II SA/Kr 127/25

II SA/Kr 127/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-03-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-02-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jacek Bursa /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 138 par. 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Jacek Bursa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 marca 2025 r. sprawy ze sprzeciwu G. Spółka z o.o. w S. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 20 grudnia 2024 roku, znak: SKO.OŚ/4170/140/2024 w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie na rzecz G. Spółka z o.o. w S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Wójt Gminy Bochnia decyzją nr 6/2024 z 26 sierpnia 2024 r. (RiG.6220.6.2021) ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia: "Rozbudowa i modernizacja oczyszczalni ścieków w miejscowości L., gm. B. na dz. nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb L. i działkach nr: [...], [...] obręb M.".
Odwołanie wniósł B. K. zarzucając:
1) naruszenie art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 72 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84 ust. 1 i ust. 2, art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.2021.247 t.j. z dnia 2021.02.05, dalej: "ooś") poprzez wydanie decyzji o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację Inwestycji, co stanowi rażące naruszenie prawa z uwagi na to, że realizacja przedmiotowej Inwestycji jest niedopuszczalna ze względu na jej oddziaływanie na sąsiednie działki ewidencyjne oraz z uwagi na niezgodność decyzji i raportu z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;
2) naruszenie art. 75 § 1, art. 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia dowodów pozwalających na dokonanie rzetelnej oceny stanu faktycznego, przeprowadzenie dowolnej w miejsce swobodnej oceny dowodu w postaci Raportu, nieprzeprowadzenie konsultacji społecznych z okolicznymi mieszkańcami, pomijanie uwag mieszkańców zgłaszanych w toku postępowania, brak przedstawienia przekonujących argumentów za tym. że Inwestycja, zarówno na etapie jej budowy, jak i eksploatacji, nie będzie oddziaływać w sposób uciążliwy na znajdująca się w bliskim sąsiedztwie działkę nr [...] wraz z posadowionym na niej domem mieszkalnym, położona w miejscowości L. (dalej: ,,Nieruchomość"):
3) rażące naruszenie art. 8 § 1 kpa, zgodnie z którym organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, to jest naruszenie zasady zaufania.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie decyzją z dnia 20 grudnia 2024 r. nr SKO.OŚ/4170/140/2024 na podstawie art. 138 § 2 kpa, uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi I instancji celem ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu podkreślono, iż należało ustalić, czy w toku ponownego rozpoznania sprawy przez Wójta Gminy Bochnia zrealizowane zostały wskazania organu odwoławczego zawarte w decyzji kasatoryjnej Kolegium z dnia 29 lutego 2024 r. (SKO.OŚ/4170/50/2023).
Obowiązkiem Wójta Gminy Bochnia w pierwszej kolejności było przeprowadzenie oceny objętego wnioskiem przedsięwzięcia w zakresie zgodności z zapisami obowiązujących na tym terenie planów miejscowych. Zgodność lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest bowiem w świetle art. 80 ust. 2 ustawy kryterium podstawowym oceny zamierzeń strony ubiegającej się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Postanowienia obowiązującego planu mają charakter wiążący dla decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Konsekwencją zaś stwierdzenia sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest zwolnienie organu prowadzącego postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie (zob. Krzysztof Gruszecki: Komentarz do art. 80 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, Lex/el). W sytuacji, gdy plan miejscowy nie przewiduje przeznaczenia terenu pod określone przedsięwzięcie, to organ ma obowiązek wobec braku zgodności z planem wydać decyzję odmowna, bez dalszego badania rzeczywistego wpływu planowanej działalności na środowisko (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 czerwca 2014 r., sygn akt II OSK 196/13; z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OSK 829/11; z dnia 14 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 1240/11. dostępne w CBOSA na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dokonując oceny zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego należy dokonać szczegółowej analizy wszystkich postanowień planu mających zastosowanie do konkretnej inwestycji. Ustalenie, że występuje zgodność lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami obowiązującego planu nie może budzić wątpliwości. Zatem takie ustalenie winna poprzedzać wnikliwa analiza i interpretacja całokształtu postanowień planu, zarówno jego postanowień ogólnych, jak i postanowień szczegółowych odnoszących się do poszczególnych jednostek planistycznych, czego w poprzednio wydanej w sprawie decyzji zabrakło, i co m.in. było podstawą uchylania wydanego uprzednio przez Wójta Gminy Bochnia rozstrzygnięcia.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wójta Gminy Bochnia w uzasadnieniu wydanej decyzji wskazał:
"Teren planowanej inwestycji jest objęty Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego:
1. Uchwalą nr IX/107/03 Rady Gminy Bochnia z dnia 27 listopada 2003 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Bochnia dla obszarów w miejscowościach G., C., S. M. i L.
