II SA/RZ 1921/23

II SA/Rz 1921/23 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2024-03-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-11-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Jerzy Solarski /przewodniczący/
Magdalena Józefczyk
Maria Mikolik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2023 poz 775
art. 145 § 1 pkt 4
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2021 poz 2351
art 3 pkt. 20, art 5 ust. 1 pkt. 9, art. 28 ust. 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2022 poz 1225
§ 314
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Maria Mikolik /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 marca 2024 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 2 października 2023 r. nr I-III.7721.1.13.2023 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji udzielającej pozwolenia na budowę stacji bazowej I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 2 marca 2023 r. nr AR.6740.52.49.2021.GR52; II. zasądza od Wojewody Podkarpackiego na rzecz skarżącego P. K. kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
II SA/Rz 1921/23
UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją z 2 października 2023r. nr I-III.7721.1.13.2023 Wojewoda Podkarpacki, po rozpatrzeniu odwołania P. K., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z 2 marca 2023 r. nr AR.6740.52.49.2021GR52 odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji, udzielającej pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej.
Jak wynika z akt sprawy, we wniosku z 17 listopada 2022r. P. K. zwrócił się do Prezydenta Miasta [...] o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta [...] z [...] grudnia 2021 r. nr [...], udzielającą dla A. S.A. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej [...] na dz. nr ewid. [...] Obr. [...] przy ul. [...] w [...]. We wniosku o wznowienie postępowania P. K. wskazał na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej: k.p.a.).
Prezydent Miasta [...], po rozpoznaniu ww. wniosku, postanowieniem z [...] stycznia 2023 r. nr [...] wznowił postępowanie zakończone ww. decyzją Prezydenta Miasta [...] z [...] grudnia 2021 r. nr [...]. Następnie decyzją z 2 marca 2023 r. organ I instancji, działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. odmówił uchylenia ww. decyzji o pozwoleniu na budowę uznając, że Wnioskodawca nie jest stroną postępowania, zakończonego www. decyzją ostateczną.
Od powyższej decyzji P. K. wniósł odwołanie zarzucając naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. m.in.[pic]
- art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy mających istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie oraz wybiórczą ocenę materiału dowodowego i dokonanie ustaleń sprzecznych ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym w szczególności poprzez :
- błędne i nieuzasadnione przyjęcie, iż wnioskodawca nie jest stroną postępowania w sprawie ww. pozwolenia na budowę, w sytuacji, gdy działka nr [...] znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji;
- zaniechanie dokonania oceny i poddania jakiejkolwiek analizie okoliczności powołanych przez Wnioskodawcę, uzasadniających uznanie go za stronę postępowania, z uwagi na fakt, iż przedmiotowa inwestycja wprowadza istotne ograniczenia w możliwości zabudowania nieruchomości Skarżącego;
- błędne przyjęcie, iż z faktu, że od 4 czerwca 2022 r. przedsięwzięcia takie jak stacje bazowe telefonii komórkowej nie są już przedmiotem oceny z punktu widzenia ich oddziaływania na środowisko wynika, że Wnioskodawcy nie przysługuje przymiot strony postępowania;
- zaniechanie dokonania weryfikacji prawidłowości wyznaczonego przez inwestora w dokumentacji projektowej obszaru oddziaływania, w szczególności zaniechanie zbadania, czy obszar oddziaływania obiektu wykracza poza teren inwestycji pomimo podnoszonych przez Skarżącego zastrzeżeń;
-nieuprawnione odniesienie się przez organ I instancji do przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w brzmieniu obowiązującym obecnie, a zatem z pominięciem stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania ww. decyzji o pozwoleniu na budowę;
- art. 28 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez błędne zastosowanie i nieuzasadnioną odmowę uznania Wnioskodawcy za stronę postępowania w sprawie pozwolenia na budowę ww. inwestycji;
- art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. poprzez nieuzasadnioną odmowę uchylenia decyzji dotychczasowej w wyniku błędnego stwierdzenia, iż Wnioskodawcy nie przysługuje przymiot strony w sprawie pozwolenia na budowę;
- art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób dostateczny podstawy faktycznej i prawnej zaskarżonej decyzji.
