II SA/Kr 1249/08

II SA/Kr 1249/08 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2009-03-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-12-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jan Zimmermann /przewodniczący/
Piotr Głowacki
Wojciech Jakimowicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
art. 34 par. 4 i 5
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145 par. 1 pkt 1c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Zimmermann Sędziowie WSA Piotr Głowacki WSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Protokolant: Joanna Obrał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2009 r. sprawy ze skargi E. C., J. C. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 29 września 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonywane.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 24 lipca 2002 r. znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki nakazał E. C. i J. C. rozbiórkę obiektu budowlanego typu [...] budynek gospodarczy, wybudowanego w narożniku północno-zachodnim działki nr 1 obr. [...] przy ul. [...] w K. w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia.
Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Inspektora Budowlanego w K. z dnia 12 listopada 2002 r. znak: [...]. Decyzję tę uznano za doręczoną E. C. i J. C. w dniu 25 listopada 2002 r. na podstawie art. 44 k.p.a.
Postanowieniem z dnia 14 grudnia 2002 r. znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki nałożył na E. C. i J. C. grzywnę w wysokości 8933,18 zł w celu przymuszenia zobowiązanych do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym wydanym na podstawie decyzji z dnia 24 lipca 2002 r. znak: [...] przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki utrzymanej w mocy decyzją Inspektora Budowlanego w K. z dnia 12 listopada 2002 r. znak: [...]. Równocześnie wezwał zobowiązanych do uiszczenia nałożonej grzywny wraz z opłatą za wydanie postanowienia, tj. łącznej kwoty 9001,18 zł w terminie do 7 dni od daty doręczenia postanowienia pouczając, iż w przypadku nieuiszczenia w terminie, kwota ta zostanie ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz do niezwłocznego wykonania obowiązku określonego w załączonym odpisie tytułu wykonawczego, pouczając, że w przypadku jego niewykonania, orzeczone zostanie wykonanie zastępcze na koszt i niebezpieczeństwo zobowiązanych.
W uzasadnieniu organ podał, iż w związku z niewykonaniem przez zobowiązanych E. C. i J. C. obowiązku, określonego w tytule wykonawczym nr [...] z dnia 2 listopada 2004 r., wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki nr 2 z dnia 24 lipca 2002 r. znak: [...] utrzymanej mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego K. z dnia 12.11.2002 r. znak: [...] polegającego na rozbiórce obiektu budowlanego typu murowany budynek organ egzekucyjny na podstawie art. 122 § 1, art. 119 i art. 120 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nałożono grzywnę w celu przymuszenia, stanowiącą przewidziany przepisami ustawy środek egzekucyjny obowiązków o charakterze niepieniężnym, której wysokość określono w sposób wskazany przepisem art. 121 § 4 oraz art. 121 § 5 w/w ustawy. Organ ustalił, iż powierzchnia zabudowy budynku objętego nakazem przymusowej rozbiórki wynosi 18,72 m2. Natomiast zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 10 listopada 2004 r. cena 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego za III kwartał 2004 r. wyniosła 2.386,00 zł (Dziennik Urzędowy Głównego Urzędu Statystycznego z 2004 r. Nr 11, poz. 58).
Postanowieniem z dnia 29 września 2008 r., znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki, z dnia 14 grudnia 2002 r. znak: [...].
W uzasadnieniu postanowienia organ streścił dotychczasowy przebieg sprawy. Organ podał, iż przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego Państwowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki upomnieniem z dnia 24 marca 2003 r., doręczonym w dniu 29 kwietnia 2003 r. wezwał zobowiązanych do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji nr 2 Państwowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki z dnia 24 lipca 2002 r., znak: [...] utrzymanej w mocy ostateczną decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 12 listopada 2002 r., znak: [...], nakazującej właścicielom i jednocześnie inwestorom E. C. i J. C. rozbiórkę obiektu budowlanego typu [...] budynek gospodarczy, wybudowanego w narożniku północno - zachodnim działki nr 1 obr. [...] przy ul. [...] w K. w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Jednocześnie Państwowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki pouczył zobowiązanych, że w przypadku niewykonania obowiązku we wskazanym w upomnieniu terminie sprawa zostanie skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego.
