II SA/Kr 1268/22

II SA/Kr 1268/22 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2022-12-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel
Jacek Bursa /przewodniczący sprawozdawca/
Monika Niedźwiedź
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 1053/23 - Wyrok NSA z 2024-07-18
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art 35
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Jacek Bursa (spr.) SWSA Monika Niedźwiedź SWSA Agnieszka Nawara-Dubiel po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2022 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. M. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 7 września 2022 roku, znak: WI-I.7840.15.66.2022.EU w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala
Uzasadnienie
Starosta Tatrzański decyzją z 24 czerwca 2022 r., znak: AB.6740.22.2020.MT, odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi: L. M. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie wolnostojącej z pokojami gościnnymi, rozbiórce budynku mieszkalnego i budynku gospodarczo – garażowego oraz budową infrastruktury technicznej i niezbędnych urządzeń budowlanych: dojście, dojazd, miejsce do gromadzenia odpadków stałych, przebudowa przyłącza elektroenergetycznego, przebudowa przyłącza wodociągowego oraz instalacjami wewnętrznymi: eNN, wodociągowe, grzewcze, kanalizacji sanitarnej, deszczowe, gazowe, pożarowe wodne; na dz.ew.nr [...] obr. [...] w Z.
W uzasadnieniu decyzji wskazano na niespełnienie obowiązków nałożonych przez organ w postanowieniu z 7 lutego 2022 r., wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 Pb, w zakresie: wykazania zgodności z zapisami mpzp (dot. kubatury nadziemnej budynku), dostępu do drogi publicznej, odległości od granicy działki (§ 12 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r. poz. 1225, zwanego dalej WT) oraz wielkości powierzchni zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej.
W odwołaniu inwestor zarzucił rażące naruszenie prawa, poprzez błędną analizę (interpretację) projektu arch.-bud. w zakresie kubatury budynku, powierzchni zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej oraz dostępu do drogi publicznej, jak również naruszenie § 14 ust. 1, § 12 ust. 1 WT), jak również przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (art. 2, art. 7, art. 32 ust. 1) i kpa (art. 8)
Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 7 września 2022 r. nr WI-I.7840.15.66.2022.EU, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., Prawo budowlane (Dz. U. 2018.1202 ze zmianami), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu podano, iż uznanie działki prywatnej za dostęp publiczny, wymaga zgody jej właściciela (lub użytkownika wieczystego). W przedmiotowej sprawie fakt ten nie został potwierdzony przez inwestora w przedkładanych dokumentach. Kwestia, że prywatna działka nie jest ogrodzona i aktualnie faktycznie korzysta z niej nie dający się określić krąg osób, nie oznacza, że z prawnego punktu widzenia - na płaszczyźnie przepisów prawa - staje się miejscem publicznie dostępnym. Jej właściciel ma bowiem uprawnienie do np. ogrodzenia tego terenu i limitowania na nią wstępu, czy też ograniczenia wjazdu. Z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, że dojazd do ww. działki, z drogi publicznej, stanowiącą dz.ew.nr [...] – "[...] odbywa się poprzez: dz.ew.nr [...], [...] i [...], [...], [...] W księdze wieczystej nr [...] widnieje zapis: prawo służebności przechodu, przejazdu i przegonu prowadzenia rur wodociągowych, przewodów elektrycznych przez parcele l.kat. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] na rzecz dawnej parceli l.kat.[...] oznaczonej obecnie jako działka ewidencyjna nr [...] w obrębie 3 - przeniesiono z lwh. [...] gm. Z. w dniu 27.10.1980 r. Z przedłożonej przez inwestora mapy do celów prawnych (karta nr [...] akt organu I instancji), w świetle treści ww. księgi wieczystej, wynika, że inwestor nie legitymuje się dokumentem uprawniającym do przechodu i przejazdu po dz.ew.nr [...], [...], [...], [...] i dz.ew.nr [...], poza granicami dawnej parceli gruntowej l.kat. 2073. Brak ustanowionego prawnego przejazdu po ww. działkach dodatkowo potwierdza pismo z 10.03.2020 r. stron niniejszego postępowania administracyjnego, a zarazem współwłaścicieli dz.ew.nr [...], tj. Z. K., M. K., złożone przed organem I instancji, w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, w którym
jednoznacznie wskazany został brak ustanowionej służebności po ww. działce (karta 40 akt organu I instancji).
