II SA/KR 124/21

II SA/Kr 124/21 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2021-04-23
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-01-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Joanna Człowiekowska /sprawozdawca/
Mirosław Bator /przewodniczący/
Paweł Darmoń
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 1903/21 - Wyrok NSA z 2024-04-23
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
uchylono decyzję organu II i I instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 145
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Mirosław Bator SWSA Joanna Człowiekowska (spr.) SWSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2020 r., znak: [...] w sprawie odmowy uchylenia decyzji w sprawie pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzji oraz poprzedzającą ją decyzję organu l instancji; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej D. P. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Skarżąca D. P. wniosła 28 grudnia 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody Małopolskiego z 16 listopada 2020 r., znak: [...](8).BU, którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Wadowickiego z 3 lipca 2020 r., znak: [...] o odmowie uchylenia decyzji Starosty [...] z 12 października 2018 r., znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej Firma A nr [...]_A wraz z instalacją elektromagnetyczną, na działce nr [...] położonej w miejscowości R..
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Decyzją z 12 października 2018 r. Starosta Wadowicki zatwierdził projekt budowlany i udzielił Firma A z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej nr WAD7003_A wraz z instalacją elektromagnetyczną, na działce nr [...] położonej w miejscowości R..
Dwanaście osób, w tym D. P., złożyło wnioski o wznowienie postępowania. Z wniosku skarżącej wynika, że jest ona właścicielką działki nr [...] położonej w R. , a o decyzji dowiedziała się 18 lutego 2018 r. od Ł. S., który w tym dniu pozyskał, w trybie dostępu do informacji publicznej, kopię tej decyzji. Wnioskodawczyni podniosła, że nie brała udziału w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją.
Postanowieniem z 8 maja 2020 r. Starosta Wadowicki wznowił postępowanie w sprawie, a decyzją z 3 lipca 2020 r. odmówił uchylenia ww. decyzji z 12 października 2018 r. uznając, że brak podstaw do uchylenia decyzji w oparciu o art. 145 § 1 k.p.a.
W uzasadnieniu organ podał, że brak podstaw by przyjąć, że obszar oddziaływania obiektu (oddziaływanie prawne) jest tożsamy z obszarem, w którym odczuwalne są skutki ewentualnych uciążliwości spowodowanych jego funkcjonowaniem (oddziaływanie faktyczne). Organ wskazał, że w toku postępowania o pozwolenie na budowę ww. inwestycji ustalono, że obszar oddziaływania obiektu obejmuje działki nr: [...], [...], [...] położone w R. . Ustalono również, że wskazana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Pole elektromagnetyczne o ponadnormatywnym poziomie nie wystąpi bowiem w miejscach przebywania i zamieszkania ludzi. Działki sąsiadujące z inwestycją są wolne od zabudowy a przedmiotowa inwestycja nie utrudni ich ewentualnej zabudowy. Zdaniem organu projektowana inwestycja nie będzie uciążliwa dla środowiska i ludzi oraz będzie spełniać wymagania określone w rozporządzeniu w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektroenergetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów obowiązującego w dacie wydania pozwolenia. Dalej organ podał, że działka skarżącej nr [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej stacji bazowej, a co za tym idzie skarżąca nie powinna być stroną w prowadzonym postępowaniu. Organ podła, że skarżąca nie wskazała żadnych przepisów w oparciu o które jej działka mogłaby znaleźć się w obszarze oddziaływania ww. inwestycji i które wprowadzałyby ograniczenia w zagospodarowaniu terenu pod inwestycją. Organ zaznaczył, że nie każda uciążliwość wynikająca z realizacji inwestycji może być kwalifikowana jako uciążliwość skutkująca prawnym ograniczeniem możliwości zagospodarowania nieruchomości. Ponadto oceniając projekt budowalny nie jest on uprawniony do analizy innych niż opisane w projekcie budowlanym parametrów inwestycji. Dalej organ podał, że ustawa o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych dopuszcza lokalizację stacji bazowych na terenach rolnych, natomiast z wynika z wyjaśnień inwestora na terenie R. brak jest łączności publicznej. W tej sytuacji opierając się, przede wszystkim, na art. 46 ust. 2 ustawy z 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych organ uznał, że przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie zostaną naruszone. Ponadto organ wskazał, że dokonując obecnie analizy zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu, nie stosowałaby ustanowionych w nim zakazów, a to z uwagi na nowe brzmienie art. 46 ust. 1a. Organ znaczył, że przedłożony w sprawie projekt budowalny zawiera niezbędne opinie, jest kompletny i zgodny z przepisami prawa, natomiast organ architektoniczno – budowlany nie jest uprawniony do ingerowania w zawartość merytoryczną projektu, gdyż związany jest przepisami p.b., która określa zasady jego działania.