2. Uchwalą nr XXVI 1/319/06 Rady Gminy Bochnia z dnia 26 października 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Gminy Bochnia ze zmianami w 2010 i 2015 r.
Zgodnie z zapisami Uchwały Nr IX/107/03 Rady Gminy Bochnia z dnia 27 listopada 2003 r. w Rozdziale U ("Przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów objętych planem") - § 7 punkt 1 Wyznacza się na rysunku planu stanowiącym Załącznik nr 4 do niniejszej uchwały, granice obszaru objętego planem wg § 2 ust. 1 pkt 4. Punkt 2 Na w/w obszarze wyznacza się - pod symbolami P/U, NO, Z, Z/K i KL tereny, dla których ustala się następujące przeznaczenie:
1) P/U - teren przeznaczony na cele produkcyjno - usługowe. Wyklucza się lokalizację inwestycji związanych z ustaloną funkcją terenu, których oddziaływanie na środowisko nie będzie ograniczone do poziomu zapewniającego dotrzymanie wymaganych przepisami szczególnymi standardów środowiska na granicy terenu do którego inwestor ma tytuł prawny oraz poza tymi granicami.
2) NO - teren przeznaczony na cele infrastruktury technicznej - pod oczyszczalnię ścieków (utrzymanie stanu istniejącego).
3) Z - teren przeznaczony pod zieleń obudowy biologicznej cieku wodnego.
4. Z/K - teren przeznaczony pod zieleń z dopuszczenie/r, urządzeń komunikacji (parking).
5. KL - teren przeznaczony pod komunikację - d/a drogi lokalnej (klasy L).
3. Ustala się zasady zagospodarowania terenu P/U:
1) Wymaga się lokalizowania budynków z uwzględnieniem wyznaczonych na rysunku planu nieprzekraczalnych linii zabudowy.
2) Wymaga się. aby nie mniej niż 20% terenu przeznaczonego pod lokalizacje inwestycji pozostawione zostało i zagospodarowane w ramach inwestycji jako teren biologicznie czynny (zieleń).
3) Maksymalna wysokość zabudowy - 9,0 m dla budynków z dachem płaskim i 13.0 m dla budynków z dachem tradycyjnym liczona od poziomu terenu do kalenicy.
4) W przypadku stosowania dachów tradycyjnych wymaga się kształtowania dachów o symetrycznych spadkach połaci dachowych, z kalenicą na środku budynku i spadkiem połaci pod kątem nie mniejszym niż 30° i nie większym niż 45°.
5) Wymaga się kształtowania formy zabudowy na wysokim poziomie rozwiązań architektonicznych.
6) W sposobie zagospodarowania terenu należy uwzględnić wymagania określone przepisami szczególnymi wynikające z faktu jego położenia w granicach terenu i obszaru górniczego złoża solanek jodobromowych "L." oraz w granicach obszaru górniczego "M." złoża soli kamiennej "[...]" (kopalnia w likwidacji).
7) Obsługa komunikacyjna terenu P/U - z istniejącej drogi krajowej nr 4 i z gminnej drogi lokalnej, której część pasa drogowego wchodząca w teren opracowania, oznaczona jest na rysunku planu symbolem KL.
8) Zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej:
a) Zaopatrzenie w wodę - z wodociągu gminnego zasilanego z ujęcia wody w Siedlcu.
b) Odprowadzenie ścieków sanitarnych - na oczyszczalnię ścieków Łapczyca – Moszczenica (tj. na sąsiedni teren oznaczony symbolem NO).
c) Odprowadzenie wód opadowych - do kanalizacji opadowej z urządzeniem podczyszczającym ścieki opadowe z terenów przemysłowych i komunikacyjnych.
d) Gospodarka ściekami i odpadami przemysłowymi - wg obowiązujących w tym zakresie przepisów szczególnych.
e) Usuwanie odpadów komunalnych - wg systemu obowiązującego na obszarze gminy.
f) Zaopatrzenie w gaz - z miejskiej sieci gazowej.
g) Zaopatrzenie w energię elektryczną z miejskiej sieci elektroenergetycznej,
h) Ogrzewanie - indywidualne w oparciu o paliwa ekologicznie czyste.
