II SA/Kr 1224/24

II SA/Kr 1224/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-04-10
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-09-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel /sprawozdawca/
Joanna Tuszyńska /przewodniczący/
Sebastian Pietrzyk
Symbol z opisem
6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 115 poz 741
art 6 pkt 2 , art 124 ust 1
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Protokolant: sekretarz sądowy Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi A. F. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 14 czerwca 2024 r. znak WS-VI.7536.1.124.2023.PB w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę.
Uzasadnienie
II SA/Kr 1224/24
UZASADNIENIE
Starosta Krakowski decyzją z 31 października 2023 r., znak: GN-II.6852.3.47.2022.JK, wydaną m.in. na podstawie art. 124 ust. 1-8 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r. poz. 344), orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z działek nr [...] i nr [...] w S. stanowiącej własność M. F. (5/6) i A. F. (1/6) przez udzielenie P. sp. z o.o. w T. zezwolenia na wstęp na nieruchomość w celu przebudowy sieci gazowej średniego ciśnienia dn 225PE, polegającej na budowie sieci gazowej średniego ciśnienia dn 225PE z przepięciami przyłączy gazowych dn 63PE (powierzchnia zajętości na czas przebudowy: odpowiednio 13,5 i 3,5 mkw.; powierzchnia zajętości wskutek posadowienia infrastruktury: 3,3 mkw.; powierzchnia zajętości stanowiąca strefę kontrolowaną: 17 mkw. pasem o szerokości 1 m po 0,5 w każdą stronę od osi gazociągu).
Wojewoda Małopolski decyzją z 14 czerwca 2024 r., znak: WS-VI.7536.1.124.2023.PB, po rozpatrzeniu odwołania A. F., utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że celem przebudowy jest m.in. zapewnienie zasilania mieszkańcom S., co wymaga zwiększonej przepustowości. Chodzi o gazociąg biegnący wzdłuż ul. [...] w S. zasilający domy od ul. [...] w K. do skrzyżowania z ul. [...] w S.. Rokowania odbyły się, bo spółka dążyła do pozyskania zgód współwłaścicieli (jeden zgodę na inwestycję wyraził, natomiast drugi nie). Sporne działki leżą w terenach A23MN i KDZ (uchwała nr XIIN/456/13 Rady Miejskiej w Skawinie z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Skawina w jego granicach administracyjnych). Jako generalne zasady obowiązujące w całym obszarze planu ustala się [...] dopuszcza się prowadzenie nowych sieci uzbrojenia oraz lokalizowanie obiektów i urządzeń w obrębie linii rozgraniczających istniejących i projektowanych dróg, ulic, ciągów pieszych i dróg dojazdowych pieszo–jezdnych, pod warunkiem, że nie będą one naruszać innych ustaleń planu oraz przy zachowaniu warunków wynikających z przepisów odrębnych; dopuszcza się inny przebieg sieci infrastruktury technicznej, pod warunkiem nienaruszania przepisów odrębnych oraz pozostałych ustaleń planu (§ 16 ust. 2 pkt 2). Dla terenu MN jako przeznaczenie dopuszczalne ustala się możliwość lokalizacji obiektów i urządzeń, w tym [...] obiektów, sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, ogrodzeń, przyłączy i urządzeń instalacyjnych do budynków (§ 24 ust. 2 pkt 3). W piśmie z 2 lutego 2024 r. spółka wyjaśniła, że nie ma możliwości poprowadzenia sieci gazowej w sposób omijający sporne działki z uwagi na istniejące w chodniku uzbrojenie (zespół zasuw wodociągowych i słup energetyczny); sam właściciel jest czynnym odbiorcą paliwa gazowego, więc ingerencja jest konieczna, aby przełączyć istniejące przyłącze do nowego rurociągu; całość sieci gazowej biegnie obecnie po spornych działkach, a po przebudowie część sieci zostanie usunięta; możliwości zabudowy ulegną poprawie przez mniejszą szerokość strefy kontrolowanej – stary gazociąg: 3 m; nowy gazociąg: 1 m).