Odnosząc się do stanowiska Burmistrza Miasta Z. zawartego w piśmie z 6 marca 2020 r., znak: WMNW.0124.35.2020, stwierdzającego, iż droga usytuowana na działkach [...] obr. [...] położonych w Z. stanowi drogę wewnętrzną (karta nr 25 akt organu I instancji), organ wskazał, iż ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami prawa ciąży na organie administracji architektoniczno – budowlanej. Zgromadzony w toku prowadzonego postępowania administracyjnego materiał dowodowy podlega ocenie stosownie do treści art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa.
Jak wyżej wskazano dz.ew.nr [...] stanowią wyłączną własność osób prywatnych – co wynika z prowadzonych dla tych działek ksiąg wieczystych nr [...], [...], [...], [...] – zatem brak jest podstaw do uznania, że wymienione nieruchomości mają charakter powszechnie dostępny i faktycznie znajdują się w zarządzie Miasta Zakopane.
Co do błędnej analizy projektu budowlanego w zakresie § 14 WT, w części rysunkowej projektu budowlanego brak wykazania spełnienia zapisu wskazanego paragrafu. Projektant na części rysunkowej zagospodarowania działki odnosi się tylko do części drogi dojazdowej o szerokości 3 m, wykonanej po dz.ew.nr [...].
W kwestii niezgodności przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego z zapisami uchwały Nr LIX/950/2010 Rady Miasta Zakopane z dnia 9 września 2010 r. w sprawie "miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]" (zwanej dalej mpzp) zgodzono się w tym zakresie, z organem I instancji. Działka objęta inwestycją leży w terenach o symbolu 11.MN/U - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W ustaleniach szczegółowych mpzp, w § 8 ust. 2 pkt. 8 lit. b wskazano: kubatura nadziemna budynku realizującego usługi komercyjne jako wynajem pokoi dla turystów w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych oraz budynku usług komercyjnych do 2500 m3
Nadto kubatura nadziemna budynku, to kubatura brutto budynku widoczna ponad powierzchnią terenu. Projekt obiektu budowlanego, uwzględniając zapisy mpzp, nie możne pomijać aspektu przestrzennego, tj. dbałości o ład przestrzenny, który w odbiorze urbanistycznym nie jest postrzegany poprzez pryzmat tego, co jest «pod ziemią», a wręcz przeciwnie, istotne znaczenie ma tylko to, co jest «nad ziemią», a więc dla zachowania ładu przestrzennego kluczowe jest określenie, ile kondygnacji nadziemnych posiada budynek w stosunku do terenu istniejącego. Zgodnie z obowiązującym orzecznictwem, zapisy planu nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Określenie przez projektanta części budynku stanowiących kondygnację podziemną i nadziemną nie może być dowolnym uznaniem autora projektu, ale winno spełniać wymogi prawa. Projekt, w tym zakresie, jest niespójny, co uniemożliwia ocenę zgodności z zapisami mpzp oraz stwierdzenia, którą część budynku projektant przyjął do obliczenia kubatury budynku nadziemnej, istotnej ze względu na zgodność z zapisami mpzp. W projekcie wskazano: ilość kondygnacji: V – w tym piwnica, dwie nadziemne i dwie w dachu (str. 38 pkt. 4 projektu). Zapis ten jest niezgodny z zestawieniem pomieszczeń w poszczególnych kondygnacjach (patrz część opisowa projektu architektoniczno – budowlanego str. 45), gdzie wskazano dwie kondygnacje na poziomie -1 i trzy na poziomie +1. W dalszej części projektu – pkt. 5 "Forma Architektoniczna" (str. 45 projektu) określono: "Projektowany budynek jest obiektem z jedną kondygnacją piwniczną, jedną częściowo zagłębioną w terenie, jedną naziemną i dwoma kondygnacjami w kubaturze dachu". W pkt. 6 projektu "Rozwiązania konstrukcyjno – materiałowe" wskazano natomiast "ściany zewnętrzne piwnic (...), przyziemia, parteru, piętra i poddasza". Niezgodność w zakresie kondygnacji budynku zachodzi również pomiędzy częścią rysunkową projektu architektonicznego i częścią rysunkową poszczególnych branż. W części rysunkowej branży sanitarnej określono: "piwnica-1", "parter", "I poddasze", "II poddasze" (str. 131-134 projektu), a w branży p.poż: "piwnica", "parter", "1 piętro", "2 piętro", "poddasze" (str. 184-188).
