II SA/KR 1266/22

II SA/Kr 1266/22 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-03-22
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-11-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Małgorzata Łoboz
Piotr Fronc /przewodniczący/
Sebastian Pietrzyk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargi
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art. 35 ust. 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Sentencja
Dnia 22 marca 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Fronc Sędziowie: WSA Małgorzata Łoboz WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 marca 2023 roku sprawy ze skarg A. B. i Z. B. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 31 sierpnia 2022 roku w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargi oddala.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 31 sierpnia 2022 roku, znak: WI-I-7840.5.7.2022.ES utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa Nr 1657/6740.1/2021 z dnia 22 grudnia 2021 r., znak: AU-01-4.6740.1.2255.2020.GPA, o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę Inwestorowi: D[...] Sp. z o.o. Sp. K., reprezentowanego przez radcę prawnego S. K., dla inwestycji pn.: budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego tj. oficyny bocznej i tylnej przy ul. [...] odtwarzająca wyburzoną oficynę wraz z rozbudową wewnętrznych instalacji: wod.-kan., wentylacją mechaniczną, c.o., enn., budową wewnętrznej instalacji mechanicznej na dz. nr [...] obr. 13 – Podgórze oraz rozbudową wewnętrznych instalacji w gruncie: wod.-kan., c.o., enn., przy ul. [...] w Krakowie – na dz. nr [...], [...] obr. 13 – Podgórze.
Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach.
W dniu 30 grudnia 2020 r., Inwestor, działający przez pełnomocnika, złożył do organu administracji architektoniczno-budowlanej I instancji wniosek o pozwolenie na budowę ww. inwestycji. Prezydent Miasta Krakowa decyzją Nr 601/6740.1/2021 z 14 maja 2021 r., znak: AU-01-4.6740.1.2255.2020.GPA, odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ww. Inwestycji. Odwołanie od ww. decyzji wniosła Pani A. B., działająca przez pełnomocnika Panią A. S.. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, Wojewoda Małopolski decyzją z 19 października 2021 r., znak: Wl-I.7840.5.105.2021.KL, uchylił zaskarżoną decyzję z 14 maja 2021 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
W toku ponownie prowadzonego postępowania, Prezydent Miasta Krakowa, uwzględniając okoliczności wskazane przez Wojewodę Małopolskiego w decyzji z dnia 19 października 2021 r., wydał decyzję Nr 1657/6740.1/2021 z dnia 22 grudnia 2021 r., znak: AU-01-4.6740.1.2255.2020.GP, która odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu do wydanej decyzji Prezydent Miasta Krakowa wskazał, że Inwestor nie dopełnił obowiązku usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym wskazanych w postanowieniu z 10 maja 2021 r.
Od decyzji Prezydent Miasta Krakowa z dnia 22 grudnia 2021 r., znak: AU-01-4.6740.1.2255.2020.GP, wpłynęło odwołanie stron postępowania: Pani A. B., działającej przez pełnomocnika Panią A. S., oraz Pana Z. B., działającego przez pełnomocnika radcę prawnego A. W..
Po rozpoznaniu sprawy w wyniku wniesionego odwołania Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 31 sierpnia 2022 roku, znak: WI-I-7840.5.7.2022.ES utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z 22 grudnia 2021 r.
W uzasadnieniu do wydanej decyzji Wojewoda wskazał, że organ I instancji, wzywał Inwestora do usunięcia braków dwukrotnie, postanowieniami z 10 marca 2021 r., a następnie z 10 maja 2021 r., znak: AU-01-4.6740.1.2255.2020.GPA.
Pierwszym postanowieniem, wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, organ I instancji nałożył na Inwestora obowiązek m.in.
1- trwałego spięcia dokumentacji projektowej;
2-oprawę I tomową;
3- potwierdzenia przez Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej ważności postanowienia z 31.07.2012 r.;
4- analizy technicznych, środowiskowych i ekonomicznych możliwości realizacji wysoce wydajnych systemów alternatywnych zaopatrzenia w energię i ciepło (...); 5- opisu dostępności dla osób niepełnosprawnych (...).
