II SA/Kr 1241/01

II SA/Kr 1241/01 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2005-04-07
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2001-04-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Andrzej Niecikowski /sprawozdawca/
Joanna Tuszyńska /przewodniczący/
Stanisław Biernat
Symbol z opisem
601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 kwietnia 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie : NSA Stanisław Biernat NSA Andrzej Niecikowski (spr.) Protokolant : Agata Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2005r. sprawy ze skargi J. Ł. i M. Ł. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] 2001 r. Nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki skargę oddala
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] 2000 r. (znak:[...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W., po ponownym rozpoznaniu sprawy, działając na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo Budowlane (Dz.U. nr.89 poz.414 z późn.zm.- obecnie tj. Dz.U. z 2003 r. nr.207 póz. 2016 - zwanej dalej Prawem Budowlanym z 1994 r.) nakazał J. i M. Ł. rozbiórkę dobudowy do budynku inwentarskiego - usytuowanej na terenie posesji nr [...] w miejscowości K. W uzasadnieniu podniesiono, że przedłożone zdjęcia wskazują jednoznacznie, że roboty musiały być wykonane w 1995 r.
Na skutek odwołania J. i M. Ł. i Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...]2001 r. (znak:[...]) uchylił zaskarżoną decyzję w części rozstrzygnięcia dotyczącego rozbiórki dobudowy do budynku inwentarskiego i orzekł, że rozbiórce podlegają części dobudowy z wyłączeniem starych elementów budynku, w pozostałym zakresie utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podniesiono co następuje:
1/ na przedmiotowej działce znajduje się budynek gospodarczy o wymiarach 4,70 x 13,80 m o ścianach murowanych i konstrukcji drewnianej dachu dwuspadowego, pokrytej eternitem falistym z poddaszem użytkowym. Część ścian murowanych z kamienia opoki pozostała po starym budynku,
2/ organ I instancji przeprowadził w dniu [...] 2000r. rozprawę administracyjną, podczas której inwestorzy Ł. oświadczyli, że roboty dotyczące budynku gospodarczego zostały wykonane w 1994 r. W. M. - pełnomocnik J. M. podtrzymał złożone wcześniej zeznanie, że roboty wykonano w 1995 r., na dowód czego przedłożył 2 zdjęcia na których widoczne są wymurowane ściany dobudowanego budynku,
3/ wykonana dobudowa do budynku inwentarskiego wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. W przedmiotowej sprawie inwestorzy Ł. dokonali rozbudowy samowolnie a wykonanych robót nie można zakwalifikować jako remont,
4/ skoro inwestorzy nie mieli pozwolenia na budowę trafnie organ I instancji nakazał rozbiórkę przedmiotowej dobudowy do budynku inwentarskiego, jednakże rozbiórce tej powinna podlegać tylko część dobudowy z wyłączeniem starych elementów budynku a mianowicie: - ściany szczytowej od strony zachodniej do wysokości 2,25 m wykonanej z kamienia pozostałej po starym budynku obory, ściany osłonowej północnej podobnie jak południowej na długości 6,40 m pozostałej po budynku obory.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyli J. i M. Ł. i nie precyzując żądania skargi zarzucili, że wszystkie roboty przy przebudowie wykonali w 1994 r., a więc przed wejściem w życie Prawa Budowlanego z 1994 r.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga w sprawie niniejszej została złożona przed dniem 1.01.2004 r. Zgodnie jednak z art. 97 § l ustawy z dnia 30.08.2002 r., Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz.1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 - w skrócie p.o.p.s.a.). Skargę należy uznać za nieuzasadnioną. Dokonana w trybie art. l § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269) , kontrola sądowa zaskarżonej decyzji, nie stwierdziła aby naruszała ona prawo w takim stopniu aby mogła prowadzić do uwzględnienia skargi. Uchylenie zaskarżonej decyzji może nastąpić w przypadku stwierdzenia (art. 145 § l pkt. 1-3 p.o.p.s.a.)
a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b) naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Nie można twierdzić aby zaskarżona decyzja, czy poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszały prawo w takim stopniu aby zachodziła podstawa do ich uchylenia. Art. 28 prawa budowlanego z 1994 r. wyraźnie stwierdza, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem sytuacji opisanych w art. 29 i 30. Co dopiero ostatnio powołane przepisy zwalniają inwestora od uzyskania pozwolenia na budowę ale w określonych przypadkach wymagają zgłoszenia. Jest niesporne, że skarżący takiego pozwolenia nie miał, nie dokonał także zgłoszenia zamiaru odbudowy stodoły. Jedynym skutkiem takiej sytuacji przewidzianym przez ustawodawcę jest nakazanie rozbiórki obiektu budowlanego (art. 48 prawa budowlanego z 1994 r.). Ustawodawca w tym miejscu nie pozostawił organom administracyjnym, żadnych możliwości uznaniowych. Jeżeli więc zostanie stwierdzona budowa bez pozwolenia lub bez właściwego zgłoszenia - jedynym skutkiem takiego stwierdzenia musi być wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę. Skoro ustawodawca nie wprowadził żadnych możliwości legalizacji tak wznoszonego obiektu, argumenty natury społecznej podniesione w skardze nie mogły wywrzeć zamierzonego przez skarżącą skutku.
W sprawie niniejszej skarżący usiłują dowieść, że w sprawie niniejszej nie może mieć zastosowania art. 48 Prawa Budowlanego z 1994 r. bowiem choć obiekt został wzniesiony samowolnie, to stało się to w 1994 r., a wiec na gruncie obowiązywania ustawy z dnia 24.10.1974 r. Prawo Budowlane ( Dz.U. nr. 38 poz. 229 z późn.zm.- zwanej dalej Prawem Budowlanym z 1974 r.) co może prowadzić do jego legalizacji.
Na podstawie zebranego materiału dowodowego orzekające w sprawie organy ustaliły, że przedmiotowe roboty wykonane zostały w 1994 r. Nie można przyjąć aby to ustalenie było dowolne i sprzeczne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i naruszało zasady oceny dowodów wyrażone w art. 80 kpa. Za trafnością takiej oceny przemawia nie tylko fakt wynikający z przedłożonych zdjęć i wyciągniętego z niego wniosku, ale także i treść pism W. M. który np. w piśmie z dnia [...] 1995 r. pisze o "kontynuacji budowy" mimo jego interwencji zmierzających do zlikwidowania budowy. Skoro w sierpniu 1995 r., budowa była kontynuowana, to nie można przyjąć, jak chcą tego skarżący, że została ona zakończona w 1994 r.
W tym stanie rzeczy skoro dokonana kontrola nie wykazała aby zaskarżona decyzja, czy poprzedzająca j ą decyzja organu I instancji naruszały prawo, na podstawie art. 151 ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270), należało orzec jak w sentencji.