II SA/Kr 1246/24

II SA/Kr 1246/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-03-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-09-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel
Małgorzata Łoboz /przewodniczący/
Sebastian Pietrzyk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art 28 ust 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Cyganik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2025 r. sprawy ze skargi M. S. na uchwałę nr V/85/24 Rady Miasta Krakowa z dnia 19 czerwca 2024 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Kobierzyńska - Piltza" skargę oddala.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi M. S. jest uchwała Nr V/85/24 Rady Miasta Krakowa z dnia 19 czerwca 2024 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "K. – P." (opubl. w Dz. Urz. Woj. Małop. z dnia 27 czerwca 2024 r., poz. 4255).
W skardze skarżący wskazał, że doszło do istotnego naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego, a to poprzez umieszczenie na planie cieku wodnego, który nie istnieje, gdyż został zlikwidowany decyzją PGW Wody Polskie o wykreśleniu rowu melioracyjnego z ewidencji melioracji wodnych – tym samym pozbawiając rów jedynej funkcji.
Jednakże mimo tego faktu na MPZP "K. – P." znajduje się wyżej wspomniany rów, który przez fakt nieistnienia nie powinien się pojawić na planie. Błędy, wskazujące na mapie urządzenie wodne, którego nie ma, są istotne. Według planu w granicy mojej działki ([...] obr. [...]) znajduje się oznaczony symbolem WS.1 - "Teren wód powierzchniowych śródlądowych, o podstawowym przeznaczeniu pod ciek naturalny (potok M. K.) wraz z jego obudową biologiczną".
Podkreślił skarżący, że jest to istotny błąd, gdyż PGW Wody Polskie, które jako jedyny organ posiada kompetencje do wskazywania czy dany ciek wodny istnieje oraz czy dany ciek jest naturalny czy sztuczny. Do tej pory PGW Wody Polskie nie określiły funkcji, ani pochodzenia tego rowu. Nie wskazały nawet, że ten był rów melioracyjny istnieje. Wskazanie tego nieistniejącego cieku wodnego na planie miejscowym godzi w mój interes prawny, gdyż przez wskazanie na planie nieistniejącego rowu (nazwanego z jakiego względu potokiem) moja działka [...] traci na wartości, gdyż zgodnie z planem część jego działki ma być terenem zalewowym.
W jego przekonaniu umieszczenie na planie elementu o symbolu WS.1 jest istotnym naruszeniem trybu sporządzenia planu i dlatego wnoszę o stwierdzenie nieważności części uchwały Rady Miasta Krakowa Nr V/85/24 z dnia 19 czerwca 2024 roku, w części w której wskazuje ona nieistniejący rów melioracyjny jako potok i wskazuje moją działkę [...] jako teren zalewowy.
Powołując się na powyższe wniósł o stwierdzenie nieważności
W odpowiedzi na skargę Gmina wniosła o oddalenie skargi z racji jej bezzasadności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, przy czym na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.
Sąd uwzględniając skargę na akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.).
Sąd dokonuje zatem kontroli legalności aktów prawa miejscowego pod względem ich zgodności z prawem, jak i zachowania przez organy planistyczne przepisów postępowania. Sąd nie ocenia celowości podjętych przez organ rozwiązań. Przepisy te korespondują z art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm., dalej też jako "u.s.g."), który przewiduje, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne.
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Nr V/85/24 Rady Miasta Krakowa z dnia 19 czerwca 2024 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "K. – P." (opubl. w Dz. Urz. Woj. Małop. z dnia 27 czerwca 2024 r., poz. 4255) – dalej jako "mpzp", "plan miejscowy" lub "uchwała".
Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.
Skarga składana w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, lecz konieczne jest wykazanie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków podmiotu skarżącego a kwestionowanym aktem, skutkującym naruszeniem jego interesu prawnego. Legitymacja do wniesienia skargi na plan miejscowy do sądu administracyjnego przysługuje nie temu, kto ma w tym interes prawny, ale temu, czyj interes prawny został naruszony zaskarżonym rozstrzygnięciem, przy czym naruszenie interesu prawnego podmiotu wnoszącego skargę musi mieć charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny, a na skarżącym ciąży obowiązek wykazania związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a jego indywidualną sytuacją prawną (por. np. uzasadnienia wyroków NSA: z dnia 17 października 2017 roku, sygn. II OSK 2559/16, z dnia 14 lutego 2019 roku, sygn. II OSK 64/17).