W odwołaniu skarżąca zarzuciła organowi I instancji naruszenie:
1/ § 2 pkt 1 ust. 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z 9 listopada 2010 r. - przez ich błędną wykładnię, tj. przyjęcie, że sporna inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w konsekwencji czego zatwierdzony został projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę spornej inwestycji;
2/ § 2 pkt 1 ust. 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - przez nieprawidłowe przyjęcie, że ww. inwestycja nie wymagała przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, z uwagi na zbadanie wpływu pojedynczej anteny na środowisko, podczas gdy w przypadku inwestycji, które dotyczą grup anten o różnej mocy winna być uwzględniona kumulacja pól elektromagnetycznych w danym azymucie;
3/ art. 46 ust. 1 i 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U.2017.2062 t.j. z 2017.11.08) w zw. z § 3 ust. 18 lit. g Planu zagospodarowania przestrzennego dla części Gminy Andrychów w zakresie parceli położonych w miejscowości R. zatwierdzonym uchwałą nr XLVIII- 453-06 Rady Miejskiej w Andrychowie z 31 sierpnia 2006 r. zmienionego uchwałami Rady Miejskiej w Andrychowie nr: LII-403-10 z 26 września 2010 r., Nr XX1I1-197-12 z 31 maja 2012 r. oraz XXXIX-349-13 z 24 października 2013 r. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego - przez ich błędną wykładnię, tj. przyjęcie że na działce objętej pozwoleniem na budowę możliwe jest usytuowanie inwestycji innej niż infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu mimo, że obowiązujący dla przedmiotowej działki miejscowy plan dopuszcza jedynie budowę infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu, a ponadto wydanie pozwolenia na budowę przy bezpodstawnym przyjęciu, że inwestycja nie narusza postanowień miejscowego planu, a to bez dokonania jakiejkolwiek analizy postanowień tego aktu oraz przy założeniu, że zastosowanie ustawy o wspieraniu rozwoju uzasadnia w pełni wydanie Pozwolenia na budowę;
4/ art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 Ustawy o wspieraniu rozwoju w zw. z § 3 ust. 18 lit. g miejscowego planu - przez wydanie pozwolenia na budowę dla inwestycji o wysokości 55,45 metrów podczas gdy zgodnie z obowiązującymi przepisami w granicach spornego terenu dopuszcza się budowę obiektów i urządzeń związanych z telekomunikacją o nieznacznym oddziaływaniu tj. do wysokości 5 metrów;
5/ art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego - przez błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie skarżącej nie przysługuje status strony w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę, jako że należące do niej nieruchomości nie znajdują się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji co zostały ustalone jedynie w oparciu o dokumentację przedstawioną przez inwestora, podczas gdy z okoliczności wykazanych przez skarżącą wynika, że obszar oddziaływania obiektu może być dużo większy aniżeli ten wskazany w dokumentacji inwestycji;
6/ art. 149 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 1960, poz. 168 – dalej: k.p.a.) - przez nierozpoznanie sprawy co do istoty, a to z uwagi na brak przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego i oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na tych samych twierdzeniach co przy wydawaniu pozwolenia na budowę, mimo nieprawidłowości podnoszonych przez skarżącą;
7/ art. 7 w zw. z art. 77 oraz art. 80 k.p.a - przez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nierozważenie w sposób wyczerpujący zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym okoliczności wskazywanych przez skarżącą, w szczególności: niedostrzeżenie sprzeczności pomiędzy miejscowym planem a planowaną inwestycją w zakresie wysokości przedsięwzięcia; zignorowanie podnoszonych przez skarżącą twierdzeń w zakresie obowiązku kumulacji pól elektromagnetycznych planowanego przedsięwzięcia przy ustalaniu obszaru oddziaływania inwestycji oraz nie podjęcie przez organ nawet próby wyjaśnienia tych okoliczności i oparcie rozstrzygnięcie wyłącznie o ustalenia poczynione w ramach wydanego pozwolenia na budowę; brak dokonania jakichkolwiek ustaleń porównawczych (analizy) w zakresie zgodności planowanej Inwestycji z całościowymi postanowieniami miejscowego planu, przez ograniczenie się wyłącznie do lakonicznego i bezpodstawnego stwierdzenia, że planowana inwestycja tych postanowień miejscowego planu nie narusza;
8/ art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. przez nieprawidłowe uznanie, że nie zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania.
