II SA/Kr 1262/24

II SA/Kr 1262/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-11-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-09-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Magda Froncisz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art 35 ust 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magda Froncisz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 listopada 2024 r. sprzeciwu Wspólnoty Mieszkaniowej [...] z siedzibą w K. od decyzji nr 388/2024 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 26 sierpnia 2024 r. znak: WOB.7721.221.2024.PWAJ w przedmiocie nakazu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem I. uchyla zaskarżoną decyzję w całości, II. zasądza od Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej [...] z siedzibą w K. 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki decyzją z 5 czerwca 2024 r. znak: ROIK II.5141.43.2024.WJO nakazał inwestorowi: K. K. "doprowadzenie lokalu użytkowego [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. H. i K. C. [...] w K., do stanu poprzedniego poprzez: wypięcie (demontaż) okapu kuchennego od kanału wentylacji wywiewnej lokalu użytkowego, która stanowi nawiew dla garażu podziemnego ww. budynku".
Jako podstawę prawną decyzji organ I instancji wskazał art. 51 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2024 r., poz. 725 ze zm.), dalej P.b.
W uzasadnieniu decyzji PINB wskazał, że prowadzi wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych wykonanych w lokalu gastronomicznym [...] znajdującym się na parterze budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. H. K. C. [...] w K., polegających na montażu (wpięciu) okapu kuchennego do kanału wentylacji mechanicznej nawiewno-wywiewnej z wylotem do garażu podziemnego w sposób istotnie odbiegający od przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznym, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm.), dalej: "rozporządzenie w.t.", w szczególności z naruszeniem § 150 ww. rozporządzenia.
W dniu 14 grudnia 2023 r. przeprowadzono czynności kontrolne z udziałem inwestora, właściciela lokalu [...] oraz przedstawiciela zarządu powierzonego Wspólnoty Mieszkaniowej [...] ul. H. i K. C. [...] w K., podczas których ustalono, że: "lokal [...] znajduje się w parterze budynku mieszkalnego wielorodzinnego zaprojektowanego jako mieszkalny z usługami w parterze, w którym m.in prowadzona jest działalność gastronomiczna. Lokal składa się z sali konsumpcyjnej, zmywalni, zaplecza produkcyjnego, pomieszczenia socjalnego wraz z wc personelu oraz wc dla klientów. Przedmiotowy lokal posiada szacht wentylacyjny z pomieszczeń wc z wyprowadzeniem ponad dach budynku, oraz szacht wentylacyjny zlokalizowany w pomieszczeniu wc dla klientów z odprowadzeniem do garażu, do którego za pomocą przewodów (rur) został podpięty okap kuchenny jak również sala konsumpcyjna. Na sali konsumpcyjnej widocznych jest 6 anemostatów: 3 nawiewowe oraz 3 anemostaty które stanowią część systemu wyciągania powietrza. Ponadto ustalono, że czerpnia powietrza znajduje się w ścianie budynku przy wejściu do klatki schodowej bezpośrednio znajdującej się przy lokalu. W lokalu znajduje się wewnętrzna jednostka klimatyzacyjna. Podczas czynności kontrolnych w garażu w miejscu wyrzutni, wyczuwalne zapachy z prowadzonej działalności gastronomicznej."
Ponadto podczas czynności kontrolnych inwestor przedłożył:
- protokół badań i sprawdzeń wentylacji mechanicznej sporządzony przez P. N. posiadającego uprawnienia budowlane do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń cieplnych, wentylacyjnych, gazowych, wodociągowych i kanalizacyjnych, w którym zawarto informację, że instalacja wentylacji mechanicznej została sprawdzona, jest sprawna i nadaje się do eksploatacji;
- decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie z 19 października 2023 r. zatwierdzającą zakład "jako spełniający odpowiednie wymagania do celów działalności prowadzonej w zakresie podawania do konsumpcji w naczyniach stołowych oraz sprzedaży na wynos w naczyniach i opakowaniach jednorazowego użycia z zastosowaniem sztućców jednorazowych dań gastronomicznych w tym sushi (...)"
Kolejno organ I instancji skierował do inwestora, właściciela lokalu oraz zarządu powierzonego Wspólnoty Mieszkaniowej [...] pismo z 8 stycznia 2024r., w którym poinformował, że co prawda prace polegające na wpięciu instalacji okapu w kuchni lokalu do systemu wentylacji mechanicznej nie wymagały uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę ani dokonania skutecznego zgłoszenia, niemniej jednak do robót budowlanych, które nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę i nie są objęte obowiązkiem zgłoszenia, może być zastosowany art. 50 ust. 1 pkt. 4 P.b.
Dalej PINB stwierdził, że z ustaleń wynika, iż wpięcie okapu kuchennego do wentylacji wywiewnej lokalu [...], która jednocześnie stanowi nawiew dla garażu podziemnego, stanowi naruszenie § 150 ust. 5 rozporządzenia w.t., w związku ze zgłaszanymi przez mieszkańców uciążliwościami zapachowymi w garażu podziemnym.
Wobec powyższego organ I instancji w ww. piśmie z 8 stycznia 2024 r. poinformował o konieczności odłączenia ww. okapu kuchennego od wentylacji stanowiącej nawiew do pomieszczenia garażu. Jednocześnie PINB poinformował o konieczności podjęcia w porozumieniu ze Wspólnotą Mieszkaniową oraz osobą posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane w specjalności instalacyjnej opracowania innego sposobu odprowadzenia uciążliwości zapachowych z okapu kuchennego znajdującego się w lokalu gastronomicznym [...] do indywidualnego szachtu z odprowadzeniem ponad dach, informując, że będzie to przedmiotem rekontroli.
Ponadto organ I instancji w ww. piśmie wyjaśnił, że sprawa związana z udzieleniem zgody na prowadzenie działalności gospodarczej wyrażona za pomocą uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej jest poza zakresem kompetencji i oceny przez organy nadzoru budowlanego. Wszelkie roszczenia wynikające z braku możliwości korzystania z lokalu o charakterze gastronomicznym winny być rozwiązywane na drodze porozumienia sąsiedzkiego bądź na drodze cywilnej przed sądami powszechnymi.
Następnie PINB wskazał, że w powyższym zakresie 18 marca 2024 r. przeprowadzono ponowne czynności kontrolne w ww. lokalu [...] które wykazały, iż okap kuchenny nie został odłączony, a w lokalu [...] nadal prowadzona jest działalność gastronomiczna "A. ".
Wobec powyższego organ I instancji uznał za zasadne wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie ww. robót budowlanych wykonanych w lokalu gastronomicznym [...].
Dalej PINB zwrócił uwagę, że w aktach czynności kontrolnych znajdują się rysunki z zatwierdzonego projektu budowlanego wraz z fragmentem opisu technicznego dla branży wentylacja mechaniczna. Organ I instancji dysponuje w aktach sprawy również kopią fragmentu rzutu parteru dołączoną jako załącznik do wniosku o przyjęcie do użytkowania budynku przy ul. H. i K. C. [...] w K..
Kolejno organ I instancji stwierdził, że jak ustalono, na str. 5 opisu z zatwierdzonego projektu budowlanego wentylacja lokali usługowych realizowana jest za pomocą trzech odrębnych układów nawiewno-wywiewnych. Każdy z nich oparty jest na centrali wentylacyjnej z krzyżowym wymiennikiem ciepła. Nawiew i wywiew powietrza odbywa się za pomocą układu kanałów o przekroju prostokątnym oraz kratek wentylacyjnych. Powietrze świeże pobierane jest poprzez układ kanałów i czerpni ściennych. Wyrzut powietrza następuje za pomocą pionów wyrzutowych na dach budynku.
Dla przedmiotowego lokalu [...] zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym nie został zaprojektowany system wentylacji mechanicznej z odprowadzeniem na dach budynku. W ramach zmian nieistotnie odstępujących od zatwierdzonego projektu budowlanego wprowadzono kanał z wylotem w garażu podziemnym stanowiącym jego nawiew (z możliwością wpięcia wentylacji bytowej z lokalu). Powyższa zmiana nie upoważniała inwestora do podpięcia okapu kuchennego do kanału wentylacyjnego i usuwania zanieczyszczenia o uciążliwości zapachowej do garażu podziemnego.