A. F. w skardze zarzucił brak ochrony prawa własności, brak celu publicznego, społeczną niesprawiedliwość i naruszenie zasad zrównoważonego rozwoju. Podniósł, że organy działają w prywatnym interesie dewelopera, który buduje domy w ciasnej zabudowie i nie liczy się z lokalną społecznością, projektując swoje zamierzenia na cudzych działkach. Nie ma uzasadnienia rozbudowa sieci gazowej w okresie, gdy Polska i Unia Europejska promują OZE (panele słoneczne, pompy ciepła), które nie wymagają drastycznego ograniczenia prawa własności. W K. od dawna nie buduje się już budynków wielorodzinnych ogrzewanych gazem. Od 2020 r. kotły gazowe nie będą mogły być montowane w nowych budynkach. Od 2025 r. nie będzie dofinansowań na kotły gazowe. Od 2027 r. kotły gazowe będą obciążone nową opłatą. Od 2040 r. budynki nie będą mogły być ogrzewane paliwami kopalnymi i do tego czasu muszą być zlikwidowane piece na gaz.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 - dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.
W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi.
Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji jest art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 z późn. zm.), zgodnie z którym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W świetle ust. 3 tego przepisu udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Takie zezwolenie uprawnia inwestora do zajęcia nieruchomości, w konsekwencji zobowiązując właściciela (użytkownika wieczystego) gruntu do ponoszenia skutków zajęcia. Ponadto efektem decyzji jest realizacja inwestycji celu publicznego, a następnie korzystanie z nieruchomości przez podmiot trzeci, wykorzystujący wykonane urządzenia. Decyzja z art. 124 ust. 1 u.g.n. prowadzi zatem do trwałego ograniczenia prawa do nieruchomości, gdyż sprawia, że jej właściciel lub użytkownik wieczysty ma obowiązek znoszenia stanu ukształtowanego przebiegiem urządzeń infrastruktury przesyłowej (vide: P.Wojciechowski (w:) P.Czechowski (red.), Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, WK 2015, uwagi do art. 124).
Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. uzależnione jest od kumulatywnego spełnienia trzech przesłanek materialnoprawnych:
1) planowana inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego,
2) planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku, z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego,
3) rokowania z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac na nieruchomości zakończyły się niepowodzeniem.
Brak spełniania chociażby jednej ze wskazanych przesłanek wyklucza wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości.
Zgodzić się należy z Wojewodą, że przedsięwzięcie, które jest realizowane przez Spółkę zawiera się w pojęciu celu publicznego, o którym mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n. Według tego przepisu celami publicznymi w rozumieniu ustawy są: budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Zatem przebudowa sieci gazowej średniego ciśnienia znajduje się w katalogu celów publicznych w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n.
Z kolei definicja pojęcia "inwestycji celu publicznego" zawarta jest w art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem, jeżeli w ustawie jest mowa o "inwestycji celu publicznego" - należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Oznacza to, że aby dane przedsięwzięcie zakwalifikować jako "inwestycję celu publicznego" koniecznym jest, aby miało ono znaczenie co najmniej lokalne.
W realiach niniejszej sprawy sporna inwestycja ma znaczenie ponadlokalne, gdyż dotyczy odbiorców zarówno z terenów miasta K. jak i miasta S..
Natomiast w świetle zasady proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP) i zrównoważonego rozwoju (art. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 2 pkt 2 u.p.z.p. i w zw. z art. 3 pkt 50 ustawy - Prawo ochrony środowiska), kwestia braku dostępu lub niewystarczającego dostępu do paliwa gazowego może być rozpatrywana z perspektywy konstytucyjnej zasady równości (art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP), ponieważ ograniczenie lub pozbawienie dostępu do paliwa gazowego może mieć charakter "wykluczający" w ramach normalnego funkcjonowania stosunków społeczno-gospodarczych. Niezależnie od długookresowych planów związanych z rozwojem odnawialnych źródeł energii preferowanych w Unii Europejskiej, paliwo gazowe pozostaje i zapewne jeszcze długo pozostanie w Europie paliwem kluczowym z punktu wodzenia możliwości ogrzewania domów.
Jeśli natomiast chodzi o spełnienie drugiej z przesłanek wydania zaskarżonej decyzji, tj. zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, to w ocenie Sądu zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z uchwałą nr XIIN/456/13 Rady Miejskiej w Skawinie z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Skawina w jego granicach administracyjnych.
W piśmie skarżącego z dnia 27 marca 2025 r. (uzupełnieni skargi), kwestionuje on zgodność inwestycji z planem miejscowym, wskazując, że zapisy planu zostały błędnie zinterpretowane, przede wszystkim § 18.