W oparciu o ww. zarzuty P. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Wojewoda Podkarpacki, opisaną na wstępie decyzja z 2 października 2023r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.
W uzasadnieniu stwierdził, że analiza akt sprawy zakończonej decyzją Prezydenta Miasta [...] z [...] grudnia 2021 r. Nr [...] wykazała, iż Wnioskodawca nie posiada indywidualnego interesu prawnego w ww. postępowaniu, bowiem działka nr ewid. [...] stanowiąca własność Odwołującego nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Wojewoda wskazał, że z analizy projektu budowlanego ww. inwestycji wynika, iż planowana stacja bazowa telefonii komórkowej składa się m.in. z wieży kratowej o całkowitej wysokości 30,50 m, na której zamontowanych zostanie 6 anten sektorowych na trzech azymutach 1100, 2200 i 3400 (na każdym azymucie zainstalowane będą 2 anteny sektorowe) oraz 1 antena radioliniowa, zawieszona na azymucie 153 0. Powołując się na ustalenia, zawarte w projekcie zagospodarowania terenu wskazano, że zasięg oddziaływania obiektu w rzucie poziomym znajdować się będzie nad powierzchnią działki nr ew. [...] i [...]. Ponadto z analizy środowiskowej sporządzonej dla projektowanej inwestycji wynika, że maksymalny zasięg występowania strefy o gęstości mocy pola elektromagnetycznego przekraczającego dopuszczalną wartość (przy pochyleniu 3 0 i 20) wynosi dla projektowanych anten o sektorowych na azymutach: 1100, 2200, 3400 10,30m na wysokości od 27,70 m do 28,20 m nad terenem. Wojewoda stwierdził, że z analizy rysunku Projektu zagospodarowania terenu wynika, że działka nr ewid. [...] stanowiąca własność P. K. nie sąsiaduje bezpośrednio z terenem inwestycji. Odległość projektowanej na działce nr ewid. [...] stacji bazowej od granicy działki nr ewid. [...] wynosi ok. 23 m, co pozwala stwierdzić, że działka Skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji.
Wojewoda wskazał również na ustalenia zawarte w "Kwalifikacji przedsięwzięcia" dla projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej z których wynika, że dla przedstawionej konfiguracji anten sektorowych o mocach 1125 W, 2129 W, 3829 W i 3874 W na azymutach 110 0 , 2200 i 3400 (na każdym azymucie 2 anteny sektorowe) i maksymalnym pochyleniu osi głównych wiązek anten wynoszącym 30 w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anten nie występują miejsca dostępne dla ludności.
Mając powyższe na względzie Wojewoda stwierdził, że Odwołującemu nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Zasadnie zatem organ I instancji uznał, iż nie zaistniała przesłanka wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., dlatego zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. prawidłowo odmówiono uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] grudnia 2021 r. nr [...].