Następnie PINB wskazał, że zgodnie z § 150 ust. 5 rozporządzenia w.t. dopuszcza się wentylowanie garaży oraz innych pomieszczeń nieprzeznaczonych na pobyt ludzi powietrzem o mniejszym stopniu zanieczyszczenia, niezawierającym substancji szkodliwych dla zdrowia lub uciążliwych zapachów, odprowadzanym z pomieszczeń niebędących pomieszczeniami higienicznosanitarnymi, jeżeli przepisy odrębne nie stanowią inaczej.
Z powyższego zdaniem PINB wynika, że wpięcie okapu kuchennego do wentylacji wywiewnej lokalu, która jednocześnie stanowi nawiew dla garażu podziemnego, stanowi naruszenie § 150 ust. 5 rozporządzenia w.t., w związku ze zgłaszanymi przez mieszkańców uciążliwościami zapachowymi w garażu podziemnym.
Organ I instancji stwierdził, że zgodnie z obowiązującymi przepisami P.b. dla przedmiotowych robót mają zastosowanie przepisy art. 50 i art. 51, które zobowiązują inwestora do doprowadzenia obiektu do stanu zapewniającego bezpieczeństwo użytkowania obiektu oraz zgodności z obowiązującymi przepisami prawa, w tym techniczno-budowlanymi, polskimi normami i sztuką budowlaną oraz przepisami planistycznymi. PINB stwierdził bowiem, że ww. roboty budowlane prowadzone są w okolicznościach określonych w art. 50 ust. 1 pkt 4 P.b., to jest w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach (...).
Zdaniem organu I instancji redakcja art. 50 ust. 1 P.b. wskazuje na to, że ustawodawca obejmuje ich dyspozycją dwie odmienne sytuacje: pierwszą, określoną regulacją ust. 1 pkt 1, tj. samowolne realizowanie robót budowlanych nie będących budową, i drugą, określoną regulacjami ust. 1 pkt 2-4, tj. wszystkie roboty tam wskazane. Przepisy te zobowiązują organ nadzoru budowlanego do przeprowadzenia postępowania naprawczego mającego na celu doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem zapewniającego bezpieczeństwo dla obiektu i ludzi.
Wskazując na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym kopie z zatwierdzonego projektu budowlanego wentylacji mechanicznej oraz brak możliwości wpięcia przedmiotowego okapu do innego szachtu w obrębie lokalu (ponieważ taki nie istnieje), organ I instancji odstąpił, w związku z faktycznym zakończeniem robot budowlanych, od orzekania w przedmiocie wstrzymania prowadzenia spornych robót budowlanych w przedmiotowym lokalu gastronomicznym [...]
Powołując się na ekonomikę procesową PINB odstąpił od nałożenia obowiązku przedłożenia w terminie do 30 dni od dnia otrzymania postanowienia następujących dokumentów:
"1. Inwentaryzacji architektoniczno–budowlanej wykonanych robót budowlanych,
2. Opinii technicznej opartej na ww. inwentaryzacji, dotyczącej sposobu wykonania instalacji wentylacji mechanicznej w lokalu użytkowym [...] (...) w zakresie sprawdzenia prawidłowości ich wykonania, zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, sztuką budowlaną i zasadami wiedzy technicznej, z uwagi na niezgodność wykonanych robót z przepisami rozporządzenia w.t. i brakiem możliwości doprowadzenia ich do zgodności z ww. przepisami.
W dniu 5 kwietnia 2024 r. do organu I instancji wpłynęło pismo właściciela lokalu - P. G. - z informacją o przedstawieniu Wspólnocie Mieszkaniowej alternatywnych rozwiązań. Niemniej jednak każde z opisanych rozwiązań wymaga opracowania kompleksowego projektu przebudowy wentylacji mechanicznej i przebudowy nie tylko w obrębie samego lokalu, ale przede wszystkim ingeruje w części wspólne budynku. Powyższe wymaga zgody w postaci uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej oraz stosownej zgody organu administracji architektoniczno-budowlanej w przypadku ingerencji w elementy konstrukcyjne (przejścia, przebicia).
Z przekazanej przez Wspólnotę Mieszkaniową [...] informacji wynika, że uchwała nr 5/3/2024 w sprawie udzielenia zgody na wykonanie instalacji wentylacji dla lokalu usługowego [...] została z dniem 30 kwietnia 2024 r. zamknięta została ze statusem "odrzucona".
Podsumowując PINB stwierdził, że zgodnie z dyspozycją art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b. organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo (...).
Końcowo organ I instancji zwrócił uwagę na aktualnie obowiązującą treść art. 52 P.b., który stanowi, że:
"1. Obowiązki, w formie nakazów i zakazów, określone w postanowieniach i decyzjach, o których mowa w niniejszym rozdziale, nakłada się na inwestora. Jeżeli roboty budowlane zostały zakończone lub wykonanie postanowienia albo decyzji przez inwestora jest niemożliwe, obowiązki te nakłada się na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego.
2. Koszty związane z wykonaniem obowiązków, o których mowa w ust. 1, ponosi inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego."
Zatem w niniejszej sprawie wszelkie obowiązki związane z wykonywanymi robotami budowlanymi PINB nałożył na K. K. jako inwestora opisanych ww. robót.
Właściciel przedmiotowego lokalu – P. G., jak i inwestor (najemca) - K. K., wnieśli odwołania od opisanej na wstępie decyzji PINB z 5 czerwca 2024 r..
P. G. zarzucił naruszenie:
1) art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.); dalej: "K.p.a.", poprzez pominięcie okoliczności, że:
- do akt niniejszego postępowania przedłożono protokół badań i sprawdzeń wentylacji mechanicznej sporządzony przez posiadającego stosowne uprawnienia P. N., potwierdzający prawidłowość funkcjonowania instalacji wentylacji mechanicznej w lokalu;
- decyzją Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie z 19 października 2023 r. zatwierdzono sposób prowadzenia przez inwestora działalności gastronomicznej w lokalu;
- obaj odwołujący celem zachowania dobrych relacji pomiędzy wszystkim członkami Wspólnoty Mieszkaniowej [...], przedłożyli projekt zmiany instalacji wentylacyjnej, który został przygotowany przez uprawnionego projektanta wraz ze stosownym opisem, a które to zmiany nie zostały zaakceptowane (przegłosowane) przez członków Wspólnoty;
- pion WR2 jest pionem rezerwowym skierowanym w stronę dachu budynku, a tym samym bez zgody Wspólnoty odwołujący nie mają żadnych uprawnień do przeprowadzenia prac w tym pionie, albowiem w żaden sposób pion ten nie przynależy do lokalu, ani nie jest w nim zakończony;
2) art. 8 § 1 w zw. z art. 7b K.p.a., poprzez wydanie decyzji podważającej ustalenia prawomocnej decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie z 19 października 2023 r.;
3) art. 107 § 3 w zw. z art. 11 K.p.a. poprzez zaniechanie faktycznego i prawnego uzasadnienia przyjęcia "istotności" odbiegania robót od obowiązujących przepisów i formułowania uzasadnienia w sposób wzajemnie sprzeczny oraz wyjaśnienia obiektywnych kryteriów jakie PINB przyjął, pozwalających uznać, że z lokalu do garażu podziemnego odprowadzane są uciążliwe zapachy;
4) art. 50 ust. 1 pkt 4 P.b. oraz § 150 ust. 5 rozporządzenia w.t. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie.
Wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do odwołania, a to projektu lokalu z rzutem funkcjonalnym autorstwa mgr M. K., protokołu kontroli sanitarnej z 14 listopada 2023 r. oraz uchwały nr 5/3/2024 Wspólnoty z 30 kwietnia 2024 r.
Inwestor (najemca) K. K. w swoim odwołaniu zarzucił naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 50 ust. 1 P.b.
Obaj odwołujący wnieśli o uchylenie decyzji I instancji i umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie.
Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie decyzją nr 388/2024 z 26 sierpnia 2024 r. znak: WOB.7721.221.2024.PWAJ, na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 P.b., uchylił decyzję I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przed organem I instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że 14 grudnia 2023 r. organ I instancji przeprowadził czynności kontrolne lokalu gastronomicznego "A. " (lokal użytkowy [...]) w budynku mieszkalnym wielorodzinnym 4 kondygnacyjnym przy ul. [...] w K. w związku z pismem interwencyjnym w sprawie uciążliwości zapachowych.
