II SA/KR 1267/04

II SA/Kr 1267/04 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2007-04-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-10-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Andrzej Irla /przewodniczący/
Renata Czeluśniak
Robert Sawuła /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Sygn. akt II SA/ Kr 1267/ 04 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 kwietnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak WSA Robert Sawuła ( del.-spr. ) Protokolant: Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi K. L., D. L., G. L., K. L. i W. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 sierpnia 2004 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję jak i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej K. L. kwotę [...] ([...] ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
II SA/Kr 1267/04
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi K. L., K. L., D. L., W. R. i G. L. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO) z 30.08.2004r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy na inwestycję określoną jako zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego z mieszkalnej na cele handlu i usług. W sprawie tej postępowanie zostało wszczęte na wniosek H. P., która w dn.[...].2004r. złożyła w Wydziale Planowania Przestrzennego, Urbanistyki i Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miejskiego w G. wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego, zlokalizowanego w budynku mieszkalnym na działce ewidencyjnej nr ul. [...], na lokal handlowo-usługowy w budynku położonym w G. przy ul. [...], w części dotyczącej parteru tego budynku. Charakteryzując inwestycję wnioskodawczyni wskazała, że nie będzie zmieniać konstrukcji budynku, planowany lokal ma mieć powierzchnię 113,40 m², w miejsce okien mają być wstawione drzwi i dobudowane do nich schody. W sprawie wykonano analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Akta organu I instancji zawierają postanowienia Zarządu Województwa z [...].2004r., Zarządu Powiatu G. z [...].2004r. oraz Wojewody z [...].2004r. uzgadniające projekt decyzji Burmistrza Miasta G. ustalającej warunki zabudowy na wniosek H. P.. Burmistrz Miasta G. pismem z [...].2004r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie. W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania jako jego adresatów wymieniono: H. P., T. P., K. L., D. L., G. L., K. L., W. R., zaś nazwisko W. F. zostało skreślone. W trakcie postępowania pismo procesowe, zawierające zastrzeżenia, uwagi i wnioski złożyli K. L., K. L., D. L., G. L. i W. R.. Wnoszący podnieśli, że wykonanie zamierzonej inwestycji spowoduje utratę dostępu światła dla użytkowanych przez nich piwnic, zwiększy obciążenie stropów nad piwnicą, na co nie wyrażają zgody. Interweniujący podali, że użytkują lokal mieszkalny nr 1 na I piętrze budynku, w którym są także dwa inne lokale, jeden na parterze i drugi na piętrze. Sąd Rejonowy w G. na wniosek Państwa P. dokonał podziału działki o nr [...] na działki [...] i ul. [...], a interweniujący mają być współwłaścicielami tej ostatniej działki o pow. 283 m². Na utworzenie odrębnej działki z frontu budynku sąd miał nie udzielić zgody Państwu P.. W piśmie tym wskazano, że zawieszone zostało postanowieniem organu I instancji z [...].2004r. postępowanie z wniosku H. P. o ustalenie warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego na lokal handlowo-użytkowany oraz na remont i modernizację dachu z uwagi na utratę ważności planu zagospodarowania przestrzennego miasta G. Wnoszący uważali, że analogicznie powinien postąpić organ z kolejnym wnioskiem inwestora.
Działający z upoważnienia Burmistrza Miasta G. Kierownik Wydziału Planowania Przestrzennego, Urbanistyki i Gospodarki Nieruchomościami w Urzędzie Miejskim w G. decyzją z [...].2004r. Nr [...] znak sprawy [...] ustalił H. P. warunki zabudowy dla inwestycji określonej jako zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego – adaptacja lokalu mieszkalnego na lokal handlowo-usługowy (w parterze budynku) – biura, handel, na działce nr ul. [...], położonej w G. przy ul. [...]. W podstawie prawnej tej decyzji powołano się na art.59 ust.1, art.60 ust.1 i 2, art.61 ust.1 ustawy z 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz.717, zwana dalej Upizp). Opierając się na wykonanej analizie zabudowy organ przyjął, iż zamierzona adaptacja nie naruszy ładu przestrzennego, przywołując zaś rozporządzenie Rady Ministrów z 24.09.2002r. w sprawie określania przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko stwierdzono iż inwestycja nie jest zaliczana do tych, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko, a działka nie leży w terenach objętych strefą konserwatorską. Wskazano także, iż decyzja została przygotowana przez osobę będącą członkiem izby urbanistów, nadto iż "załączniki stanowią integralną część decyzji". Odnośnie ochrony interesów osób trzecich organ I instancji odesłał do przepisów prawa budowlanego i przepisów wykonawczych do tej ustawy, jak również "chronić interesy tych osób wynikające z przepisów kodeksu cywilnego".