P. K. wniósł skargę na decyzję Wojewody Podkarpackiego z 2 października 2023 r. Il-III.7721.1.13.20231, zarzucając wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy mających istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie oraz wybiórczą ocenę materiału dowodowego i dokonanie ustaleń sprzecznych ze zgromadzonym w sprawie materiałem , w szczególności poprzez:
a) błędne i nieuzasadnione przyjęcie, że Wnioskodawca nie jest stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę zakończonego ostateczną decyzją nr [...] w sytuacji gdy w rzeczywistości nieruchomość Wnioskodawcy stanowiąca działkę nr [...] znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, na budowę którego udzielono ww. pozwolenia na budowę;
b) bezpodstawne ograniczenie się przy ocenie ustalenia obszaru oddziaływania obiektu objętego ww. pozwoleniem na budowę, wyłącznie do wyliczeń odnoszących się do parametrów pojedynczych anten, pomijając całkowicie możliwość ewentualnej kumulacji w odniesieniu do całego przedsięwzięcia obejmującego 6 anten przyjmując przedłożoną przez Inwestora w tym zakresie dokumentację za prawidłową, do czego doszło w następstwie ograniczenia się do uwzględnienia okoliczności mających wyłącznie wpływ na kwalifikację przedsięwzięcia w zakresie wymogu uzyskania decyzji środowiskowej;
c) pominięcie faktu, że z dokumentacji projektowej opracowanej dla objętej pozwoleniem [pic]na budowę inwestycji wynika, że w niezbędnych na potrzeby realizacji przedsięwzięcia obliczeniach brano pod uwagę również nieruchomość Skarżącego (na co wskazuje oznaczony przebieg głównej osi wiązek promieniowania Anten A3 i A4 - Azymut 2200 i rozpatrywanej długości wektora tej osi (150 i 200 m), co potwierdza, że nieruchomość Skarżącego znajduje się w obszarze oddziaływania ww. inwestycji, skoro była przedmiotem analiz i obliczeń w toku prac projektowych i rozwiązań podlegających weryfikacji na etapie udzielenia pozwolenia na budowę i tym samym uzasadnia przyznanie Skarżącemu statusu strony w tym postępowaniu;
d) błędne przyjęcie, że z faktu iż przedsięwzięcia takie jak stacje bazowe telefonii komórkowej nie są już przedmiotem oceny z punktu widzenia ich oddziaływania na środowisko w ramach postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wynika, że Skarżącemu nie przysługuje status strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę;
e) zaniechanie dokonania szczegółowej i wyczerpującej weryfikacji prawidłowości wyznaczonego przez Inwestora w dokumentacji projektowej obszaru oddziaływania [pic]obiektu objętego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta [...] nr [...] w szczególności zaniechanie szczegółowego zbadania czy obszar oddziaływania obiektu wykracza poza teren inwestycji pomimo podnoszonych przez Skarżącego zastrzeżeń, które były konkretne i szczegółowe i dotyczyły okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia istoty sprawy;
f) zaniechanie dokonania oceny i poddania szczegółowej analizie wszystkich okoliczności powoływanych przez Wnioskodawcę we wniosku o wznowienie postępowania, uzasadniających uznanie go za stronę postępowania z uwagi na fakt, że stanowiąca jego własność nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania objętej ww. pozwoleniem na budowę inwestycji, wprowadza bowiem istotne ograniczenia w możliwości jej zabudowania związane w szczególności z ograniczeniem wysokości zabudowy planowanej przez Wnioskodawcę na terenie jego nieruchomości, przez co w wyniku realizacji na działce nr [...] stacji bazowej telefonii cyfrowej zabudowanie nieruchomości Wnioskodawcy zgodnie z jego zamierzeniami jest niemożliwe;
g) nieuprawnione przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia przepisów i okoliczności mających wpływa na kwalifikację inwestycji w zakresie wymogu uzyskania decyzji środowiskowej (w szczególności odnośnie ustalenia równoważnej mocy promieniowanej izotropowo dla anten) jako warunki oceny czy Skarżącemu przysługuje status strony postępowania w sprawie ww. pozwolenia na budowę w sytuacji gdy inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej i okoliczności te nie mają wpływu na przyznanie przymiotu strony w postępowaniu w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę i w efekcie bezprawne przyjęcie, że na tej podstawie obszar oddziaływania obiektu ogranicza się do terenu inwestycji;
h) bezpodstawne powołanie się na fakt, że nieruchomość Skarżącego nie sąsiaduje bezpośrednio z terenem inwestycji jako podstawy przyjęcia, że Skarżącemu nie przysługuje status strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę w sytuacji gdy bezpośrednie sąsiedztwo z terenem inwestycji nie jest warunkiem uznania za stronę takiego postępowania i w konsekwencji błędne przyjęcie, że brak jest podstaw do uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] w wyniku wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę;