Wskazaną na wstępie decyzją z 16 listopada 2020 r. Wojewoda utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
Zdaniem Wojewody organ I instancji zasadnie odmówił – we wznowionym postępowaniu, uchylenia decyzji ostatecznej, nie zaistniała bowiem wskazana przez skarżącą przesłanka przysługiwania jej statusu strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę. Zdaniem Wojewody z uwagi na znaczną odległość nieruchomości skarżącej od planowanej stacji bazowej (odległości około 113 m od działki i około 235 m od budynku mieszkalnego zlokalizowanego na tej działce) oraz sposób rozmieszczenia anten emitujących promieniowanie elektromagnetyczne, nie może być mowy o jakimkolwiek ograniczeniu w zagospodarowaniu działki nr [...]. Obszar o ponadnormatywnym natężeniu pola elektromagnetycznego, wyznaczony w oparciu o ówcześnie obowiązujące, restrykcyjne przepisy, nie będzie występować nad działką skarżącej. Zatem nie potwierdziła się przesłanka, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Brak przesłanki dotyczącej przymiotu strony – w ocenie Wojewody, zamyka postępowanie wznowieniowe, co oznacza, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest uprawniony do badania - w ramach tego postępowania-zgodności inwestycji z przepisami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi.
Z uwagi na zawiłość przedmiotu sprawy Wojewoda wyjaśnił, że w kwalifikacji przedsięwzięcia nie analizuje się rzeczywistego rozkładu promieniowania elektromagnetycznego, lecz jedynie wektor osi głównej wiązki. Długość osi wiązki jest uzależniona tylko i wyłącznie od jednego parametru - równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny. Jako pojedynczą antenę należy natomiast rozumieć antenę, która może składać się z kilku systemów nadawczych (antena wielosystemowa) o różnym zysku energetycznym dla każdego z obsługiwanych pasm. W przypadkach gdy antena jest zbudowana z więcej niż jednego systemu nadawczego przyjmuje się sumę równoważnych mocy promieniowanych izotropowo systemów jako EIRP anteny. Przy czym moc promieniowaną izotropowo bada się wyłącznie w osi wiązki głównej promieniowania anteny stanowiącej półprostą, a nie obiekt przestrzenny stąd nie ma prawnych możliwości do rozważania czy w przypadku dwóch wielosystemowych anten, zawieszonych w niewielkiej odległości od siebie zachodzi zjawisko kumulacji. Wojewoda zaznaczył, że nawet w sytuacji ewentualnego "przecinania" się teoretycznych osi wiązek głównych promieniowania dwóch wielosystemowych anten, nie ma żadnych podstaw prawnych ani naukowych do sumowania mocy tych anten i określaniu - w oparciu o zsumowane wartości - zasięgu osi głównej wiązki promieniowania anteny.
Odnosząc się do wpływy pól elektromagnetycznych na życie i zdrowie ludzie Wojewoda wyjaśnił, że ograniczenia nałożone w Polsce na maksymalne poziomy pól elektromagnetycznych o częstotliwości radiowej, wytwarzanych przez instalacje radiokomunikacyjne, np. przez urządzenia stacji bazowych sieci komórkowych, co do wartości i sposobu wyznaczania, są aktualnie zbliżone do określonych w zaleceniu Rady Europy z 12 lipca 1999 r. w sprawie ograniczenia ekspozycji ludności w polach elektromagnetycznych (1999/519/EC) i przyjęte do bezpośredniego stosowania w wielu państwach członkowskich Unii Europejskiej.
Wojewoda zaznaczył, że zgodnie z przepisami prawa, przed uruchomieniem stacji oraz po każdej jej rekonfiguracji, mającej wpływ na wielkość emitowanego promieniowania, wykonuje się stosowne pomiary natężenia pól elektromagnetycznych w miejscach dostępnych dla ludzi, które potwierdzają deklarowane moce, a dokładniej ich nieprzekroczenie. Dodatkowo pomiary takie wykonywane są na wniosek zarządcy lub właściciela nieruchomości, na której nastąpiła zmiana zagospodarowania i w przypadku, gdy dopuszczalne wartości gęstości natężenia pola elektromagnetycznego są przekroczone w nowopowstałych miejscach dostępnych dla ludności, właściciel (zarządca) instalacji winien podjąć odpowiednie działania, aby sytuację zmienić.