Przytoczyć zatem należy ustalenia planistyczne dotyczące spornej kwestii.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że nieruchomość stanowiąca współwłasność skarżącego położona jest w obszarze opisanym w § 24 m.p.z.p. tj. w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (MN). W § 24 ust. 3 pkt. 2, jako przeznaczenie dopuszczalne ustalono możliwość lokalizacji obiektów i urządzeń, w tym obiektów, sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, ogrodzeń, przyłączy i urządzeń instalacyjnych do budynków.
W § 16 m.p.p.z. ustalono zasady obsługi obszaru objętego planem, w tym zasady przebudowy, rozbudowy i budowy poszczególnych systemów infrastruktury technicznej - w dostosowaniu do potrzeb poszczególnych rodzajów przeznaczenia podstawowego i dopuszczalnego terenów (ust.1). W ust. 2, jako generalne zasady obowiązujące w całym obszarze planu ustalono:
1) utrzymanie istniejących sieci, urządzeń i obiektów uzbrojenia, z możliwością ich rozbudowy i przebudowy; w tym zmiany trasy lub lokalizacji;
2) dopuszcza się prowadzenie nowych sieci uzbrojenia oraz lokalizowanie obiektów i urządzeń w obrębie linii rozgraniczających istniejących i projektowanych dróg, ulic, ciągów pieszych i dróg dojazdowych pieszo - jezdnych, pod warunkiem, że nie będą one naruszać innych ustaleń planu oraz przy zachowaniu warunków wynikających z przepisów odrębnych; dopuszcza się inny przebieg sieci infrastruktury technicznej, pod warunkiem nienaruszania przepisów odrębnych oraz pozostałych ustaleń planu;
3) dopuszcza się lokalizację obiektów, urządzeń, instalacji i sieci infrastruktury technicznej do wytwarzania energii cieplnej i elektrycznej (np. elektrociepłownia biogazowa), ogniwa fotowoltaiczne, małe elektrownie wodne itp, przy zachowaniu wymogów ustalonych planem oraz wynikających z przepisów odrębnych;
4) uściślenie lokalizacji obiektów, urządzeń i sieci infrastruktury technicznej następować będzie na etapie wydawania decyzji administracyjnych dla poszczególnych inwestycji;
5) dopuszcza się lokalizowanie i przebudowę niewyznaczonych na rysunku planu podziemnych i naziemnych urządzeń i sieci infrastruktury technicznej, niezbędnych dla realizacji inwestycji zlokalizowanych na danym terenie.
Natomiast w § 18 m.p.z.p. ustalono zasady przebudowy, rozbudowy i budowy systemu zaopatrzenia w gaz:
1) utrzymany zostanie przebieg istniejących gazociągów wysokiego ciśnienia:
a) DN 500 mm CN 6,3 MPa relacji Łukanowice - Skawina Zelczyna
b) DN 400 mm CN 6,3 MPa relacji Śledziejowice - Skawina,
c) DN 250 mm CN 6,3 MPa relacji Korabniki - Zabierzów,
d) DN 100 mm CN 6,3 MPa - dolot do SRP I° Skawina Huta - Koncentraty,
e) 2 x DN 100 mm CN 6,3 MPa - dolot do SRP I° Skawina;
2) utrzymana zostanie lokalizacja stacji redukcyjno-pomiarowych I°:
a) Skawina o przepustowości 9000 m3/h,
b) Skawina - Koncentraty o przepustowości 3000 m3/h;
3) dla istniejących gazociągów wysokiego ciśnienia, przy ustalaniu lokalizacji obiektów i dróg, obowiązują minimalne odległości podstawowe zewnętrznej krawędzi gazociągu od obiektów terenowych, zgodnie z przepisami w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać sieci gazowe;
4) odległość gazociągów wysokiego ciśnienia od zewnętrznej krawędzi jezdni nowobudowanych dróg wynosi:
a) 30 m dla autostrady,
b) 20 m dla drogi ekspresowej,
c) 10 m dla drogi krajowej,
d) 8 m dla drogi wojewódzkiej i powiatowej,
e) 6 m dla drogi gminnej; strefa bezpieczeństwa gazociągu nie może oddziaływać na pas drogowy;
5) minimalna odległość parkingów dla samochodów, licząc od granicy terenu wynosi 15 m od zewnętrznej ścianki gazociągu wysokiego ciśnienia;
6) zbiorniki i rurociągi technologiczne w stałych stacjach paliw płynnych nie mogą być instalowane w odległości mniejszej niż 20m od gazociągu wysokiego ciśnienia zgodnie z przepisami odrębnymi;