Organ II instancji przywołał ustalenia zawarte w protokole ww. kontroli. Wskazał, że zgodnie z oświadczeniem inwestora "roboty związane z dostosowaniem przedmiotowego lokalu do potrzeb usług gastronomicznych nastąpiły w lipcu 2023 r. W ramach wykonanych prac wykonano wewnętrzną wentylację mechaniczną wraz z wpięciem do szachtu, klimatyzację oraz aranżację lokalu".
Dalej organ odwoławczy wskazał, że podczas czynności kontrolnych przedłożone zostały dokumenty związane z prowadzoną działalnością, m.in.:
- protokół badań i sprawdzeń wentylacji mechanicznej z 4 września 2023 r.,
- decyzja Państwowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie z 19 października 2023r. o zatwierdzeniu zakładu,
- oświadczenie zarządcy budynku z 20 października 2023 r. informujące, że podjęta 10 grudnia 2021 r. uchwała Wspólnoty w sprawie m.in. prowadzenia działalności gastronomicznej w lokalach usługowych, nadal obowiązuje.
Protokół z ww. kontroli wraz z dokumentacją fotograficzną i załącznikami dołączono do akt sprawy.
Kolejno organ II instancji stwierdził, że PINB wydał pismo pouczające z 8 stycznia 2024 r., w którym poinformowano inwestora, właściciela oraz N. N. Sp. z o.o., że podłączenie okapu kuchennego lokalu [...] do wentylacji wywiewnej stanowiącej nawiew do garażu podziemnego stanowi naruszenie § 150 ust. 5 rozporządzenia w.t., w związku ze zgłaszanymi przez mieszkańców uciążliwościami zapachowymi w garażu podziemnym.
Z adnotacji służbowej z 4 marca 2024 r. wynika, że zawiadomiono telefonicznie inwestora oraz administratora budynku - E. K. – przedstawiciela Zarządcy [...] Sp. z o.o., o wyznaczonych czynnościach kontrolnych na 13 marca 2024 r.
N. Sp. z o.o. pismem z 19 marca 2024 r. wypożyczyła do PINB zatwierdzony projekt budowlany budynku [...] przy ul. [...] w K.. Z projektu budowlanego sporządzono fotokopie: rzut parteru (projekt wentylacji), rzut garażu (projekt wentylacji), rzut parteru (branża instalacja sanitarna), rzut parteru (branża architektoniczna), opis techniczny dla wentylacji mechanicznej i fragment rzutu parteru ze zmianami w trakcie realizacji z dokumentów przyjęcia do użytkowania.
Następnie organ odwoławczy wskazał, że PINB zawiadomił pismem z 20 marca 2024 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie oraz o możliwości wypowiedzenia się do zebranego materiału dowodowego. Do akt sprawy zostały dołączone skany przedłożonej do PINB umowy o zarząd z 10 grudnia 2021 r.
Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego MWINB stwierdził, że krąg stron został w realiach niniejszej sprawy zdefiniowany w sposób prawidłowy przez organ I instancji i pozostaje tożsamy w postępowaniu odwoławczym.
Organ II instancji podzielił stanowisko PINB odnoszące się do zastosowania w niniejszej sprawie trybu naprawczego z art. 50-51 P.b. Niemniej jednak za przedwczesną uznał wyrażoną przez organ I instancji ocenę prawną, że likwidacja skutków wykonanych robót budowlanych winna następować w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b.
Dalej MWINB stwierdził, że w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, iż inwestor wykonał wewnętrzną wentylację mechaniczną w lokalu usługowym [...] i jednocześnie podłączył okap kuchenny do wentylacji stanowiącej nawiew do garażu podziemnego w budynku przy ul. [...] w K..
Wskazał, że zgodnie z art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. d) P.b. nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu wewnątrz i na zewnątrz użytkowanego budynku instalacji, z wyłączeniem instalacji gazowych. Zatem podłączenie okapu kuchennego do kanału wentylacyjnego w ww. lokalu nie posiada znamion samowoli budowlanej, o której mowa w art. 48, bądź 50 ust. 1 pkt 1 P.b.
Niemniej jednak organ II instancji przypomniał stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w uchwale z 3 października 2016 r. sygn. II OPS 1/16, zgodnie z którym do robót budowlanych i obiektów budowlanych, które nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę i nie są objęte obowiązkiem zgłoszenia, mogą być stosowane przepisy art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 in fine ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.), a także art. 51 ust. 7 tej ustawy, jeżeli roboty budowlane zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 in fine.
W świetle powyższego MWINB uznał, że PINB prawidłowo ocenił, iż przedmiotowe roboty budowlane, polegające na podłączeniu okapu kuchennego do kanału wentylacji, nie wymagały uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę lub zgłoszenia, jednak co do zasady organ I instancji miał podstawy do wszczęcia postępowania naprawczego w trybie art. 50-51 P.b. i zbadania zgodności z przepisami wykonanych robót budowlanych (mimo, iż zwolnione one zostały spod reglamentacji P.b.).
Kolejno, wskazując na charakterystyczną etapowość postępowania naprawczego, organ II instancji stwierdził prawidłowość odstąpienia przez PINB od wydania postanowienia na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 P.b., jednak bez powołania się na art. 51 ust. 7 P.b.
Następnie MWINB podkreślił, że art. 51 ust. 1 pkt 1 ma charakter restytucyjny, a nie represyjny. Przytaczając treść § 150 ust. 5 rozporządzenia w.t. wskazał, że przedwczesne jest stanowisko PINB w świetle zebranego materiału dowodowego, iż przedmiotowe roboty budowlane, polegające na podłączeniu okapu kuchennego do kanału wentylacyjnego stanowiącego jednocześnie nawiew do garażu podziemnego, zostały wykonane w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach.
Organ odwoławczy zaznaczył, że inwestor mógł mieć możliwość podłączenia okapu kuchennego do kanału wentylacyjnego stanowiącego nawiew do garażu i jest to dopuszczalne zgodnie z § 150 ust. 5 w.t., pod warunkiem, że odprowadzane powietrze nie posiada uciążliwego zapachu.
Według MWINB określenie o uciążliwym zapachu wyprowadzanego powietrza z lokalu gastronomicznego jest przynajmniej przedwczesne. Ocena uciążliwości zapachu jest w swej istocie subiektywna i niemierzalna, jednak powinna być ona wyczerpująco uzasadniona. Organ I instancji w swojej decyzji nie uzasadnił, dlaczego uważa zapachy w garażu związane z odprowadzaniem powietrza z lokalu gastronomicznego za uciążliwe oraz w jakim stopniu są one uciążliwe dla użytkowników garażu.
Zdaniem organu II instancji z protokołu kontroli sanitarnej z 14 listopada 2023r. wynika jedynie, że zapach w garażu jest wyczuwalny i nie jest rozróżniona jego intensywność w stosunku do wyczuwalnego zapachu w lokalu, ani uznania go za uciążliwy.
W ocenie organu odwoławczego PINB w zasadzie w ogóle nie przeprowadził postępowania ukierunkowanego na sprawdzenie, czy tak wykonane roboty budowlane, tj. wpięcie okapu kuchennego do kanału wentylacyjnego, stanowiącego jednocześnie nawiew do garażu podziemnego, rzeczywiście naruszają wskazany przez PINB przepis i czy można doprowadzić je do stanu zgodnego z prawem.
Dalej MWINB zarzucił, że podejmowane przez PINB działania nie były w ogóle nakierunkowane na zbadanie możliwości doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. PINB przyjął zaś jedynie, że z uwagi na brak wpięcia przedmiotowego okapu do innego szachtu w obrębie lokalu (z uwagi na brak jego istnienia) nie można robót doprowadzić do stanu zgodnego z prawem, co w ocenie MWINB jest stwierdzeniem przedwczesnym.