Od tej decyzji odwołali się K. L., K. L., D. L., G. L. i W. R.. Odwołujący się wskazują, że jako współwłaściciele działki nr ul. [...] wnoszą o uchylenie decyzji ustalającej warunki zabudowy. Jako motyw odwołania wskazano obawę utraty dostępu światła do piwnicy przynależnej do lokalu nr 3 znajdującego się na I piętrze budynku, wzrost obciążenia stropu nad piwnicą, podczas gdy budynek był wybudowano i zaprojektowany jako mieszkalny. Dodatkowo wskazano, że zaprojektowane schody zewnętrzne spowodują konieczność likwidacji okienek do piwnicy, zaś sama komunikacja do przebudowanego lokalu odbywać by się musiała poprzez wspólną działkę, na co także odwołujący się nie wyrazili zgody.
Opisaną na wstępie decyzją, SKO rozpatrzyło odwołanie i utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W podstawie prawnej organ odwoławczy powołał się na art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art.61 ust.1 Upizp. Za bez znaczenia uznano fakt objęcia zamierzeniem inwestycyjnym budynku mieszkalnego, a obawy odwołujących się odnośnie zwiększonego obciążenia stropów oraz braku doświetlenia i wentylacji piwnic za przedwczesne. Organ odwoławczy wskazał, że te okoliczności inwestor będzie musiał uwzględnić i rozwiązać w projekcie budowlanym. Dodatkowo przywołano § 2 i § 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z 24.09.2002r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko... i wywiedziono, że zamierzona inwestycja nie wymaga sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, nadto w decyzji organu I instancji nałożono obowiązek ochrony uzasadnionego interesu osób trzecich.
Skargę na powyższą decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) w Krakowie K. L., K. L., D. L., G. L. i W. R., zarzucając decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art.61 ust.1 pkt 1, 2 i 5, art.54 pkt 2b, 2d, 3 w zw. z art.64 ust.1 Upizp, art.3 ustawy z 24.06.1994r. o własności lokali (Dz.U. Nr 80 z 2000r., poz.903 ze zm., zwana dalej "Uwl"), a także naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Skarżący domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi naprowadzono, że organy nie uwzględniły faktu, iż nieruchomość stanowi przedmiot współwłasności, a określone elementy budynku w części przeznaczonego do adaptacji są przedmiotem także wspólnej własności. Planowana zabudowa w postaci m.in. wybicia otworu na drzwi i wykonania schodów zewnętrznych prowadzić miałaby, zdaniem skarżących, do zniesienia współwłasności nieruchomości, a tym samym rażąco naruszać Uwl. Skarżący naprowadzają, że działki sąsiednie nie są zabudowane, organ nie rozgraniczył terenu inwestycji, a jej przeprowadzenie wymaga zniesienia współwłasności. Decyzja o warunkach zabudowy nie zawierać ma ponadto zasad zagospodarowania terenu wynikających z przepisów odrębnych, a to w zakresie ochrony środowiska oraz wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Kolegium wywodzi, że w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie jest brany pod uwagę stan własnościowy nieruchomości objętej wnioskiem o wydanie decyzji, a inwestor nie musi się legitymować tytułem prawnym do gruntu. Wydana decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi takiego tytułu, ani nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Zarzut naruszenia art.61 ust.1 pkt 1 Upizp uznano za bezzasadny, skoro organ I instancji przed wydaniem decyzji dokonał stosownej analizy, mającej na celu wykazanie spełnienia warunków przewidzianych w art.61 ust.1 pkt 1-5 cyt. ustawy. Na sąsiedniej działce, o nr [...] istnieje budynek mieszkalny z usługami w parterze, co pozwalać ma na tzw. "kontynuację funkcji". Działka o nr [...] stanowi własność inwestora, zatem działka [...] odpowiada wymogom "działki sąsiedniej" w rozumieniu Upizp.
