II SA/Kr 1226/24

II SA/Kr 1226/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-11-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-09-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel
Joanna Tuszyńska /przewodniczący/
Sebastian Pietrzyk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 682
art. 5 ust. 1 pkt 9)
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) WSA Agnieszka Nawara – Dubiel Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Biegalska – Ciepacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2024 r. sprawy ze skargi F. B. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 1 lipca 2024 r. znak WI-I.7840.5.41.2024.EU w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi F. B. jest decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 1 lipca 2024 roku, znak: WI-I.7840.5.41.2024.EU utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. nr 326/6740.1/2024 z 12 kwietnia 2024 r., znak: AU-01-5.6740.1.1212.2022.JKU, zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla Inwestora: P. H. S., ul. [...], [...], dla zamierzenia budowlanego pn.: budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami wraz z instalacjami zewnętrznymi: wody, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej wraz ze zbiornikami retencyjnymi, elektrycznej i zagospodarowaniem terenu na działce nr: [...], [...], [...], [...] obr. [...], przy ul. [...] w K. – dalej jako "inwestycja".
Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach.
Wnioskiem z dnia 4 sierpnia 2022 roku H. S. złożył wniosek o pozwolenie na budowę dla powyższej inwestycji.
Po rozpoznaniu tego wniosku decyzją z dnia 28 listopada 2022 r. Prezydent Miasta K., decyzją nr 1491/6740.1/2022 (znak: AU-01-5.6740.1.1212.2022.JKU) zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił pozwolenia na budowę ww. zamierzenia inwestycyjnego.
Wojewoda Małopolski, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez P. M. K., P. J. K., P. A. I., P. F. B., P. J. B., P. M. K., P. G. P., P. R. P., P. T. J., decyzją z 27 grudnia 2023 r., znak: WI-I.7840.5.149.2022.EU, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, opierając swoje stanowisko na nieprawidłowo ustalonym przez organ I instancji kręgu stron tego postępowania. W uzasadnieniu decyzji wskazano również na nieprawidłowości załączników wniosku o pozwolenie na budowę, a także samego projektu zagospodarowania terenu i projektu architektonicznobudowlanego, które winny podlegać ponownej ocenie organu I instancji w zakresie wynikającym z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.
Następnie 12 kwietnia 2024 r. Prezydent Miasta K., decyzją nr 326/6740.1/2024 (znak: AU-01-5.6740.1.1212.2022.JKU) udzielił inwestorowi wnioskowanego pozwolenia na budowę, zatwierdzając również projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany.
Po rozpoznaniu odwołań od tej decyzji Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 1 lipca 2024 roku utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K.
W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że do podstawowych obowiązków organu administracji architektoniczno-budowlanej należy ustalenie, jakie podmioty posiadają przymiot strony w konkretnym postępowaniu (art. 28 Pb), zawiadomić je o wszczęciu postępowania (art. 61 § 1 i 4 Kpa), zapewnić możliwość czynnego udziału w sprawie (art. 10 § 1 Kpa) oraz następnie doręczyć wydane decyzje (art. 109 § 1 Kpa).
Wojewoda podkreślił, że uwzględniając usytuowanie projektowanego obiektu w odniesieniu do działek sąsiednich i innych obiektów budowlanych, ich funkcję, przeznaczenie, sposób zagospodarowania, a także sposób zabudowy terenów znajdujących się w otoczeniu projektowanej inwestycji oraz przepisy, prawa miejscowego oraz techniczno-budowlane, ustalony przez organ I instancji krąg stron jest prawidłowy i pozostaje niezmieniony na etapie postępowania odwoławczego. Przechodząc do dalszej oceny zaskarżonej decyzji, wskazać należy, iż zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej w sprawie pozwolenia na budowę oraz tryb tego postępowania, jak również zakres kontroli projektu zagospodarowania terenu (zwany dalej PZT) oraz projektu architektonicznobudowlanego (zwany dalej PAB) uregulowane zostały w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Przy czym w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Organ podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie, PZT i PAB podlegają kontroli w zakresie treści ustawy Prawo budowlane oraz przepisów techniczno-budowlanych, tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. (t.j. Dz.U.2022.1225 ze zm.), zwanego dalej WT, rozporządzenia Ministra Rozwoju w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 11 września 2020 r. (t.j. Dz.U.2022.1679 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem ws. PB, jak również ustaleń uchwały NR XLVIII/865/16 Rady Miasta K. z dnia 29 czerwca 2016 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Rejon ulicy Podgórki Tynieckie", zwanej dalej m.p.z.p.
Wojewoda Małopolski nie znalazł okoliczności stanowiących o naruszeniu art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Podkreślono, że inwestor wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, składając stosowne oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, obejmujące dz.ew.nr [...], [...], [...], [...]. Organ dalej wskazał, że PZT oraz PAB są zgodne z ustaleniami m.p.z.p. Działka inwestycyjna zlokalizowana jest w terenach oznaczonych symbolem MN/MW.1 – Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej niskiej intensywności, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę jednorodzinną lub pod zabudowę budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi niskiej intensywności, zgodnie z m.p.z.p. Inwestycja nie narusza zapisów m.p.z.p. i mieści się w zakresie wskaźników przewidzianych planem miejscowym.