Organ wskazał, iż zobowiązani nie wykonali dobrowolnie obowiązku wynikającego z decyzji. Wobec powyższego organ egzekucyjny po upływie 7 dni od daty doręczenia upomnienia w dniu 2 listopada 2004 r. wystawił tytuł wykonawczy oraz postanowieniem z dnia 14 grudnia 2004 r. znak: [...] nałożył na zobowiązanych grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 8 933,18 zł wraz z opłatą w wysokości 68 zł.
Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli E. i J. C.. Przekazując zażalenie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki nie znalazł podstaw do zastosowania przepisów art. 132 Kpa. Uznał także, że wniesione zostało ono w terminie. Jednakże postanowieniem z dnia 17 marca 2005 r. znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. stwierdził, że zażalenie wniesione zostało po terminie, jako że postanowienie Powiatowego Inspektora odebrane zostało przez skarżących po upływie terminu, który powodował uznanie go za doręczone wobec podwójnego awizowania.
Na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru budowlanego w K. E. i J. C. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, kwestionując stanowisko Wojewódzkiego Inspektora dotyczące terminu wniesienia zażalenia oraz zasadność nałożenia przez Powiatowego Inspektora grzywny celem przymuszenia.
Wyrokiem z dnia 10 września 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził w uzasadnieniu, iż faktycznie zażalenie odebrane zostało po terminie, który uzasadniałby uznanie go za doręczone wobec podwójnego awizowania, jednakże nieprawidłowe wydanie przez placówkę pocztową przesyłki skarżącym po tymże terminie otwiera na nowo bieg terminu do wniesienia zażalenia.
Wobec powyższego Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. rozpoznał zażalenie E. i J. C. na postanowienie PINB, wniesione w dniu 19 stycznia 2005 r.
Organ odwoławczy stwierdził, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane prawidłowo. Organ podniósł, iż egzekucja w przedmiotowym postępowaniu dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, a ściślej obowiązku przymusowej rozbiórki obiektu budowlanego. Organ powołał art. 121 § 4 i 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zgodnie z którym, jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa.
Organ odwoławczy wskazał, że w kwestionowanym postanowieniu grzywna w celu przymuszenia została nałożona w wymiarze określonym w art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ l instancji ustalił wymiary obiektu budowlanego objętego nakazem rozbiórki. Powierzchnia zabudowy tego budynku wynosi 18,72 m2. PINB w K. - Powiat Grodzki określił cenę 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie ceny l m" powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego za III kwartał 2004 r. (Dz. UrzGUS 2004 r., Nr 11, poz. 58) w wysokości 2 386,00 zł. Zgodnie z wyliczeniami: 18,72 m2 x 1/5 x 2 386,00 zł = 8 933.18 zł, co stanowi wysokość nałożonej grzywny.
Organ podał, że w toku postępowania odwoławczego powtórnie ustalono wysokość należnej grzywny, uwzględniając obowiązującą w czasie orzekania w postępowaniu odwoławczym cenę 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, określonej zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 22 sierpnia 2008 r. w sprawie ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego za II kwartał 2008 r. (Dz. UrzGUS 2008 r., Nr 8, poz. 49) w wysokości 3186 zł. Tak obliczona wysokość grzywny celem przymuszenia wyniosła: 18,72 nr x 1/5 x 3 186,00 zł = 11928,18 zł. Jednakże zgodnie z art. 139 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. W związku z powyższym organ odwoławczy podniósł, iż nie jest uprawniony do zmiany wysokości nałożonej na stronę grzywny celem przymuszenia.