W skardze na decyzję Wojewody skarżąca domagała się uchylenia decyzji organów obu instancji, podnosząc zarzuty tożsame z odwołaniem, a to naruszenia:
1. przepisów prawa materialnego, tj.:
1.1. § 2 pkt 1 ust. 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z 9 listopada 2010 r. poprzez ich błędną wykładnię przejawiającą się w przyjęciu, że sporna inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w konsekwencji czego zatwierdzony został projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę spółce Firma A
1.2. § 2 pkt 1 ust. 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2018.1202 t.j.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że inwestycja nie wymagała przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, a to z uwagi na zbadanie wpływu pojedynczej anteny na środowisko, podczas gdy w przypadku takich inwestycji, które dotyczą różnych grup anten o różnej mocy powinna zostać uwzględniona kumulacja pól elektromagnetycznych w danym azymucie, co w rezultacie skutkowałoby odmienną kwalifikacją spornego przedsięwzięcia;
1.3. art. 46 ust, 1 i 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w zw. z § 3 ust. 18 lit. g Planu zagospodarowania przestrzennego dla części Gminy Andrychów w zakresie parceli położonych w miejscowości R. zatwierdzonym Uchwałą nr XLVIIl- 453-06 Rady Miejskiej w Andrychowie z dnia 31 sierpnia 2006 r. ze zmianami w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez:
- ich błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, że na działce objętej Pozwoleniem na budowę możliwe jest usytuowanie inwestycji innej nże infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu pomimo, że obowiązujący dla przedmiotowej działki m.p.z.p. dopuszcza jedynie budowę infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu,
- niedostrzeżenie, że pozwolenie na budowę wydane zostało przy bezpodstawnym przyjęciu, że Inwestycja nie narusza postanowień m.p.z.p., a to bez dokonania jakiejkolwiek analizy postanowień tego aktu oraz przy założeniu, że zastosowanie Ustawy o wspieraniu rozwoju uzasadnia w pełni wydanie pozwolenia na budowę;
1.4. art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o wspieraniu rozwoju w zw. z § 3 ust. 18 lit. g m.p.z.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy decyzji I instancji, podczas gdy zgodnie z obowiązującymi przepisami w granicach spornego terenu dopuszcza się budowę obiektów i urządzeń związanych z telekomunikacją o nieznacznym oddziaływaniu tj. do wysokości 5 metrów, a pozwolenia na budowę wydano dla inwestycji o wysokości 55,45 metrów;
2. Przepisów postępowania, tj.:
2.1. art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy poprzez błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nie przysługuje skarżącej status strony, jako że należąca do niej nieruchomości nie znajdują się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji co zostały ustalone jedynie w oparciu o dokumentację przedstawioną przez inwestora, podczas gdy z okoliczności wykazanych przez skarżącą wynika, że obszar oddziaływania obiektu może być dużo większy aniżeli ten wskazany w dokumentacji inwestycji, w związku z czym należało skarżącej nadać status strony w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę;
2.2. art. 149 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez niedostrzeżenie, że organ I instancji nie sprostał obowiązkowi rozpoznania sprawy co do istoty, a to z uwagi na brak przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego w przedmiotowej sprawie i oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na tych samych twierdzeniach co przy wydawaniu pozwolenia na budowę, a to mimo nieprawidłowości podnoszonych przez skarżącą podczas gdy wznowienie postępowania w oparciu o podstawę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. zobowiązuje organ do ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego i dokonania jego oceny oraz wypowiedzenia się co do twierdzeń i zarzutów strony pozbawionej możliwości działania we wcześniejszym postępowaniu;
2.3. art. 7 w zw. z art. 77 oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i niedostrzeżenie, że organ I instancji nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nie rozważył w sposób wyczerpujący zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym okoliczności wskazywanych przez skarżącą w szczególności:
- w zakresie sprzeczności pomiędzy m.p.z.p. a planowaną inwestycją spółki P4 dotyczących wysokości przedsięwzięcia:
- dotyczących obowiązku kumulacji pól elektromagnetycznych planowanego przedsięwzięcia przy ustalaniu obszaru oddziaływania inwestycji;
2.4. art. 7 w zw. z art. 77 oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i niedostrzeżenie, że organ I instancji nie dokonał jakichkolwiek ustaleń porównawczych (analizy) w zakresie zgodności planowanej Inwestycji z całościowymi postanowieniami m.p.z.p., ograniczając się wyłącznie do lakonicznego i bezpodstawnego stwierdzenia, że planowana Inwestycja tych postanowień m.p.z.p. nie narusza;
2.5. art. 8 § 1 i 2 k.p.a. poprzez:
- oparcie rozstrzygnięcia o "szereg pozyskanych opinii i opracowań" bez powołania się na konkretne dokumenty i dowody mające świadczyć o zasadności wydania decyzji, podczas gdy organy administracji publicznej powinny prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej,
- wydanie decyzji odmiennej aniżeli w analogicznych sprawach rozstrzyganych przez Wojewodę (okoliczność wprost przyznana przez organ w treści wydanego rozstrzygnięcia), a to bez powołania się na jakąkolwiek uzasadnioną przyczynę dla odmiennego załatwienia niniejszej sprawy, podczas gdy bez uzasadnionej przyczyny organy administracji nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym;
2.6. art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez nieprawidłowe przyjęcia, że nie zaistniały w przedmiotowej sprawie przesłanki konieczne do wznowienia postępowania dotyczącego wydania pozwolenia na budowę.