Na gruncie niniejszej sprawy Skarżący wywodzi swój interes prawny z prawa własności działki nr [...] obr. [...] P. w K., która to nieruchomość objęta jest przepisami zaskarżonego planu. Skarżący upatruje naruszenia jego interesu prawnego w nieuzasadnionym ograniczeniu uprawnień w wykonywaniu przysługującego mu prawa własności, w tym możliwości planowanych przez niego inwestycji.
Wobec tego należy uznać, że Skarżący wykazał, że doszło do naruszenia ich interesu prawnego lub uprawnienia zaskarżoną uchwałą i jest legitymowany do wniesienia skargi na wskazaną uchwałę.
W kontekście natomiast wykazanego naruszenia interesu prawnego, odnosząc się do reguł obowiązujących przy rozpatrywaniu skarg na uchwały dotyczące planów miejscowych, należy zaznaczyć, że wykazanie przez skarżącego naruszenia jego interesu prawnego jest nie tylko warunkiem skutecznego wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, ale też determinuje zakres merytorycznej kontroli zaskarżonego aktu. Rozstrzyganie przez Sąd dotyczy bowiem tych części planu miejscowego, których ustalenia pozostają w związku z indywidualnym interesem skarżącego i powodują dla niego następstwa w postaci ograniczenia bądź pozbawienia konkretnych uprawnień właścicielskich do danej nieruchomości.
Oznacza to, że przedmiotem badania pod względem zgodności z prawem jest cała uchwała w sprawie planu, jednakże w przypadku stwierdzenia naruszenia zasad sporządzania planu lub istotnego trybu sporządzania planu, sąd może orzec o stwierdzeniu nieważności uchwały, ale tylko w części wyznaczonej granicami interesu prawnego skarżącego. Jeśli zatem skarżący wywodzi swój interes z prawa własności nieruchomości – jak ma to miejsce na gruncie niniejszej sprawy – to stwierdzenie nieważności tego planu powinno nastąpić tylko w odniesieniu do części tego planu dotyczącej tych nieruchomości. Przyjęcie poglądu, że w sytuacji zaskarżenia uchwały w sprawie miejscowego planu w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., sąd może stwierdzić nieważność całej uchwały, niezależnie od tego, czy stwierdzone naruszenia odnoszą się do całości planu, czy tylko części, która odnosi się do nieruchomości skarżącego, prowadzi w efekcie do wypaczenia istoty skargi z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym, gdyż skarga taka staje się w efekcie narzędziem do eliminowania z obrotu prawnego uchwał w całości, bez względu na to, czy stwierdzone naruszenia przy jej procedowaniu miały jakikolwiek wpływ na interes prawny skarżącego. Przez to nie różni się ona niczym od skargi organu nadzoru składanej w trybie art. 93 ust. 1 u.s.g., której celem jest wyeliminowanie z obrotu sprzecznej z prawem uchwały organu samorządu (por. np. uzasadnienia do wyroków NSA: z dnia 5 czerwca 2014 roku, sygn. II OSK 117/13, z dnia 24 listopada 2016, sygn. II OSK 1565/16, z dnia 18 czerwca 2020, sygn. II OSK 334/20).
Podstawą uwzględnienia skargi na uchwałę dotyczącą planu jest wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503, dalej też jako "uPlan", istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.
Pojęcie zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego należy wiązać ze sporządzeniem aktu planistycznego, a więc merytoryczną zawartością aktu planistycznego (część testowa, graficzna i załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej.
Tryb sporządzania planu odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu, a skończywszy na uchwaleniu planu. Zaniechanie którejś z czynności może stanowić istotne naruszenie trybu, skutkujące nieważnością uchwały w całości lub części.