Pełnomocnik inwestora w piśmie z 08.04.2021 wskazał, iż uzupełniono projekt w zakresie punktów 1,3,4 i 5 natomiast w zakresie punktu 2 wyjaśnił, że postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Komendanta Państwowej Straży Pożarnej dotyczy budynku frontowego przy ulicy [...] w Krakowie, położonego na działce nr [...], którego projekt nie obejmuje. Wymieniony budynek został zrealizowany i oddany do użytkowania, tym samym żądanie potwierdzenia przez MWKPSP ważności postanowienia jest bezzasadne.
Drugim postanowieniem z 10 maja 2021 r., wydanym na podstawie art. 77 § 1 i 2 oraz 123 kpa w związku z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, Prezydent Miasta Krakowa nałożył na Inwestora dodatkowy obowiązek usunięcia nieprawidłowości projektu w związku ze złożonymi uzupełnieniami projektu budowlanego, t.j.:
1- brak stanowiska ZIKiT określającego możliwość zabezpieczenia miejsc postojowych dla planowanej inwestycji w formie parkingu na podstawie umowy dzierżawy – nie jest to stała forma zapewnienia miejsc postojowych;
2 - wskazania usytuowania projektowanych balkonów zgodnie z § 12 ust. 6 pkt 1) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – projekt nie spełnia ww. wymogów – min. odległość 1,5 m.;
3 - potwierdzenia przez Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, pisemnego wraz z opieczętowaniem rysunków, wprowadzonych zmian na elewacjach projektowanego budynku;
4 - przedłożenia aktualnego odstępstwa, uzyskanego w oparciu o obowiązujące przepisy dotyczące § 12 o lokalizacji obiektu w granicy (...);
5 - jednoznacznego wyjaśnienia jaka jest ilość kondygnacji – str. 126 podana wysokość 4 kondygnacje i 11,4 m, a jest 5 kondygnacji i 15 m – dokonać stosownych korekt aby projekt przedstawiał kompatybilne dane;
6 - brak szczegółowej analizy graficznej i opisowej kątów dachów budynków sąsiadów – plan nakazuje kontynuację kątów dachów (...);
7 - brak szczegółowej analizy spełnienia przepisów § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie;
8 - w związku z wejściem w dniu 15.05.2021 r. nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Zabłocie-Zachód", wykazania pełnej zgodności planowanej inwestycji z wszystkimi ustaleniami tego planu.
Wojewoda stwierdził, że obowiązki nałożone na Inwestora przez Prezydenta Miasta Krakowa w ww. postanowieniach są uzasadnione oraz, że Inwestor się z nich nie wywiązał.
W zakresie wskazania usytuowania projektowanych balkonów, Wojewoda wskazał, że zgodnie z § 12 ust. 6 pkt 1) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2019 roku, poz. 1065 ze zm.) – zwanego dalej WT – powyższe rozstrzygnięcie jest zgodne z obowiązującym stanem prawnym, odmienne podejście stanowiłoby niedopuszczalną nadinterpretację, mogącą w rezultacie naruszać interes osób trzecich. Zgodnie z obecną treścią § 12 ust. 6 pkt 1) WT, zbliżenie balkonów na odległość mniejszą niż 1,5 m wymaga uzyskania zgody na odstępstwo opisanej w art. 9 Pb, której inwestor nie dołączył.
W odniesieniu do aktualności zgody na odstępstwo od warunków technicznych, w zakresie § 12 ust. 1 WT, zawartej w postanowieniu z 22 stycznia 2013 r., znak: AU-01-2.6740.6.579.2012.AKĄ, organ stwierdził, że opisywana zmiana treści § 12 WT, która miała miejsce pomiędzy rokiem wydania postanowienia o zgodzie na odstępstwo, a dniem wydania postanowienia z 10.05.2021 r., znak: AU-01-2.6740.6.579.2021.ANĄ nie ma istotnego znaczenia dla przedmiotowego postępowania. Organ odwoławczy nie podziela stanowiska pełnomocnika inwestora zawartego w piśmie z 12.05.2021 r., które to stwierdza, że § 12 WT nie uległ zmianie i obowiązuje do dziś. Nieprawdziwe twierdzenie pełnomocnika nie zwalniało organu I instancji z rzetelnej i wyczerpującej analizy zaistniałych zmian w odniesieniu do przedmiotu sprawy. Żądanie organu I instancji dostarczenia aktualnej zgody na odstępstwo wynikać powinno nie ze zmiany przepisów (w tym przypadku), a konieczności ponownego rozpatrzenia przesłanek do wydania takiej zgody, co wynika z decyzji Wojewody Małopolskiego znak: WI-I.7840.5.86.2025.KL z 17.11.2015 r. W decyzji tej stwierdzono cytat: "powyższe stwierdzenie formalnych i merytorycznych uchybień w wydanym postanowieniu o udzieleniu zgody na odstępstwo od przepisów warunków technicznych, skutkuje koniecznością przeprowadzenia ponownej analizy tego zagadnienia przez organ I instancji i wydania postanowienia w tym przedmiocie".