2.7. art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w związku z przyjęciem, że skarżącej nie przysługuje status strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji i w związku z tym uznanie, że wskazana przez skarżącą przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie istniała.
Na podstawie tych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi rozwinięto opisane wyżej zarzuty.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi podtrzymując w całości stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Sąd rozpoznał sprawę i wydał wyrok na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID -19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r. poz. 374 ze zm.). Zgodnie z przywołanym przepisem, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Na podstawie powołanego przepisu Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarządzeniem skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Przedmiotem skargi była decyzja wydana w wyniku wznowienia postępowania, tj. w trybie nadzwyczajnym, który uregulowany został w przepisach art. 145-152 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie Dz. U. 2020 r. poz. 256, dalej: k.p.a.
Wznowienie postępowania jest instytucją stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. Istotą wznowienia postępowania jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną w sytuacji, gdy postępowanie prowadzące do jej wydania dotknięte było co najmniej jedną z kwalifikowanych wad spośród wyliczonych wyczerpująco w art. 145, 145a, art. 145aa, art. 145b k.p.a. (zob. B. Adamiak, komentarz do art. 145, teza 1, w: B. Adamiak, J. Borkowski, "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Legalis 2021).
Zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:
1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe;
2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa;
3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27;
4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu;
5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję;
6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu;
7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2);
8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.
W wyniku wznowienia postępowania, zgodnie z art. 151 § 1 k.p.a. może zostać wydana decyzja, którą organ: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (§ 2). Dostrzec należy również, że postępowanie wznowione może się zakończyć decyzją o umorzeniu postępowania wydaną na podstawie art. 105 § 1 lub 2 k.p.a.
Przepisy dotyczące wznowienia postępowania dzielą to postępowanie na dwa zasadnicze etapy. Pierwszy etap obejmuje badanie dopuszczalności wznowienia postępowania, tj. formalnych przesłanek wznowienia. Obejmuje ono ustalenie, czy sprawa została zakończona decyzją ostateczną (art. 145 § 1 ab initio k.p.a.), jak też to, czy nie istnieje przepis szczególny wyłączający dopuszczalność wznowienia postępowania. Na tym etapie, jeśli postępowanie inicjuje wniosek, organ bada również: legitymację składającego podanie (art. 147 k.p.a.), zachowanie terminu do złożenia podania (art. 148 k.p.a.), a nadto, czy wnioskodawca wskazał w podaniu okoliczności odpowiadającej przyczynie wznowienia postępowania. Etap ten kończy - w przypadku ustalenia, że którakolwiek z przesłanek formalnych nie została spełniona – postanowienie o odmowie wznowienia, na które służy zażalenie (art. 149 § 3 i 4 k.p.a.).
Jeśli okoliczności powyższe zostały pozytywnie zweryfikowane, organ wydaje na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. postanowienie o wznowieniu postępowania, które otwiera drugi – merytoryczny - etap postępowania, w którym organ przeprowadza postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Na postanowienie o wznowieniu postępowania zażalenie nie przysługuje, wobec czego, jego wadliwość może być kwestionowana na dalszym etapie postępowania. W przypadku wznowienia postępowania, jeśli nie zostały spełnione wyżej opisane wymogi formalne, postępowanie podlega umorzeniu (por. wyrok NSA z 18 lutego 2011 r., II OSK 176/10, orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok WSA w Bydgoszczy z 21 czerwca 2011 r., II SA/Bd 464/11, LEX nr 1085635; E. Klat-Górska, L. Klat-Wertelecka, "Odmowa wznowienia postępowania administracyjnego", Samorząd Terytorialny 2006, nr 7-8, s. 121).
Dostrzec należy, że w orzecznictwie sądowym nie ma jednolitości stanowiska co do tego, w jakim momencie bada się legitymację do wznowienia postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu). Według jednego stanowiska, zbadanie, czy wnioskodawcy przysługuje legitymacja do żądania wznowienia postępowania, wymagane jest w każdym przypadku, na pierwszym, formalnym etapie postępowania, niezależnie od rodzaju przywołanej przesłanki wznowienia. Wobec tego, w przypadku negatywnej weryfikacji legitymacji strony wydaje się postanowienie o odmowie wznowienia postępowania, w przypadku pozytywnej weryfikacji – wznawia się postępowanie, a następnie, we wznowionym postępowaniu bada się, czy podmiot już uznany przez organ za stronę ponosi winę co do braku jego udziału w innym zakończonym ostateczną decyzją postępowaniu. W przypadku wykazania, już po wznowieniu postępowania, że wnioskodawca nie był legitymowany do żądania wznowienia postępowania, postępowanie należy umorzyć. Według drugiego stanowiska, w przypadku wskazania w podaniu o wznowienie postępowania przyczyny wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. organ nie bada od razu, czy podmiot domagający się wznowienia postępowania ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, ale ustaleń i ocen w tym zakresie może dokonywać dopiero po wznowieniu postępowania (art. 149 § 2 k.p.a.). Stanowisko pośrednie zostało zawarte w tezach wyroku NSA z 20 sierpnia 2010 r. (II OSK 1332/09, LEX nr 737704): "Co do zasady, w sytuacji gdy wniosek o wznowienie opiera się o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i zawiera stwierdzenie, że składający to podanie podmiot uważa, iż przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu, w którym został pominięty, to weryfikacja tych twierdzeń następuje w następnej fazie postępowania prowadzonej po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Nie oznacza to jednak, iż w każdym przypadku koniecznym jest wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania i przeprowadzenie postępowania w tym zakresie. Jeżeli bowiem w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego w sposób ewidentny, nie budzący żadnej wątpliwości wynika, że wniosek składa podmiot niebędący stroną, organ wydaje na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. decyzję (obecnie postanowienie) o odmowie wznowienia postępowania". Sąd orzekający w niniejszej sprawie stanowisko to podziela.