Ponadto, jak podniósł organ, skarżone postanowienie zawiera wymagane w art. 122 § 2 pkt 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie będzie orzeczone wykonanie zastępcze na koszt i niebezpieczeństwo zobowiązanego.
Ustosunkowując się do kwestii podniesionych przez skarżących w zażaleniu dotyczących obowiązku określonego w decyzji ostatecznej objętego tytułem wykonawczym, organ odwoławczy wskazał, iż do kompetencji organu egzekucyjnego należy doprowadzenie do wykonania przez zobowiązanych obowiązku nałożonego decyzją. Jak wynika z decyzji nr 2 PINB w K. - Powiat Grodzki z dnia 24 lipca 2002 r., znak: [...], utrzymanej w mocy ostateczną decyzją Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 12 listopada 2002r, znak: [...], na zobowiązanych został nałożony obowiązek rozbiórki obiektu budowlanego i tak określony obowiązek nie został wykonany. Zgodnie z art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Obowiązkiem organu egzekucyjnego jest jedynie zbadanie dopuszczalności egzekucji administracyjnej.
Odnosząc się do pozostałych zawartych w zażaleniu uwag organ odwoławczy podał, że decyzja Wojewódzkiego Inspektora z dnia 12 listopada 2002 r. została uznana za doręczoną zgodnie z przepisami k.p.a., a w szczególności z art. 44, regulującym doręczenie zastępcze, jak wynika z karty nr 32 akt sprawy organu II instancji. Wobec powyższego skarżący nie może się powoływać na nieznajomość tej decyzji.
W ramach prowadzonego postępowania organ odwoławczy stwierdził, iż egzekucja administracyjna w niniejszej sprawie jest dopuszczalna oraz zachowane zostały w pełni zasady prowadzenia egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym. W ocenie organu odwoławczego, okoliczności sprawy uzasadniają zastosowanie grzywny w celu przymuszenia w wysokości 8 933,18 zł, a więc w wymiarze określonym w art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 29 września 2008 r., znak: [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyli E. C. i J. C..
Skarżący podali, iż wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę domu mieszkalnego jednorodzinnego złożonym 24 stycznia 1991 r. określili formę realizacji inwestycji jako tzw. "systemem gospodarczym" i wskazali, że w tym celu potrzebne będzie na okres budowy pomieszczenie gospodarcze (budynek gospodarczy) nie przekraczający powierzchni 25m2. W załączonej dokumentacji map geodezyjnych nie było sieci gazowej na działce budowlanej nr 1. Obr. [...] przy ul. [...] obecnie [...]. W roku 2001 skarżący dowiedzieli się, że pod budynkiem gospodarczym biegnie przyłącze gazowe. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nakazał rozbiórkę budynku gospodarczego, a Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy tę decyzję.
Skarżący "podnieśli, iż nie została im doręczona decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. znak [...] z dnia 12 listopada 2002 r. utrzymująca w mocy decyzję o rozbiórce.
Skarżący wskazali, iż przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w K. toczy się postępowanie administracyjne w sprawie samowoli budowlanej przyłącza gazowego wykonanego przez Zakład Gazowniczy w K. biegnącego pod budynkiem gospodarczym skarżących na działce nr 1, które do dnia dzisiejszego nie zostało zakończone.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Ze względu na powyższą zasadę kontroli oraz treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, konieczne jest podkreślenie, że przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie było postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 29 września 2008 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia zobowiązanego do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Poza granicami niniejszej sprawy pozostają kwestie - podnoszone przez skarżących - związane z postępowaniem w innej sprawie administracyjnej, tj. w sprawie samowoli budowlanej przyłącza gazowego wykonanego przez Zakład Gazowniczy w K. Przytaczana w tym zakresie argumentacja zawarta w skardze nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Podkreślić należy, że w świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04).
Skarga jest uzasadniona, gdyż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa, a w takim zakresie, tj. pod względem zgodności z prawem Sąd w ramach swojej właściwości sprawuje kontrolę orzeczeń administracyjnych.