Sztuczne podnoszenie poziomu prawie płaskiego terenu działki, po to, żeby ukryć jedną kondygnację w nasypie, w celu spełnienia wymogów szczegółowych obowiązującego mpzp, musi podlegać szczególnie wnikliwej ocenie przez organ administracji architektoniczno – budowlanej. W celu oceny zgodności z ustaleniami mpzp – identycznie jak w przypadku obliczania wysokości budynku – należy brać pod uwagę istniejący, a nie projektowany poziom terenu. Celowe jest bowiem tzw. urbanistyczne rozumienie zapisów planu, które nie ustalały przecież wysokości i kubatury budynku w stosunku do jakiegoś niedookreślonego, przyszłego podniesienia terenu istniejącego (tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie). Prowadziłoby do absurdalnej sytuacji, gdy ta sama kondygnacja projektowanego budynku jest kondygnacją nadziemną w rozumieniu urbanistycznym (tj. liczoną w stosunku do istniejącego terenu) i jednocześnie kondygnacją podziemną (jeśli inwestor obsypie ją minimum w połowie). W takim przypadku, okazałoby się, że identyczny budynek w przestrzeni urbanistycznej będzie miał różną kubaturę nadziemną (która decyduje przecież o zgodności z mpzp lub jej braku), w zależności od sposobu obsypania ścian tego budynku (czyli de facto od sposobu wykończenia elewacji poprzez wprowadzenie wzdłuż ścian elementów ziemnych w postaci sztucznych skarp).
W kwestii niezgodności rozwiązań projektowych z § 12 ust. 1 pkt. 1 i 2 WT, w zakresie usytuowanego okna w ścianie północno – zachodniej, stwierdzić należy, iż zaprojektowany budynek spełnia wymogi stawiane w tym zakresie, a co za tym idzie, podzielić należy stanowisko skarżącego.
W ścianie północno – zachodniej budynku zaprojektowane okno nie jest usytuowane we wnęce, o której mowa w powołanych przez organ I instancji orzeczeniach sądów administracyjnych (dot. sygn. akt: II SA/Gd 644/19; II SA/Gd 197/09; II OSK 534/10; II SA/Po 698/13). Ściana północno - zachodnia, w której usytuowane jest okno, zlokalizowana jest w odległości 4.15 m, a zatem w odległości zgodnej z § 12 ust. 1 WT.