Zauważono, że inwestor jest w posiadaniu zezwolenia na lokalizację dwóch zjazdów objętych decyzją Prezydenta Miasta K. z 14 stycznia 2022 r., znak: RU.463.592.2021, przy czym budowa zjazdów stanowi przedmiot odrębnej procedury administracyjnej - zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 11 Pb, nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa zjazdów z dróg powiatowych i gminnych.
Projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlanego jest także zgodny z wymaganiami ochrony środowiska, a przedmiotowe przedsięwzięcie nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2019.1839 ze zm.) i nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w szczególności powierzchnia zabudowy mieszkaniowej wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą wynosi 3500,99 = 0,35 ha, czyli mniej niż 2 ha (§ 3 ust. 1 pkt 55 ww. rozporządzenia), a powierzchnia garaży, miejsc postojowych wraz z towarzyszącą infrastrukturą wynosi 1,925,38 m2 = 0,2 ha, czyli mniej niż 0,5 ha (§ 3 ust. 1 pkt 58 ww. rozporządzenia). Ponadto inwestycja spełnia zapisy
uchwały antysmogowej, tj. uchwały Nr XVIII/243/16 Sejmiku Województwa Małopolskiego z 15 stycznia 2016 r. w sprawie wprowadzenia na obszarze Gminy Miejskiej Kraków ograniczeń w zakresie eksploatacji instalacji, w których następuje spalanie paliw (źródłem ciepła będzie sieć ciepłownicza).
Teren inwestycji położony jest poza granicami obszaru górniczego. Poza tym projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym technicznobudowlanymi, w tym z przepisami WT.
Projekt spełnia także warunki wynikające z ustawy z 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (t.j. Dz.U.2023.875 ze zm.), zapewniono moc przyłączeniową do 180kW.
Projekt posiada pozytywne uzgodnienie z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, potwierdzając zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej;
Projekt zagospodarowania terenu opracowany na mapie przyjętej do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej 12 stycznia 2022 r., spełniającej wymogi Prawa geodezyjnego i kartograficznego z 17 maja 1989 r. (t.j.: Dz.U.2023.1752 ze zm.).
Działka objęta inwestycją posiada klasy bonitacyjne gleby: ŁIV, RV, PsIV na gruntach wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego, zatem nie jest wymagane uzyskanie decyzji o wyłączeniu gruntu zajmowanego na cele inwestycyjne z produkcji rolnej, o której mowa w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych z 3 lutego 1995 r. (tj. Dz.U.2022.2409 ze zm.). Zgodnie z uchwałą krajobrazową, tj. UCHWAŁĄ NR XXXVI/908/20 Rady Miasta K. z dnia 26 lutego 2020 r. w sprawie ustalenia "Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń" – projekt nie obejmuje swym zakresem szyldów, tablic reklamowych, czy też ogrodzeń.
Projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany jest kompletny. Do projektu dołączone zostały zaświadczenia potwierdzające wpis projektantów na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, aktualne na dzień sporządzania projektu. W załącznikach projektu zalega również oświadczenie projektantów i sprawdzającego o zgodności wykonania projektu budowlanego z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.
Do projektu dołączono wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia, w tym m.in. opinię geotechniczną, decyzję Prezydenta Miasta K. z 22 grudnia 2021 r., znak: WS-10.6540.156.2021.AZ zatwierdzającą projekt robót geologicznych w celu określenia warunków geologiczno-inżynierskich, decyzję Prezydenta Miasta K. z 4 maja 2022 r., znak: WS-10.6541.32.2022.AZ w sprawie zatwierdzenia dokumentacji geologiczno-inżynierskiej, pismo Zarządu Dróg Miasta K. z 12maja 2021 r. w sprawie uzgodnienia możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego zmianą zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, decyzję Prezydenta Miasta K. z 14 stycznia 2022 r., znak: RU.463.592.2021, w sprawie zezwolenia na lokalizację dwóch zjazdów o parametrach zjazdów indywidualnych z drogi publicznej o kategorii drogi gminnej: ul. [...] w K., zaświadczenie Państwowego Gospodarstwa Wodnego, Wody Polskie, z 2 listopada 2022 r., znak: RK.2.3.4200.213.2022.RR, w sprawie niewniesienia sprzeciwu do zgłoszenia wodnoprawnego z 29 września 2022r., decyzję Prezydenta Miasta K. z 25 maja 2022 r., znak: WS-05.6131.2.107.2022.DM w sprawie zezwolenia na usunięcie drzew koligujących z projektowanym zamierzeniem inwestycyjnym.
Projektant i sprawdzający posiadają uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności oraz są wpisani na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, co zostało potwierdzone stosownymi zaświadczeniami.