W związku z powyższym planowane przedsięwzięcie jest zgodne z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego".
Pomimo wyraźnego i jednoznacznego wskazania w wydanej przez tut. Kolegium decyzji z dnia 29 lutego 2024 r. (SKO.OŚ/4170/50/2023), iż niewystarczające jest ograniczenie się przez organ pierwszej instancji do konstatacji, że planowane przedsięwzięcie jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego bez dokonania uprzedniej analizy i interpretacji postanowień planu, w toku ponownego rozpatrzenia sprawy Wójt Gminy Bochnia ograniczył się do przytoczenia zapisów jednego z dwu przywołanych w decyzji planów miejscowych, w dalszym ciągu jednak nie dokonując żadnej analizy i interpretacji przytoczonych postanowień planu.
W przytoczonym wyżej uzasadnieniu nie wskazano nawet, które z zapisów planu mają zastosowanie w sprawie tj. w dalszym ciągu nie wskazano jednoznacznie, w jakich obrysach planu zlokalizowane jest objęta wnioskiem inwestycja tj. budowa stacji kraty rzadkiej, budowa pompowni ścieków, budowa kontenera nad stacja kraty i pompowni ścieków, budowę stacji sitopiaskownika, budowa zbiornika retencyjnego z pompownią II stopnia, budowa reaktorów biologicznych, budowa osadników wtórnych, budowa pompowni ścieków oczyszczonych (wody technologicznej), budowa komory pomiarowej ścieków oczyszczonych, budowa wylotu ścieków, budowa wydzielonej komory tlenowej stabilizacji osadu, budowa zbiornika osadu, budowa budynku odwadniania osadu, budowa budynku kontenera osadu, budowa stacji dezodoryzacji. budowa osadnika wód deszczowych, budowa budynku część techniczna, budowa budynku część socjalna, budowa instalacji i urządzeń wewnętrznych, budowa lub przebudowa urządzeń zewnętrznych, rozbudowa nawierzchni utwardzonych, zabezpieczenie skarpy potoku [...], rozbiórkę istniejącej oczyszczalni.
Powyższe zasługuje zwłaszcza na podkreślenie, że już w poprzednio wydanej w sprawie decyzji Kolegium wyraźnie wskazywano na rozbieżności i wątpliwości co do tego w jakich obrysach (i którego planu miejscowego) rzeczywiście znajduje się wnioskowana inwestycja.
W uzasadnieniu bowiem pierwotnie wydanej w sprawie decyzji Organu pierwszej instancji tj. decyzji nr 2/2023 Wójta Gminy Bochnia z dnia 23 października 2023 r., RiG.6220.6.2021 wskazano:
"Dla terenu, na którym ma być zlokalizowane przedsięwzięcie istnieje uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Uchwala nr IX/107/03 z dnia 27 listopada 2003 r. oraz z mpzp Uchwała nr IX/106/03 z dnia 27 listopada 2003 r. zgodnie z treścią na działkach, na których ma być zlokalizowane przedsięwzięcie oznaczone są symbolem P/U - teren przeznaczony dla funkcji przemysłowo - usługowej, NO - teren przeznaczony na cele infrastruktury technicznej, Z/K - teren przeznaczony pod zieleń z dopuszczeniem urządzeń komunikacji.
W podsumowaniu decyzji wskazano natomiast: "Zamierzenie realizowane będzie na działkach przeznaczonych w planie zagospodarowania przestrzennego pod budowę oczyszczalni ścieków".