W tym miejscu trzeba wskazać, że zaskarżona uchwała była już uprzednio przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. W jej wyniku WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 13 listopada 2024 roku, sygn. II SA/Kr 1178/24 stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w odniesieniu do terenu MW.4 w części tekstowej w zakresie § 4 ust. 1 pkt 7 dotyczącego słów "lub podziemnych" oraz części tekstowej § 9 ust. 3, a także części graficznej w zakresie obejmującym wyznaczenie strefy zieleni w terenach zabudowy.
Z uzasadnienia powołanego wyroku WSA w Krakowie z dnia 13 listopada 2024 roku nie wynika, aby Sąd kontrolował prawidłowość przeprowadzenia procedury planistycznej, w związku z tym na gruncie niniejszej sprawy jej prawidłowość została skontrolowana przez Sąd.
Jak wynika z przedłożonych akt planistycznych w toku przeprowadzonej procedury wykonano następujące czynności:
1. Ogłoszenie/obwieszczenie Prezydenta Miasta Krakowa o przystąpieniu do sporządzenia planu – 11 grudnia 2020 r.
2. Termin składania wniosków do planu – do 26 lutego 2021 r.
3. Rozpatrzenie wniosków do planu – Zarządzenie Nr 2625/2022 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 20 września 2022 r.
4. Przekazanie projektu planu do opiniowania i uzgodnień ustawowych – 5 października 2022 r. i ponownie 27 stycznia 2023 r.
5. Ogłoszenie/obwieszczenie Prezydenta Miasta Krakowa o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko – 3 marca 2023 r.
6. Wyłożenie do publicznego wglądu projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko – od 16 marca do 14 kwietnia 2023 r.
7. Dyskusja publiczna nad rozwiązaniami przyjętymi w wyłożonym projektu planu – 21 marca 2023 r.
8. Termin składania uwag do wyłożonego projektu planu – do 28 kwietnia 2023 r.
9. Rozpatrzenie uwag do wyłożonego projektu planu – Zarządzenie Nr 1332/2023 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 19 maja 2023 r.
10. Przekazanie projektu planu do opiniowania i uzgodnień ustawowych – 6 grudnia 2023 r.
11. Ogłoszenie/obwieszczenie Prezydenta Miasta Krakowa o ponownym wyłożeniu do publicznego wglądu części projektu planu – 2 lutego 2024 r.
12. Ponowne wyłożenie do publicznego wglądu części projektu planu – od 12 lutego do 11 marca 2024 r.
13. Dyskusja publiczna nad rozwiązaniami przyjętymi w ponownie wyłożonej części projektu planu – 27 lutego 2024 r.
14. Termin składania uwag do ponownie wyłożonej części projektu planu – do 25 marca 2024 r.
15. Rozpatrzenie uwag do ponownie wyłożonej części projektu planu – Zarządzenie Nr 1016/2024 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 3 kwietnia 2024 r.
16. Przekazanie pod obrady Rady Miasta Krakowa projektu uchwały w sprawie uchwalenia planu – Zarządzenie Nr 1515/2024 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 21 maja 2024 r.
17. Przekazanie pod obrady Rady Miasta Krakowa projektu uchwały w sprawie rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta Krakowa uwag złożonych do projektu planu – Zarządzenie Nr 1516/2024 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 21 maja 2024 r.
18. Uchwalanie planu – Sesja Rady Miasta Krakowa – 5 czerwca 2024 r. – pierwsze czytanie projektu uchwały w sprawie uchwalenia planu oraz czytanie i głosowanie nad projektem uchwały w sprawie rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta Krakowa uwag złożonych do projektu planu – Rada podjęła uchwałę Nr IV/62/24.
19. Uchwalanie planu – Sesja Rady Miasta Krakowa – 19 czerwca 2024 r. – drugie czytanie i głosowanie nad projektem uchwały w sprawie uchwalenia planu – Rada podjęła uchwałę Nr V/85/24.
Powyższe czynności, jak wynika z przedłożonych akt planistycznych, zostały wykonane z zachowaniem wszelkich wymogów formalnych i terminowo. W związku z tym w ocenie Sądu procedura została przeprowadzona w sposób zgodny z przepisami.
Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi koncentrujących się na umieszczeniu na rysunku planu "cieku wodnego, który nie istnieje, gdyż został zlikwidowany decyzją PGW Wody Polskie o wykreśleniu rowu melioracyjnego z ewidencji melioracji wodnych – tym samym pozbawiając rów jedynej funkcji", co kwalifikuje Skarżący jako istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego, dla porządku na wstępie trzeba zaznaczyć, że zarzut ten mieści się w obszarze zasad sporządzania planu miejscowego, a w kontekście wprowadzonych – akcentowanych przez Skarżącego – ograniczeń prawa własności nieruchomości należącej do skarżącego, można ujmować je także w kontekście naruszenia władztwa planistycznego.
Władztwo planistyczne jest przy tym rozumiane jako wyłączna kompetencja gminy do ustalania w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego przeznaczenia oraz sposobów zagospodarowania terenów. Kompetencja ta nie jest jednak nieograniczona. Gmina może te uprawnienia wykonywać jedynie w granicach wynikających z Konstytucji RP oraz ustaw. Zgodnie art. 31 ust. 3, zgodnie z którym ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw.
Ponadto stosownie do art. 6 ust. 1 uPlan ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Natomiast zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt. 6) i pkt. 7) uPlan w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się walory ekonomiczne przestrzeni oraz prawo własności.
Z powyższych przepisów należy wynika, że Gmina sprawując władztwo planistyczne, musi mieć jednak na uwadze, że wprowadzone ograniczenia prawa własności muszą być konieczne ze względu na wartości wyżej cenione np. potrzeba interesu publicznego. Na organie uchwalającym akt planistyczny ciąży każdorazowo obowiązek wyważenia interesów prywatnych i interesu publicznego. W każdym więc przypadku organ gminy musi wykazać, że ingerencja w sferę prawa własności pozostaje w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. W świetle art. 64 ust. 3 Konstytucji RP ingerencja w sferę prawa własności musi pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Rolą organu planistycznego jest właśnie wyważenie interesu publicznego i interesów prywatnych. Konieczne jest takie wyważenie ww. interesów, aby w jak największym stopniu zabezpieczyć i rozwiązać potrzeby wspólnoty, jednak w jak najmniejszym naruszając prawa właścicieli nieruchomości objętych planem. Dokonując ingerencji w sferę prywatnych interesów właścicieli gmina powinna kierować się zasadą proporcjonalności, która wyraża zakaz nadmiernej ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Nadto posunięcia planistyczne gminy, w wyniku których doszło do naruszenia własności, powinny być rzeczowo uzasadnione, z powołaniem przepisów prawnych, na mocy których nie istnieją inne rozwiązania niż te, które przyjęto w uchwale planistycznej (por. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 14 listopada 2019 roku, sygn. II OSK 3269/17). Z powołanego natomiast art. 6 ist. 1 uPlan wynika, że ustalenia planu miejscowego są ze swej istoty wyrazem władztwa planistycznego gminy, w wyniku którego korzystanie z własności nieruchomości może doznawać szeregu ograniczeń. Oczywiście ograniczenia te muszą mieścić się w granicach obowiązującego porządku prawnego, co zostało podniesione między innymi w art. 1 ust. 2 pkt 7 uPlan, który obliguje organy planistyczne do uwzględniania w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym prawa własności. Nie oznacza to jednak, jak wynika to chociażby z przywołanego art. 6 ust. 1 uPlan, że ustalenia planu nie mogą w żaden sposób wkraczać w sferę praw podmiotowych właściciela nieruchomości. Ograniczenie w korzystaniu z własności nieruchomości może i bywa konsekwencją objęcia prawną ochroną innych wartości wysoko cenionych, określnych w art. 1 ust. 2 uPlan, w tym wymagań ochrony środowiska, zgodnie z przywołanym wyżej art. 1 ust. 2 pkt 3 uPlan. Poza tym obowiązek uwzględniania w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym prawa własności nie dotyczy jedynie prawa własności inwestora, ale również prawa własności innych podmiotów, w tym właścicieli nieruchomości położonych w pobliżu nieruchomości inwestora (por. uzasadnienia do wyroków: NSA z 19 października 2022 r., II OSK 1518/21, NSA z dnia 17 kwietnia 2024 roku, sygn. II OSK 1858/21).