Projekt budowlany spełnia wymagania rozporządzenia Ministra Rozwoju w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 11 września 2020 r. (t.j.: Dz.U.2022.1679 ze zm.). Projekt jest kompletny, opracowany został w czytelnej grafice, oprawiony został w okładkę przystosowaną do formatu A4. Projekt składa się z części opisowej i rysunkowej projektu zagospodarowania terenu, projektu architektonicznobudowlanego i załączników projektu.
W świetle powyższego, Wojewoda wskazał na zgodność wniosku i projektu budowlanego z prawem, w kontekście powołanego przepisu art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowane.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniach Wojewoda wskazał, że których odwołania podlegają rozpatrzeniu w niniejszym postępowaniu, tj.: P. J. K., P. F. B., P. M. K., P. J. B., P. T. J., P. M. R., P. K. Z., posiadali przymiot strony w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Ww. osobom został również zapewniony czynny udział w prowadzonym postępowaniu, a przed wydaniem decyzji organ umożliwił im, jak również pozostałym stronom tego postępowania, wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (patrz zawiadomienie z 14 marca 2024 r.). Zaskarżona decyzja została doręczona ww. osobom na prawach strony, co potwierdzają zwrotne potwierdzenia odbioru przesyłek, znajdujące się w aktach sprawy organu I instancji.
Zatem stwierdzić należy, iż podnoszony w tym zakresie zarzut, jakoby odwołującym nie został przyznany przymiot strony, a także pozbawienie ich prawa wniesienia uwag czy ewentualnego sprzeciwu do projektu, z przyczyn powołanych powyżej jest bezzasadny.
Przebieg przyłączy i sieci, nie objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę, ale umożliwiających użytkowanie obiektu zgodnie z przeznaczeniem, przedstawiony został na rys. nr A-102a (str. 33a PZT). Z treści tego rysunku wynika, że przyłącza i sieci przebiegać mają po dz.ew.nr [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Po ww. działkach przebiega sieć ciepłownicza. Jak wyżej wskazano działki te znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu, a ich właścicielom został przyznany przymiot strony w niniejszym postępowaniu administracyjnym. W kwestii zarzutu dotyczącego budowy sieci ciepłowniczej i jej wpływu na bieżące funkcjonowanie mieszkańców wskazać należy, iż brak jest okoliczności, które potwierdzałyby zasadność podnoszonych w tym zakresie zarzutów i mogłyby przesądzać o konieczności orzeczenia o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. Wskazać należy, iż z reguły każda inwestycja powoduje uciążliwości dla sąsiednich nieruchomości (ogranicza światło, widok). Ale jeśli nie można mówić o naruszeniu konkretnych przepisów prawa (w tym norm warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, prawa o ochronie środowiska, prawo wodne itp.), to organ architektoniczno-budowlany nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Poszanowanie interesów osób trzecich polega na umożliwieniu tym podmiotom skorzystania z prawa zabudowy w takim zakresie, w jakim przysługuje ono inwestorowi.
Wojewoda wskazał, że ochrona wynikająca z art. 5 ust. 1 pkt 9 Pb nie może sięgać tak daleko, by uniemożliwiać inwestorowi realizację zamierzenia budowlanego, gdy żaden przepis prawa nie uniemożliwia zabudowy działki podmiotu Skarżącego. O zakresie inwestycji decyduje inwestor, natomiast organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, jedynie bada zgodność tego zamierzenia z przepisami, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Pb.
Organ administracji architektoniczno-budowlanej, jak również strony tego postępowania, nie mają możliwości analizowania projektowanej inwestycji pod kątem jej logiki, zasadności ekonomiczno-funkcjonalnej, czy też słuszności przyjętych rozwiązań projektowych, gdyż postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę toczy się na wniosek inwestora, z treścią którego to organ administracji architektoniczno-budowlanej jest związany. Odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu budowlanego ponoszą wyłącznie projektant oraz osoba sprawdzająca projekt. Organ nie ma zaś uprawnień do merytorycznego badania projektu budowlanego, w tym oceny konkretnych rozwiązań projektowych w zakresie ich zgodności z zasadami wiedzy technicznej.
Tym samym, niezadowolenie Skarżących z planowanego zakresu robót budowlanych, parametrów inwestycji, sposobu zagospodarowania terenu – o ile pozostają w zgodności z przepisami w tym techniczno-budowlanymi oraz ustaleniami m.p.z.p. (a z takim przypadkiem mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie) – nie może stanowić podstawy odmowy pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego.
Odnosząc się do okoliczności, iż w przedłożonej do odwołania opinii geotechnicznej geolog, dla terenu inwestycji, wskazuje warunki skomplikowane organ wskazał, że obydwie opinie, to znaczy przedłożona przez inwestora oraz przez odwołujących stwierdzają ten sam stan faktyczny gruntu (rodzaj istniejących warstw, głębokość wód podziemnych i gruntowych), przy czym opinia stanowiąca część podlegającego zatwierdzeniu projektu budowlanego jest bardziej szczegółowa w zakresie opisu litologicznego (warstw). Opinie te różni końcowa ocena warunków gruntowych. Przy czym, nie ulega wątpliwości, że istniejące warunki są co najmniej złożone.