Przytoczone wyżej stwierdzenie Organu l instancji pozostają jednak w sprzeczności ze stwierdzeniami zawartymi w załączonej do wniosku Karcie informacyjnej omawianego przedsięwzięcia oraz w Raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, gdzie wskazywano:
"Teren planowanej inwestycji jest objęty miejscowym planem zagospodarowania (mpzp):
- uchwałą nr IX/107/03 Rady Gminy w Bochni z dnia 27 listopada 2003 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Bochnia d/a obszarów w miejscowościach G.,
C., S., M. i L.,
- uchwalą nr XXVI 1/319/06 Rady Gminy Bochnia z dnia 26.10.2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Gminy Bochnia ze zmianami w 2010 i 2015 r.
Obiekty planowanej oczyszczalni zlokalizowane będą na terenie oznaczonym NO - tereny przeznaczone na cele infrastruktury technicznej - pod oczyszczalnię ścieków" (k. 4 Karty informacyjnej przedsięwzięcia), według Raportu natomiast obiekty planowanej oczyszczalni zlokalizowane będą nie tylko na terenie oznaczonym "NO" - tereny przeznaczone na cele infrastruktury technicznej - pod oczyszczalnię ścieków . ale i na terenie oznaczonym symbolem "ZN/ -tereny zieleni nieurządzonej (k. 12 Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko). Miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego które wskazywane są wyżej to :
- uchwała nr XXVII/319/06 Rady Gminy Bochnia z dnia 26.10.2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Gminy Bochnia ze zmianami w 2010 i 2015 r.
- uchwała nr IX/107/03 Rady Gminy w Bochni z dnia 27 listopada 2003 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Bochnia dla obszarów w miejscowościach G., C., S., M. i L.,
- uchwała nr IX/106/03 Rady Gminy w Bochni z dnia 27 listopada 2003 roku w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Bochnia dla obszaru związanego z przeprowadzeniem obwodnicy wsi L. w ciągu drogi krajowej nr 4 (we wsiach: L., M. i G.).
Dwie ostanie uchwały z dnia 27 listopada 2003 załączone zostały do wniosku o wydanie decyzji z dnia 27 grudnia 2021 r. z tym: że bez podania Dziennika Urzędowego w którym zostały opublikowane.
Właśnie powyższe, wykazane już w poprzednio wydanej przez Kolegium decyzji kasatoryjnej wyraźne rozbieżności co do tego: na terenie których spośród trzech powyższych planów miejscowych i w jakich obrysach tychże planów, zlokalizowana ma zostać objęta wnioskiem inwestycja, a przede wszystkim brak analizy odnośnie zgodności lokalizacji wnioskowanego przedsięwzięcia z zapisami poniższych planów - stanowiło podstawę podjętego uprzednio rozstrzygnięcia kasatoryjnego.
Tymczasem w poddanym obecnie na skutek odwołania B. K. rozstrzygnięciu Wójta Gminy Bochnia przytoczono jedynie zapisy jednego z dwóch przywołanych wcześniej miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (na terenie których ma zostać zlokalizowana wnioskowana inwestycja), powtórnie bez przeprowadzenia analizy i interpretacji postanowień przytoczonego planu, poprzestano na konstatacji, iż planowane przedsięwzięcie jest zgodne z przytoczonymi zapisami planu miejscowego.