W przedmiotowej sprawie organy obu instancji pozytywnie zweryfikowały formalne przesłanki wznowienia postępowania, w tym co do istnienia decyzji ostatecznej, której dotyczy wniosek, wskazania przez wnioskodawczynię przyczyny wznowienia, i zachowania terenu. Sąd nie znajduje podstaw do zakwestionowania ustaleń w tym zakresie. Natomiast co do statusu strony organy przyjęły w niniejszej sprawie koncepcję, w myśl której w razie powołania się przez wnioskodawcę na przyczynę wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. zbadanie i rozstrzygnięcie o legitymacji procesowej wnioskodawcy powinno nastąpić w toku postępowania wznowionego. Okoliczności sprawy, zdaniem Sądu, uzasadniały to stanowisko.
Kluczowym więc dla rozstrzygnięcia sprawy było zbadanie, czy skarżącej D. P. przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną.
W świetle przepisów obowiązujących w dacie wydania decyzji ostatecznej, której dotyczy wniosek o wznowienie postępowania (a te przepisy są istotne dla oceny jej zgodności z prawem) krąg stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę należało ustalać na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 – Prawo budowlane (obecnie t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333, dalej: p.b.). W brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji stanowił on, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływania obiektu definiuje art. 3 pkt 20 p.b., który w dacie wydania zaskarżonej decyzji stanowił, że jest to "teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu". Związany jest z tym wymóg z art. 34 ust. 5 pkt 5 p.b. określenia w projekcie budowlanym informacji o obszarze oddziaływania obiektu. Zaznaczenia wymaga, że organy orzekające nie są związane obszarem oddziaływania obiektu wyznaczonym przez projektanta w projekcie budowlanym. Odróżnić bowiem należy obowiązek projektanta od obowiązku organu administracji architektoniczno-budowlanej w zakresie wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu. Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, rozumianego jako określenie kręgu stron postępowania, a także ustalenie obszaru oddziaływania obiektu, należy tylko i wyłącznie do organu administracji architektoniczno-budowlanej prowadzącego postępowanie.
W orzecznictwie sądowym wskazuje się ponadto, że przymiot strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę nie jest zależny od tego, czy oddziaływanie zamierzonej inwestycji na nieruchomości sąsiednie przekracza ustalone w tym względzie normy, lecz z samego faktu oddziaływania na przestrzeń objętą prawem do nieruchomości sąsiednich. Obszar oddziaływania obiektu nie może być zatem utożsamiany tylko i wyłącznie z brakiem zachowania przez inwestora wymogów określonych przepisami techniczno-budowlanymi czy z zakresu ochrony środowiska. Warto w tym miejscu zacytować pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawiony w wyroku z dnia 21 listopada 2019 r.(sygn. II OSK 158/18, LEX nr 2783379), który skład rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela, że "już tylko potencjalna możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie jest wystarczającą przesłanką do uzyskania przymiotu strony w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Sam fakt, że przy realizacji konkretnej inwestycji w odniesieniu do danej nieruchomości konieczne jest sprawdzenie (...), czy nieruchomość znajduje się w zasięgu pola elektromagnetycznego emitowanego przez stację bazową telefonii komórkowej i (...) czy na tym obszarze nie został przekroczony dopuszczalny poziom oddziaływania pola elektromagnetycznego, sprawia, że taka nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, w stosunku do której okoliczności te podlegają sprawdzeniu" (podobnie np. wyroki NSA z 24 stycznia 2019 r., II OSK 514/17; z 27 kwietnia 2018 r., II OSK 2751/17)".