Bez względu na to, do której kategorii geotechnicznej zaliczono obiekt, oraz jakie występują warunki gruntowe, wymagana ww. przepisem dokumentacja stanowi część projektu technicznego (patrz art. 34 ust. 3 pkt 3 Pb), który nie podlega kontroli organu administracji architektoniczno-budowlanej w toku postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, jak również nie podlega zatwierdzeniu przez ten organ w formie decyzji o pozwoleniu na budowę (patrz art. 34 ust. 4 Pb).
Niemniej jednak podkreślenia wymaga, że projekt techniczny musi być zgodny z projektem zagospodarowania działki lub terenu oraz projektem architektonicznobudowlanym (patrz art. 34 ust. 3c Pb). Za zgodność projektu technicznego z PZT i PAB odpowiada projektant.
Biorąc powyższe pod uwagę, nawet fakt określenia przez dwóch różnych geologów odmiennych warunków gruntowych, nie może przesądzać o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę, gdyż to projektant odpowiada za prawidłowość zaprojektowanego posadowienia obiektu budowlanego.
Doświadczenie życiowe pokazuje, że nawet w trudnych warunkach gruntowych możliwe jest zaprojektowanie obiektów budowlanych – przy zastosowaniu odpowiednich rozwiązań technicznych. Ponadto, z uwagi na wykonywanie przez geologa odwiertów jedynie w kilku miejscach terenu inwestycji, już w trakcie budowy często okazuje się, że pomiędzy zbadanymi otworami istnieją inne, niż w opinii geologa, warunki gruntowe. Wtedy często zachodzi konieczność skorygowania czy to sposobu posadowienia, czy wprowadzenia dodatkowych wzmocnień podłoża, czy też np. konieczność zastosowania betonu wodoodpornego dla kondygnacji znajdującej się poniżej poziomu wód gruntowych). Nie są to zmiany istotne (zmiany konstrukcyjne, bez wpływu na architektoniczny kształt budynku), zatem nie wymagają zmiany pozwolenia na budowę, co potwierdza, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają uprawnień do oceny merytorycznej prawidłowości dołączonej do projektu opinii geologicznej.
Tutejszy organ nie bagatelizuje różnic w obu przedstawionych opiniach, ale też nie ma podstaw prawnych, aby z tego powodu odmówić udzielenia pozwolenia na budowę. Projektant i kierownik budowy – którzy muszą pełnić samodzielne funkcje techniczne w budownictwie – odpowiadają zawodowo za bezpieczeństwo zarówno projektowanego obiektu, jak i sąsiednich nieruchomości.
Skoro ustawodawca przewidział wyłączność projektowania i wykonywania obiektu budowlanego przez osoby z odpowiednimi uprawnieniami, to organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają podstaw prawnych – aby z powodu zastrzeżeń
Odwołujących wobec treści opinii geologicznej, która nie podlega przecież zatwierdzeniu – odmówić udzielenia pozwolenia na budowę. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają żadnych uprawnień do zastępowania projektanta w specjalistycznej ocenie warunków geotechnicznych i podważania prawidłowości zastosowania takich, a nie innych rozwiązań technicznych dotyczących sposobu posadowienia obiektu.
Odnosząc się do kwestii lokalizacji miejsc postojowych na terenie inwestycji, wskazać należy, iż podnoszony zarzut, jakoby miejsca te zlokalizowane były przy granicy, nie znajduje potwierdzenia w stanie faktycznym. Projektowane miejsca postojowe zlokalizowane zostały w odległości 27,32 m od granicy działki sąsiedniej. Podkreślić należy, że przepisy WT odnoszą się do odległości miejsc postojowych od granicy działki budowlanej. W niniejszej sprawie, mylącym dla Skarżących może być fakt, iż miejsca postojowe zlokalizowane zostały w granicy obszaru opracowania (patrz linia czerwona przerywana). Niemniej jednak nie ulega wątpliwości, iż obszar opracowania, obejmujący część dz.ew.nr [...], nie pokrywa się z granicami ewidencyjnymi tej działki (obszar opracowania jest znacznie mniejszy). Okoliczność ta nie zmienia faktu, że oględność miejsc postojowych mierzy się od granicy działki budowlanej.
Niezależnie od powyższego, nie ulega wątpliwości, że lokalizacja skupiska 10 miejsc postojowych na terenie przedmiotowej inwestycji nie narusza § 19 WT, gdyż odległość tych miejsc od granicy działki wynosi 27,32 m, a zatem ponad 9 razy więcej niż minimalna odległość określona przepisami (tj. minimum 3 m). Także odległość tych miejsc postojowych od okien budynków mieszkalnych, należących do Odwołujących, wynosi ok. 41 m, a zatem blisko 5 razy więcej, niż minimalna odległość wymagana przepisami WT (tj. 7 m).
