 2011 r. do doprowadzenia do zgodności z ustaleniami planu miejscowego. Ponieważ inwestorzy nie wykonali tego postanowienia, należało wnieść sprzeciw od zgłoszonego zamiaru wykonania robót budowlanych, czego jednak Starosta nie uczynił.
W tym miejscu należy odnieść się do zarzutu naruszenia art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane, który - zdaniem skarżącego - nie może stanowić podstawy decyzji rozbiórkowej, a jedynie podstawę postanowienia o wstrzymaniu wykonywanych robót budowlanych. Zgodnie z omawianym przepisem w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach.
W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że jeśli inwestor dokonał zgłoszenia i organ nie wniósł sprzeciwu, inwestorowi nie można postawić zarzutu samowoli budowlanej w rozumieniu przepisu art. 49b Prawa budowlanego. Nie wyklucza to jednak możliwości zastosowania trybu z art. 50-51 Prawa budowlanego w sytuacji gdy roboty budowlane wykonywane na podstawie zgłoszenia są niezgodne z przepisami, w tym z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok WSA w Krakowie z 16 września 2009 r. , sygn. akt II SA/Kr 748/09, wyrok NSA z 21 stycznia 2011 sygn. akt II OSK 150/10). W takiej sytuacji konieczne i prawidłowe jest wszczęcie postępowania w trybie w art. 50 i 51 prawa budowlanego, przy czym przeprowadzenie odpowiedniego postępowania jest obowiązkiem, a nie uprawnieniem organu. Tym samym wadliwe niewniesienie przez inny organ sprzeciwu od zgłoszenia naruszającego przepisy, a takimi przepisami są również ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - nie wyklucza możliwości zastosowania trybu przewidzianego w art. 50 i 51 Prawa budowlanego.
Z tych względów za bezzasadne należy uznać zarzuty naruszenia art. 30 ust. 5 i ust. 7 ustawy Prawo budowlane.
Wspomniany wcześniej przepis art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane stanowi nie tylko podstawę wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, ale też wyznacza zakres zastosowania trybu, o którym mowa w art. 50 - 51 tej ustawy. Powołanie go w podstawie prawnej decyzji organu I instancji nie stanowi uchybienia, lecz pozwala na ustalenie, która z sytuacji wymienionych w art. 50 ust. 1 ma miejsce w niniejszej sprawie.
Skoro roboty budowlane były już zakończone, nie było podstaw do wydawania postanowienia o ich wstrzymaniu na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, lecz w związku z art. 51 ust. 7 zastosowano art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy.
Należy zgodzić się z organami obydwu instancji, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie istniała możliwość doprowadzenia wykonanego ogrodzenia do stanu zgodnego z przepisami planu miejscowego i konieczne było nakazanie rozbiórki.
W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że w zaskarżonej decyzji błędnie powołano się na naruszenie § 28 ust. 9 pkt 4 planu miejscowego, który przewiduje konieczność uzgodnienia z zarządcą poszczególnych kategorii dróg lokalizacji ogrodzeń od strony drogi publicznej - podczas gdy działka nr [...] stanowi drogę wewnętrzną, a zatem obowiązek wynikający z tego przepisu nie ma w tym przypadku zastosowania. Nie zmienia to jednak oceny wyrażonej wcześniej, iż zakaz lokalizacji ogrodzeń w odległości mniejszej niż 5 metrów od osi jezdni oznaczonej na planie symbolem KDD1 jest zakazem bezwzględnie wykluczającym możliwość zalegalizowania przedmiotowego ogrodzenia. W niniejszej sprawie doprowadziło to do wybudowania ogrodzenia w terenie, który w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczony został pod drogę - oznaczoną symbolem KDD1.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy wskazać, że organy obu instancji prawidłowo i wyczerpująco zebrały i rozważyły materiał dowodowy istotny dla rozstrzygnięcia. WINB prawidłowo również zastosował przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymując w mocy decyzję organu I instancji. Nieodniesienie się do niektórych zarzutów odwołania wprawdzie miało miejsce, jednakże nie ma ono wpływu na wynika sprawy. Zarzuty te zostały bowiem powtórzone w skardze do WSA i okazały się nieuzasadnione. Chodzi tu w szczególności o zarzuty naruszenia:
← § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43 poz. 430) przez błędne przyjęcie że linie rozgraniczające drogę obejmują również tereny poza granicami tej drogi,
← § 28 ust. 11 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez błędne przyjęcie, że linia rozgraniczająca drogę może mieć ponad 10 metrów,
← § 52 ust. 4 pkt 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez błędne przyjęcie, że zwrot "minimalne szerokości w liniach rozgraniczających dla poszczególnych klas dróg i ulic" nie oznacza odległości pomiędzy jedną linią drogi a drugą linią drogi, tylko odległość pomiędzy linią drogi a bliżej nieokreślonymi punktami z jednej i drugiej strony drogi.