Co więcej, z przytoczonego już wyżej uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że inwestycja położona jest nie tylko w obrysie "NO", "P/U", "Z/K", ale i pozostałych obrysach tegoż planu ("Z", "KL"). Brak natomiast informacji w jakich obrysach, i o jakim przeznaczeniu teren wnioskowanej inwestycji obejmuje uchwała nr XXVII/319/06 Rady Gminy Bochnia z dnia 26.10.2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Gminy Bochnia ze zmianami z 2010 i w 2015 roku. W aktach brak takiej uchwały, jej zmian, czy chociażby publikatora. Brak również wyjaśnienia, co do tego, dlaczego obecnie inwestycja nie jest objęta obrysem o symbolu "ZN - tereny zieleni nieurządzonej, jak wskazywano na k. 12 Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, i jakiego planu miejscowego ten symbol dotyczy. Obrys taki wymienia załączona do wniosku uchwała nr IX/106/03 Rady Gminy w Bochni z dnia 27 listopada 2003 roku w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Bochnia dla obszaru związanego z przeprowadzeniem obwodnicy wsi L. w ciągu drogi krajowej nr 4 (we wsiach: L., M. i G.). W powyższym zakresie tj. w części dotyczącej braku wyjaśnienia zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zarzuty odwołania uznać należy za zasadne. Nie tylko w wykazanym wyżej zakresie organ pierwszej instancji nie zastosował się do wskazań Kolegium zawartych w decyzji z dnia 29 lutego 2024 r. (SKO.OŚ/417050/2024). Nadal bowiem uzasadnienie wydanej w wyniku powtórnego rozpatrzenia sprawy decyzji nie odpowiada warunkom zapisanym w treści art. 85 ust. 2 pkt 1 ustawy (w zw. z art. 107 § 3 k.p.a.) bowiem brak chociażby wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (uzasadnienie prawne), a dodatkowo informacji o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa. W tym też zakresie zarzuty zawarte w odwołaniu, a odnoszące się do braku przedstawienia w uzasadnieniu decyzji argumentów przemawiających za tym "że Inwestycja, zarówno na etapie jej budowy, jak i eksploatacji, nie będzie oddziaływać w sposób uciążliwy na znajdującą się w bliskim sąsiedztwie moją działkę nr [...] wraz z posadowionym na niej domem mieszkalnym, położoną w miejscowości L." -zasługuje na uwzględnienie. Analiza przepisów omawianej ustawy wskazuje, że w sprawie powinny zostać sporządzone dwa obwieszczenia informujące o wydanej decyzji. Jedno zawiadamiające strony postępowania (których jest 45), na podstawie art. 49 k.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3 ustawy o wydaniu decyzji, a drugie, na podstawie art. 38 i art. 85 ust. 3 ustawy, podające do publicznej wiadomości (społeczeństwu - społeczności lokalnej) informacje o tejże decyzji. Oczywiście zamiast "dedykowania" obwieszczeń zawiadamiających o wydanej decyzji konkretnym grupom podmiotów (osobno stronom i osobno społeczeństwu), możliwe wydaje się wydanie również jednego obwieszczenia. W takim jednak wypadku obwieszczenie takie powinno zwierać wszystkie elementy przewidziane w treści przytoczonych przepisów, w tym możliwościach zapoznania się z jej treścią oraz z dokumentacją sprawy, w tym z uzgodnieniami i opiniami organów, o których mowa w art. 77 ust. 1 (art. 85 ust. 3 ustawy), czego jednak w rozpoznawanym przypadku zabrakło. Z art. 85 ust. 3 ustawy
wynika także obowiązek udostępnia na okres 14 dni w Biuletynie Informacji Publicznej - treść wydanej decyzji.
Sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożył inwestor, podnosząc naruszenie:
1) art. 138 § 2 k.p.a. przez bezpodstawne uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, pomimo braku przesłanek do zastosowania powołanego przepisu, bowiem decyzja organu pierwszej instancji nie była obarczona uchybieniami wytkniętymi przez organ odwoławczy, tj. nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a do rozstrzygnięcia sprawy nie są konieczne dodatkowe wyjaśnienia;
2) art. 80 ust. 2 u.o.o.ś. poprzez przyjęcie, że organ pierwszej instancji nie ustalił prawidłowo zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy z uzasadnienia decyzji Wójta Gminy Bochnia jednoznacznie wynika, że organ pierwszej instancji przeanalizował zgodność przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym na terenie planowanej inwestycji, i przedsięwzięcie to zgodne jest z tym aktem prawa miejscowego;
3) art. 85 ust. 2 pkt 1 u.o.o.ś. w zw. z art. 107 §3 k.p.a. poprzez przyjęcie, że decyzja organu pierwszej instancji nie zawiera prawidłowego uzasadnienia, podczas gdy zawiera ona wszystkie wymagane przepisami prawa elementy uzasadnienia.
Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów.
W uzasadnieniu podano, iż zasadne było uznanie przez organ I instancji zgodności inwestycji z zapisami planu miejscowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych.
Sprzeciw podlega uwzględnieniu, gdyż zaskarżona decyzja kasatoryjna narusza art. 138 § 2 kpa, wobec czego sprzeciw skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 151a § 1 p.p.s.a.