2) art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane, poprzez błędne zastosowanie i nieuzasadnioną odmowę uznania Wnioskodawcy za stronę postępowania w sprawie pozwolenia na budowę w sytuacji gdy Wnioskodawca jest właścicielem nieruchomości, która znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu objętego ww. decyzją, z uwagi na ograniczenia w możliwości zabudowy jego nieruchomości wynikające z faktu realizacji obiektu objętego ww. pozwoleniem na budowę;
3) art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez nieuzasadnioną odmowę uchylenia decyzji dotychczasowej w wyniku błędnego stwierdzenia, że Wnioskodawcy nie przysługuje status strony w sprawie pozwolenia na budowę i w efekcie bezpodstawne zastosowanie w niniejszej sprawie w sytuacji, gdy ustalenia Organów i zgromadzony materiał dowodowy nie uzasadniały takiego rozstrzygnięcia, jak również zaniechanie wbrew treści art. 149 § 2 k.p.a. przeprowadzenia w wyniku wznowienia postępowania i dokonania szczegółowych ustaleń w przedmiocie rozstrzygnięcia istoty sprawy;
4) art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób dostateczny podstawy faktycznej i prawnej zaskarżonej decyzji, w szczególności poprzez zaniechanie szczegółowego i konkretnego odniesienia się do wszystkich podnoszonych przez Skarżącego zastrzeżeń w odniesieniu do ograniczenia możliwości zabudowy jego nieruchomości wskutek realizacji inwestycji objętej pozwoleniem na budowę, w szczególności co do wysokości potencjalnej zabudowy w związku z obowiązującymi wymaganiami w zakresie warunków technicznych obiektów budowlanych;
5) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie w niniejszej sprawie polegające na nieuzasadnionym utrzymaniu w mocy decyzji Organu I instancji w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie to narusza obowiązujące prawo.
W oparciu o powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] z 2 marca 2023 r. w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z [...] grudnia 2021 r., zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania oraz o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym.
W uzasadnieniu Skarżący podkreślił, że jego nieruchomość, stanowiąca działkę nr [...] jest usytuowana w odległości ok. 20m od objętego pozwoleniem obiektu. Przebiega przez nią główna oś wiązek na azymucie 2200. Znajduje się więc w obszarze oddziaływania omawianej inwestycji, wprowadza bowiem istotne ograniczenia w możliwości jej zabudowania. Wnioskodawca zaplanował na działce nr [...] m. in. budowę obiektu budowlanego, na którym zamontuje antenową konstrukcję wsporczą, w tym maszt antenowy i wysokość zaprojektowanej zabudowy przekracza 30m. Tymczasem, ze względu na lokalizację obiektu na działce nr [...], zabudowanie nieruchomości Wnioskodawcy zgodnie z jego zamierzeniami jest niemożliwe. Niewątpliwie bowiem, budowa stacji bazowej telefonii cyfrowej na działce nr [...] ogranicza możliwość zabudowy na działce nr [...], w szczególności w odniesieniu do wysokości planowanej zabudowy. Wiązka ww. anten A3 i A4 w pasmach o częstotliwości wynoszącej 900MHz, 1800MHz i 2100MHz (a w najbliższej perspektywie 5G z pewnością 700MHz, 3,6GHz i 26GHz) przecina się bowiem na określonej wysokości z planowanym na działce nr [...] (tj. na azymucie 220 0) obiektem mieszkalnym/budowlanym, na obszarze, który tym samym spełnia kryteria uznania go za miejsce dostępne dla ludności. Skarżący podniósł więc, że oddziaływanie ww. anten dotyka bezpośrednio sfery jego praw i obowiązków jako właściciela działki nr [...]. Niewątpliwie stosownie do art. 143 k.c. własność gruntu rozciąga się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnią. Zatem niezależnie od tego, na jakiej wysokości anteny stacji bazowej zostaną umieszczone, oddziaływanie danej inwestycji może rozciągać się także na grunt sąsiedni. Tym samym, w okolicznościach niniejszej sprawy bezprawne było przyjęcie, że obszar oddziaływania obiektu ogranicza się do terenu inwestycji bowiem w rzeczywistości nieruchomość Wnioskodawcy (działka nr [...]) znajduje się w obszarze oddziaływania objętej pozwoleniem na budowę na działce nr [...] stacji bazowej telefonii komórkowej.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Podkarpacki wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022r., poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję lub postanowienie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: P.p.s.a.).
Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji wskazać należy, że Sąd nie podzielił oceny Wojewody oraz Prezydenta Miasta [...] co do braku zaistnienia przesłanki wznowieniowej, określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.
Organy uznały, że Skarżący jako właściciel działki nr [...] nie ma przymiotu strony bowiem działka ta nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Wojewoda powyższe uzasadniał tym (powołując się na ustalenia wynikające z projektu zagospodarowania terenu, analizy środowiskowej oraz kwalifikacji przedsięwzięcia), że zasięg ponadnormatywnego pola elektromagnetycznego znajdować się będzie nad powierzchnią działki nr [...] i [...]. Mając na uwadze odległość stacji bazowej od granicy działki nr [...] Wojewoda stwierdził, że działka Skarżącego nie znajduje się w obszarze odziaływania spornej inwestycji. Ponadto dla przedstawionych konfiguracji anten sektorowych na podanych azymutach i przy maksymalnym pochyleniu osi głównych wiązek anten w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anten nie występują miejsca dostępne dla ludności. Wojewoda uznał, że obszar oddziaływania planowanej inwestycji obejmuje obszar w jakim poziom pól elektromagnetycznych na dowolnej wysokości przekracza dopuszczalny poziom określony w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019, poz. 2448),
Odnosząc się do tak przedstawionego stanowiska Wojewody, jak również zbieżnego z nim stanowiska organu I instancji wskazać należy, że ustawodawca w odniesieniu do postępowań w sprawach o pozwolenie na budowę zawęził pojęcie strony. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351, dalej: P.b.), stronami w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W myśl art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym od 19 września 2020 r., przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu.
Sąd podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych, że do obszaru oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 P.b. zalicza się także teren, na którym uciążliwości związane z przedsięwzięciem mieszczą się granicach dopuszczalnych, określonych przez przepisy prawa. Przymiot strony zgodnie z art. 28 ust. 2 P.b. nie jest bowiem zależny od tego, czy oddziaływanie zamierzonej inwestycji na nieruchomości sąsiednie przekracza w tym względzie normy, lecz wynika też z samego faktu oddziaływania na przestrzeń objętą prawem do nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2019 r., sygn. II OSK 848/17, wszystkie powołane orzeczenia dostępne w bazie CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dokonując oceny, czy nieruchomości znajdują się w obszarze odziaływania projektowanego obiektu, należy mieć na uwadze, że istnienie interesu prawnego, jaki wynika z art. 28 ust. 2 P.b., nie jest uzależnione od tego, czy dana inwestycja będzie powodowała przekroczenie określonych norm, lecz czy istnieją przepisy nakazujące badać możliwość oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie (por. wyrok NSA z 12 maja 2021 r., sygn. II OSK 2097/20 i z 1 lipca 2021 r. sygn. II OSK 3317/18). Również w piśmiennictwie ukształtowany został pogląd, że podmioty określone w art. 28 ust. 2 P.b. w okolicznościach, w których powstaje uzasadnione podejrzenie istnienia wpływu projektowanej inwestycji na ich nieruchomości, powinny być stronami tego postępowania (zob. Komentarz aktualizowany do art. 28 Prawa budowlanego, pod red. A. Plucińskiej-Filipowicz, A. Kosickiego, SIP Lex pkt II – stan prawny - 31 lipca 2022 r.).
Utrwalony jest również pogląd, że przy ustalaniu kręgu stron na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego należy uwzględnić okoliczności związane z potencjalnym zagospodarowaniem i zabudową działek sąsiednich (obecnie tyko zabudową), gdy właściciele sąsiednich nieruchomości zgłoszą konkretne zastrzeżenia związane z własnymi planami inwestycyjnymi. W takich przypadkach zachodzi potrzeba dokonania wyważenia interesów inwestora i właścicieli działek sąsiednich, a co za tym idzie uwzględnienia zarówno istniejącej na tych działkach zabudowy, jak i możliwości ich zabudowy w przyszłości (por. wyroki NSA z 15 maja 2018 r., II OSK 1549/16 i z 12 grudnia 2019 r., II OSK 303/18 oraz powołane tam orzecznictwo NSA i wypowiedzi komentatorów Prawa budowlanego).