Ocena zatem w tym kontekście kwestii nadużycia władztwa planistycznego w konkretnym przypadku sprowadza się do zbadania, czy ustalone w planie miejscowym ograniczenia prawa własności nieruchomości są konieczne dla ochrony takich wartości, jak bezpieczeństwo i porządek publiczny lub ochrona środowiska, zdrowia i moralności publicznej, a także wolności i praw innych osób (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 31 maja 2016 roku, sygn. II OSK 2337/14).
Niezależnie trzeba także wskazać, że plan miejscowy jednocześnie musi być zgodny ze studium, co wynika z art. 9 ust. 4 uPlan (zgodnie z którym ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych), art. 15 ust. 1 uPlan (w myśl którego: Wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem, wraz z uzasadnieniem) oraz art. 20 ust. 1 uPlan (zgodnie z którym plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych).
W studium następuje ustalenie dla poszczególnych terenów (obszarów) gminy kierunków zagospodarowania. Jakkolwiek studium nie ma mocy aktu powszechnie obowiązującego i nie jest aktem prawa miejscowego, to jednak jako akt planistyczny określa politykę przestrzenną gminy i bezwzględnie wiąże organy gminy przy sporządzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że określone obszary gminy mogą mieć tylko takie przeznaczenie w planie miejscowym, które jest zgodne ze studium.
Ustalenia planu miejscowego są zatem konsekwencją zapisów studium. W ramach uprawnień wynikających z władztwa planistycznego gmina może zmienić w planie miejscowym dotychczasowe przeznaczenie określonych obszarów gminy, ale tylko w granicach zakreślonych ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.
Inne przeznaczenie określonego terenu w planie miejscowym niż w studium należy zakwalifikować jako istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, to jest art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwłaszcza wówczas, gdy to "inne przeznaczenie terenu" w planie miejscowym jest całkowicie odmienne od ustalonego w studium (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 26 maja 2011 roku, sygn. II OSK 412/11).
Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że zgodnie z zapisami uchwały uchwałą Rady Miasta Krakowa Nr CXII/1700/14 z dnia 9 lipca 2014 r., w sprawie w sprawie uchwalenia zmiany "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa" – dalej jako "studium", nieruchomość Skarżącego składająca się z działki nr [...] obręb [...] jednostka ewidencyjna P. znajdowała się w terenie, dla którego ustalono kierunek zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o symbolu MN o:
- funkcji podstawowej: zabudowa jednorodzinna (realizowana jako budynki mieszkalne jednorodzinne lub ich zespoły, w których wydzielono do dwóch lokali mieszkalnych lub lokal mieszkalny oraz lokal użytkowy o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku; wraz z niezbędnymi towarzyszącymi obiektami budowlanymi (m.in. parkingi, garaże, budynki gospodarcze) oraz z zielenią towarzyszącą zabudowie (w tym realizowaną jako ogrody przydomowe)
- funkcji dopuszczalnej: usługi inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej, pozostałe usługi inwestycji celu publicznego; usługi: kultury, nauki, oświaty i wychowania, usługi sportu i rekreacji, usługi handlu detalicznego, usługi pozostałe, zieleń urządzona i nieurządzona m.in. w formie parków, skwerów, zieleńców, parków rzecznych, lasów, zieleni izolacyjnej.
Zgodnie natomiast z przepisami planu miejscowego nieruchomość skarżącego w całości znajduje się w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub usługowej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę jednorodzinną lub pod zabudowę budynkami usługowymi, oznaczonym symbolem MN/U.1.
Zgodnie z § 18 zaskarżonej uchwały wyznacza się Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub usługowej, oznaczone symbolami: MN/U.1, MN/U.2, MN/U.3, MN/U.4, MN/U.5, MN/U.6, MN/U.7, MN/U.8, MN/U.9, MN/U.10, MN/U.11, MN/U.12, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę jednorodzinną lub pod zabudowę budynkami usługowymi.
Stosownie do § 18 ust. 2 pkt. 1) i 2) planu miejscowego w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu ustalono:
1) lokalizację budynków mieszkalnych jednorodzinnych w układzie wolnostojącym, bliźniaczym albo szeregowym;
2) dopuszczenie lokalizacji:
a) budynków gospodarczych,
b) wiat,
c) altan.