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity z 2005 r., Dz.U. nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) przewiduje sekwencję czynności, jakie organ egzekucyjny podejmuje w celu wyegzekwowania ciążącego na zobowiązanym obowiązku. Wśród czynności tych należy zasadniczo wskazać kolejno: przesłanie zobowiązanemu pisemnego upomnienia, zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego (art. 15 § 1 ustawy), wszczęcie egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego (art. 26 § 1 ustawy), którego odpis doręczono zobowiązanemu oraz stosowanie środków egzekucyjnych. Oznacza to, że jakkolwiek złożenie przez zobowiązanego środków prawnych przysługujących w oparciu o przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego (art. 17 § 2, art. 35 § 1 ustawy), to w sytuacji wykazywania przez stronę niezasadności prowadzenia wobec niej egzekucji, organ egzekucyjny - przed przejściem do kolejnych etapów egzekucji - nie powinien ignorować stanowiska zobowiązanego, a wręcz przeciwnie powinien je rozważyć z punktu widzenia możliwości lub niemożliwości jego zakwalifikowania do uzasadnionych przypadków dających z kolei możliwość wstrzymania czynności egzekucyjnych, a z całą pewnością na organie ciąży obowiązek rozstrzygania w formie przewidzianej przez prawo środków prawnych składanych przez zobowiązanego, tj. m.in. zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W sytuacji, gdy organ egzekucyjny nie wydaje postanowienia w sprawie zgłoszonych zarzutów, na które to postanowienie służy zobowiązanemu zażalenie (art. 34 § 4 i 5 ustawy), a w konsekwencji otwiera się droga sądowoadministracyjna, przejście do kolejnych czynności egzekucyjnych jest działaniem przedwczesnym. Przyjęcie innego toku rozumowania byłoby sprzeczne z istotą środków prawnych, takich jak zarzuty lub zażalenia, które w postępowaniu egzekucyjnym stanowią instrument ochrony praw zobowiązanego. Jak podnosi się w orzecznictwie NSA, zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem prawnym ochrony zobowiązanego przed naruszeniem podstawowych zasad tego postępowania, jak również przed niedopuszczalną egzekucją (wyrok NSA z dnia 18 czerwca 1999 r., III SA 7105/98, LEX nr 46237). Wydanie zatem postanowienia w przedmiocie środka egzekucyjnego w sytuacji, gdy zobowiązany pozbawiony został zagwarantowanych prawnie możliwości dochodzenia swoich racji na wcześniejszym etapie postępowania egzekucyjnego (których to racji nie może już dochodzić na dalszych etapach postępowania egzekucyjnego), jest niedopuszczalne.
Uwagi powyższe należy odnieść do treści pisma E. C. i J. C. z dnia 19 stycznia 2005 r. Pismo to zostało zakwalifikowane przez organ drugiej instancji jako zażalenie na postanowienie w przedmiocie nałożenia grzywny celem przymuszenia. Tymczasem treść tego pisma nie pozwala jednoznacznie ustalić, jaki środek prawny ono obejmuje. Skarżący wprawdzie wskazują, że składają "zażalenie na decyzję zawartą w piśmie [...]", jednakże z akt sprawy wynika, że decyzja taka nigdy nie została wydana, a sygnaturą: [...] zostało oznaczone postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 25 marca 2004 r., które następnie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego postanowieniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 21 lipca 2004 r., znak: [...]