Reasumując, Wojewoda Małopolski w świetle przedstawionej powyżej argumentacji, stanowiącej nie tylko kontrolę w ramach prowadzonego postępowania odwoławczego, ale również odpowiedź na zarzuty odwołań, uznał wniesione zarzuty za bezzasadne, a co za tym idzie wykazano zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa, w tym techniczno-budowlanymi, oraz ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Skargę na powyższą decyzję wniósł F. B., który podniósł zarzuty naruszenia:
art. 5. ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i brak poczynienia przez organ własnych ustaleń i ocen pomimo, iż zgodnie z przedłożonym materiałem dowodowym w postaci opinii geotechnicznej autorstwa B.L. jak również zgłoszonymi w tym zakresie zastrzeżeniami stron, teren oddziaływania obiektu znajduje się w obszarze zagrożonym powodzią od wód gruntowych, co stwarza bezpośrednie zagrożenie dla sąsiadujących z terenem inwestycji budynków jednorodzinnych wolnostojących i w zabudowie szeregowej (w tym budynku Skarżącego), co grozi zalaniem tychże budynków zarówno na etapie budowy jak i użytkowania planowanej inwestycji:
naruszenie art. 6, art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak należytego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy oraz ograniczenie praw skarżącego w postępowaniu administracyjnym i brak oceny oraz uwzględnienia zgłoszonych przez niego ustnie uwag w obecności pracownika organu.
Powołując się na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu wskazał, że w zatwierdzonym projekcie budowlanym planowanej inwestycji przewidziano budowę garażu zagłębioną głęboko w gruncie. Teren, na którym planowana jest przedmiotowa budowa ma bardzo wysoki poziom wód gruntowych. Aby zweryfikować rzetelność zatwierdzonego projektu budowlanego i przyjętych rozwiązań Strony postępowania zleciły sporządzenie prywatnej ekspertyzy przez niezależnego geologa. Sporządził on Opinię Geotechniczną określającą warunki gruntowo-wodne na terenie działki [...] Obręb [...] w K. ws. zabudowy działki [...] i [...] Obręb [...] graniczącej z działką nr [...]. W opinii wykazano, że teren oddziaływania obiektu znajduje się w obszarze zagrożonym powodzią od wód gruntowych.
Omawiany obszar należy uznać za niekorzystny dla budownictwa a warunki geologiczne za skomplikowane. Poziom wód gruntowych występuje powyżej posadowienia obiektu.
Planowana inwestycja wielorodzinna z garażem poniżej poziomu wód gruntowych może w znaczący sposób zmienić warunki gruntowo wodne na sąsiadujących działkach. Nastąpi zmiana stosunków wodnych na terenach sąsiednich, na których deszczówka odprowadzana jest do rowu. Poziom posadowienia projektowanego budynku jest wyżej ponad 1 m niż sąsiadujące budynki jednorodzinne wolnostojące i w zabudowie szeregowej. Grozi to ich zalaniem już na etapie realizacji budowy garażu, jak i późniejszej eksploatacji obiektu. Należy podkreślić, że sąsiadujące z terenem inwestycji istniejące budynki w zabudowie szeregowej wykonane są w lekkiej technologii szkieletowej bez podpiwniczenia i głębokiej ingerencji w grunt. Dodatkowo, niezależnie od ryzyka zalania, przy wykonywaniu głębokich wykopów mogą nastąpić pęknięcia ścian i sufitów.
Ponadto wskazał, że w Zaskarżonej Decyzji wskazano, że w trakcie ponownie przeprowadzonego postępowania strony nie zgłosiły uwag ani zastrzeżeń do materiału. Jest to stwierdzenie nieprawdziwe.
W dniu 9.04.2024 r. na spotkaniu w Wydziale Architektury UMK Strony (Skarżący oraz P. K. Z.) zapoznały się z materiałem i zgłosiły ustnie określone uwagi. Na przedmiotowym spotkaniu Strony nie zostały poinformowane o konieczności zaprotokołowania pod rygorem ich pominięcia przy rozstrzyganiu sprawy. Protokół jest sporządzany przez pracownika organu i strona nie ma bezpośredniego wpływu na jego treść. Skarżący wskazał, że nie został wówczas pouczony przez organ o moich prawach i właściwym sposobie postępowania, w tym konieczności zaprotokołowania uwag. Jako osoba nie posiadająca wiedzy prawniczej uznał, że uwagi zgłaszane urzędnikowi zostaną odpowiednio odnotowane w aktach i ocenione.
Takie działanie organu stanowi oczywiste ograniczenie praw stron w postępowaniu, naruszenie zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 6, art. 7 oraz art. art. 10 § 1 Kpa, które w efekcie również skutkowało brakiem odniesienia się Organu do zgłoszonych ustnie uwag.
Podkreślił również, że zgodnie z opinią architektoniczną z dnia 14.09.2021 r. złożoną do akt postępowania jak również stanowiącej załącznik do odwołania od poprzedniej wydanej w tej sprawie decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 28 listopada 2022 r., projekt budowlany zatwierdzony Zaskarżoną Decyzją nie spełnia podstawowych kryteriów planistycznych oraz projektowania architektonicznego, a więc zasady harmonijnego wpisania obiektu w lokalne środowisko i najbliższe otoczenie nowej inwestycji. Wskazana wyżej opinia jest nadal aktualna i została całkowicie pominięta przy ocenie sprawy.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie z racji jej bezzasadności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.
Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).
W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi:
a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.
Wskazać również należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uzasadnienie do wyroku NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07).
Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Na gruncie niniejszej sprawy, która dotyczy pozwolenia na budowę organ był zobligowany, w świetle art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2024 roku, poz. 682 ze zm.) – dalej jako "PrBud" zweryfikować:
1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:
a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,
b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:
a) (uchylona),
b) (uchylona),
c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,
d) (uchylona);
3a) dołączenie:
a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,
b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;
4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie:
a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru;
4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie:
a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru.
5) (uchylony).
Analiza akt sprawy oraz przede wszystkim uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że organy pełnym zakresie uczyniły zadość spoczywającym na nim obowiązkom. Organy w należyty sposób zbadały i zweryfikowały kompletność oraz wewnętrzną spójność projektu budowlanego, a także prawidłowo oceniły jego zgodność z przepisami.
Trafnie wskazuje organ, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z przepisami planu miejscowego, to jest uchwałą Nr XLVIII/865/16 Rady Miasta K. z dnia 29 czerwca 2016 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" (opubl. w Dz. Urz. Woj. Małop. z dnia 7 lipca 2016 r., poz. 4072) – dalej też jako mpzp.
Zgodnie z treścią planu miejscowego obszar inwestycji znajduje się w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej niskiej intensywności, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę jednorodzinną lub pod zabudowę budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi niskiej intensywności (§ 5 ust. 1 pkt. 7) lit. b) mpzp). Stosownie do § 17 mpzp:
"1. Wyznacza się Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej niskiej intensywności, oznaczone symbolami MN/MW.1, MN/MW.2, o podstawowym przeznaczeniu pod:
1) zabudowę jednorodzinną;
2) zabudowę budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi niskiej intensywności.
2. Jako przeznaczenie uzupełniające ustala się możliwość lokalizacji funkcji usługowej w parterach budynków mieszkalnych wielorodzinnych niskiej intensywności.
3. W zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenów, ustala się:
1) nakaz kształtowania zabudowy jednorodzinnej w układzie wolnostojącym lub bliźniaczym;
2) minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 50 %;
3) wskaźnik intensywności zabudowy: 0,3 – 1,4;
4) maksymalną wysokość zabudowy: 11 m;
5) maksymalną wysokość budynków gospodarczych i garaży: 6 m;
6) nakaz uwzględnienia ustaleń dla strefy hydrogenicznej."
Analiza parametrów projektowanej inwestycji, którą szczegółowo przeprowadziły organy, prowadzi do wniosku, że inwestycja jest zgodna z planem miejscowym zarówno, co do przeznaczenia nieruchomości jak i dopuszczalnych parametrów zagospodarowania terenu.
Ponadto organy stwierdziły zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz zweryfikowały zachowanie m.in. przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 roku, poz. 1225) – dalej jako rozpWT, w tym także zbadały prawidłowość usytuowania budynku oraz miejsc parkingowych na terenie inwestycji.
Ponadto organy zbadały zgodność projektu z innymi przepisami, w tym dotyczącymi ochrony środowiska, a poczynione oceny organów Sąd w pełni podziela.
Niejako na marginesie można wskazać, że w tym zakresie Skarżący nie formułuje żadnych zarzutów.
Odnosząc się natomiast do zarzutów Skarżącego, wskazujących, że poziom wód gruntowych występuje powyżej posadowienia obiektu, a planowana inwestycja wielorodzinna z garażem poniżej poziomu wód gruntowych może w znaczący sposób zmienić warunki gruntowo wodne na sąsiadujących działkach, co wynika z treści przedłożonej przez Skarżącego w toku postępowania administracyjnego opinii geotechnicznej, należy wskazać, że badanie prawidłowości projektu budowlanego ogranicza się do zbadania jego kompletności. Zakres uprawnień organów w postępowaniu o pozwolenie na budowę jest ograniczony treścią art. 35 ust. 1 oraz art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Nie przewiduje się tam możliwości weryfikacji złożonej dokumentacji projektowej, w tym geotechnicznej. Projekt budowlany ma być kompletny i sporządzony przez wykwalifikowane osoby (art. 35 ust. 1 pkt 3 i pkt 4 ustawy Prawo budowlane). Za rozwiązania w nim przyjęte odpowiada wyłącznie projektant i to on ponosi pełną odpowiedzialność za wykazanie, że przyjęte rozwiązanie czy przedłożona dokumentacja są uzasadnione rzeczywistymi okolicznościami. Organ nie może wbrew oczekiwaniu skarżącego ingerować w rozwiązania projektowe, czy tak jak w tym przypadku weryfikować przyjętych warunków gruntowych jako złożonych (k. 18 opinii geotechnicznej). Co do samej opinii geotechnicznej należy wskazać, że zgodnie z jej treścią zwierciadło wody podziemnej występuje na głębokości 0,6 – 0,8 m, ma charakter swobodny i wykazuje bezpośredni związek ze stanami wody w strumieniu Sidzinka. Wahania zwierciadła wody są znaczne, zależne od warunków atmosferycznych (wielkość opadów i roztopów) dochodzące do ok. 1 m. Według danych IMGW, poziom wody pomierzony w trakcie wierceń (w dniu 14 i 15 czerwca 2021 roku) należy traktować jako poziom średni. Jak wynika z zestawienia pomiarów dotyczących poziomu zwierciadła wody gruntowej znajduje się ono średnio na głębokości 0,73 m.p.p.t. (rzędna terenu 213,70 m.n.p.m.). Analiza projektu budowlanego prowadzi do wniosku, który akcentuje również sam Skarżący, że poziom posadowienia budynku jest niższy niż średni poziom zwierciadła wody gruntowej. Podobnie końcowa ocena czy warunki geotechniczne mają charakter złożony (jak wskazano w opinii geotechnicznej załączonej do projektu budowlanego), czy też skomplikowany (jak wynika z treści opinii przedłożonej przez Skarżacego) nie ma istotnego znaczenia, albowiem z obydwu opinii wynika istotna wspólna konkluzja o niekorzystnych warunkach geotechnicznych, w tym, że poziom wód gruntowych występuje powyżej posadowienia obiektu.