W odniesieniu do obowiązku dokonania wyjaśnień w zakresie wysokości i liczby kondygnacji projektowanego budynku, stwierdzić należy, że wyjaśnienia pełnomocnika inwestora z 12.05.2021 r. są niezgodne z zawartymi w części rysunkowej projektu budowlanego rozwiązaniami projektowymi. Projekt budowlany stanowi jednolitą całość, a wszystkie opisy winny odpowiadać części rysunkowej/graficznej. Przedstawione wyjaśnienia w zakresie różnic pomiędzy częścią rysunkową, a opisową projektu budowlanego, są niezgodne ze stanem faktycznym, przedstawionym w części rysunkowej.
Zaprojektowany został budynek o pięciu kondygnacjach nadziemnych i wysokości mierzonej od poziomu terenu przy wejściu do najniższej kondygnacji nadziemnej, do najwyższego punktu dachu lub attyki 15,3 m. Opisanie przez projektanta, pomieszczeń poddasza jako nieużytkowe, nie może stanowić podstawy do wykluczenia poddasza jako kondygnacji.
Zgodnie z definicją kondygnacji zawartą w § 3 pkt 16) WT - należy przez to rozumieć poziomą część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie lub warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m; za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, centrala klimatyzacyjna, obudowa wyjścia z klatki schodowej, kotłownia lub inne pomieszczenia techniczne. Z części rysunkowej jednoznacznie wynika, że kondygnacja poddasza została zaprojektowana tak, aby spełniała wszystkie wartości użytkowe, tj. wysokość maksymalna wynosi 2,56 m, doświetlenie odpowiednią powierzchnią okien balkonów/tarasów, czy dostęp pełnowymiarowy klatki schodowej wraz z windą. Zgodnie z rysunkami (rys. nr 07 i 08 oraz w opisie warstw – str. 125 projektu) nad kondygnacją poddasza zastosowano ocieplenie z wełny mineralnej grubości 20 cm. Biorąc pod uwagę powyższe, zarówno podana w części opisowej projektu ilość kondygnacji, jak i wysokość budynku nie jest zgodna z częścią rysunkową. Przedstawiony w części rysunkowej budynek, w rozumieniu § 3 pkt 16) WT, posiada 5 kondygnacji oraz wysokość mierzoną w oparciu o § 6 WT - 14,14 m (liczoną do zewnętrznej płaszczyzny ocieplenia poddasza), a 15,30 m – mierzoną w oparciu o zapisy MPZP (do najwyższego punktu dachu lub attyki). W tym miejscu należy zwrócić uwagę na zapisy zawarte w MPZP Zabłocie-Zachód (uchwała, która weszła w życie 15.05.2021 r.).
Zgodnie z zapisami Rozdziału I § 4 ust. 1 pkt 18) i 19), przez wysokość zabudowy należy rozumieć całkowitą wysokość obiektów budowlanych, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 i 471 oraz z 2021 r. poz. 11, 282 i 234), mierzoną od poziomu terenu istniejącego a dla budynku: od poziomu terenu istniejącego w miejscu najniżej położonego wejścia, usytuowanego ponad poziomem terenu istniejącego, do najwyżej położonego punktu budynku: przekrycia, attyki, nadbudówek ponad dachem takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna, kotłownia, elementy klatek schodowych, w tym wszelkiej infrastruktury technicznej, również z zakresu łączności, jak maszty telefonii komórkowej. Natomiast przez wysokość bezwzględnej zabudowy należy rozumieć rzędną wyrażoną w metrach nad poziomem morza, której wielkości nie mogą przekroczyć obiekty budowlane, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 i 471 oraz z 2021 r. poz. 11, 282 i 234).