7) przewody wodociągowe, kanalizacyjne oraz studzienki kanalizacji mające bezpośrednie połączenie z pomieszczeniami dla ludzi i zwierząt należy sytuować w odległości minimalnej 15 m mierząc od zewnętrznej ścianki gazociągu wysokiego ciśnienia do skrajni studzienki lub rurociągu. Przewody kanalizacyjne, kanały sieci cieplnej, wodociągi, kanalizację kablową, kable elektroenergetyczne, telekomunikacyjne oraz studzienki kanalizacji nie mające połączenia z pomieszczeniami dla ludzi i zwierząt w przebiegu równoległym, należy sytuować w odległości minimalnej: 7 m od gazociągów DN 500 mm i DN 400 mm, 5 m od gazociągu DN 100 mm - 250 mm, mierząc od zewnętrznej ścianki gazociągu wysokiego ciśnienia do skrajni studzienki lub rurociągu;
8) należy zapewnić dostępność terenu w miejscu przebiegu gazociągów wysokiego ciśnienia dla służb eksploatacyjnych w sytuacjach remontowo-awaryjnych w sposób ciągły, z zapewnieniem możliwości dojazdu ciężkim sprzętem i uwzględnieniem konieczności wykonywania prac przy użyciu dźwigu, koparki i samochodu dłużnica. Teren wzdłuż gazociągu może być uprawiany rolniczo lub ogrodniczo. Drzewa i krzewy mogą być sadzone w odległości minimum 5 m od zewnętrznej ścianki gazociągu. Ogrodzenia działek należy sytuować w odległości minimum 5 m od gazociągu;
9) utrzymany zostanie przebieg istniejących gazociągów średniego i niskiego ciśnienia;
10) utrzymana zostanie lokalizacja stacji redukcyjno-pomiarowych II°:
a) ul. Popiełuszki - o przepustowości 1500 m3/h,
b) os. Bukowska - o przepustowości 750 m3/h,
c) os. Ogrody - o przepustowości 750 m3/h,
d) Zakłady Materiałów Ogniotrwałych - 2500 m3/h,
e) Zakłady Koncentratów Spożywczych - 600 m3/h;
11) dla istniejących gazociągów średniego ciśnienia przy ustalaniu lokalizacji obiektów i dróg należy zachować odległości podstawowe zewnętrznej krawędzi gazociągu od obiektów terenowych, zgodnie z przepisami w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać sieci gazowe;
12) dla zasilania nowych bloków energetycznych Elektrociepłowni Skawina przewiduje się budowę gazociągu wysokiego ciśnienia DN 400 mm (ze strefą ochronną po 4 m od osi gazociągu) stanowiącego odgałęzienie od istniejącego gazociągu DN 500 mm relacji Skawina - Wielkie Drogi;
13) źródłem zaopatrzenia w gaz istniejących i planowanych obiektów kubaturowych w mieście Skawina jest sieć rozdzielcza średniego i niskiego ciśnienia. Źródłem zasilania w gaz sieci średniego ciśnienia na terenie miasta będą 3 stacje redukcyjno-pomiarowa I°: Skawina, Skawina-Koncentraty oraz stacja redukcyjno- pomiarowa I° zlokalizowana na terenie Miasta Krakowa przy ul. Petrażyckiego. Źródłem zasilania w gaz sieci niskiego ciśnienia na terenie miasta pozostaną stacje redukcyjno-pomiarowe II°: ul. Popiełuszki, Os. Bukowska, Os. Ogrody, Zakłady Materiałów Ogniotrwałych, Lajkonik Snacks S.A, Bahlsen Sweet Sp. z o.o. Zasilanie nowych odbiorców wymagać będzie rozbudowy/modernizacji sieci gazowej;
14) zasilanie odbiorców strefy przemysłowej w północnej części miasta planuje się poprzez:
a) przedłużenie istniejącej sieci średniego ciśnienia DN 125 mm będącej odgałęzieniem sieci DN 250 mm zasilanej ze stacji redukcyjno-pomiarowej I° Skawina,
b) spięcie z siecią średniego ciśnienia DN 50 mm przebiegającą w rejonie ul. Bogucianka od stacji redukcyjno-pomiarowej I° w Kostrzu,
c) budowę nowej stacji gazowej Koncentraty o przepustowości 80 000 m3/h dla potrzeb Elektrociepłowni Skawina;
15) uściślenie tras planowanych gazociągów następować będzie na etapie wydawania decyzji administracyjnych dla poszczególnych inwestycji. Szczegółowy przebieg planowanych gazociągów zostanie określony w projekcie budowlanym, a ustalony w decyzji pozwolenia na budowę dla poszczególnych inwestycji;
16) dla planowanych gazociągów należy ustalić strefy kontrolowane, w których nie należy wznosić budynków, urządzać stałych składów i magazynów, sadzić drzew oraz podejmować żadnej działalności mogącej zagrozić trwałości gazociągu. Szerokość stref kontrolowanych, których linia środkowa pokrywa się z osią gazociągu, dla planowanych gazociągów średniego i niskiego ciśnienia musi wynosić 1 m;
17) minimalne odległości sytuowania obiektów budowlanych od stacji gazowych należy przyjmować zgodnie z przepisami odrębnymi.
Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, konstytucyjnym źródłem prawa i jako taki podlega wykładni, jak każdy inny akt prawny. Z przytoczonych wyżej przepisów obowiązującego w tym terenie m.p.z.p. wynika, że lokalny prawodawca jako zasadę przyjął, że istniejące sieci, urządzenia i obiekty uzbrojenia zostają utrzymane oraz, że istnieje możliwość ich rozbudowy i przebudowy, w tym zmiany trasy lub lokalizacji. Drugą z zasad przyjętych w planie jest to, że przewiduje on jedynie w pewnym stopniu ogólności przebieg i lokalizacje poszczególnych "sieci, urządzeń i obiektów uzbrojenia", natomiast uściślenie ich lokalizacji następować będzie na etapie wydawania decyzji administracyjnych dla poszczególnych inwestycji.
Obszerna, osobna regulacja poświęcona została zasadom przebudowy, rozbudowy i budowy systemu zaopatrzenia w gaz; znajduje się ona w § 18 planu miejscowego. Także i w tym przepisie (§ 18 pkt. 15) przewidziano, że uściślenie tras planowanych gazociągów następować będzie na etapie wydawania decyzji administracyjnych dla poszczególnych inwestycji. Szczegółowy przebieg planowanych gazociągów zostanie określony w projekcie budowlanym, a ustalony w decyzji pozwolenia na budowę dla poszczególnych inwestycji.
Jest to zapis logiczny, albowiem inna jest rola planu miejscowego, a inna projektu budowlanego. Dopiero ten drugi dokument sporządzany jest w takim stopniu szczegółowości, który umożliwia dokładne, geodezyjne zidentyfikowanie posadowienia konkretnej inwestycji. Ten stopień szczegółowości przypadku planu miejscowego nie miałby ani walorów praktycznych ani nie wynika z obowiązujących przepisów. Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w brzmieniu obowiązującym w dacie uchwalenia planu, plan miejscowy sporządzany jest "w celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz określenia sposobów ich zagospodarowania". Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt. 10, w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej.
"Określenie zasad" nie jest pojęciem tożsamym z ustaleniem dokładnego przebiegu czy usytuowania obiektów infrastruktury technicznej, zgodnie z określonymi w poszczególnych rozporządzeniach warunkami technicznymi ich usytuowania. Tym samym zasady te nie mogą polegać na stworzeniu w planie miejscowym rodzaju "projektu zagospodarowania terenu" dla każdej z działek.
Sąd w składzie rozpoznającym niniejsza sprawę nie podziela zatem prezentowanego niekiedy w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądu zgodnie z którym "plan miejscowy - aby stwarzać podstawę do zastosowania art. 124 ust. 1 u.g.n. musi nie tylko dopuszczać realizację celu publicznego, ale też w sposób precyzyjny określać lokalizację takiej inwestycji przez wskazanie nieruchomości, przez którą ma ona przebiegać. Inaczej mówiąc, koniecznym jest by konkretny przepis planu miejscowego wskazywał, że na konkretnej nieruchomości ma być realizowany konkretny cel publiczny" (por. Wyrok WSA w Krakowie z 27.12.2024 r., II SA/Kr 1593/24, LEX nr 3819561.).