To jednak nie stanowi podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę.
Jak już wskazano powyżej, w świetle przepisów to projektant odpowiada za prawidłowość zaprojektowanego posadowienia obiektu budowlanego i to on oraz kierownik budowy, pełniący samodzielne funkcje techniczne w budownictwie odpowiadają zawodowo za bezpieczeństwo zarówno projektowanego obiektu, jak i sąsiednich nieruchomości, natomiast organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają uprawnień do oceny merytorycznej prawidłowości dołączonej do projektu opinii geologicznej, jak i również oceny prawidłowości przewidzianych rozwiązań projektowych.
Z tego względu podniesiony zarzut jest pozbawiony podstaw.
Podobnie ocenić należy zarzut, który koncentruje się na wskazaniu, że projekt budowlany zatwierdzony zaskarżoną decyzją nie spełnia podstawowych kryteriów planistycznych oraz projektowania architektonicznego, a więc zasady harmonijnego wpisania obiektu w lokalne środowisko i najbliższe otoczenie nowej inwestycji.
W tym zakresie podkreślić należy, że organy nie dokonują oceny projektu budowlanego z perspektywy ewentualnego spełniania czy też niespełniania zasady harmonijnego wpisania obiektu w lokalne środowisko i najbliższe otoczenie, lecz jedynie weryfikują zgodność tego projektu w zakresie wynikającym przede wszystkim z art. 35 PrBud, na co zwrócono uwagę już powyżej. Co więcej w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 PrBud, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Innymi słowy nie jest dopuszczalna odmowa udzielenia pozwolenia na budowę ze względu na inne okoliczności niż wskazane z art. 35 ust. 1 PrBud. Powołany przepis natomiast nie odwołuje się do ocen harmonijnego wpisania obiektu w lokalne środowisko i najbliższe otoczenie, dlatego też okoliczności nie podlegają ocenie przez organy administracji architektoniczno – budowlanej.
Powyższe stanowi o bezzasadności podniesionych w tym zakresie zarzutów skargi.
W ocenie Skarżącego w toku postępowania administracyjnego doszło także do naruszenia art. 6, art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak należytego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy oraz ograniczenie praw skarżącego w postępowaniu administracyjnym i brak oceny oraz uwzględnienia zgłoszonych przez niego ustnie uwag w obecności pracownika organu.
Podniesione w tym zakresie zarzuty nie są jednak uzasadnione.
Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ustawy (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775) dalej jako - "k.p.a." w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.
Stosownie do art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
Natomiast w myśl art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.
Rozpoznając sprawę organ w pierwszej kolejności powinien ustalić w sposób wyczerpujący i dokładny stan faktyczny, a następnie dokonać jego oceny prawnej (por. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia 9 lutego 2011 r., sygn. II OSK 263/10, NSA z dnia 11 czerwca 2013 r., sygn. II OSK 2417/12).
Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy stanowi warunek konieczny do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Niewyjaśnienie lub niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy może prowadzić do wydania wadliwej decyzji. W postępowaniu wyjaśniającym należy również uwzględnić specyfikę danej sprawy i okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym. Zatem przedmiot sprawy determinuje zakres postępowania wyjaśniającego.
Realizując zasadę prawdy obiektywnej, na podstawie art. 7 i 77 § 1 k.p.a., organ jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.
Zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego determinują przepisy prawa materialnego, bowiem to normy prawa materialnego przesądzają o przedmiocie sprawy i okolicznościach prawnie istotnych. W postępowaniu wyjaśniającym należy również uwzględnić specyfikę danej sprawy - inność i odrębność okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym. Zatem przedmiot sprawy determinuje zakres postępowania wyjaśniającego (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 19 maja 2021, sygn. I OSK 251/21).
Określenie w jakim obszarze i w jakim zakresie konieczne jest ustalenie w sprawie istotnych okoliczności faktycznych jest uwarunkowane przez normy prawne, które organ w sprawie będzie stosował.