Czytając dane zawarte w części rysunkowej stwierdzić należy, że projektowany budynek zgodnie z zapisami MPZP ma wysokość 15,30 m a jego bezwzględna wysokość to 218,18 m n.p.m. Biorąc powyższe pod uwagę, uznać należy słuszność zarzutów organu I instancji dotyczących liczby kondygnacji, jak i wysokości obiektu wskazanych w projekcie budowlanym. Brak również zgodności wysokości budynku z zapisami MPZP oraz maksymalnego wyniesienia najwyżej usytuowanej części budynku względem poziomu morza [dopuszczono 218,00 m n.p.m. - § 33 ust. 1 pkt 3) MPZP];
Odnosząc się do obowiązku dostarczenia analizy kątów nachylenia dachów zabudowy sąsiedniej, stwierdzić należy, że MPZP Zabłocie-Zachód umożliwia projektowanie dachów spadzistych: dwuspadowe lub wielospadowe o jednakowym kącie nachylenia połaci dachowych wynoszącym od 13ş do 40ş [§ 9 ust. 6 pkt 1) MPZP], dachów płaskich wraz z dopuszczeniem stosowania dachów jednospadowych o kącie nachylenia połaci wynoszącym od 13ş do 30ş w oficynach (...) [§ 9 ust. 6 pkt 1) MPZP]. W tym przypadku żądanie organu I instancji było wadliwe, gdyż zapisy MPZP obowiązującego na dzień wydania rozstrzygnięcia wskazywały wprost w jakim przedziale nachylenia należy projektować dachy (uchwalono nowy plan dla obszaru Zabłocie-Zachód). Wskazać należy jednak na niezgodność projektowanego dachu z MPZP (przykładowo jedna z jaskółek została zaprojektowana z kątem nachylenia 11 stopni);
Odnosząc się do żądania organu I instancji w zakresie przedłożenia projektu budowlanego zgodnego z zapisami MPZP Zabłocie-Zachód, który – co ważne – wszedł w życie 15.05.2021 r., należy wskazać, że dotyczyło to postępowania prowadzonego od dnia uchylenia decyzji NR 601/6740.01/2021 z 14.05.2021 r. (decyzją Wojewody Małopolskiego z 19 października 2021 r., znak: WI-I.7840.5.105.2021.KL) do dnia wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia, tj. decyzji Prezydenta Miasta Krakowa Nr 1657/6740.1/2021 z 22.12.2021 r. W ostatnim postępowaniu przed organem I instancji obowiązywał (i nadal obowiązuje) MPZP, a tym samym sprawdzenie zgodności przyjętych rozwiązań projektowych z obecnie obowiązującymi zapisami planu stanowi obowiązek organu administracji architektonicznobudowlanej, opisany w art. 35 ust. 1 PB. Na marginesie należy dodać, że jeżeli w wyniku takiego sprawdzenia okaże się, że projekt budowlany narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu, a naruszenia te są możliwe do naprawy w projekcie budowlanym, to organ I instancji powinien je szczegółowo wskazać w postanowieniu wydanym w trybie art. 35 ust. 3 Pb, jako nieprawidłowości w projekcie budowlanym, przy czym nie mogą one być ogólnikowe, tylko bardzo konkretne i szczegółowe. Inwestor musi bowiem wiedzieć dokładnie, na czym polegają te nieprawidłowości i co należy zrobić, aby projekt był zgodny z wymogami decyzji o warunkach zabudowy. W analizowanym punkcie postanowienia organ I instancji nie wskazał żadnych konkretnych nieprawidłowości w projekcie budowlanym, związanych z ustaleniami MPZP Zabłocie-Zachód (dodać należy, że w czasie wydawania postanowienia nie obowiązywały jeszcze zapisy MPZP Zabłocie-Zachód). Na etapie ponownie prowadzonego postępowania przez organ I instancji (czyli w czasie obowiązywania zapisów MPZP Zabłocie-Zachód), inwestor nie dokonał żadnych korekt ani uzupełnień projektu budowlanego oraz nie kwestionował rozstrzygnięcia organu I instancji w drodze własnego odwołania.