Kolejno MWINB wskazał, że zgodnie z przepisami rozporządzenia w.t.:
- § 148 ust. 4: w pomieszczeniu, w którym proces technologiczny jest źródłem miejscowej emisji substancji szkodliwych o niedopuszczalnym stężeniu lub uciążliwym zapachu, należy stosować odciągi miejscowe współpracujące z wentylacją ogólną, umożliwiające spełnienie w strefie pracy wymagań jakości środowiska wewnętrznego określonych w przepisach o bezpieczeństwie i higienie pracy;
- § 150 ust. 1 w przypadku zastosowania w budynku przepływu powietrza wentylacyjnego między pomieszczeniami lub strefami wentylacyjnymi, w pomieszczeniu należy zapewnić kierunek przepływu od pomieszczenia o mniejszym do pomieszczenia o większym stopniu zanieczyszczenia powietrza;
- § 150 ust. 5 dopuszcza się wentylowanie garaży oraz innych pomieszczeń nieprzeznaczonych na pobyt ludzi powietrzem o mniejszym stopniu zanieczyszczenia, niezawierającym substancji szkodliwych dla zdrowia lub uciążliwych zapachów, odprowadzanym z pomieszczeń niebędących pomieszczeniami higienicznosanitarnymi, jeżeli przepisy odrębne nie stanowią inaczej;
- § 150 ust. 6 w pomieszczeniach, które należy chronić przed wpływem zanieczyszczeń lub uciążliwych zapachów z pomieszczeń sąsiadujących i z otoczenia zewnętrznego, należy stosować wentylację mechaniczną nadciśnieniową.
W ocenie organu odwoławczego w celu dokonania sprawdzenia spełnienia przez instalację wentylacji obsługującej przedmiotowy lokal powyższych warunków, niezbędnym może okazać się zobowiązanie inwestora do przedstawienia opinii bądź ekspertyzy technicznej sporządzonej przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane w specjalności instalacyjnej, która oprócz oceny spełnienia powyższych wymagań wskazywać będzie także, czy możliwe jest doprowadzenie robót, tj. istniejącej już instalacji, do stanu zgodnego z przepisami oraz jakie roboty lub czynności w tym celu należy wykonać.
Następnie organ II instancji wskazał, że właściciel lokalu przedłożył dokumentację projektową dotyczącą modernizacji wentylacji mechanicznej lokalu gastronomicznego, który to projekt przewidywał wykonanie kanału wentylacyjnego prowadzącego do ściany zewnętrznej, zakończonego wyrzutnią.
Wskazując, że co prawda Wspólnota nie wyraziła zgody na wykonanie ww. robót budowlanych (wymagana zgodna wspólnoty uwagi na ingerencje w części wspólne), MWINB zauważył, że zgodnie z § 152 ust. 9 rozporządzenia w.t.: "Dopuszcza się sytuowanie wyrzutni powietrza w ścianie budynku, pod warunkiem, że:
1) powietrze wywiewane nie zawiera uciążliwych zapachów;
1a) powietrze wywiewane nie zawiera zanieczyszczeń szkodliwych dla zdrowia;
2) przeciwległa ściana sąsiedniego budynku z oknami znajduje się w odległości co najmniej 10 m lub bez okien w odległości co najmniej 8 m;
3) okna znajdujące się w tej samej ścianie są oddalone w poziomie od wyrzutni co najmniej 3 m, a poniżej lub powyżej wyrzutni - co najmniej 2 m;
4) czerpnia powietrza, usytuowana w tej samej ścianie budynku, znajduje się poniżej lub na tym samym poziomie co wyrzutnia, w odległości co najmniej 1,5 m.
Skoro projektant przewidział możliwość zastosowania wyrzutni w ścianie zewnętrznej, co obwarowane jest w zasadzie tym samym warunkiem co wentylowanie pomieszczenia garażu, tj. brakiem uciążliwych zapachów, to być może wykonane podłączenie również można doprowadzić do stanu zgodnego z prawem.
Podsumowując MWINB doszedł do przekonania, że decyzja PINB została wydana bez wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, z naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., a PINB nie miał obecnie podstaw do wydania decyzji nakazującej doprowadzenie lokalu do stanu poprzedniego poprzez wypięcie (demontaż) okapu kuchennego od kanału wentylacji wywiewnej lokalu użytkowego, która stanowi nawiew dla garażu podziemnego ww. budynku.
Końcowo organ odwoławczy stwierdził, że w trakcie ponownie prowadzonego postępowania PINB winien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, a przede wszystkim dokonać ustaleń w zakresie spełnienia wymagań wynikających z rozporządzenia w.t. Dopiero wynik ww. ustaleń będzie determinował dalsze czynności, jakie należy podjąć w przedmiotowej sprawie.
W przypadku, gdy PINB uzna, że przedmiotowa instalacja nie narusza przepisów rozporządzenia w.t., możliwe będzie wydanie rozstrzygnięcia na podstawie art. 51 ust. 1 pkt. 2 P.b. o braku podstaw do nakazania inwestorowi wykonania dodatkowych czynności lub robót budowlanych. W przeciwnym razie, gdy zachodziła będzie konieczność przeprowadzenia postępowania na podstawie art. 50-51 P.b., organ I instancji ma przeprowadzić postępowanie ukierunkowane na sprawdzenie możliwości doprowadzenia istniejącej instalacji do stanu zgodnego z prawem i dopiero gdy okaże się, że nie jest to możliwe, orzeknie na podstawie art. 51 ust. 1 pkt. 1 P.b.
Ustaleń w całym opisanym powyżej zakresie winien organ I instancji dokonać za pomocą wszystkich dostępnych środków dowodowych, przy uwzględnieniu okoliczności podnoszonych przez strony niniejszego postępowania, którym należy zapewnić czynny udział we wszystkich czynnościach prowadzonego postępowania dowodowego. Organ I instancji winien również zważać (i uwzględniać) na wszelkie ewentualne zmiany stanu faktycznego i prawnego w zakresie relewantnym dla przedmiotu sprawy.
Odpowiadając na najistotniejsze zdaniem MWINB zarzuty odwołania organ ten wskazał, że:
- w oświadczeniu sporządzonym przez P. N., na które wskazuje odwołujący się, wskazano jedynie, że wentylacja "nadaje się do użytkowania w zakresie planowanej funkcji i potrzeb użytkowych. Wentylacja pomieszczeń zapewnia odpowiednią wielkość wymiany powietrza stosownie do ich przeznaczenia. Wentylacja i stan techniczny instalacji są zgodne z przepisami prawa i Polskimi Normami. Okap wyciągowy podłączony prawidłowo"; wskazane oświadczenie (nie protokół badania i sprawdzenia wentylacji mechanicznej), nie odnosi się w żadnej mierze do spełnienia przez sporną instalację chociażby powyżej wskazanego § 150 ust. 5 rozporządzenia w.t.;
- Państwowy Inspektorat Sanitarny w Krakowie wydał jedynie opinię sanitarną z 17 października 2023 r., którą stwierdził, że zostały spełnione warunki higieniczno-sanitarne dla prowadzenia działalności zgodnie z przeznaczeniem, oraz decyzją z 19 października 2023 r. zatwierdził zakład jako spełniający odpowiednie wymagania do celów prowadzonej działalności; wskazane dokumenty nie potwierdzają zaś spełnienia przez sporne roboty budowlane obowiązujących przepisów w tym przepisów dotyczących warunków technicznych - zwłaszcza spełnienia § 150 ust. 5 rozporządzenia w.t. w odniesieniu do garażu; badanie zgodności wykonanych robót przez pryzmat P.b. i aktów wykonawczych do tej ustawy leży w kompetencji organów nadzoru budowlanego a nie organów inspekcji sanitarnej;
- ewentualny brak zgody Wspólnoty na modernizację instalacji, jak i ewentualne zachowanie członków wspólnoty nastawionych negatywnie do skarżących, nie jest przesłanką, którą PINB winien badać; rolą organu jest jedynie zbadanie, czy jest możliwe doprowadzenie już wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem; jeśli nie jest to możliwe, lub jeżeli takie doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem wymaga zgody Wspólnoty, a ona jej nie wyraża, organ nie ma innej możliwości, jak wydać decyzję w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt. 1 P.b.
Wspólnota Mieszkaniowa [...] z siedzibą w K. reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła od ww. decyzji MWINB z 26 sierpnia 2024 r. sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
Zaskarżonej decyzji Wspólnota zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik przedmiotowej sprawy, a to art. 138 § 2 K.p.a., poprzez brak wszechstronnego i wnikliwego rozpatrzenia przez organ całości zgromadzonego materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie, co miało przełożenie na stwierdzenie przez organ w zaskarżonej decyzji, iż decyzja I instancji z 5 czerwca 2024 r. została wydana bez wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, a to z naruszeniem art. 7, art. 77 oraz art. 80 K.p.a., a co za tym idzie uznanie przez organ odwoławczy, iż wydając decyzję z 5 czerwca 2024 r. organ I instancji nie miał podstaw do wydania rzeczonej decyzji nakazującej.