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego błędnej analizy projektu budowlanego w zakresie powierzchni zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej, wskazano, iż odpowiedzialność za prawidłowe, tj. zgodne z przepisami powszechnie obowiązującymi, ale również zgodne z wiedzą techniczną, sporządzenie projektu budowlanego spoczywa na projektancie. O ile organy administracji architektoniczno - budowlanej mają obowiązek sprawdzić kompletność projektu budowlanego i jego zgodność z przepisami powszechnie obowiązującymi, o tyle nie mają takiej kompetencji w zakresie sprawdzenia projektu budowlanego, co do jego zgodności z zasadami wiedzy technicznej. W analizowanej sprawie, do projektu dołączone zostało oświadczenie projektanta o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej (patrz str. 47 projektu). Fakt opracowania projektu zgodnie z przepisami, projektant potwierdził własnoręcznym podpisem. Natomiast, czym innym jest niekompletność lub wewnętrzna niespójność projektu budowlanego w tym zakresie – np. polegająca na braku podstawowych danych technicznych lub niespójności w projekcie w tym zakresie – uniemożliwiająca stwierdzenie zgodności z przepisami prawa (art. 35 ust. 1 Pb).
Podane zestawienie powierzchni poszczególnych części terenu zawarte w części opisowej i rysunkowej jest niespójne. Miejsce do gromadzenia odpadów stałych stanowi utwardzony plac (patrz § 22 WT). Niemniej jednak projektant tą część terenu, zgodnie z oznaczeniem graficznym, zaliczył do powierzchni biologicznie czynnej. Do powierzchni biologicznie czynnej przyjęto również teren pod zbiornik na wody opadowe oraz zbiornik p.poż. oraz wjazd do garażu, które zgodnie z § 3 pkt. 22 WT, nie mogą być wliczane do powierzchni biologicznie czynnej. Zatem stwierdzona, przez organ I instancji, w tym zakresie nieprawidłowość jest zasadna, w zakresie części rysunkowej projektu.
W kwestii powierzchni zabudowy wskazano na treść normy PN-ISO 9836:1997, której konieczność stosowania wynika z Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Powierzchnię zabudowy należy rozumieć jako: "powierzchnię terenu zajętą przez budynek w stanie wykończonym", gdzie: "Powierzchnia zabudowy jest wyznaczona przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnię terenu. Do powierzchni zabudowy nie wlicza się: powierzchni obiektów budowlanych ani ich części nie wystających ponad powierzchnię terenu; powierzchni elementów drugorzędnych, np. schodów zewnętrznych, ramp zewnętrznych, daszków, markiz, występów dachowych, oświetlenia zewnętrznego; powierzchni zajmowanej przez wydzielone obiekty pomocnicze (np. szklarnie, altany, szopy)."
Ustawa z 24 września 2002 r. o normalizacji (tekst jednolity - Dz.U. z 2015 r. poz. 1483) stanowi w art. 5 ust. 3, że stosowanie Polskich Norm jest dobrowolne, ale jednocześnie w ust. 4 pozwala na powoływanie Polskich Norm w przepisach prawnych, co czyni te normy, w całości lub w stosownym zakresie powołania, integralną częścią tego przepisu. Zgodzić się należy z organem I instancji, że nadwieszenia, stanowiące wysunięcie elementu budynku przed lico ściany, w celu powiększenia części mieszkalnej, winny zostać ujęte do powierzchni zabudowy, albowiem nie stanowią elementów drugorzędnych. Wyjaśnienia inwestora, zawarte w piśmie z 10 kwietnia 2022 r., złożonym do organu I instancji cyt.: "organ nie wziął pod uwagę przepisów intertemporalnych dotyczących stosowania WT w tym sposobu obliczania powierzchni zabudowy, w wersji obowiązującej przed nowelizacją WT. Stąd wyliczona powierzchnia zabudowy jest zgodna z prawem", należy uznać jako niewystarczające do spełnienia wymogów określonych w postanowieniu organu wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 Pb.
Zatem projektant winien jednoznacznie wykazać, wobec wątpliwości organu administracji architektoniczno – budowlanej w tym zakresie, czy ww. nadwieszenia zostały ujęte do obliczania powierzchni zabudowy budynku.