Analiza cytowanych przepisów planu miejscowego prowadzi do wniosku, że w tym zakresie zaskarżona uchwała jest zgodna ze studium.
Zasadniczym zarzutem, który formułuje skarżący w skardze jest wyznaczenie na rysunku planu w granicy jego działki [...] obr. [...] P. Terenu wód powierzchniowych śródlądowych, o podstawowym przeznaczeniu pod ciek naturalny (potok M. K.) wraz z jego obudową biologiczną – oznaczonego symbolem WS.1.
Skarżący podkreśla, że na planie elementu o symbolu WS.1 jest istotnym naruszeniem przepisów o sporządzaniu planu miejscowego, a to z tego powodu, że teren ten wskazuje na nieistniejący rów melioracyjny jako potok i wskazuje moją działkę [...] jako teren zalewowy.
Podkreślił, że jest to istotny błąd, gdyż PGW Wody Polskie, które jako jedyny organ posiada kompetencje do wskazywania czy dany ciek wodny istnieje oraz czy dany ciek jest naturalny czy sztuczny. Do tej pory PGW Wody Polskie nie określiły funkcji, ani pochodzenia tego rowu. Nie wskazały nawet, że ten był rów melioracyjny istnieje. Wskazanie tego nieistniejącego cieku wodnego na planie miejscowym godzi w mój interes prawny, gdyż przez wskazanie na planie nieistniejącego rowu (nazwanego z jakiego względu potokiem) moja działka [...] traci na wartości, gdyż zgodnie z planem część jego działki ma być terenem zalewowym.
Odnosząc się do powyższego zarzutu należy wskazać, że okoliczność, czy PGW Wody Polskie określiły funkcję czy też pochodzenie rowu nie ma istotnego znaczenia, z perspektywy legalności przedmiotowych ustaleń planu miejscowego.
Przede wszystkim trzeba podkreślić, że jak wynika z rysunku planu miejscowego północna część działki nr [...] sąsiaduje bezpośrednio z terenem mającym przeznaczenie WS.1, a ponadto jej północna cześć jest częściowo objęta obszarem strefy hydrogenicznej.
Zgodnie z § 30 planu miejscowego:
1. Wyznacza się Teren wód powierzchniowych śródlądowych, oznaczony symbolem WS.1, o podstawowym przeznaczeniu pod ciek naturalny (potok M. K.) wraz z jego obudową biologiczną.
2. W zakresie zasad zagospodarowania terenu ustala się:
1) zakaz lokalizacji budynków;
2) dopuszczenie:
a) lokalizacji obiektów inżynierskich: obiektów mostowych, przepustów i konstrukcji oporowych,
b) prowadzenia prac konserwacyjnych i modernizacyjnych koryta potoku M. K.;
3) minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 90%.
Zgodnie natomiast z § 8 ust. 5 planu miejscowego:
Wyznacza się strefę hydrogeniczną, której zasięg zaznaczono na rysunku planu, w obrębie której ustala się:
1) zakaz lokalizacji nowych obiektów budowlanych z wyłączeniem liniowych obiektów infrastruktury technicznej i drogowej, pompowni ścieków, urządzeń wodnych oraz przepustów i obiektów mostowych;
2) nakaz utrzymania ciągłości i funkcjonalności cieku i rowów;
3) nakaz utrzymania powierzchni zapewniającej przepływ i infiltrację wód, z wyjątkiem przepustów i obiektów mostowych;
4) dopuszczenie możliwości prowadzenia prac konserwacyjnych i modernizacyjnych koryta cieku i rowów.
Z zacytowanego przepisu § 30 planu miejscowego wynika, że wyznaczony Teren wód powierzchniowych śródlądowych, oznaczony symbolem WS.1 ma podstawowe przeznaczenie pod ciek naturalny wraz z jego obudową biologiczną i teren ten stanowi w istocie potok M. K..