Odnosząc się do zarzutów zawartych: w odwołaniu wniesionym przez pełnomocnika Pana Z. B. z 17.01.2022 r., oraz w odwołaniu wniesionym przez pełnomocnika Pani A. B. z 16.01.2022 r., tut. organ stwierdza, co następuje. Zgodnie z art. 6 kpa, organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Sfałszowanie protokołu rozgraniczenia ma znaczenie w postępowaniu geodezyjnym. Decyzja geodezyjna o ustaleniu przebiegu granic jest podstawą sporządzenia przez uprawnionego geodetę mapy do celów projektowych. Na tej mapie uprawniony projektant przygotowuje projekt zagospodarowania terenu inwestycji, który jest częścią projektu budowlanego zatwierdzanego w postępowaniu o pozwolenie na budowę przez organ administracji architektoniczno-budowlanej.
W postępowaniu o pozwolenie na budowę jest badane czy mapa do celów projektowych jest sporządzona przez uprawnionego geodetę i czy jest przyjęta do zasobu geodezyjno-kartograficznego.
Uprawnienia geodety są rękojmią informacji, które zawiera mapa. Nie ma takiego przepisu prawa, który uprawniałby organ administracji architektoniczno-budowlanej do samodzielnego podważenia treści mapy do celów projektowych, sporządzonej przez uprawnionego geodetę, ani podważania jego uprawnień. Oznacza to, że stwierdzone przez prokuratora sfałszowanie protokołu rozgraniczenia nie ma bezpośredniego wpływu na decyzję o pozwoleniu na budowę.
W zakresie dostępu do drogi publicznej dz. nr 214/2 Wojewoda wskazał, że zakres inwestycji obejmuje działki [...] i [...] obr. 13 Podgórze. Zgodnie z pismem ZDMK z 19.03.2019 r., znak: IW.460.3.1664.2018, możliwość włączenia do ruchu drogowego została potwierdzona poprzez zarządcę drogi, cyt.: dojazd do planowanej inwestycji zapewni droga publiczna tj. ul. [...] zgodnie ze stanem istniejącym.
W treści decyzji wskazano brak zgodności przyjętych rozwiązań projektowych z zapisami MPZP Zabłocie-Zachód;
Skargi na powyższą decyzję wnieśli pani A. B. oraz pan Z. B. działający przez pełnomocnika radcę prawnego A. W..
Skarga pani A. B. została zarejestrowana pod sygn. II SA/Kr 1266/23, natomiast skarga wniesiona przez pana Z. B. została zarejestrowana pod sygn. II SA/Kr 1267/23.
Postanowieniem z dnia 22 marca 2023 roku na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawa prowadzona pod sygn. II SA/Kr 1267/23 została połączona ze sprawą prowadzona pod sygn. II SA/Kr 1266/23 i obie sprawy dalej są prowadzone pod sygn. II SA/Kr 1266/23.
W skardze złożonej przez panią A. B. podniesiono zarzuty naruszenia:
art. 7, 77 § 1 k. p. a. poprzez stwierdzenie przez Wojewodę Małopolskiego, że informacja o fakcie sfałszowania protokołu granicznego, na podstawie którego wydano w przedmiocie ustalenia przebiegu granic, na podstawie której następnie sporządzono mapę do celów projektowych, nie ma żadnego znaczenie dla rozstrzygnięcia z wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy dokumentacja projektowa została oparta na mapie do celów projektowych odzwierciedlającej przebieg granic ustalony w oparciu o przedmiotowy sfałszowany protokół graniczny,
art. 7, 77 § 1 k. p. a. poprzez stwierdzenie przez Wojewodę Małopolskiego, że informacja o fakcie sfałszowania protokołu granicznego, na podstawie którego decyzję w przedmiocie ustalenia przebiegu granic, na podstawie której następnie sporządzono mapę do celów projektowych, nie ma żadnego znaczenie dla oceny postanowienia o zgodzie na odstępstwo od warunków technicznych zawartych w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 roku, a co za tym idzie braku poinformowania przez inwestora o faktycznym przebiegu spornej granicy pomiędzy nieruchomością skarżącego a terenem objętym wnioskiem o pozwolenie na budowę zarówno organu wydającego postanowienie o zgodzie na odstępstwo od warunków technicznych, jak również opiniujących organów ochrony zabytków
art. 7, 77 § 1 k. p. a. poprzez stwierdzenie przez Wojewodę Małopolskiego, że kwestia dostępu terenu projektowanej inwestycji do drogi publicznej nie wymagała weryfikacji, ponieważ, cyt.: "możliwość włączenia do ruchu drogowego została potwierdzona przez zarządcę drogi", przy czym należy zauważyć, że ów zarządca drogi to jednostka organizacyjna gminy, podległa Prezydentowi Miasta Krakowa, a organ 1 instancji w ogóle nie odniósł się do zarzutów w tym zakresie Skarżącego, który w toku całego postępowania wskazywał na brak dostępu do drogi publicznej dla projektowanej zabudowy.