Stosownie do § 13a obowiązującego w dacie wydania decyzji ostatecznej rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U.2018 poz.1935) informacja o obszarze oddziaływania obiektu powinna zawierać wskazanie przepisów prawa, w oparciu o które dokonano określenia obszaru oddziaływania obiektu oraz zasięg obszaru oddziaływania obiektu przedstawiony w formie opisowej lub graficznej albo informację, że obszar oddziaływania obiektu mieści się w całości na działce lub działkach, na których został zaprojektowany.
W przedmiotowej sprawie konieczne było przede wszystkim zweryfikowania oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej związane z emitowaniem przez urządzenia na niej zamieszczone, promieniowania elektromagnetycznego.
Stosownie do art. 3 pkt 11 art. 121 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania kwestionowanej decyzji (Dz.U. 2018 r., poz. 799; dalej: p.o.ś.) przez oddziaływanie na środowisko rozumie się również oddziaływanie na zdrowie ludzi. Stosownie do art. 121 p.o.ś. ochrona przed polami elektromagnetycznymi polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu środowiska poprzez utrzymanie poziomów pól elektromagnetycznych poniżej dopuszczalnych lub co najmniej na tych poziomach oraz zmniejszaniu poziomów pól elektromagnetycznych co najmniej do dopuszczalnych, gdy nie są one dotrzymane. Na podstawie upoważnienia zawartego w art. 122 p.o.ś. Minister Środowiska wydał rozporządzenie z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. W tabeli 2 rozporządzenia "Zakres częstotliwości pól elektromagnetycznych, dla których określa się parametry fizyczne charakteryzujące oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko, dla miejsc dostępnych dla ludności oraz dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych, charakteryzowane przez dopuszczalne wartości parametrów fizycznych, dla miejsc dostępnych dla ludności" określono m.in., że dla częstotliwości od 300 MHz do 300 GHz dopuszczalna składowa elektryczna wynosi 7 V/m, a dopuszczalna gęstość mocy - 0,1 W/m2.
Analiza okoliczności sprawy w tym kontekście prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały przedwcześnie, bez należytego wyjaśnienia, czy skarżącej przysługiwał przymiot strony w postępowaniu, którego dotyczył wniosek o wznowienie. Ustalenia faktyczne organy w całości oparły na informacjach, twierdzeniach i ocenach przedstawionych w projekcie budowlanym oraz kwalifikacji przedsięwzięcia. Nie przeprowadziły własnej analizy przedłożonych materiałów.
Zauważyć należy, że w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją Starosty Wadowickiego z dnia 12 października 2018 r. znak: [...] projektant – jako analizowane przepisy odrębne – wymienił jedynie rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U.2003.192.1883). Nadto, odwołując się do § 8 ust. 3 pkt 2) rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego podał, że projektowana stacja bazowa nie powoduje uciążliwości, a w otoczeniu planowanego obiektu nie występuje obszar ograniczonego użytkowania. Uciążliwości tych jednak nie sprecyzował. Również organ I instancji nie wyjaśnił, na podstawie jakich przepisów odrębnych określił obszar oddziaływania inwestycji. Stwierdzenie, że "rozpatrując wniosek o pozwolenie na budowę ustalono obszar odziaływania obiektu, t j. teren w otoczeniu projektowanej inwestycji uwzględniając przepisy odrębne wprowadzające związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu" jest niewystarczające. Z kolejnego zdania uzasadnienia wynika, że został on wyznaczony zgodnie z przewidywanym sumarycznym obszarem występowania pola elektromagnetycznego o poziomach wyższych niż 0,1 W/m2, określonych zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. Można się zatem tylko domyślać, że przepisy tego właśnie rozporządzenia uznane zostały za przepisy odrębne w rozumieniu art. 3 pkt 20 prawa budowlanego.
Dostrzec trzeba również, że "Kwalifikacja przedsięwzięcia" stanowi dokument, na podstawie, którego określa się, czy dana inwestycja mieści się w zamkniętym katalogu przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco lub mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i tym samym czy wymagane jest przeprowadzenie postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jej wynik może mieć znaczenie w ustaleniu właściwego kręgu stron postępowania.
W kwalifikacji środowiskowej przedmiotowego przedsięwzięcia, dokonanej na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w tabeli 1 (str.20) podano parametry trzech segmentów antenowych umieszczonych w jednym azymucie:
1) dla anteny ADU4518R7, o wysokości zawieszenia 53 m, pracującej w paśmie 900 - 1800 mHz, EIRP wynosi 1699 W, a rozpatrywany przedział kwalifikacji określono jako większe lub równe 70 m,
2) dla anteny A704516R0, o wysokości zawieszenia 53,1 m, pracującej w paśmie 800 mHz, EIRP wynosi 710 W, a rozpatrywany przedział kwalifikacji określono jako większe lub równe 40 m,
3) dla anteny A704516R0, o wysokości zawieszenia 53,1 m, pracującej w paśmie 800 mHz, EIRP wynosi 710 W, a rozpatrywany przedział kwalifikacji określono jako większe lub równe 40 m.
