II SA/Kr 1251/23

II SA/Kr 1251/23 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-03-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-10-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Anna Kopeć
Małgorzata Łoboz /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Fronc
Symbol z opisem
6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
uchylono decyzję organu II i I instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 115 poz 741
art 6 pkt 2  i art 124 ust 1
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Sędziowie: WSA Piotr Fronc ASR WSA Anna Kopeć Protokolant: starszy referent sądowy Katarzyna Opiłka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2024 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 2 sierpnia 2023 r. znak WS-VI.7536.1.100.2022.PB w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżącej M. S. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi M. S. (dalej: skarżąca) jest decyzja Wojewody Małopolskiego z 2 sierpnia 2023 r. znak WS-VI.7536.1.100.2022.PB w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości.
W stanie faktycznym sprawy T. S.A. (dalej: inwestor) złożył do Starosty Bocheńskiego wniosek o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, tj. działki nr [...] w Ł. , w celu realizacji inwestycji liniowej polegającej na wykonaniu przyłącza kablowego 4x35 mm2 o długości 5m zakończonego zestawem złączowo-pomiarowym w wykopie. Wnioskodawca wskazał, że rokowania o wyrażenie zgody właściciela zakończyły się negatywnie.
Decyzją nr GN.6853.2.2022 z 3 listopada 2022 r. Starosta Bocheński orzekł o
ograniczeniu sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia inwestorowi na wykonanie na ww. nieruchomości przyłącza kablowego elektroenergetycznego. Jak podał organ, opisana nieruchomość zostanie obciążona w następującym zakresie: powierzchnia ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości niezbędna do trwałego urządzenia inwestycji tzw. strefa kontrolowana wynosić będzie 1 m2 (szerokość strefy kontrolowanej 0,5 m. t.j. po 0,25 m od osi kabla), powierzchnia terenu zajętego na czas budowy, pod tymczasowy pas montażowy wynosić będzie 12 m2. Lokalizacja, przebieg linii oraz obszarów zajętości nieruchomości na którym następuje ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości zostały wskazane na załączniku graficznym do decyzji. W ocenie organu niewątpliwie planowana inwestycja ma charakter inwestycji celu publicznego. Na pojęcie "inwestycji celu publicznego" składają się dwa elementy, których łączne wystąpienie jest warunkiem koniecznym takiego rodzaju inwestycji. Pierwszy element stanowi określenie przedmiotu inwestycji, jakim jest realizacja celu publicznego wskazanego w art. 6 u.g.n., a drugi element stanowi przypisanie inwestycji znaczenia lokalnego (gminnego) lub ponadlokalnego. Przedmiotowa budowa przyłącza elektroenergetycznego wpisuje się w dyspozycję art. 6 pkt 2 u.g.n, zgodnie z którą celem publicznym jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Inwestycji tej można również przypisać zgodnie z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. znaczenie lokalne, istotne dla zbiorowości. Stosownie bowiem do ww. artykułu przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć m.in. działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Jak wskazał organ, projektowana linia kablowa jest kolejnym odcinkiem istniejącej sieci elektroenergetycznej czyli stanowi inwestycję celu publicznego, tak jak pozostała istniejąca sieć.
Jak wskazał organ, choć w przedmiotowej sprawie sporny odcinek projektowanej linii kablowej dotyczy jednego odbiorcy, to nie ma przesłanek żeby uznać, że w tej części będzie on służyć wyłącznie projektowanym obiektom budowlanym na ww. działce. W przyszłości nie wykluczone będzie podłączenie do niej kolejnych budynków powstających w tym regionie, co oznacza, że korzyść z planowanej inwestycji nie odniesie tylko jedna osoba, ale w kolejnych latach skorzysta również lokalna społeczność. Poza tym, zarówno art. 6 pkt 2 u.g.n. jak i art. 2 pkt 5 u.p.z.p. nie zawiera w swojej treści ograniczeń ilościowych, które uzależniałyby istnienie celu publicznego od ilości odbiorców energii elektrycznej.
Organ dodał, że planowana inwestycja zgodna jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ zauważył również, że wszelkie próby uzyskania zgody kończyły się stanowczym sprzeciwem właścicielki, co oznacza, że nie doszło do zawarcia porozumienia pomiędzy inwestorem a właścicielem przedmiotowej nieruchomości. Końcowo organ wskazał, że na podstawie analizy załączonej do wniosku mapy sytuacyjnej z zaznaczoną trasą projektowanego przyłącza elektroenergetycznego stwierdzić należy, że przebieg inwestycji został zaprojektowany w sposób jak najmniej uciążliwy, a zakres ingerencji inwestora w prawa właścicielskie nieruchomości sprowadzony został do niezbędnego minimum.