Zgodnie z § 8 ust. 2 pkt. 5 mpzp, na terenie objętym inwestycją, tj. tereny 11.MN/U, łączna powierzchnia zabudowy nie może przekroczyć 50% powierzchni terenu inwestycji. Organ po analizie projektu budowlanego stwierdza, że powierzchnia zabudowy budynku – z uwzględnieniem zaprojektowanych nadwieszeń – jest zgodna z zapisami ww. planu. Niemniej jednak, gdyby inwestor zamierzał złożyć nowy wniosek o pozwolenie na budowę, to projektant winien tak przedstawić zestawienie powierzchni, aby organ I instancji nie miał wątpliwości, że nadwieszenia zostały wliczone do powierzchni zabudowy budynku.
Za zasadny uznano natomiast zarzut odwołania, dotyczący braku naruszenia § 12 ust. 1 WT, w zakresie odległości od granicy działki ściany północno – zachodniej z otworem okiennym.
Na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę złożył inwestor zarzucając naruszenie:
- art. 7 w zw. z art 77 § 1 k.p.a. i art 80 k.p.a. oraz art 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i brak jego oceny w oparciu o art. 80 k.p.a., w konsekwencji nie zawarcie w motywach rozstrzygnięcia istotnych dla sprawy ustaleń i wniosków;
- art. 8 § 1 i art. 9 k.p.a. poprzez dokonanie nieprawidłowego zastosowania przepisów prawa administracyjnego proceduralnego i materialnego, czego skutkiem jest podważenie zaufania uczestników postępowania do organów, a w szczególności uzasadnionego rzetelnego i merytorycznego rozpoznania sprawy;
- art. 28 ust. 2 ustawy prawo budowlane w zw. z art. 30 § 4 k.p.a. poprzez zaniechanie
ustalenia prawidłowego kręgu stron postępowania, niewezwanie do udziału w sprawie spadkobierców D. K., a w konsekwencji pominięcie stron postępowania — wszystkich współwłaścicieli dz. ewid. nr [...] obr. [...] w Z., znajdującej się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu, czego skutkiem było niezapewnienie im udziału w postępowaniu, niedoręczenie skarżonego rozstrzygnięcia oraz uniemożliwienie złożenia odwołania od tego rozstrzygnięcia;
- art. 109 § 1 k.p.a. poprzez niedoręczenie decyzji spadkobiercom D. K. - współwłaścicielki dz. ewid. nr [...] obr. 3 Z., dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...], czego skutkiem jest uniemożliwienie stronom postępowania (współwłaścicielom dz. ewid. nr [...] obr. 3 w Z.) zapoznania się z treścią rozstrzygnięcia oraz złożenia odwołania od tego orzeczenia;
- art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy prawo budowlane w zw. z art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie warunków technicznych, poprzez błędne przyjęcie, że dojazd do działki budowlanej poprzez ogólnodostępną drogę wewnętrzną prowadzącą z drogi publicznej usytuowanej na dz. ewid. nr [...] obr. [...] w Z. (ul. [...]), zlokalizowany na dz. ewid. nr [...] [...] nie stanowi ogólnodostępnej drogi wewnętrznej w sytuacji, gdy z treści brzmienia w/w przepisu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz zapisów miejscowego planu obowiązującego na terenie w/w działek wynika, że przedmiotowy szlak spełnia przesłanki do uznania go za drogę wewnętrzną, poprzez którą zapewniony jest dostęp z nieruchomości objętej inwestycją do drogi publicznej;
- art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy prawo budowlane w zw. z § 8 ust. 2 pkt 8 lit. b) i e) uchwały Rady Miasta Zakopane nr LIX/950/2010 z dnia 9 września 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez nałożenie na inwestora pozaprawnego wymogu zaprojektowania budynku względem istniejącego (na dzień orzekania, względnie na dzień uchwalenia w/w planu miejscowego) poziomu terenu, uniemożliwienie zaprojektowania nowego poziomu terenu względem którego zaprojektowany zostanie nowy budynek, a w konsekwencji uniemożliwienie inwestorowi wykazania odpowiedniej ilości kondygnacji projektowanego budynku oraz jego wysokości względem wymogów wynikających z w/w planu miejscowego w odniesieniu do projektowanego poziomu terenu.