Organ powinien zatem w sposób adekwatny do potrzeb ustalić stan faktyczny i nie pozostawić żadnych niewyjaśnionych istotnych dla sprawy okoliczności. Dokonana natomiast przez organ ocena zgromadzonego materiału została przeprowadzona zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), a motywy którymi kierował się organ powinny zostać szczegółowo wyjaśnione w uzasadnieniu do wydanej decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.).
Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że organy w sposób rzetelny i adekwatny do potrzeb sprawy przeanalizowały dokładnie cały materiał, w tym szczegółowo odniosły się do kwestii zgodności przedłożonego projektu z planem miejscowym jak i innymi przepisami, w tym warunkami technicznymi, omawiając przy tym dokładnie wszelkie istotne dla sprawy kwestie, w tym szczegółowo odniosły się do podniesionych w odwołaniu zarzutów, nie pozostawiając przy tym nierozważonych żadnych istotnych dla sprawy okoliczności.
Skarżący w kontekście zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. wskazuje, że z uzasadnienia decyzji wynika, że w trakcie ponownie przeprowadzonego postępowania strony nie zgłosiły uwag ani zastrzeżeń do materiału, tymczasem jest to stwierdzenie nieprawdziwe, gdyż w dniu 9.04.2024 r. na spotkaniu w Wydziale Architektury UMK Strony (Skarżący oraz P. K. Z.) zapoznały się z materiałem i zgłosiły ustnie określone uwagi. Na przedmiotowym spotkaniu Strony nie zostały poinformowane o konieczności zaprotokołowania pod rygorem ich pominięcia przy rozstrzyganiu sprawy.
Takie działanie organu stanowi oczywiste ograniczenie praw stron w postępowaniu, naruszenie zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 6, art. 7 oraz art. 10 § 1 Kpa, które w efekcie również skutkowało brakiem odniesienia się Organu do zgłoszonych ustnie uwag.
W tym zakresie należy wskazać, że zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Jak wskazuje się przy tym w orzecznictwie, dla skuteczności zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału stron w toczącym się postępowaniu administracyjnym koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Przy czym to do strony stawiającej zarzut należy wykazanie związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Innymi słowy, strona powinna wykazać, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej, np. złożenia dokumentu (por. np. uzasadnienie do wyroków: NSA z dnia 18 maja 2006 r., sygn. II OSK 831/05, z dnia 24 stycznia 2019 r., sygn. I OSK 1691/18, z dnia 12 marca 2019 r., sygn. II OSK 1022/17, NSA z dnia 9 czerwca 2022 r., sygn. I OSK 841/19 oraz uzasadnienie do uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r. sygn. akt FPS 6/04 wydanej na tle odpowiadającego treści art. 10 § 1 k.p.a. przepisu art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.)).
Zawarte w treści art. 10 § 1 k.p.a. sformułowanie "przed wydaniem decyzji" jednoznacznie wskazuje, że chodzi tu o ten moment postępowania, w którym organ administracji publicznej, po zakończeniu postępowania dowodowego, przechodzi do fazy podjęcia rozstrzygnięcia. Dotyczy to zarówno postępowania przed organem pierwszej, jak i drugiej instancji. Możliwość wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji jest więc dla strony niejako ostatnią szansą na przedstawienie i uzasadnienie swojego stanowiska. Natomiast wyznaczenie stronie terminu na wypowiedzenie się jest uzasadnione koniecznością określenia czasu, w jakim organ administracji publicznej oczekiwać powinien na jej stanowisko w sprawie. To, czy strona skorzysta z przysługującego jej prawa, pozostawiono wyłącznie jej uznaniu.
Na gruncie niniejszej sprawy Skarżący zapoznał się z aktami sprawy i miał pełny dostęp do akt postępowania. Podnosi on przy tym, że zgłosił ustnie uwagi do projektu, które nie zostały zaprotokołowane, a w konsekwencji tego organ nie odniósł się do zgłoszonych ustnie uwag. Powyższe jednak nie stanowi samo w sobie o naruszeniu powołanego przez organ art. 10 § 1 k.p.a. Zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 15 marca 2024 r., sygn. akt I GSK 287/230).
Ponadto dla skuteczności zarzutu pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. To do strony stawiającej zarzut należy więc wykazanie istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy strona powinna wykazać, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej. Naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. ocenić należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 23 listopada 2023 r. sygn. akt II OSK 563/21).
W przedmiotowej sprawie Skarżący takich okoliczności nie wskazuje. Co więcej zarzuty skargi stanowią powielenie części zarzutów podniesionych już na etapie odwołania, z czego również należy wyciągnąć wniosek, że w istocie żadnych nowych konkretnych czynności w toku postępowania nie miała zamiaru już dokonać, do powołanych natomiast przez Skarżącego argumentów organy szczegółowo się odniosły.
Z tego względu podniesione zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie zasługują na uwzględnienie.
Niezależnie od podniesionych zarzutów Sąd nie dopatrzył się również jakichkolwiek innych podstaw, które mogły skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.
Ze względu na powyższe skarga na zasadzie art. 151 p.p.s.a. została oddalona.