Odwołanie od decyzji Starosty wniosła skarżąca, wskazując, iż inwestycja "nie jest inwestycją publiczną, lecz prywatną". Dodała, że inwestor nie wystąpił z żadną sensowną propozycją dzierżawy, wynajmu, rekompensaty.
Decyzja powyższa została utrzymana w mocy decyzją Wojewody Małopolskiego z 2 sierpnia 2023 r. Zdaniem Wojewody Małopolskiego należy stwierdzić, iż wnioskodawca dopełnił obowiązku przeprowadzenia rokowań, o którym mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n., które jednak zakończyły się brakiem porozumienia. Organ odwoławczy podzielił również stanowisko, że planowana inwestycja stanowi wypełnienie zawartego w art. 124 ust. 1 u.g.n. warunku "zgodności ograniczenia sposobu korzystania z planem miejscowym". Dalej Wojewoda podkreślił, że zamiarem inwestora jest rozbudowa istniejącej sieci elektroenergetycznej, a z drugiej budowa przyłącza. Jak zaś wynika z orzecznictwa, o ile inwestycja dotyczy istniejącej sieci w danym regionie, to nawet wykonanie przyłączenia pojedynczej nieruchomości pośrednio ma znaczenie dla całej wspólnoty gminnej i zaspokaja jej potrzeby. Zdaniem organu odwoławczego należy przyjąć, że w przedmiotowej sprawie zostały spełnione obie przesłanki, uzależniające udzielenie przez starostę zezwolenia. Organ dodał, iż właścicielce przedmiotowej nieruchomości przysługiwać będzie roszczenie odszkodowawcze za ewentualne straty oraz zmniejszenie się wartości nieruchomości z tytułu jej faktycznego zajęcia.
W skardze na powyższą decyzję skarżąca na wstępie wskazała, że przyłącze do jej działki zostało wykonane na jej zlecenie i jej koszt, a w umowie z inwestorem nie było mowy o możliwej rozbudowie sieci. Skarżąca zaznaczyła, że obecne żądanie inwestora wynika nie z braku innych możliwości przyłączenia, lecz z powodów oczekiwanych zysków finansowych. Zdaniem skarżącej inwestor ma możliwość poprowadzenia przyłącza w inny sposób. Dodała, że jej działka położona jest na terenie osuwiskowym i wykonanie przyłącza pogłębi dewastację nieruchomości. Zdaniem skarżącej wykonanie przyłącza do sąsiedniej działki może skutkować również brakiem możliwości przyłącza do działek skarżącej, które zamierza ona przeznaczyć pod rozbudowę. Końcowo wskazała, że jako właścicielka może i powinna decydować o swojej własności.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie miał na uwadze, co następuje.
Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być zasadna.
W pierwszym rzędzie przypomnieć trzeba zapisy ustawy o gospodarce nieruchomościami dotyczące instytucji ograniczenia korzystania z nieruchomości. Zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n. Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Wedle zaś art. 6 ust. 2 u.g.n. celami publicznymi w rozumieniu ustawy są budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń.
Instytucja, o której mowa, jest formą wywłaszczenia właściciela poprzez ograniczenie jego prawa do nieruchomości i jako taka musi być stosowana ściśle wedle przesłanek. Należy zatem wyeksponować te przesłanki.
Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. uzależnione jest od kumulatywnego spełnienia trzech przesłanek materialnoprawnych:
–planowana inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego,
–planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku, z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego,
–rokowania z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac na nieruchomości zakończyły się niepowodzeniem,
Brak spełniania chociażby jednej ze wskazanych przesłanek obliguje organ orzekający w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości do wydania decyzji odmownej (por. Elżbieta Klat – Górska, Komentarz do art. 124, publ. Lex/el).
Analizując spełnienie owych przesłanek, nie budzi wątpliwości Sądu, że inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co wyjaśnił obszernie Starosta Bocheński w swojej decyzji.
Co do rokowań, to wprawdzie sposób ich prowadzenia budził sprzeciw skarżącej, niemniej wynika z akt, że nie odpowiedziała na listowną propozycję T. /k.77 akt adm./, ani też nie wyraziła zgody na żadną propozycję na spotkaniu w dniu 2.06.2022r. /k.34/. Tak więc i ta przesłanka wydaje się być spełniona, jakkolwiek z akt nie wynika, aby propozycje T. dla skarżącej, poza żądaniem zgody na przebieg przyłącza, miały dla niej jakikolwiek wymiar ekwiwalentności,.
Tak więc zasadniczą kwestią dla niniejszego postępowania jest pytanie, czy inwestycja w postaci wykonania na nieruchomości skarżącej przyłącza kablowego elektroenergetycznego o łącznej długości 5 m zakończonego zestawem złączowo – pomiarowym, służącego zasileniu w energię elektryczną obiektu budowlanego usytuowanego na działce nr [...] własności E. G., jest inwestycją celu publicznego.