Dalej wskazać należy, że przepis § 18 m.p.z.p. w głównej mierze (pkt. 1 do 8) zasad dotyczących gazociągów wysokiego ciśnienia. Do gazociągów średniego i niskiego ciśnienia odnoszą się punkty 9 (zasada utrzymania przebiegu istniejących gazociągów średniego i niskiego ciśnienia), pkt. 11 (dla istniejących gazociągów średniego ciśnienia przy ustalaniu lokalizacji obiektów i dróg należy zachować odległości podstawowe zewnętrznej krawędzi gazociągu od obiektów terenowych, zgodnie z przepisami w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać sieci gazowe), pkt. 16 (dla planowanych gazociągów należy ustalić strefy kontrolowane, w których nie należy wznosić budynków, urządzać stałych składów i magazynów, sadzić drzew oraz podejmować żadnej działalności mogącej zagrozić trwałości gazociągu. Szerokość stref kontrolowanych, których linia środkowa pokrywa się z osią gazociągu, dla planowanych gazociągów średniego i niskiego ciśnienia musi wynosić 1 m).
Punkt 15 § 8 o wspominanej już wyżej treści dotyczącej uściślenia tras planowanych gazociągów na etapie wydawania decyzji administracyjnych dla poszczególnych inwestycji, oraz określenia szczegółowego przebiegu planowanych gazociągów w projekcie budowlanym i w decyzji pozwolenia na budowę - dotyczy w równym stopniu każdego typu gazociągu (wysokiego, średniego i niskiego ciśnienia).
Zatem kwestionowana w uzupełnieniu skargi niezgodność projektowanego przebiegu inwestycji z § 18 pkt. 7 i 9 m.p.z.p. jest nieuprawniona, bo zapisy te nie dotyczą gazociągów średniego ciśnienia, ale gazociągów wysokiego ciśnienia.
Wskazać też należy, że zaskarżona decyzja nie stanowi o możliwości rozpoczęcia robót budowlanych, nie zastępuje bowiem decyzji o pozwoleniu na budowę. Natomiast w postępowaniu o pozwolenie na budowę zastępuje oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. I to w tym właśnie postępowaniu organy administracji architektoniczno – budowlanej obowiązane będą zbadać, czy projektowana trasa i szczegółowy przebieg gazociągu nie narusza warunków technicznych jego sytuowania w stosunku do innych obiektów. Jeśli warunki te nie zostaną spełnione organ będzie obowiązany odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Natomiast w kontrolowanym postępowaniu kwestii tych organ nie jest uprawniony badać.
Podsumowując, z obowiązującego na terenie działki stanowiącej współwłasność skarżącego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że w terenie MN możliwa jest realizacja sieci uzbrojenia terenu, sieci te (w tym gazociągi) mogą zostać przebudowane lub rozbudowane, a ich szczegółowy przebieg (trasa, lokalizacja) sieci doprecyzowany będzie w projekcie budowlanym zatwierdzanym w decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem Sądu są to postanowienia wystarczające dla stwierdzenia, że inwestycja zgodna jest z planem miejscowym.
W ocenie Sądu, organ odwoławczy zasadnie uznał, że spełniona została także trzecia z przesłanek zastosowania art. 124 u.g.n., tj. nieosiągnięcie porozumienia z właścicielem (mimo przeprowadzonych rokowań) w kwestii ograniczenia sposobu korzystana z przedmiotowej nieruchomości. Jeden ze współwłaścicieli (M. F.) zgodę na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości wyraził już w 2020 r., natomiast nie udzielił jej skarżący. Załączona do wniosku, znajdująca się w aktach sprawy korespondencja pomiędzy P. spółka z o.o., a skarżącym, w szczególności jednoznaczny i kategoryczny sprzeciw zawarty w meilu z dnia 10 sierpnia 2021 r. (k. 28 a.a.), świadczą o tym, że prowadzone były rokowania między stronami, lecz do porozumienia między nimi nie doszło. Z korespondencji tej nie wynika, że przeszkodą była wysokość zaoferowanej przez inwestora kwoty wynagrodzenie za ustanowienie prawa służebności przesyłu.
Dodatkowo w sprawie nie bez znaczenia jest także i to, że przez działkę, której współwłaścicielem jest skarżący sieć gazowa już przebiega, obecnie zaś będzie ona przebudowywana i w stosunku do stanu istniejącego zostanie odsunięta od domu w kierunku drogi. Wynika to z załącznika graficznego od decyzji.
Wobec powyższego skarga jako nieuzasadniona została oddalona na zasadzie art. 151 p.p.s.a.