Zdaniem skarżącej organ odwoławczy błędnie stwierdził, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, podczas gdy w przedmiotowej sprawie organ I instancji w sposób prawidłowy ustalił, iż na skutek działań podjętych w lokalu użytkowym [...] doszło do naruszenia § 150 ust. 5 rozporządzenia w.t., a ponadto skarżąca Wspólnota nie udzieliła w przedmiotowej sprawie, w drodze uchwały wymaganej przepisami ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2021 r. poz. 1048 ze zm.), dalej "u.w.l.", zgody na wykonanie prac budowlanych, stanowiących ingerencję w część nieruchomości wspólnej.
Wobec powyższego skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, o wymierzenie organowi grzywny, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, niezbędnych do celowego dochodzenia jej praw.
W uzasadnieniu sprzeciwu skarżąca zarzuciła m.in., że organ II instancji stwierdził, iż co prawda skarżąca Wspólnota nie wyraziła w drodze odpowiedniej uchwały zgody na wykonanie wyżej wymienionych prac budowlanych stanowiących ingerencję w część nieruchomości wspólnej Wspólnoty, lecz w ocenie organu rzeczone prace budowlane dopuszczalne były w przedmiotowej sprawie na mocy § 152 ust. 9 rozporządzenia w.t.
Uzasadniając zarzut naruszenia art. 138 § 2 K.p.a. skarżąca podniosła, że w protokole z kontroli sanitarnej z 14 listopada 2023 r. stwierdzono wyczuwalne zapachy nie tylko w samym lokalu, ale również właśnie w garażu podziemnym. Wskazała, że w toku postępowania przed organem I instancji materiał dowodowy w przedmiotowej sprawie uzupełniony został w szczególności o trzy opinie (wszystkie datowane na dzień 28 listopada 2023 r. - w aktach sprawy) członków skarżącej Wspólnoty. Opinie te potwierdzały występujące uciążliwe zapachy w garażu podziemnym, czy także na klatkach schodowych. Z opinii tych wynika również, że występujący w garażu podziemnym nieprzyjemny zapach pochodzący z przedmiotowego lokalu użytkowego [...] powoduje przesiąkanie nim ubrań oraz włosów. Jeżeli zaś chodzi o pojazdy stojące w garażu, to rzeczony zapach powoduje przesiąkanie nim wnętrza oraz tapicerki tychże pojazdów, jak również powoduje on tłusty nalot na szybach ograniczający widoczność w trakcie jazdy.
Osoby sporządzające ww. opinie wyrażają obawę o negatywne następstwa występujących przedmiotowych zapachów na zdrowe i życie ich samych oraz innych członków skarżącej Wspólnoty. Zapachy te są wyczuwalne w znacznym stopniu na terenie garażu podziemnego do dnia dzisiejszego - nieprzyjemna woń (wyczuwalny zapach spalonego oleju, intensywny zapach ryb itp.) dostaje się między innymi do wnętrza komórek lokatorskich oraz do wnętrza stojących, zwłaszcza w pobliżu wentylacji, samochodów, co powoduje znaczny dyskomfort w przebywaniu w garażu podziemnym, jak również w swobodnym korzystaniu z samochodów. Wymienione okoliczności zdaniem skarżącej znacząco utrudniają swobodne korzystanie z garażu podziemnego, zaś prowadzenie restauracji sushi w lokalu użytkowym [...] prowadzi do pośredniego oddziaływania na wskazane powyżej części nieruchomości wspólnej Wspólnoty.
Skarżąca przywołała wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 października 2008 r., sygn. VIII SA/Wa 296/08, gdzie na kanwie tamtejszego stanu faktycznego WSA stwierdził, że dla stwierdzenia uciążliwości zapachu nie jest konieczne istnienie norm określających dopuszczalny poziom substancji zapachowych, wystarczy stwierdzenie, oczywiście w miarę obiektywne, iż zapach powoduje uciążliwość dla konkretnej osoby lub kręgu osób. Formy uciążliwości mogą być różne, np. niemożność otworzenia okien w lokalu mieszkalnym z uwagi na wydobywający się z wyrzutni zapach powietrza zawierający nieprzyjemną woń (zapach smażonej ryby, spalonego tłuszczu). Uciążliwość może też polegać na intensywności i częstotliwości wydobywających się zapachów, a nie może ulegać wątpliwości, iż w barze gdzie przygotowywane są posiłki, zarówno intensywność jak i częstotliwość wydobywających się zapachów może być znaczna.
Kolejno skarżąca wskazała na zapisy Normy z branży wentylacyjnej "PN-EN 13779:2008 Wentylacja budynków niemieszkalnych - Wymagania dotyczące właściwości instalacji wentylacji i klimatyzacji", która to norma klasyfikuje powietrze w zależności od źródła jego pochodzenia na 4 kategorie. Istotną dla przedmiotowej sprawy jest ostatnia kategoria WYW4/WYR4 (Powietrze wywiewane o bardzo wysokim stopniu zanieczyszczenia), która stanowi o powietrzu, które zawiera zapachy i zanieczyszczenia szkodliwe dla zdrowia, o znacznym stężeniu przekraczającym wartości dopuszczalne w powietrzu wewnętrznym pomieszczeń przeznaczonych dla ludzi. Jako przykłady podano zaś "Okapy wywiewne w zastosowaniach zawodowych, odciągi miejscowe z rusztów i kuchni [...]".
Dla wskazanej powyżej kategorii "zaleca się aby otwór wyrzutni znajdował się na dachu, w najwyższej jego części, tak aby nie był narażony na przysypanie śniegiem. Otwór z zasady powinien być skierowany w górę, a jego odległość od dachu stanowić 1,5 krotność najwyższej pokrywy śnieżnej".
Skarżąca wskazała też na sporządzone w 2010 r. przez Centralny Instytut Ochrony Pracy - Państwowy Instytut Badawczy (CIOP) opracowanie pt. "Zagrożenia Biologiczne i Chemiczne w małych zakładach gastronomicznych". Na stronie 15 oraz 16 rzeczonego opracowania opisano w sposób wyczerpujący szkodliwe czynniki chemiczne emitowane do powietrza podczas procesów termicznej obróbki w gastronomii, skład emitowanych dymów i par oraz emisje substancji mutagennych.
W ww. opracowaniu wskazano w szczególności, że w zakładach gastronomicznych szkodliwe czynniki chemiczne mogą występować w środowisku pracy w wyniku emisji do powietrza podczas tradycyjnych procesów termicznej obróbki stosowanych w gastronomii - gotowania i smażenia. Wykorzystywanie w procesie gotowania różnorodnych surowych produktów powoduje, że wzrasta poziom wieloskładnikowych par emitowanych do pomieszczeń kuchennych. Każdy proces kulinarny, w którym stosuje się silne ogrzewanie lub zachodzi niecałkowite spalenie substancji organicznych, może przyczyniać się do powstawania szkodliwych wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych (WWA). Spośród ponad 250 substancji zaliczanych do WWA, 16 jest szczególnie niebezpiecznych dla zdrowia i środowiska, a 6 ma udowodnione działanie rakotwórcze.
Dalej skarżąca podniosła, że doktryna oraz orzecznictwo sądów powszechnych lub administracyjnych nie definiuje pojęcia "uciążliwych zapachów", o którym mowa w § 150 ust. 5 rozporządzenia w.t. Wobec powyższego skarżąca wskazała na słownikowe pojęcie słowa "uciążliwy", które oznacza 1. [...] trudny do zniesienia lub przykry» 2. «męczący i dokuczliwy».
Kolejno, w kontekście brzmienia § 150 ust. 5 rozporządzenia w.t., skarżąca wskazała na doktrynę, gdzie podnosi się, że w ww. przepisie prawodawca wprowadził możliwość skorzystania z wyjątku od ogólnej zasady. W przepisie tym użyto sformułowania "dopuszcza się", a to oznacza wyjątkowość tego rozwiązania (Bursztynowicz Michał, Sługocka Martyna, Warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Komentarz, wyd. II, Wolters Kluwer Polska, 2024, LEX).