W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w oparciu o zarządzenie przewodniczącego wydziału wydane na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV (Dz.U. 2020.875).
Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 27, dalej jako: p.p.s.a.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Natomiast w przypadku nieuwzględnienia skargi, sąd w myśl art. 151 p.p.s.a., oddala skargę.
Zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.
Zarzuty koncentrowały się na błędnej ocenie przesłanki wymaganego dostępu do drogi publicznej oraz nieprawidłowego nałożenia na inwestora wymogu w zakresie poziomu terenu w związku z liczbą kondygnacji projektowanego budynku oraz jego wysokości względem wymogów wynikających z w/w planu miejscowego w powiązaniu z zarzutami braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zaniechania ustalenia prawidłowego kręgu stron postępowania.
Odnośnie dostępu do drogi publicznej, wbrew argumentacji zawartej w skardze, rację mają skarżone organy, iż inwestor nie legitymuje się dokumentem uprawniającym do przechodu i przejazdu po dz.ew.nr 610, [...], [...], [...] i dz. ew.nr [...], poza granicami dawnej parceli gruntowej l.kat[...] w sytuacji kiedy dojazd do jego działki, z drogi publicznej, stanowiącej dz.ew.nr [...] – [...] odbywa się poprzez: dz.ew.nr [...], [...] i [...], [...], [...]. Brak jest ustanowionego prawnego przejazdu wobec inwestora po ww. działkach, co dodatkowo potwierdza pismo z 10.03.2020 r. Z. K. i M. K. (współwłaścicieli dz.ew.nr [...]) w którym jednoznacznie wskazali na brak ustanowionej służebności po ww. działce (karta 40 akt organu I instancji). Podnoszenie zatem przez skarżącego, iż działki te nie są ogrodzone i aktualnie faktycznie korzysta z nich nie dający się określić krąg osób, nie oznacza, że są miejscem publicznie dostępnym. Brak legitymowania się przez skarżącego prawem odpowiedniej względem dojazdu służebności oznacza, iż właściciel takiej działki ma uprawnienie do np. ogrodzenia tego terenu i limitowania na nią wstępu, czy też ograniczenia wjazdu. Dz.ew.nr [...] [...], [...], stanowią wyłączną własność osób prywatnych – co wynika z prowadzonych dla tych działek ksiąg wieczystych nr [...], [...], [...], [...] – zatem brak jest podstaw do uznania, że wymienione nieruchomości mają charakter powszechnie dostępny i że znajdują się w zarządzie Miasta Zakopane. Poprzez te prawidłowe ustalenia dokonane przez organy i ich ocenę, nie doszło więc do sugerowanego w skardze naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy prawo budowlane. Podkreślenia bowiem wymaga, że droga wewnętrzna stanowiąca wyłączną własność podmiotów prywatnych nie jest drogą publicznie dostępną. Taką drogą mogłaby być droga stanowiąca własność podmiotu publicznego, jak np. gmina. W przedmiotowym wypadku tak jednak nie jest, co oznacza, że działka na której skarżący planuje inwestycje, nie ma zapewnionego dostępu do drogi publicznej. Już ta okoliczność występująca samoistnie, uzasadniała wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Prawidłowo także organy oceniły, że w zakresie liczby kondygnacji nadziemnych, określenie przez projektanta części budynku stanowiących kondygnację podziemną i nadziemną jest niespójne i uniemożliwia ocenę zgodności z zapisami mpzp. W projekcie wskazano: ilość kondygnacji: V – w tym piwnica, dwie nadziemne i dwie w dachu (str. 38 pkt. 4 projektu). Zapis ten jest niezgodny z zestawieniem pomieszczeń w poszczególnych kondygnacjach, gdzie wskazano dwie kondygnacje na poziomie -1 i trzy na poziomie +1. W dalszej części projektu – pkt. 5 "Forma Architektoniczna" określono: "Projektowany budynek jest obiektem z jedną kondygnacją piwniczną, jedną częściowo zagłębioną w terenie, jedną naziemną i dwoma kondygnacjami w kubaturze dachu". W pkt. 6 projektu "Rozwiązania konstrukcyjno – materiałowe" wskazano natomiast "ściany zewnętrzne piwnic, przyziemia, parteru, piętra i poddasza". Organy prawidłowo także wykryły niezgodność w zakresie kondygnacji budynku zachodzącą również pomiędzy częścią rysunkową projektu architektonicznego i częścią rysunkową poszczególnych branż. W części rysunkowej branży sanitarnej określono: "piwnica-1", "parter", "I poddasze", "II poddasze" (str. 131-134 projektu), a w branży p.poż: "piwnica", "parter", "1 piętro", "2 piętro", "poddasze" (str. 184-188). W celu oceny zgodności z ustaleniami mpzp – identycznie jak w przypadku obliczania wysokości budynku – należy brać pod uwagę istniejący, a nie projektowany poziom terenu. Stąd podnoszenie poziomu prawie płaskiego terenu działki, po to, żeby ukryć jedną kondygnację w nasypie, w celu spełnienia wymogów szczegółowych obowiązującego mpzp, podlega ocenie przez organ administracji architektoniczno – budowlanej. Nie może występować sytuacja, aby ta sama kondygnacja projektowanego budynku była kondygnacją nadziemną w rozumieniu urbanistycznym (tj. liczoną w stosunku do istniejącego terenu) i jednocześnie kondygnacją podziemną (jeśli inwestor obsypie ją minimum w połowie).doprowadziłoby to do sytuacji, że identyczny budynek w przestrzeni urbanistycznej będzie miał różną kubaturę nadziemną (która decyduje przecież o zgodności z mpzp lub jej braku), w zależności od sposobu obsypania ścian tego budynku (czyli de facto od sposobu wykończenia elewacji poprzez wprowadzenie wzdłuż ścian elementów ziemnych w postaci sztucznych skarp). Poprzez te prawidłowe ustalenia dokonane przez organy i ich ocenę, nie doszło więc do sugerowanego w skardze naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy prawo budowlane.
Niezasadne są w związku z tym zarzuty co do braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W ramach zakończonego postępowania skarżony organ dokonał szczegółowej analizy własnej na etapie postępowania odwoławczego. Okoliczność, iż prowadzą one do zaakceptowania decyzji I instancji, niekorzystnej dla skarżącego nie może co do zasady oznaczać, że doszło do zaniechania dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy czy też niezebrania i nierozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Skarżone organy dopełniły wymogu zebrania materiału dowodowego istotnego dla rozstrzygnięcia i dokonały jego oceny w oparciu o art. 80 k.p.a., zawierając w motywach rozstrzygnięcia istotne dla sprawy ustalenia i wnioski. Nie można też twierdzić, że dokonanie nieprawidłowego zastosowania przepisów prawa administracyjnego proceduralnego i materialnego, prowadza w kontrolowanej sprawie do podważenie zasady zaufania do organów. W treści uzasadnienia decyzji, organ uzasadnił motywy, jakimi kierował się przy wydawaniu skarżonej decyzji.
Z kolei w zakresie podnoszonego w skardze zaniechania ustalenia prawidłowego kręgu stron postępowania i niewezwania do udziału w sprawie określonych osób, wskazać należy, iż kwestia ewentualnego pominięcie stron postępowania, niezapewnienie im udziału w postępowaniu czy uniemożliwienie złożenia im odwołania itp., mogłaby być uwzględniona tylko w kontekście zarzutu co do spełnienia przesłanek wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), kiedy zarzut taki wniesie podmiot pominięty w postępowaniu, co w nininiejszej sprawie nie nastąpiło.
Mając powyższe na uwadze oddalono skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.