Wojewódzki sąd administracyjny zważył, co następuje:
Skarga podlega rozpatrzeniu w trybie przepisów ustawy z dn.30.08.2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm., zwana dalej Ppsa), a kryterium kontroli zaskarżonej decyzji jest jej legalność, czyli zgodność z obowiązującym prawem (por. art.1 § 2 ustawy z dn.25.07.2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz.U. Nr 153, poz.1269). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 Ppsa), stosując środki przewidziane ustawą w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art.135 Ppsa). Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości lub w części, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie przepisów o postępowaniu, dające podstawę do wznowienia postępowania, wreszcie inne, niż dające podstawę do wznowienia postępowania naruszenie przepisów o postępowaniu, o ile mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 Ppsa). Ponadto Sąd stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 k.p.a. lub w innych przepisach (art.145 § 1 pkt 2 Ppsa).
W ocenie Sądu skarga jest uzasadniona, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty w niej sformułowane Sąd uznaje za przyczynę jej uwzględnienia.
Przedmiotem kontroli objęta jest decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta G. ustalającą warunki zabudowy. Utrzymanie w mocy decyzji przez organ odwoławczy na podstawie art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. oznacza w praktyce akceptację II instancji dla rozstrzygnięcia wydanego przez organ I instancji i uznanie, że nie narusza ona prawa. W ocenie Sądu taki stan rzeczy nie zachodzi.
Zwrócić w pierwszej kolejności należy uwagę na niewłaściwe użycie oznaczenia organu wydającego decyzję w I instancji. Decyzja o warunkach zabudowy to decyzja administracyjna wydawana w trybie przepisów k.p.a.. Zgodnie z art.107 § 1 pkt 1 k.p.a. decyzja winna zawierać m.in. "oznaczenie organu". W strukturze gminy organem uprawnionym do wydawania decyzji administracyjnych jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta (art.39 ust.1 ustawy z 8.03.1990r. o samorządzie gminnym, tekst jednol. Dz.U. Nr 142 z 2001r., poz.1591 ze zm.). Taki też organ został wskazany do wydawania decyzji o warunkach zabudowy w art.60 ust.1 Upizp ("Decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust.3, wójt, burmistrz lub prezydent miasta..."). W decyzji organu I instancji na s.1 odciśnięto pieczęć o treści "Urząd Miejski Wydział Planowania Przestrzennego, Urbanistyki i Gospodarki Nieruchomościami", co sugerowałoby, iż jest to organ wydający decyzję. Jest to błędne wskazanie, a zważywszy na zasadę ogólną pogłębiania świadomości i kultury prawnej obywateli (art.8 k.p.a.) utrwalenie podobnej praktyki mogłoby prowadzić, iż wydział w urzędzie miasta, jako wyodrębniona część aparatu pomocniczego burmistrza, to organ uprawniony do wydawania decyzji. Jest to praktyka niczym nie uzasadniona, więcej - sprzeczna z prawem.
Samo to naruszenie, o jakim mowa wyżej nie prowadziłoby do uwzględnienia skargi, gdyby nie naruszenie prawa materialnego, które w ocenie Sądu, miało wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa), a które prowadzić musi do uchylenia obydwu zaskarżonych decyzji. Decyzje o warunkach zabudowy wydawane są na podstawie Upizp. Zgodnie z art.64 ust.1 Upizp do decyzji o warunkach zabudowy stosuje się odpowiednio m.in. przepisy art.53 ust.3-5 i art.54 tej ustawy. Odpowiednie stosowanie art.53 ust.3 pkt 2 Upizp oznacza, że organ właściwy w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy dokonuje analizy "stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji". Z akt sprawy nie wynika w żaden sposób, poza samymi oświadczeniami skarżących, tytuł prawny tych osób do współwłasności działki nr [...] położonej w G. przy ul. [...] oraz lokalu mieszkalnego wyodrębnionego w domu znajdującym się na tej działce. Z dołączonego przez inwestora wypisu z rejestru gruntów wg stanu na dzień [...].2003r. (notabene nie opieczętowanego) wynika, że współwłaścicielem działki nr ul. [...] jest H. L.. Z pisma wnoszonego w trakcie postępowania przed I instancją przez skarżących (k.6 akt administracyjnych) wynikać ma, że osoby te maja być właścicielami lokalu nr 3 w budynku mieszkalnym po H. L., następstwo to nie zostało jednak w żaden sposób wyjaśnione i udokumentowane. Takie zaniechanie oznacza, że organ I instancji dopuścił się naruszenia art.53 ust.3 pkt 3 Upizp w zw. z art.64 ust.1 Upizp.