W skardze złożonej przez pana Z. B. działającego przez pełnomocnika radcę prawnego A. W. podniesiono zarzuty naruszenia:
art. 7, 77 § 1 k. p. a. poprzez stwierdzenie przez Wojewodę Małopolskiego, że informacja o fakcie sfałszowania protokołu granicznego, na podstawie którego wydano decyzję w przedmiocie ustalenia przebiegu granic, na podstawie której następnie sporządzono mapę do celów projektowych, nie ma żadnego znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy z wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy dokumentacja projektowa została oparta na mapie do celów projektowych odzwierciedlającej przebieg granic ustalony w oparciu o przedmiotowy sfałszowany protokół graniczny
art. 7, 77 § 1 k. p. a. poprzez stwierdzenie przez Wojewodę Małopolskiego, że informacja o fakcie sfałszowania protokołu granicznego, na podstawie którego wydano decyzję w przedmiocie ustalenia przebiegu granic, na podstawie której następnie sporządzono mapę do celów projektowych, nie ma żadnego znaczenie dla oceny postanowienia o zgodzie na odstępstwo od warunków technicznych zawartych w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 roku, a co za tym idzie braku poinformowania przez inwestora o faktycznym przebiegu spornej granicy pomiędzy nieruchomością skarżącego a terenem objętym wnioskiem o pozwolenie na budowę zarówno organu wydającego postanowienie o zgodzie na odstępstwo od warunków technicznych, jak również opiniujących organów ochrony zabytków
art. 7, 77 § 1 k. p. a. poprzez stwierdzenie przez Wojewodę Małopolskiego, że kwestia dostępu terenu projektowanej inwestycji do drogi publicznej nie wymagała weryfikacji, ponieważ, cyt. : "możliwość włączenia do ruchu drogowego została potwierdzona przez zarządcę drogi", przy czym należy zauważyć, że ów zarządca drogi to jednostka organizacyjna gminy, podległa Prezydentowi Miasta Krakowa, a organ I instancji w ogóle nie odniósł się do zarzutów w tym zakresie Skarżącego, który w toku całego postępowania wskazywał na brak dostępu do drogi publicznej dla projektowanej zabudowy.
art. 7, 77 § 1 k. p. a. poprzez brak weryfikacji twierdzeń Skarżącego z pisma z dnia 1 lipca 2022 roku, w świetle których mapa do celów projektowych, która przedstawił inwestor nie była zgodna z aktualnym stanem terenu, na którym miała być zrealizowana inwestycja, a ponadto inwestycja ta miała być włączona do ciepłociągu w ul. [...], który był zrealizowany bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę i wobec którego, wedle zawiadomienia tego organu z dnia 1 marca 2013 roku, znak: ROiK IL501.8.2013.JPI toczyło się postępowanie administracyjne przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki organ nie wezwał inwestora do wykazania, na jakiej podstawie na terenie inwestycji umiejscowione są elementy systemu ciepłowniczego.