Z powyższego wynika więc, stosownie do § 3 ust.1 pkt 8 lit. d rozporządzenia, że projektant uznał, że skoro dla projektowanej instalacji wyznaczona dla pojedynczej anteny ADU4518R7 równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi 1699 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przedsięwzięcie nie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. To samo odnosi się do anteny A704516R0. Skoro wyznaczona dla pojedynczej anteny A704516R0 równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi 710 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przedsięwzięcie nie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (lit.c). Projektant zastrzegł przy tym, że przepisy rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. wskazują jedynie równoważną moc promieniowaną izotropowo dla konkretnej anteny, nie odnosząc się do kształtowanego w jej otoczeniu natężenia pola elektromagnetycznego. Organy w całości zaakceptowały te kwalifikację.
Jeszcze raz podkreślić należy, że ustalenie obszaru oddziaływania obiektu, pozwalającego na określenie stron postępowania, należy tylko i wyłącznie do organu administracji architektoniczno-budowlanej prowadzącego postępowanie. Ustalenia w tej kwestii powinny opierać się na pełnym, zrozumiałym oraz wszechstronnie rozważonym materiale dowodowym. O przedstawionych przez inwestora materiałach, a to kwalifikacji przedsięwzięcia i analizie rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej powiedzieć tego nie można. Wobec wysokiego stopnia skomplikowania analizowanych zagadnień, rzeczą organu było wezwanie projektanta o wyjaśnienia i dopilnowanie, by były one przedstawione w sposób zrozumiały dla stron postępowania, organów oraz sądu.
W opracowaniu zatytułowanym "Analiza rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej" w tabeli 2. określono zysk energetyczny każdej z anten. Nie wiadomo jednakże, czy podane wartości uwzględniają tolerancję zysku w oparciu specyfikację producenta, ponieważ inwestor jej nie przedstawił. Nie podano liczby nośnych oraz mocy maksymalnej nadajników. Nie wiadomo również jak policzono wartości tłumienia toru antenowego. Nie przedstawiono też specyfikacji urządzeń sterujących anteny sektorowe, ani danych o mocy wyjściowej. Ani w tym opracowaniu, ani w całym projekcie budowlanym nie podano z jakim pochyleniem będą pracować anteny. Wadliwie przedstawiono zakresy PEM jedynie o poziomach wyższych niż 0,1 W/m2, co wskazuje na jakiej wysokości i na jakim obszarze nad poziomem gruntu dojdzie do przekroczenia dopuszczalnych norm promieniowania elektromagnetycznego emitowanego przez projektowaną stację bazową. Zauważyć jednak należy, że z dokumentu tego nie wynika, czy nieruchomość skarżącej położona jest na terenie objętym promieniowaniem elektromagnetycznym.
Tymczasem, jak już wyżej wskazano, już tylko potencjalna możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie, a nie wyłącznie przekroczenie dopuszczalnych poziomów natężenia pola jest wystarczającą przesłanką do uzyskania przymiotu strony w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Odmowa przyznania skarżącej statusu strony mogła zatem nastąpić tylko w razie ustalenia braku oddziaływania inwestycji objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę na nieruchomość, do której skarżąca ma tytuł prawny.
Zauważyć należy ponadto, że "Kwalifikacja przedsięwzięcia" powinna bazować na danych poszczególnych anten zgodnie z informacjami uzyskanymi od producenta anten oraz na założeniach operatora. W aktach sprawy brak jest tych danych. Projektant wskazał jedynie, że obliczenia i rysunki wykonano przy wykorzystaniu parametrów technicznych urządzeń zgodnie z kartami katalogowymi producentów. Tak więc organom orzekającym zarzucić należy naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 oraz art. 80 k.p.a.
Sąd nie wypowiada się co do prawidłowości zastosowania przez organy przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 46 ust. 1 i 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w zw. z § 3 ust. 18 lit. g planu zagospodarowania przestrzennego dla części Gminy Andrychów w zakresie parceli położonych w miejscowości R., art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego w zw. z art 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o wspieraniu rozwoju w zw. z § 3 ust. 18 lit. g m.p.z.p. Ocena zastosowania przepisów prawa materialnego będzie możliwa dopiero po prawidłowym i wyczerpującym ustaleniu stanu faktycznego sprawy.
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy rzeczą organów będzie zastosowanie się do wskazań Sądu. Jeśli organ przesądzi, że skarżącej przysługiwał przymiot strony w postępowaniu o pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej Firma A w R. dokona analizy zgodności tej inwestycji z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Wobec powyższego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. oraz art.135 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie I sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.