Odpowiednie stosowanie art.54 Upizp w odniesieniu do decyzji o warunkach zabudowy oznacza z kolei, że decyzja taka musi zawierać obligatoryjne elementy wskazane w cyt. przepisie. Jednym z obligatoryjnych elementów decyzji o warunkach zabudowy, o jakim mowa w art.54 pkt 3 Upizp jest określenie linii rozgraniczających teren inwestycji, wyznaczonych na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art.52 ust.2 pkt 1 Upizp. To zastrzeżenie odnosi się do wniosku o ustalenie warunków zabudowy, składając taki wniosek inwestor musi określić granice terenu nim objętego na mapie zasadniczej, a w razie jej braku na kopii mapy katastralnej. Mapa określająca linie rozgraniczające winna zatem być co do zasady mapą zasadniczą, na której linie takie winny być wkreślone. Na zalegającej w aktach sprawy kopii mapy zasadniczej takie linie rozgraniczające nie zostały wkreślone. Warto zwrócić uwagę orzekającym w sprawie organom, że w sprawie elementów i kształtu takiego mapowego załącznika do decyzji będzie miało zastosowanie Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz.1589). Zgodnie z § 3 tego rozporządzenia w części graficznej decyzji o ustaleniu decyzji o warunkach zabudowy, sporządzanej na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające ich jednoznaczne powiązanie z tekstem decyzji. Część graficzną decyzji, o której mowa w ust. 1, sporządza się w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania jej kopii. Podstawowe jednobarwne oznaczenia graficzne dotyczące granic i linii regulacyjnych, a także elementów zagospodarowania przestrzennego, przeznaczone do stosowania w części graficznej decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się zgodnie z Polską Normą PN-B-01027 z dnia 11 lipca 2002 r.. W zależności od specyfiki i zakresu ustaleń decyzji, o których mowa w ust. 1, dopuszcza się stosowanie w części graficznej tych decyzji oznaczeń uzupełniających. W części graficznej decyzji, o których mowa w ust. 1, zamieszcza się objaśnienia wszystkich użytych w niej oznaczeń. Załącznik graficzny oznaczony przez organ I instancji jako Nr 1 nie spełnia tych wymagań, nie zawierając żadnych oznaczeń graficznych. Z tego względu zarzut skargi naruszenia przepisu art.54 pkt 3 Upizp uznać należy za uzasadniony. Dodatkowo wskazać trzeba, że załącznik ten nie jest opatrzony żadnym podpisem, w szczególności osoby upoważnionej do wydania decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) w wyroku z 21.06.1999r. IV SA 1757/98 (baza orzecznictwa Lex nr 47867) wyraził pogląd, że załącznik graficzny do decyzji stanowi jej integralna część – musi więc odpowiadać takim samym wymogom jak decyzja. W ocenie NSA załącznik graficzny winien być opatrzony stosowną adnotacją z podpisem i pieczęcią oraz wskazaniem numeru decyzji, której jest częścią. Zalegający w aktach sprawy załącznik Nr 1 nie jest opatrzony podpisem, zatem nie spełnia wymogów stawianych decyzji administracyjnej. To dodatkowy argument za uznaniem zarzutu naruszenia art.54 ust.3 Upizp.
W aktach sprawy zalega ponadto załącznik oznaczony jako Nr 2 do decyzji organu I instancji, nie opatrzony podpisem, a stanowiący w istocie szkic elewacji budynku mieszkalnego, obrazujący wygląd tej elewacji po zrealizowaniu planowanej inwestycji. Żaden z przepisów Upizp jako składnika decyzji o warunkach zabudowy nie wskazuje załącznika w postaci szkicu elewacji budynku, w którym ma nastąpić zmiana przeznaczenia wyodrębnionego lokalu. Uczynienie w tym przypadku z załącznika oznaczonego jako Nr 2 elementu składowego decyzji o warunkach zabudowy, nastąpiło bez podstawy prawnej.