art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez brak przedstawienia w motywacyjnej części uzasadnienia stanowiącego część zaskarżonej decyzji administracyjnej oceny posiadanej przez organ informacji o fakcie sfałszowania protokołu granicznego, na podstawie którego wydano decyzję w przedmiocie ustalenia przebiegu granic na podstawie której następnie sporządzono mapę do celów projektowych, w szczególności znaczenia powyższej okoliczności dla oceny postanowienia o zgodzie na odstępstwo od warunków technicznych zawartych w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 roku przedstawionego przez inwestora, a także oceny braku poinformowania przez inwestora o faktycznym przebiegu spornej granicy pomiędzy nieruchomością skarżącego a terenem objętym wnioskiem o pozwolenie na budowę zarówno organu wydającego postanowienie o zgodzie na odstępstwo od warunków technicznych, jak również opiniujących organów ochrony zabytków, co skutkować może posługiwaniem się przez inwestora powyższymi dokumentami przy składaniu nowych wniosków w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę dla tego samego terenu, a skarżącego zmusi do ciągłego "monitorowania" postępowań w tym zakresie toczących się przed Prezydentem Miasta Krakowa.
W odpowiedzi na skargi Wojewoda Małopolski wniósł o ich oddalenie z powodu ich bezzasadności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje.
Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).
Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.
Ponadto należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r., poz. 491 ze zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Zgodnie z brzmieniem art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 lipca 2021 r., wprowadzonym art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r., poz. 1090), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę wyłącznie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających prowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. W myśl art. 15zzs4 ust.3 ustawy Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W rozpoznawanej sprawie strony postępowania zostały wezwane o podanie, czy wnoszą o przeprowadzenie rozprawy zdalnej, a jeżeli tak – to o wskazanie adresu elektronicznego na platformie ePUAP - w terminie 7 dni od dnia doręczenia - pod rygorem przyjęcia, że strona nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej. Wszystkie strony nie zajęły w zakreślonym terminie stanowiska, dlatego też zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.
Skargi nie zawierają usprawiedliwionych podstaw.
Na wstępie należy poczynić kilka uwag o charakterze ogólnym.
Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 roku, poz. 2000 ze zm.) – dalej jako K.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Natomiast w myśl art. 77 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
Realizując zasadę prawdy obiektywnej, na podstawie powołanych art. 7 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a., organ jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Podkreślić jednak trzeba, że postępowanie dowodowe nie jest celem samym w sobie, a przyjęta w postępowaniu administracyjnym zasada zupełności materiału dowodowego nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia. Ponadto Przeprowadzane dowody muszą mieć przymiot istotności dla rozstrzygnięcia i zakończenia postępowania merytorycznym orzeczeniem. Uprawnienie strony do zgłoszenia żądania przeprowadzenia dowodu podlega ograniczeniom, a organ powinien każdorazowo rozważyć żądanie przeprowadzenia dowodu z uwagi na celowość i konieczność zapewnienia szybkości postępowania, zwłaszcza w sytuacji, gdy nie ma dostatecznych argumentów przemawiających za zakwestionowaniem dotychczasowych ustaleń. Jeśli zatem organ na podstawie dowodów zebranych w toku postępowania może dokonać ustalenia stanu faktycznego niebudzącego wątpliwości, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. Organ nie ma obowiązku uwzględniania wszystkich wniosków dowodowych, jeśli w jego ocenie wniosek dowodowy strony dotyczy okoliczności dostatecznie wyjaśnionych w postępowaniu (por. np. uzasadnienia do wyroków NSA: z dnia 11 lutego 2014 roku, sygn. II OSK 2191/12, z dnia 14 kwietnia 2015 roku, sygn. I GSK 830/13, z dnia 21 lipca 2016 roku, sygn. I FSK 808/16, z dnia 8 grudnia 2017 roku, sygn. I OSK 1214/17, z dnia 18 września 2019 roku, sygn. II GSK 2374/17, z dnia 25 września 2020 r., sygn. II GSK 795/18).
Niezależnie trzeba wskazać, że zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego determinują przepisy prawa materialnego, bowiem to normy prawa materialnego przesądzają o przedmiocie sprawy i okolicznościach prawnie istotnych. W postępowaniu wyjaśniającym należy zatem uwzględnić specyfikę danej sprawy, jej inność i odrębność okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 19 maja 2021, sygn. I OSK 251/21).