Następnie skarżąca omówiła treść i stosowanie art. 51 ust. 1 pkt. 1 P.b., wskazując, że przepis ten przewiduje trzy wzajemnie wykluczające się sposoby prowadzenia postępowania naprawczego. Pierwszy następuje, gdy brak jest możliwości naprawy zaistniałej sytuacji (pkt 1), tj. powstała niedająca się usunąć niezgodność z przepisami prawa. Skutkuje ona nakazem zaniechania dalszych robót bądź rozbiórką obiektu budowlanego lub jego części, albo też doprowadzeniem obiektu do stanu poprzedniego" (Sypniewski Dominik (red.), Prawo budowlane. Komentarz, Wolters Kluwer Polska, 2022, LEX).
Skarżąca podkreśliła, że w przedmiotowej sprawie nie ma możliwości doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem, a to do zgodności z przywoływanym powyżej § 150 ust. 5 rozporządzenia w.t. Wydostające się bowiem nieprzyjemne zapachy z lokalu do garażu podziemnego mają i będą miały negatywne następstwa w postaci zaburzenia swobodnego i nieskrępowanego korzystania z garażu podziemnego. Wobec powyższego prace, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt. 2 P.b., nie zniwelują w żaden sposób zaistniałego problemu.
Na marginesie skarżąca podniosła, że wskutek zaistniałej sytuacji dochodzi do regularnego występowania na terenie przedmiotowego garażu podziemnego tzw. immisji pośrednich. Jeśli dojdzie do niedopuszczalnej w świetle art. 144 Kodeksu cywilnego immisji pośredniej, wówczas przysługuje roszczenie negatoryjne na podstawie art. 222 § 2 w zw. z art. 144 K.c. Treścią tego roszczenia jest żądanie zaniechania immisji pośredniej i przywrócenie stanu zgodnego z prawem. Przywrócenie stanu zgodnego z prawem może oznaczać całkowite zaprzestanie działań naruszyciela albo tylko redukcję immisji (w zależności od tego, kiedy zostanie osiągnięty poziom przeciętnej miary).
Skarżąca zaakcentowała, że prace budowlane podjęte w przedmiotowym lokalu (wpięcie okapu kuchennego do kanału wentylacyjnego, stanowiącego jednocześnie nawiew do garażu podziemnego), w ogóle nie zostały uprzednio zgłoszone skarżącej Wspólnocie. Skarżąca o zaistniałych okolicznościach uzyskała informację dopiero po podjęciu odpowiednich działań prawem nakazanych przez organ I instancji w przedmiotowej sprawie.
Skarżąca wskazała również, że przywołana przez organ uchwała Wspólnoty z 10 grudnia 2021 r. stanowi o możliwości prowadzenia działalności gastronomicznej w lokalach usługowych, znajdujących się na terenie nieruchomości wspólnej. Z rzeczonej uchwały nie wynika jednak, aby Wspólnota jednocześnie udzielała jakiejkolwiek zgody na podjęcie w lokalach użytkowych, w tym w lokalu [...], konkretnych prac budowlanych.
Skarżąca podkreśliła, że art. 22 ust. 2 i ust. 3 pkt. 4 u.w.l. stanowi, iż do podjęcia przez zarząd czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu potrzebna jest uchwała właścicieli lokali wyrażająca zgodę na dokonanie tej czynności oraz udzielająca zarządowi pełnomocnictwa do zawierania umów stanowiących czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu w formie prawem przewidzianej. Czynnościami przekraczającymi zakres zwykłego zarządu są w szczególności: [...] 4) zmiana przeznaczenia części nieruchomości wspólnej.
Dodatkowo skarżąca wskazała na rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych, gdzie w § 24 tego rozporządzenia wskazano, że "Wprowadzanie jakiejkolwiek zmiany w instalacji i urządzeniach wentylacyjnych w lokalu wymaga wcześniejszego uzyskania zgody właściciela budynku." Jeżeli chodzi w tym przypadku o pojęcie "właściciela budynku", to § 3 pkt. 6 ww. rozporządzenia wskazuje, że jest nim właściciel, a także zarządzający lub dzierżawca budynku.
Wobec powyższych okoliczności skarżąca stwierdziła, że wspomniane powyżej prace budowlane w przedmiotowym lokalu, wykonane bez wymaganej przepisami u.w.l. zgody Wspólnoty wyrażonej w formie uchwały oraz wbrew wskazanemu powyżej § 24 rozporządzenia z 16 sierpnia 1999 r., implikują twierdzenie, iż bezzasadnym jest stanowisko organu odwoławczego, że organ I instancji w przedmiotowej sprawie nie powinien badać, czy skarżąca Wspólnota wyraziła w formie odpowiedniej uchwały zgodę na przeprowadzenie w spornym lokalu prac budowalnych w zakresie wpięcia okapu kuchennego do kanału wentylacyjnego, stanowiącego jednocześnie nawiew do garażu podziemnego.
Dalej skarżąca podniosła, że organ odwoławczy czyniąc użytek z art. 138 § 2 K.p.a. powinien w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej nie tylko przekonująco uzasadnić istnienie przesłanek wymienionych w tym przepisie, lecz także wskazać, z jakich przyczyn nie zastosował przepisu art. 136 K.p.a. Wady postępowania dowodowego przed organem I instancji mogą być przecież tego rodzaju, że organ odwoławczy usunie je przez przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego (art. 138 KPA red. Hauser 2023, wyd. 8/Glibowski, Legalis).
Konieczność uzupełnienia w pewnym zakresie postępowania dowodowego, przeprowadzenia określonego dowodu, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność decyzji kasacyjnej. Innymi słowy art. 138 § 2 K.p.a. nie znajdzie zastosowania, gdy postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ I instancji jest dotknięte niewielkimi brakami, które z powodzeniem można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 136 K.p.a.
Celem ustanowienia instytucji sprzeciwu od decyzji jest zmniejszenie liczby pochopnie wydawanych przez organy odwoławcze decyzji kasacyjnych na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., pomimo istniejącej obiektywnie możliwości załatwienia sprawy merytorycznie i wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 1 pkt 1 lub 2 K.p.a. Sprzeciw od decyzji kasacyjnej powinien mobilizować organ odwoławczy do wykonania jego ustawowej funkcji, wynikającej z obowiązku ponownego, w pełni merytorycznego, a nie wyłącznie kontrolnego rozpatrzenia sprawy.
Zdaniem skarżącej MWINB miał możliwość dokonania np. kontroli w przedmiotowym lokalu użytkowym [...] oraz w przedmiotowym garażu podziemnym celem stwierdzenia, czy wydobywające się nieprzyjemne zapachy z wentylacji w garażu, które to zapachy pochodzą z rzeczonego lokalu użytkowego, stanowią naruszenie § 150 ust. 5 rozporządzenia w.t.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 3 § 2a w zw. z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935), dalej "P.p.s.a." sądy administracyjne rozpoznają sprzeciwy od decyzji, o których mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Sąd rozpoznając sprzeciw od decyzji kasatoryjnej ocenia co do zasady jedynie zachowanie przesłanek wydania tego rodzaju decyzji (art. 64e P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 K.p.a.). Zatem wszelkie kwestie wykraczające poza ww. zakres nie mogły być przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie.
Stosownie do art. 151a § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6.
W myśl art. 138 § 2 K.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zwrot normatywny "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" jest zwrotem ocennym. W orzecznictwie przyjmuje się, że stwierdzenie to jest równoznaczne z nieprzeprowadzeniem przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z 24 kwietnia 2014 r., sygn. II OSK 2846/12 - powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Jak słusznie podniesiono w skardze, w przypadku gdy organ odwoławczy dochodzi do przekonania o konieczności wydania decyzji kasatoryjnej, winien nie tylko uzasadnić istnienie przesłanek wymienionych w art. 138 § 2 K.p.a., lecz również wskazać, dlaczego nie mógł wydać decyzji merytorycznej, chociażby korzystając z możliwości przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w trybie art. 136 K.p.a. Ocena organu w tym zakresie powinna zaś znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji. Wskazanie w uzasadnieniu okoliczności wyczerpujących przesłanki z art. 138 § 2 K.p.a. służy wypełnieniu dyspozycji art. 107 § 3 K.p.a., określającego wymogi dla uzasadnienia faktycznego decyzji oraz realizacji wynikającej z art. 11 K.p.a. zasady przekonywania (por. wyrok NSA z 30 kwietnia 2015 r., sygn. II OSK 1086/14).