Oznacza to, że już tylko potencjalna możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie jest wystarczającą przesłanką do uzyskania przymiotu strony w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Sam fakt, że przy realizacji konkretnej inwestycji nieruchomości skarżącego znajdują się w zasięgu pola elektromagnetycznego emitowanego przez projektowaną stację bazową i konieczne jest sprawdzenie, czy na tym obszarze nie został przekroczony dopuszczalny poziom oddziaływania pola elektromagnetycznego, sprawia, że takie nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji, w stosunku do której okoliczności te podlegają sprawdzeniu. Zachowanie tych norm powoduje, że nie można mówić o negatywnym oddziaływaniu obiektu, ale nie powoduje braku oddziaływania. W judykaturze zasadnie podnosi się, że nawet jeżeli dany obiekt spełnia wszystkie konieczne normy prawa i odpowiada warunkom technicznym, jakim powinna odpowiadać dana inwestycja, w tym - w przypadku stacji bazowej telefonii komórkowej – w zakresie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, to z tego względu podmiot legitymujący się tytułem prawnym do działki położonej w obszarze oddziaływania obiektu nie traci przymiotu strony w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Przeciwnie, konieczność zachowania tych norm i wymagań świadczy o oddziaływaniu obiektu budowlanego na daną nieruchomość. Jej właściciel (użytkownik wieczysty, zarządca) musi mieć zapewnioną możliwość uczestnictwa w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, aby móc reagować na ewentualne nieprawidłowości związane z projektowaniem obiektu, bądź by mieć wiedzę, że obowiązujące normy i wymagania zostały w danej sprawie spełnione. Gdyby na tym etapie pominąć jakąkolwiek ze stron, utraciłaby ona możliwość ewentualnego zakwestionowania potencjalnych uchybień poczynionych przez inwestora, jego projektanta, czy nawet organu administracji architektoniczno-budowlanej (por. wyrok NSA z 18 października 2022 r. sygn. akt II OSK 3893/19,, zob. również wyrok WSA w Krakowie o sygn. II SA/Kr 1387/22, dost. baza CBOSA).
O możliwości istnienia związku pomiędzy oddziaływaniem inwestycji a interesem prawnym Skarżącego świadczy przepis § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225), który stanowi, że budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Zatem jeżeli Skarżący wskazuje na plany realizacji na swoim terenie inwestycji, na którą oddziaływałby maszt stacji bazowej telefonii cyfrowej, a jednocześnie doszłoby do przekroczenia dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, nie mógłby on uzyskać pozwolenia na budowę, co prowadzi do wniosku, że ww. wskazana sąsiednia nieruchomość, należąca do Skarżącego znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 P.b. Przepis art. 3 pkt 20 P.b. należy bowiem interpretować łącznie z art. 5 ust 1 pkt 9 P.b., który zobowiązuje do uwzględnienia w procesie inwestycyjnym poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, co polega m.in. na umożliwieniu właścicielom (użytkownikom wieczystym) nieruchomości znajdujących się w tym obszarze skorzystania z prawa zabudowy w takim zakresie, w jakim przysługuje ono inwestorowi (por. wyrok NSA z 12 grudnia 2019 r. II OSK 303/18).