Zgodnie z art. 2 pkt 5 u.p.z.p., przez pojęcie inwestycji celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Tak więc w definicję "inwestycji celu publicznego" wkomponowane są dwie cechy tego pojęcia. Pierwszą cechą właściwą inwestycji celu publicznego jest jej zakres - tj. to, czy można ją zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym. Drugą cechą przypisaną do odnośnego pojęcia jest cel planowanego zamierzenia - czy cel ten jest wymieniony w art. 6 u.g.n. (tak wyrok NSA z 28.12.2015r. II OSK 907/14, Lex nr 198927 i wyrok WSA w Krakowie z dnia 18 stycznia 2019 r. II SA/Kr 929/18, LEX nr 2621713). Wyżej wskazane rozumienie tego pojęcia potwierdza też wyrok WSA w Gdańsku z dnia 29 września 2021 r. II SA/Gd 208/21 LEX nr 3258284: "Dokonując kwalifikacji inwestycji jako mającej realizować cel publiczny, nie można kierować się wyłącznie treścią art. 6 u.g.n. i zawartym w niej katalogiem, albowiem o tym, czy mamy do czynienia z celem publicznym, w istocie decyduje normatywne uregulowanie danej inwestycji, a więc czy mieści się ona - stosownie do art. 2 pkt 5 u.p.z.p. - w pojęciu działań o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim, krajowym), stanowiących realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n.".
We wspomnianym wyroku NSA II OSK 907/14 w jego uzasadnieniu wskazano: "Jak słusznie zauważa Z. Niewiadomski w Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2006 r. str. 369 i 371- inwestycja ma znaczenie lokalne lub ponadlokalne gdy ma realizować potrzeby wspólnoty tworzącej związek publicznoprawny. Będą to wspólnoty samorządowe na poziomie gminy, powiatu i województwa a także społeczeństwo jako pewna całość zamieszkująca obszar państwa. Zawsze więc inwestycja celu publicznego nakierunkowania będzie na urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości przynajmniej na poziomie lokalnym".
W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że wykonanie przyłącza mieści się w zakresie art. 6 u.g.n. Albowiem, zgodnie z § 2 pkt 15 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego ( Dz.U.2007.93.623) - przyłącze – to odcinek lub element sieci służący do połączenia urządzeń, instalacji lub sieci podmiotu, dostosowany do mocy przyłączeniowej, z pozostałą częścią sieci przedsiębiorstwa energetycznego świadczącego na rzecz podmiotu przyłączanego usługę przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej. Identyczną definicję znajdujemy w nowszym Rozporządzeniu Ministra Klimatu i środowiska z dnia 22 marca 2023 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego (Dz.U.2023.819).
Jak z tego wynika, przyłącze to element sieci, a więc w świetle art. 6 ust. 2 u.g.n. element ciągu przewodów do przesyłania energii elektrycznej.
Problematyczna natomiast jest kwestia celu publicznego projektowanej inwestycji. Poza sporem pozostaje, że chodzi o wykonanie przyłącza do jednego budynku. Starosta Bocheński napisał w decyzji, że choć sporny odcinek dotyczy jednego odbiorcy, to w przyszłości nie wykluczone będzie podłączenie do niej kolejnych budynków w tym regionie, czyli skorzysta na tym lokalna społeczność. Jednakże nie zostało w sprawie wskazane czy wykazane, na czym opiera Starosta taką konkluzję. W aktach próżno bowiem szukać uzasadnienia dla takiej tezy. W szczególności nie wynika to z przedstawionego stanowiska pełnomocnika T. /k.33 i 79/. T. napisał jedynie, że miejsce przyłączenia "nie spowoduje, że w przyszłości uniemożliwione będzie podłączenie do niego kolejnych budynków mieszkalnych"/k.91/. Z tego zdania jeszcze nie wynika, że planowane przyłącze służyć ma w przyszłości innym budynkom, zgodnie z ewentualnymi planami T. .
To kategoryczne stwierdzenie Starosty, zaakceptowane przez organ II instancji, nie ma w istocie podstaw w materiale dowodowym.
Tymczasem skarżąca w skardze zarzuciła, że E. G. zaproponowała T. i pierwotnie inny przebieg sieci ( z wyłączeniem działki skarżącej), natomiast nie zostało to przez T. zaakceptowane ze względów finansowych. Ta teza znajduje potwierdzenie w aktach sprawy. Do wniosku bowiem zostało dołączone pismo E. G. z propozycją dla T. poprowadzenia sieci od skrzynki jej rodziców /k.12/ oraz pismo T. , że było to brane pod uwagę, ale przeprowadzenie przyłącza po takiej trasie znacznie się wydłuży, co ma konsekwencje finansowe /k.91/.