Sąd wskazuje również, że decyzja organu odwoławczego na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. może być wydana również w sytuacji, w której organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania tak, że sprawa nie została wyjaśniona. Dodatkowo warto wskazać, że decyzja wydawana przez organ II instancji nie może naruszyć ustanowionej w art. 15 K.p.a., mającej konstytucyjne umocowanie (art. 176 Konstytucji RP) zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy nie może zgodnie z tą zasadą orzekać po raz pierwszy tj. orzekać w kwestiach merytorycznych, od których uzależnione jest wydanie decyzji danego typu, co do których nie wypowiedział się organ I instancji.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że zaskarżona sprzeciwem decyzja MWINB narusza art. 138 § 2 K.p.a. i z tego względu podlegała uchyleniu.
Przedmiotem sprzeciwu była kasatoryjna decyzja MWINB, wydana na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., którą organ odwoławczy orzekł o uchyleniu w całości opisanej na wstępie decyzji PINB z 5 czerwca 2024 r. oraz o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Jako podstawę takiego rozstrzygnięcia MWINB wskazał dwie kwestie. Po pierwsze, przedwczesność wydania przez PINB decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt. 1 P.b. ze względu na niewykazanie uciążliwości zapachu powietrza odprowadzonego do garażu w rozumieniu § 150 ust. 5 rozporządzenia w.t., to jest, że przedmiotowe roboty budowlane zostały wykonane w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach.
Po drugie, w ocenie organu odwoławczego "PINB w zasadzie w ogóle nie przeprowadził postępowania ukierunkowanego na sprawdzenie czy tak wykonane roboty budowlane tj. wpięcie okapu kuchennego do kanału wentylacyjnego stanowiącego jednocześnie nawiew do garażu podziemnego rzeczywiście naruszają wskazany przez PINB przepis i czy można doprowadzić je do stanu zgodnego z prawem".
Sąd po zbadaniu ww. zagadnień przyznaje rację skarżącej w zakresie uznania, że organ odwoławczy orzekając na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. nie uzasadnił przekonująco istnienia przesłanek wymienionych w tym przepisie. Ponadto nie wskazał w ogóle, z jakich przyczyn nie zastosował art. 136 K.p.a. Pewne braki postępowania dowodowego przed organem I instancji, które opisał MWINB, mogą być z powodzeniem usunięte przez przeprowadzenie dodatkowych czynności wyjaśniających w postępowaniu odwoławczym.
Należy tu zauważyć, że MWINB zaakceptował większość dokonanych w sprawie ustaleń PINB jako prawidłowe. Następujące ustalenia nie budzą też wątpliwości Sądu:
1) przedmiotowy lokal [...] znajduje się w parterze budynku mieszkalnego wielorodzinnego zaprojektowanego jako mieszkalny z usługami w parterze, w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna;
2) lokal posiada m.in. szacht wentylacyjny z pomieszczeń wc z wyprowadzeniem ponad dach budynku, oraz szacht wentylacyjny zlokalizowany w pomieszczeniu wc dla klientów z odprowadzeniem do garażu (w tym zakresie ww. rozwiązanie nie było kwestionowane);
3) inwestor uzyskał wymagane prawem decyzje Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie: stwierdzającą spełnienie warunków higieniczno-sanitarne dla prowadzenia działalności zgodnie z przeznaczeniem oraz zatwierdzającą zakład "jako spełniający odpowiednie wymagania (...);
4) badanie i sprawdzenia wentylacji mechanicznej w lokalu wykazało, że jest ona sprawna technicznie i nadaje się do eksploatacji z punktu widzenia lokalu;
5) prace polegające na wpięciu instalacji okapu w kuchni lokalu do systemu wentylacji mechanicznej nie wymagały uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę ani dokonania skutecznego zgłoszenia, niemniej jednak do robót budowlanych tego typu również może być zastosowany art. 50 ust. 1 pkt. 4 P.b., a zatem w sprawie znajduje zastosowanie trybu naprawczy z art. 50-51 P.b.;
6) część mieszkańców skarży się na uciążliwości zapachowe pochodzenia gastronomicznego w garażu podziemnym i komórkach lokatorskich;
7) z uzyskanego przez PINB opisu technicznego dla branży wentylacja mechaniczna z zatwierdzonego projektu budowlanego wynika, że wentylacja lokali usługowych w budynku realizowana jest za pomocą trzech odrębnych układów nawiewno-wywiewnych (...) Wyrzut powietrza następuje za pomocą pionów wyrzutowych na dach budynku; dla przedmiotowego lokalu [...] zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym nie został zaprojektowany system wentylacji mechanicznej z odprowadzeniem na dach budynku;
8) właściciel lokalu poinformował organ I instancji m.in. w piśmie z 5 kwietnia 2024 r. o przedstawieniu Wspólnocie kilku alternatywnych rozwiązań problemu, z których każde wymaga opracowania kompleksowego projektu przebudowy wentylacji mechanicznej i przebudowy nie tylko w obrębie samego lokalu, ale też w częściach wspólnych budynku, co wymaga m.in. zgody Wspólnoty w postaci uchwały w zw. z przepisami u.w.l.;
9) Wspólnota uchwałą z 10 grudnia 2021 r. zgodziła się na prowadzenie działalności gastronomicznej w lokalach usługowych w budynku, co pozostaje aktualne zgodnie z oświadczeniem zarządcy budynku z 20 października 2023 r.;
10) Wspólnota uchwałą z 30 kwietnia 2024 r. nr 5/3/2024 nie udzieliła zgody na wykonanie instalacji wentylacji dla lokalu usługowego [...] (34,6% głosów za, 31,5% głosów przeciw – k. 40 akt adm.);
11) rezerwowy pion wentylacyjny WR2 (który potencjalnie, np. według dewelopera, mógłby być wykorzystany do wentylacji lokalu) skierowany jest w stronę dachu budynku, jednak nie przynależy do lokalu ani nie jest w nim zakończony;
12) roboty związane z dostosowaniem przedmiotowego lokalu do potrzeb usług gastronomicznych (wewnętrzna wentylacja mechaniczna wraz z wpięciem do szachtu, klimatyzacja oraz aranżacja lokalu), zostały wykonane w lipcu 2023 r.;
13) PINB prawidłowo odstąpił od wydania w sprawie postanowienia na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 P.b.
Podsumowując Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie, wbrew stanowisku MWINB, zdecydowana większość istotnych okoliczności w sprawie została jednoznacznie ustalona.
Organ II instancji błędnie i bezpodstawnie uznał, że stwierdzone braki w zakresie wykazania bądź zaprzeczenia uciążliwości zapachu powietrza odprowadzonego do garażu w rozumieniu § 150 ust. 5 rozporządzenia w.t. oraz wątpliwości co do technicznych i prawnych możliwości doprowadzenia zmodyfikowanej instalacji do stanu zgodnego z prawem, uprawniają MWINB do zastosowania art. 138 § 2 z pominięciem art. 136 K.p.a.
Odnośnie brzmienia § 150 ust. 5 rozporządzenia w.t. należy przy tym wyjaśnić, że ze względu na brak w polskim porządku prawnym uregulowania norm odorowych i metodyki pomiaru zapachu, stosowanie tego przepisu w zakresie przesłanki "uciążliwych zapachów" nastręcza pewne obiektywne trudności. Nie jest jednak tak, że nie istnieją sposoby choćby zbliżenia się do ustalenia rzeczywistej skali immisji zapachowych.
Brak pełnej wiedzy o mechanizmach powstawania wrażeń węchowych uniemożliwia przewidywanie rodzaju i intensywności zapachu powietrza na podstawie wyników jakościowej i ilościowej analizy chemicznej. Z tego powodu stężenie odorantów – w strumieniach gazów wprowadzanych do atmosfery lub w powietrzu – nie jest wyrażane w takich jednostkach stężenia zanieczyszczeń, jak ppm lub µg/mł. Jest stosowana specyficzna "jednostka zapachowa" (odour unit, ou), zdefiniowana z wykorzystaniem pojęcia "próg węchowej wyczuwalności".
W inżynierii środowiska odorantami (zapachami) określa się (według normy PN-EN 13725:2007) wszystkie zanieczyszczenia zawarte w powietrzu, które pobudzają komórki nerwowe nabłonka węchowego. Wynikiem pobudzenia jest wrażenie zapachu – przyjemne lub nieprzyjemne. Wszystkie zapachy mogą być wrażeniami niepożądanymi, gdy są obce dla danego środowiska.