Zaskarżona decyzja dotyczy odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2021 roku, poz. 2351 ze zm.) – dalej jako "PrBud", przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m.in. (1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; (2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; (3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego.
Postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest ściśle określone przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane. Decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany, nie zaś uznaniowy, co oznacza, że warunkiem jej wydania przez organ jest ustalenie, czy w realiach konkretnej sprawy spełnione zostały przesłanki materialnoprawne do podjęcia takiej decyzji (por. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 15 lutego 2018 roku, sygn. II OSK 1820/17).
Organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bada wyłącznie, czy złożony projekt spełnia warunki, o których mowa w art. 35 ust. 1 PrBud.
Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest natomiast uprawniony do badania projektu budowlanego z punktu widzenia przyjętych rozwiązań projektowych, możliwości technicznych jego wykonania, czy też – co ma zasadnicze znaczenie na gruncie niniejszej sprawy – do weryfikowania, czy wykorzystana przy projekcie budowlanym przyjęta do zasobu geodezyjnego mapa dla celów projektowych odzwierciedla przebieg granic i czy przebieg ten jest zgodny ze sporządzonym protokołem granicznym.
Jak wynika z akt sprawy, inwestor wykorzystał mapę do celów projektowych, która została przyjęta do zasobu (por. np. k. 290 projektu budowlanego). Trafne jest zatem stanowisko organów, które przyjęły, że w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę konieczne jest tylko zweryfikowanie czy wykorzystana mapa do celów projektowych jest sporządzona przez uprawnionego geodetę i czy jest przyjęta do zasobu geodezyjno-kartograficznego. Kwestie natomiast przebiegu granicy i jej zgodności ze sporządzonym protokołem granicznym, jak i prawidłowość czy też – jak twierdzą Skarżący – sfałszowanie protokołu granicznego, nie podlegają natomiast badaniu ani weryfikowaniu na gruncie postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę.
Z tego względu bezzasadne są podniesione zarzuty, dotyczące sfałszowania protokołu granicznego, na podstawie którego wydano decyzję w przedmiocie ustalenia przebiegu granic a następnie sporządzono mapę do celów projektowych.
Poza zakresem kompetencji organu administracji architektoniczno-budowlanej jest również weryfikowanie czy mapa do celów projektowych, która przedstawił inwestor jest zgodna z aktualnym stanem terenu, na którym miała być zrealizowana inwestycja. Ponadto na gruncie przedmiotowego postępowania organy (Starosta i Wojewoda) nie są także upoważnione do badania i weryfikowania, czy ciepłociąg, do którego miała być podłączona przedmiotowa inwestycja był zrealizowany bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę.
Nie jest również usprawiedliwiony zarzut dotyczący niezapewnienia czy też braku dostępu do drogi publicznej. Trafne wskazał organ odwoławczy w zakresie dostępu do drogi publicznej dz. nr [...], że inwestycja obejmuje działki [...] i [...] obr. 13 Podgórze, a możliwość włączenia do ruchu drogowego została potwierdzona poprzez zarządcę drogi, co nastąpiło pismem ZDMK z 19.03.2019 r., znak: IW.460.3.1664.2018, w którym wskazano, że "dojazd do planowanej inwestycji zapewni droga publiczna tj. ul. [...] zgodnie ze stanem istniejącym" (por. k. 9 projektu budowlanego).
Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 107 § 1 pkt 6) K.p.a. poprzez brak przedstawienia w motywacyjnej części uzasadnienia oceny posiadanej przez organ informacji o fakcie sfałszowania protokołu granicznego.
Zgodnie z art. 107 § 1 pkt. 6) K.p.a. "decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne". Sporządzone do zaskarżonej decyzji uzasadnienie zawiera te elementy. Ponadto wbrew podniesionemu zarzutowi orga,n w uzasadnieniu do wydanej decyzji, odniósł się do podnoszonych okoliczności sfałszowania protokołu granicznego, wskazując że weryfikacja tych kwestii leży poza kompetencjami organu administracji architektoniczno-budowlanej, a sam organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza okoliczności wskazane w art. 35 PrBud.
Ze względu na powyższe skarga na zasadzie art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.