. W tym stanie rzeczy organ administracji powinien był zwrócić się do wnioskodawców o jednoznaczne sprecyzowanie ich stanowiska, a zwłaszcza bez tego rodzaju wyjaśnienia i w kontekście treści pisma z dnia 19 stycznia 2005 r. niedopuszczalne było jego zakwalifikowanie jako zażalenia na postanowienie w przedmiocie nałożenia grzywny celem przymuszenia. Podkreślić należy, że w treści tego pisma skarżący w żaden sposób nie odnoszą się do kwestii dotyczącej grzywny, a podnoszą zarzuty związane z dopuszczalnością postępowania egzekucyjnego, tj. kwestionują prawidłowość doręczenia im decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., znak: [...] z dnia 12 listopada 2002 r. utrzymującej w mocy decyzję o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego typu [...] budynek gospodarczy, wybudowanego w narożniku północno-zachodnim działki nr 1 obr. [...] przy ul. [...] w K., a także podnoszą zarzuty dotyczące postępowania administracyjnego w sprawie samowoli budowlanej przyłącza gazowego wykonanego przez Zakład Gazowniczy w K. biegnącego pod budynkiem gospodarczym skarżących na działce nr 1. Wskazać przy tym należy, że na wątpliwości co do charakteru środka prawnego zawartego w piśmie z dnia 19 stycznia 2005 r. wskazywał organowi drugiej instancji już Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. w piśmie z dnia 3 lutego 2005 r. Pismo z dnia 19 stycznia 2005 r. zostało złożone w terminie otwartym zarówno do złożenia zażalenia na postanowienie w przedmiocie nałożenia grzywny celem przymuszenia, jak i do złożenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, zarówno bowiem postanowienie z dnia 14 grudnia 2004 r., jak i stanowiący załącznik tego postanowienia tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 2 listopada 2004 r. zostały doręczone w tym samym dniu. Jak podnosi się w piśmiennictwie, "jeżeli zobowiązany nie nazwie pisma zarzutami, lecz użyje jakiejkolwiek innej nazwy, a wniesie je w terminie 7 dni od doręczenia mu postanowienia o wszczęciu egzekucji i zastosowaniu odpowiedniego środka, pismo takie winno być zawsze rozpatrzone z punktu widzenia zarzutów" (zob.: M. Mincer-Jaśkowska: Glosa do postanowienia NSA z dnia 28 grudnia 1990 r., SA/Wr 1180/90, publ.: OSP z 1992 r., nr 4, poz. 92).
Podkreślić należy, że kwestie wskazywane przez skarżących w piśmie z dnia 19 stycznia 2005 r. mogły być rozpatrywane tylko w drodze zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, nie było natomiast dopuszczalne ich weryfikowanie na etapie kontroli postanowienia w przedmiocie nałożenia środka egzekucyjnego. Wskazane uchybienie organu egzekucyjnego w postępowaniu egzekucyjnym poprzedzającym wydanie zaskarżonego postanowienia polegające na niewyjaśnieniu charakteru złożonego środka prawnego i jego nieuzasadnionym zakwalifikowaniu jako zażalenia na postanowienie w przedmiocie nałożenia grzywny celem przymuszenia miało zatem istotny wpływ na wynik sprawy albowiem bezpośrednio zdeterminowało treść zaskarżonego postanowienia. Argumentacja dotycząca zasadności kierowania egzekucji do E. C. i J. C. może być przedmiotem analizy w postanowieniu wydanym w związku ze złożonym zarzutem i powinna być oceniania przez organ wyższego stopnia, a w dalszej kolejności przez sąd administracyjny, w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym w sprawie rozpatrzenia zarzutu.
W tym stanie rzeczy pomimo zasadności argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia a dotyczącej braku kompetencji organu egzekucyjnego do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, jak i sposobu ustalenia wysokości nałożonej grzywny oraz obowiązku przestrzegania przez organ administracji z urzędu swojej właściwości, zaskarżone postanowienie nie mogło pozostać w obrocie prawnym.
W toku dalszych czynności procesowych organ egzekucyjny jest zobowiązany do ustalenia charakteru prawnego pisma E. C. i J. C. z dnia 19 stycznia 2005 r. i dopiero w zależności od wyników postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego w tym kierunku do wydania stosownego rozstrzygnięcia.
W tym stanie rzeczy - mając na uwadze treść art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270), zgodnie z którym sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy - należało uchylić zaskarżone postanowienie.