Na wstępie należy wskazać, że kontrola prawidłowości zaskarżonej decyzji w ramach rozpoznania sprzeciwu oznacza konieczność dokonania oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ odwoławczy w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na decyzję kasacyjną będzie więc ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 kpa, a więc odstąpienie od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 kpa, sąd nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia.
Dalej należy wskazać, że zgodnie z brzmieniem art. 138 § 2 kpa, który to przepis jest podstawą dla wydania skarżonej decyzji, uchylającej orzeczenie organu I instancji, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przepis ten zatem wymaga, aby organ odwoławczy wykazał w sposób przekonywujący, że decyzja I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania i w sprawie nie poczyniono wystarczających i wymaganych ustaleń, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Tylko w przypadku zaistnienia tej przesłanki organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną tj. uchylić zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania. W innych przypadkach kpa wymaga wydania decyzji merytorycznej tj. albo utrzymania decyzji organu I instancji w mocy, albo jej uchylenia i albo orzeczenia co do istoty sprawy albo umorzenia postępowania w sytuacji zaistnienia takich podstaw.
Niniejsza sprawa dotyczyła ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, polegającego na rozbudowie i modernizacji oczyszczalni ścieków. Jednym z warunków wydania pozytywnej tego typu decyzji, jest zgodność zamierzanego przedsięwzięcia z postanowieniami planu miejscowego obowiązującego dla terenu gdzie ma być ona zlokalizowana.
Jak wynika z motywów rozstrzygnięcia organu odwoławczego, jego zdaniem organ I instancji takiej oceny nie dokonał. Poglądu tego nie można jednak podzielić. W decyzji organu I instancji przywołano zarówno postanowienia planu miejscowego dla terenu gdzie ma być lokalizowane przedsięwzięcie, jak i wyrażono ocenę, że jest ono z postanowieniami planu zgodne (str. 7 i 8 uzasadnienia decyzji organu I instancji). I choć zgodzić się należy z tym, że powyższa ocena jest lakoniczna, to jednak dokonana została. Natomiast organ II instancji jest organem merytorycznym, co oznacza, że w takiej sytuacji może dokonać własnej oceny zgodności zamierzenia z planem miejscowym, jak i uzupełnienia tej oceny. Dlatego w okolicznościach niniejszej sprawy, kwestia zgodności z planem miejscowym i ewentualna odmienna ocena w tym względzie organu II instancji, nie mogły stanowić podstawy do wydania decyzji kasatoryjnej. I to zarówno wtedy, jeśli ocena ta została dokonana przez organ I instancji wadliwie, jak i wtedy kiedy była ona niepełna.
Zastosowania art. 138 § 2 kpa nie uzasadniało także zarzucenie organowi I instancji, że jego decyzja jest niewłaściwie uzasadniona. O ile jej uzasadnienie rzeczywiście jest zwięzłe, to jednak spełnia wymagania określone w art. 107 § 3 k.p.a. i art. 85 ust. 2 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Z powyższych przepisów nie wynika przy tym, że uzasadnienie decyzji środowiskowej winno obligatoryjnie zawierać także taki element, z którego będzie wynikać, że inwestycja nie będzie uciążliwie oddziaływać na działki sąsiednie (str. 10 decyzji organu II instancji). Z tych przyczyn również i ta okoliczność nie uzasadniała zastosowania przez organ II instancji art. 138 § 2 kpa.
Przyczyną jego zastosowania nie mogą być także argumenty związane z obwieszczeniem o wydaniu decyzji. Obwieszczenia takiego dokonano (k. 398 i 399 akt administracyjnych organu I instancji) jednoznacznie wskazując jaka decyzja została wydana, jakiego przedsięwzięcia dotyczy i gdzie ma być ono zlokalizowane, odwołując się przy tym zarówno do przepisu k.p.a. jak i przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. I choć w treści obwieszczenia brakuje informacji, o możliwości zapoznania się z jej treścią oraz z dokumentacją sprawy, to tego rodzaju uchybienie – nie mające wpływu na wynik sprawy – nie uzasadniało zastosowania art. 138 § 2 kpa. Z tych przyczyn w ponownym postępowaniu organ II instancji dokona merytorycznej oceny kwestionowanej odwołaniem decyzji organu I instancji.
Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a., które obejmują zwrot wpisu sądowego w wysokości 100 zł.