Zgodnie z pierwszym z wymienionych wyżej przepisów ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o liniach rozgraniczających drogę - rozumie się przez to granice terenów przeznaczonych na pas drogowy lub pasy drogowe ustalone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, (...) w liniach rozgraniczających drogi na terenie zabudowy (ulicy) mogą znajdować się również urządzenia infrastruktury technicznej niezwiązane z funkcją komunikacyjną drogi. Powołany przepis w ogóle nie może mieć w niniejszej sprawie zastosowania, bowiem obejmuje ono wyłącznie drogi publiczne (§ 1 ust. 1, § 3 pkt 1), zaś w niniejszej sprawie, co już wcześniej zaznaczono, nie mamy do czynienia z drogą publiczną. Nawet jednak gdyby odnieść powyższą definicję linii rozgraniczających drogę do stanu faktycznego tej sprawy, to nie mogłoby być mowy o naruszeniu omawianego przepisu. Skarżący zarzuca, że takie naruszenie miałoby polegać na przyjęciu, że "linie rozgraniczające drogę obejmują również tereny poza granicami tej drogi", przez co zdaje się rozumieć granice działki drogowej - podczas gdy omawiany przepis w żaden sposób do granic poszczególnych nieruchomości się nie odwołuje, przyjmując za decydujące linie wskazane w planie miejscowym, co zostało w pełni zastosowane w rozpoznawanej sprawie.
To samo należy odnieść do zarzutu naruszenia § 52 ust. 4 pkt 7 i § 28 ust. 11 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący podnoszą, że "żaden przepis prawa nie wskazuje, że w każdym przypadku linia rozgraniczająca drogę musi przebiegać symetrycznie w stosunku do jej osi", jednakże trudno przyjąć za dopuszczalne niesymetryczne usytuowanie pasów drogowych. Nie można też uznać, że powołane przepisy planu miejscowego nie obowiązują na działce skarżących, skoro - jak już wcześniej stwierdzono - linia rozgraniczająca teren oznaczony KDD1 przebiega po terenie ich działki.
Zupełnie niezrozumiały jest natomiast zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. "poprzez brak pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez wydawanie odmiennych decyzji przy istnieniu tożsamych sytuacji faktycznych i prawnych, a mianowicie poprzez wydanie przez zaskarżonej decyzji po wydaniu wcześniej w tej samej sprawie innej decyzji nr [...] z dnia 27.06.2013 r.". Decyzja WINB z 27 czerwca 2013 r. była decyzją kasatoryjną, w której stwierdzono, że zastosowany na ówczesnym etapie przez PINB tryb z art. 49b ustawy Prawo budowlane jest trybem niewłaściwym. Po przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji sprawa toczyła się na nowo, już we właściwym trybie przepisów art. 50 - 51 ustawy Prawo budowlane.
Biorąc pod uwagę wszystkie wskazane wyżej uwagi należało uznać, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzji organu I instancji są prawidłowe i oddalić skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.