Zarzut naruszenia dyspozycji art.61 ust.1 pkt 1 Upizp nie jest trafny. Zgodnie z tym przepisem wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie gdy spełnione są łącznie wskazane w nim warunki. Jednym z nich jest warunek, aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej była zabudowana w sposób pozwalający na tzw. kontynuację funkcji zabudowy w aspekcie nowej zabudowy (w przedmiotowej sprawie chodzi o adaptację lokalu mieszkalnego na cele usługowe i handlu). Skarżący podnoszą, że żadna z działek sąsiadujących warunku tego nie spełnia. W ocenie Sądu skarżący nietrafnie przyjmują pojęcie działki sąsiedniej w rozumieniu cyt. przepisu, jako wyłącznie działki graniczącej bezpośrednio z działką inwestora. Pojęcie to było już przedmiotem zainteresowania judykatury. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 25.01.2005r. II SA/Bk 677/04 (ONSAiWSA 2006/2/54) Sąd stwierdził, iż wyznaczenie "obszaru analizowanego" (rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Dz. U. Nr 164, poz. 1588) jest wskazaniem, które spośród działek sąsiednich będą stanowiły punkt odniesienia do ustalania "wymagań dotyczących nowej zabudowy", o jakich mowa w przepisach art. 61 ust. 1 pkt 1 oraz art. 61 ust. 6 i 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; wszystkie działki znajdujące się na obszarze analizowanym należy uznać, w ujęciu funkcjonalnym, za działki sąsiednie w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. W innym wyroku zauważono, że pojęcie "działki sąsiedniej" w art. 61 ust. 1 pkt 1 Upizp oznacza, że musi to być działka, na której roboty budowlane, polegające na budowie obiektów budowlanych, zostały już zrealizowane, przy czym wydaje się, iż nie będzie tu chodziło o działkę graniczącą bezpośrednio z działką inwestora, lecz raczej pewien obszar tworzący urbanistyczną całość, pozwalający organowi dokonać jak najlepszej oceny sytuacji faktycznej pod względem możliwości zrealizowania planowanej inwestycji przy zachowaniu ustawowych warunków z art. 61 ust. 1 pkt 1-3 ustawy. (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 2004.11.18 IV SA/Wa 332/04 LEX nr 164687). Trafnie zatem organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę podniósł, że na działce nr [...] zlokalizowany jest budynek o podobnej funkcji, co zamierzona w ramach inwestycji przez H. P..
Nietrafny jest także zarzut naruszenia art.61ust.1 pkt 2 Upizp, albowiem działka, której inwestor jest współwłaścicielką posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej. Równie nieskuteczny jest zarzut naruszenia dyspozycji art.54 pkt 2b i 2d Upizp odnośnie braku określenia warunków zabudowy w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, a także braku określenia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Z samej skargi, ani także z akt sprawy nie wynika, aby obiekt, który w części przeznaczony jest do adaptacji położony był na terenie strefy ochrony konserwatorskiej, planowana inwestycja nie mogłaby oddziaływać znacząco na środowisko, a w samej decyzji I instancji znalazło się wystarczające odesłanie wiążące projektanta i inwestora w aspekcie ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich.
Co się tyczy szeroko eksponowanych zarzutów skargi dotyczących naruszenia stanu własności, a ściślej współwłasności działki i własności wyodrębnionych lokali i przynależności, to trafnie zauważyło SKO, że decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu, ani nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Z tego względu zarzut naruszenia art.3 Uwl nie jest uzasadniony. Aby dokonać planowanej inwestycji należałoby uzyskać tytuł prawny do nieruchomości. W przypadku współwłasności, spory na tle skorzystania z działki objętej współwłasnością, musiałby rozstrzygnąć dopiero na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę, sąd powszechny.
Prowadząc ponownie postępowanie organ I instancji ustali bezspornie i udokumentuje w aktach sprawy tytuł prawny poszczególnych stron do działki objętej wnioskiem o warunki zabudowy, a wydając stosowną decyzję uwzględni wymogi przewidziane w Upizp odnośnie załącznika graficznego do decyzji wskazane w niniejszym wyroku.
Biorąc powyższe pod uwagę, działając na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa orzeczono, jak w sentencji wyroku. Zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżących znajduje oparcie w dyspozycji art.200 Ppsa.