W ocenie Sądu Skarżący w niniejszej sprawie przedstawił argumenty wskazujące na zasadność uznania go za stronę postępowania. Po pierwsze wskazywał, że działka nr [...], przez którą przebiega główna oś wiązek na azymucie 2200 znajduje się w obszarze oddziaływania omawianej inwestycji, wprowadza bowiem istotne ograniczenia w możliwości jej zabudowania. Wnioskodawca zaplanował na działce nr [...] m. in. budowę obiektu budowlanego, na którym zamontuje antenową konstrukcję wsporczą, w tym maszt antenowy a wysokość zaprojektowanej zabudowy przekracza 30m. Tymczasem, ze względu na lokalizację obiektu na działce nr [...], zabudowanie nieruchomości Wnioskodawcy zgodnie z jego zamierzeniami jest niemożliwe. Niewątpliwie bowiem, budowa stacji bazowej telefonii cyfrowej na działce nr [...] ogranicza możliwość zabudowy na działce nr [...] w szczególności w odniesieniu do wysokości planowanej zabudowy. Wiązka ww. anten A3 i A4 w pasmach o częstotliwości wynoszącej 900MHz, 1800MHz i 2100MHz (a w najbliższej perspektywie 5G z pewnością 700MHz, 3,6GHz i 26GHz) przecina się bowiem na określonej wysokości z planowanym na działce nr [...] (tj. na azymucie 2200) obiektem mieszkalnym/budowlanym, na obszarze, który tym samym spełnia kryteria uznania go za miejsce dostępne dla ludności.
Nie ulega również wątpliwości, co wynika choćby z kwalifikacji przedsięwzięcia, znajdującej się w aktach sprawy, że działka Skarżącego z uwagi na jej bliskie sąsiedztwo z terenem inwestycji była analizowana pod względem ewentualnego przekroczenia norm dotyczących dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych dla miejsc dostępnych dla ludności na długości głównych osi wiązek anten A3 i A4 na azymucie 2200.
Skoro działka Skarżącego była brana pod uwagę w analizie dotyczącej ponadnormatywnego odziaływania pól elektromagnetycznych to również jej właściciel powinien mieć przymiot strony w tym postępowaniu. Dla przyjęcia, że dany podmiot ma interes prawny na podstawie art. 28 P.b. istotne jest, że przepisy przewidują obowiązek zbadania wpływu inwestycji na jego nieruchomość (por. wyrok NSA z 29 listopada 2022 r. II OSK 2260/22).
Organy uznając, że Skarżący nie ma przymiotu strony postępowania dokonały błędnej wykładni prawa materialnego – tj. art. 3 pkt 20 i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, jak również naruszyły przepisy postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 4 i art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. wadliwie uznając, że nie zachodzi przesłanka wznowienia i należy odmówić uchylenia decyzji ostatecznej.
Należy przy tym wskazać, że ustalenie przesłanki wznowieniowej w postaci pozbawienia strony bez jej winy możliwości działania oznacza, że organ orzekający o tym w nadzwyczajnym trybie postępowania, zobowiązany jest przeprowadzić ponowną weryfikację projektu budowlanego z udziałem strony pozbawionej wcześniej takiej możliwości. Tym samym może dojść do sytuacji, w której pomimo zaistnienia podstawy wznowienia (rzeczywistego pozbawienia możliwości działania), organ mimo to wyda decyzję o nie uchylaniu decyzji dotychczasowej z uwagi na to, że w wyniku wznowienia wydałby dokładnie taką samą decyzję. Jednakże może się także okazać, że w wyniku wznowienia postępowania i ponownej oceny, pierwotna decyzja nie może się ostać w obrocie i sprawę należy załatwić inaczej. Strona pozbawiona działania ma więc w postępowaniu wznowieniowym taki katalog uprawnień, jaki przysługiwałby jej w postępowaniu zwykłym, gdyby brała w nim udział, którego została nie ze swej winy pozbawiona.
Organy rozpoznając sprawę ponownie zobowiązane będą uwzględnić w ponownym postępowaniu wznowieniowym przedstawioną powyżej ocenę prawną i uznać, że Skarżący wykazał przesłankę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. tj., że bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu, zakończonym wydaniem ww. ostatecznej decyzji, udzielającej pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej.
Z przyczyn podanych powyżej Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta [...] z 2 marca 2023r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a. O zwrocie kosztów sądowych, stanowiących w niniejszej sprawie równowartość uiszczonego wpisu sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 P.p.s.a.