Typową metodą stosowaną do pomiaru uciążliwych zapachów jest olfaktometria, w której węch pełni funkcję przyrządu pomiarowego, stosowanego w czasie badań zapachu. Techniki olfaktometrii środowiskowej (olfaktometria inżynierska) są podstawowymi instrumentami prawnej ochrony przed odorami (uciążliwymi zapachami). Podstawowe znaczenie mają pomiary zapachowego stężenia wonnych zanieczyszczeń powietrza (odorantów). W czasie pomiarów określa się, w jakim stopniu trzeba rozcieńczyć próbkę badanego gazu czystym powietrzem, żeby jej zapach przestał być wyczuwalny. Zapach rozcieńczonych próbek oceniają zespoły ludzi, których węch jest systematycznie kontrolowany. Stosowane są także techniki rozcieńczeń dynamicznych (olfaktometry dynamiczne).
W ramach normalizacji procedur pomiarów olfaktometrycznych (EN 13725:2003) ustalono m.in. wymagania stawiane osobom oceniającym zapach (procedura selekcji), minimalną liczebność zespołów oceniających, liczbę niezbędnych powtórzeń i inne warunki badań progu wyczuwalności zapachu (wartości indywidualnych i zespołowych).
Za pośrednią miarę uciążliwości odorantów można też uznać liczbę skarg, kierowanych np. do różnych instytucji odpowiedzialnych za ochronę powietrza i zdrowia.
Nie chodzi przy tym wyłącznie o ocenę stężenia substancji odorotwórczych w powietrzu, ale o ogólną ocenę oddziaływania w aspekcie długotrwałego narażenia na emanację związków zapachowych (por. prawomocne wyroki WSA: w Białymstoku z 11 lutego 2020 r. sygn. II SA/Bk 583/19, w Olsztynie z 24 stycznia 2017 r. sygn. II SA/Ol 1267/16).
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że organ II instancji zupełnie zaniechał czynności ukierunkowanych na uzupełnienie w nieznacznym zakresie stanu faktycznego sprawy i merytoryczne jej rozstrzygnięcie. Choć bowiem niewątpliwie ocena uciążliwości zapachu jest w swej istocie subiektywna i trudno mierzalna, to powinna być ona przedstawiona przez organ odwoławczy. MWINB winien w swojej decyzji uzasadnić, czy i dlaczego uważa zapachy w garażu związane z odprowadzaniem powietrza z lokalu gastronomicznego za uciążliwe bądź nie dla użytkowników garażu oraz w jakim stopniu.
Organ II instancji stwierdzając, że z protokołu kontroli sanitarnej z 14 listopada 2023 r. wynika jedynie, że zapach w garażu jest wyczuwalny i nie jest rozróżniona jego intensywność, powinien ustaleń w opisanym zakresie dokonać za pomocą wszystkich dostępnych środków dowodowych, przy uwzględnieniu okoliczności podnoszonych przez strony niniejszego postępowania, którym należy zapewnić czynny udział we wszystkich czynnościach prowadzonego postępowania dowodowego.
Jak bowiem słusznie podniosła skarżąca, MWINB miał możliwość dokonania np. kontroli w przedmiotowym garażu podziemnym celem stwierdzenia, czy wydobywające się nieprzyjemne zapachy z wentylacji w garażu pochodzące z rzeczonego lokalu użytkowego, stanowią naruszenie § 150 ust. 5 rozporządzenia w.t. Kontrola taka powinna pozwolić na weryfikację podnoszonych w skargach mieszkańców okoliczności, takich jak wyczuwalny zapach spalonego oleju, intensywny zapach ryb, czy pośrednio wskazujący na znaczny poziom immisji tłusty nalot na szybach samochodów parkujących w pobliżu wentylacji.
Trzeba tu zaznaczyć, że nie wystarczy w sprawie powołać się na podnoszone w sprzeciwie ogólne wywody dotyczące kategorii immisji emitowanych przez lokale gastronomiczne, a należy zbadać wpływ w tym konkretnym przypadku użytkowania lokalu gastronomicznego "A. " na garaż podziemny w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w K..
Organ II instancji winien również zważać (i uwzględniać) na wszelkie ewentualne zmiany stanu faktycznego i prawnego w zakresie relewantnym dla przedmiotu sprawy.
Zatem wynik przeprowadzonej według wskazanych wyżej reguł kontroli legalności zaskarżonej decyzji w zakresie wykazania przez MWINB zaistnienia przesłanek z art. 138 § 2 K.p.a. jest negatywny, a wniesiony przez skarżącą sprzeciw jest zasadny.
Organ II instancji naruszył również art. 15 K.p.a., unikając powtórnego, merytorycznego orzeczenia w sprawie. Organ odwoławczy bezpodstawnie i z wadliwym uzasadnieniem orzekł na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., naruszając ten przepis.
Trzeba przy tym przyznać rację organowi odwoławczemu, że podnoszone przez właściciela i inwestora, a także skarżącą kwestie, takie jak wzajemne roszczenia czy pretensje dotyczące immisji na podstawie przepisów cywilnoprawnych, możliwości modyfikacji naprawczej spornej wentylacji z użyciem pionu rezerwowego WR2, czy braku zgody Wspólnoty na ingerencję w części wspólne budynku, winny być rozwiązywane na drodze porozumienia sąsiedzkiego bądź na drodze cywilnej przed sądami powszechnymi.
Podobnie słusznie wskazał organ II instancji, że podnoszonego w odwołaniu oświadczenia w przedmiocie nadawania się wentylacji do użytkowania w zakresie planowanej funkcji i potrzeb użytkowych (...), nie można uznać za relewantnego dla spełnienia przez sporną instalację § 150 ust. 5 rozporządzenia w.t.
Analogicznie decyzje Państwowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie z 17 października 2023 r. i z 19 października 2023 r. nie potwierdzają spełnienia przez sporne roboty budowlane przesłanek z § 150 ust. 5 rozporządzenia w.t., bowiem badanie zgodności wykonanych robót z P.b. i aktów wykonawczych do tej ustawy leży w kompetencji organów nadzoru budowlanego a nie organów inspekcji sanitarnej.
Na marginesie Sąd wskazuje, że pewne sformułowania zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji budzą wątpliwości co do ich jednoznaczności, w szczególności jeśli chodzi o znaczenie dla sprawy § 152 ust. 9 rozporządzenia w.t.
Jeśli chodzi natomiast o zawarty w sprzeciwie wniosek o wymierzenie grzywny - zdaniem Sądu - jego uwzględnienie byłoby nieadekwatne do stwierdzonego uchybienia w wydaniu decyzji objętej sprzeciwem. Powyższy środek ma charakter dyscyplinująco-represyjny i znajduje zastosowanie gdy postawa organu odwoławczego ma charakter rażący, niedopuszczalny w demokratycznym państwie prawa, odznaczający się lekceważącym stosunkiem do przepisu art. 138 § 2 K.p.a. Opisanemu wyżej wyraźnemu naruszeniu, którego dopuścił się MWINB, takich cech przypisać nie można, ze względu na obiektywne trudności ze stosowaniem § 150 ust. 5 rozporządzenia w.t.
Końcowo ponownego zaakcentowania wymaga, że zgodnie z art. 64e P.p.s.a. Sąd w niniejszej sprawie nie był uprawniony do badania meritum sprawy administracyjnej, nie mógł zatem przesądzić w tym postępowaniu o jej wyniku. Jak bowiem słusznie wskazał organ odwoławczy, prowadząc ponownie postępowanie należy uwzględniać wszelkie zmiany stanu faktycznego i prawnego w zakresie relewantnym dla przedmiotu sprawy.
Powtórzyć trzeba, że ocenie w niniejszym postępowaniu, z woli ustawodawcy, który tak ukształtował instytucję sprzeciwu, podlegało wyłącznie zastosowanie przez MWINB normy art. 138 § 2 K.p.a.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku, uchylając zaskarżoną decyzję w całości, na podstawie art. 151a § 1 P.p.s.a.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 w zw. z art. 64b §1 P.p.s.a., zasądzając na rzecz wnoszącego sprzeciw kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (uiszczony wpis od sprzeciwu 100 zł, wynagrodzenie radcy prawnego 480 zł i opłata skarbowa za pełnomocnictwo 17 zł).