Jak wynika natomiast z Prognozy oddziaływania na środowisko (oraz opracowania ekofizjograficznego) Potok M. K. – będący lewobrzeżnym dopływem W. który przejmuje również wody z odwadniania obszaru B. F.. Potok M. K. stanowi jednocześnie rów strategiczny – jeden z 56 rowów strategicznych na terenie Krakowa. Stanowią one integralny element systemu odwodnienia. Ich najważniejsza rola związana jest z odprowadzaniem wód opadowych, są elementem łączącym kanalizację opadową z odbiornikami powierzchniowymi (k. 18, 76 Prognozy)
Potok M. K. odgrywa bardzo istotną rolę w funkcjonowaniu korytarzy ekologicznych, zwłaszcza w kontekście powiązań z terenami położonymi poza granicami projektowanego planu. Łączy się on z rzeką W. ok. 2 km od wschodniej granicy obszaru opracowania. W granicach obszaru potok częściowo ma przebieg otwarty, zaś fragmenty w granicach terenów MWi.1, MN.3 oraz MN/U.12 zostały skanalizowane (...) Przebieg cieku jest uwzględniony w projektowanym planie przede wszystkim poprzez wyznaczenie strefy hydrogenicznej wzdłuż otwartego koryta, w której ustala się m.in. nakaz utrzymania ciągłości i funkcjonalności cieku. Fragment koryta we wschodniej części obszaru projektu planu objęty został terenem wód powierzchniowych śródlądowych o podstawowym przeznaczeniu pod ciek naturalny (potok M. K.) wraz z jego obudową biologiczną (por. k. 64, 74, 75 i 96 Prognozy oraz k. 19, 20, 35, 39, 57 opracowania ekofizjograficznego).
W świetle powyższych dokumentów nie budzi wątpliwości, że w terenie faktycznie istnieje (a przynajmniej istniał na dzień uchwalania planu miejscowego) ciek wodny Potok M. K., stanowiący lewobrzeżny dopływ W. , która z kolei stanowi dopływ W.. Bez znaczenia w tym kontekście jest podnoszona okoliczność, że Wody Polskie nie określiły funkcji, ani pochodzenia tego rowu.
Przede wszystkim, jak wynika z planu miejscowego, tereny WS.1 to nie jest teren rowu (czy też rowu melioracyjnego), lecz teren wód powierzchniowych śródlądowych o podstawowym przeznaczeniu pod ciek naturalny. Bez znaczenia dla takiego kwalifikacji jest ewentualne określenie funkcji czy tez pochodzenie rowu przez Wody Polskie.
Odnosząc się jeszcze do przeznaczenia wskazanego terenu pod ciek wodny, należy podkreślić, że Projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "K. - P." został uchwalony (przyjęty) po uprzednim przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko odpowiednio do przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2023 r. poz. 1094 ze zm.).
Jak wynika z akt sprawy zakres i stopień szczegółowości informacji wymaganych w prognozie oddziaływania na środowisko został uzgodniony przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie (por. pismo znak: NZ-PG-90830-52/21 ZL/2021/08/189 z dnia 17 sierpnia 2021 r.) oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie (por. pismo znak: OO.411.3.39.2011.MaS z dnia 27 sierpnia 2021 r.), który uzgodnił zakres prognozy, jednocześnie wskazując na konieczność jej uszczegółowienia we wskazanym zakresie. Ponadto projekt planu miejscowego był opiniowany przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (zaopiniowany w trybie art. 25 ust. 2 uPlan) oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (por. pismo znak: NZ.90830.1.49.2022 ZL/2022/10/332 z dnia 12.10.2022 r.).
Mając na uwadze powyższe należy wskazać, że wyznaczenie w planie miejscowym Terenu wód powierzchniowych śródlądowych, oznaczonego symbolem WS.1, o podstawowym przeznaczeniu pod ciek naturalny (potok M. K.) wraz z jego obudową biologiczną oraz strefą hydrogeniczną była uwarunkowane względami środowiskowymi, co wynika z powołanych powyżej dokumentów Prognozy oddziaływania na środowisko (oraz opracowania ekofizjograficznego), które zostały uzgodnione przez właściwe organy.
Z tego względu zarzut skargi jest bezzasadny.
Niezależnie od podniesionych zarzutów Sąd nie dopatrzył się jakichkolwiek uchybień, które uzasadniały stwierdzenie nieważności zaskarżonego planu w całości lub części.
Ze względu na powyższe skarga na zasadzi art. 151 p.p.s.a. została oddalona.