We wspomnianym Komentarzu do art. 124 u.g.n. Elżbieta Klat – Górska podaje następujące przykłady orzecznicze: "Na kanwie zagadnienia inwestycji celu publicznego, w orzecznictwie dotyczącym instytucji ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, wskazuje się przykładowo, że:
(...) –inwestycja mająca na celu doprowadzenie przyłączy tylko do działki gruntu stanowiącej własność inwestora i służąca zasileniu jedynie tej działki w gaz oraz wodę, kiedy ze zgormadzonych dokumentów nie wynika, by w przyszłości mogli podłączyć się do niej również użytkownicy innych działek, nie może zostać uznana za spełniającą przesłanki inwestycji celu publicznego ;
–o ile budowa sieci kanalizacyjnej wypełnia znamiona celu publicznego, o którym mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n., o tyle budowa sieci służącej wyłącznie zaspakajaniu potrzeb przyszłych mieszkańców budynku wielorodzinnego, ze względu na brak zasięgu lokalnego, nie może zostać uznana za inwestycję celu publicznego ;
–realizacja przyłącza wodociągowego i kanalizacyjnego do sieci kanalizacyjnej i wodociągowej, wyłącznie do jednego budynku i do tego budowanego pod wynajem, nie stanowi celu publicznego, o którym mowa w ustawie o gospodarce nieruchomościami".
Na kanwie powyższych stwierdzeń należy wskazać, że "Nie można przyjmować automatycznie, że każda inwestycja związana z budową i utrzymaniem przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń służy celon publicznym - interesowi publicznemu. Istotą inwestycji celu publicznego jest jej nakierowanie na urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości, przynajmniej na poziomie lokalnym. Inwestor powołujący się na cel publiczny powinien być gotowy na wykazanie, że jego realizacja nie stanowi zaspokojenia interesu prywatnego - indywidualnego bądź grupowego" (tak wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22 lutego 2018 r. II SA/Po 1111/17 LEX nr 2486387 oraz wyrok WSA w Gdańsku z dnia 13 października 2021 r. II SA/Gd 312/21, LEX nr 3251870). Mając na uwadze powyższe judykaty, stwierdzić należy, że jakkolwiek nie można wykluczyć, że realizowanie przesyłowej linii elektroenergetycznej tylko dla konkretnego terenu stanowi realizację inwestycji celu publicznego, i że bez znaczenia dla takiej kwalifikacji musi pozostawać kwestia ilości działek, które mają być przez taką linię obsługiwane ( por. wyrok NSA z dnia 12 października 2022 r. II OSK 3777/19, LEX nr 3419369) – to jednak w ocenie Sądu cel publiczny musi zostać wykazany poprzez znaczenie takiej inwestycji dla społeczności lokalnej ( czyli że przyłącz jest tego rodzaju, oraz będzie leżał w takim miejscu, że będzie mógł pełnić taką rolę). W omawianym wypadku – musiałoby to nastąpić choćby poprzez źródłowe pismo przedsiębiorcy energetycznego o planach rozbudowy sieci w tym miejscu. Na chwilę obecną, zdaniem Sądu, nie zostało to wykazane, a więc w świetle tego, co wynika z akt, nie sposób dopatrzeć się celu publicznego – znaczenia dla społeczności lokalnej.
Jest to istotne, albowiem zasadniczym sposobem doprowadzenia rozmaitych przewodów ( energia elektryczna, gaz) do danej nieruchomości przez nieruchomość sąsiednią są rozwiązania cywilistyczne, w tym przede wszystkim umowy lub też stosowany odpowiednio art. 145 k.c. w przypadku braku zgody sąsiada. Zapewnia to odpowiednie wynagrodzenie dla właściciela nieruchomości, po której dana linia ma przebiegać. Instytucja administracyjnego ograniczenia prawa do nieruchomości powinna zaś służyć rzeczywiście celom publicznym, tak, jak została ujęta w przepisach. Skoro tak, to ustalenie bez wątpliwości takiego celu publicznego winno być zadaniem organów w niniejszej sprawie. Brak takiego jednoznacznego ustalenia świadczy o naruszeniu art. 7 i 77 k.p.a. w stopniu uzasadniającym uchylenie skarżonych decyzji.
W świetle powyższego, przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy ustalą, czy wykonanie przyłącza do budynku E. G. można uznać za inwestycję celu publicznego, mając na względzie powyższe uwagi.
Z wymienionych przyczyn, na zas. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na zas. art. 200 p.p.s.a.