II SA/Kr 1206/23

II SA/Kr 1206/23 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-11-30
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-09-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Magda Froncisz /sprawozdawca/
Piotr Fronc
Sebastian Pietrzyk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 905/24 - Postanowienie NSA z 2024-05-16
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 1225
par  14
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie (t. j.)
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art 7 , art 76 , art 77 , art 78
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Sędziowie: WSA Piotr Fronc WSA Magda Froncisz (spr.) Protokolant: starszy referent sądowy Kamila Maśloch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2023 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 24 lipca 2023 r., znak: WI-I.7840.18.2.2023.DA w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę
Uzasadnienie
Starosta Chrzanowski decyzją nr 103/2023 z 14 marca 2023 r. znak AGN.6740.24.2023.MJ5, po ponownym rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z 25 lipca 2022 r., zatwierdził projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę A. G. i P. G., obejmującego budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz ze zbiornikiem na wodę deszczową na działkach nr [...], [...] położonych w obr. [...] M. jedn. ewid. [...] Trzebinia - obszar wiejski.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał m.in., że Wojewoda Małopolski decyzją z 17 stycznia 2023 r. znak: WI-I.7840.18.14.2021.BG uchylił pierwotnie wydaną decyzję Starosty Chrzanowskiego nr 508/2022 z 22 września 2022 r. znak: AGN.6740.432.2022.MJ5 i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, celem prawidłowego ustalenia stron postępowania (następców prawnych zmarłych stron).
W dniu 17 lutego 2023 r. swoje zastrzeżenia i uwagi wniósł J. K., do których organ odniósł się w piśmie z 7 marca 2023 r.
Dalej organ I instancji wskazał, że na dzień orzekania o pozwoleniu na budowę na terenie objętym pozwoleniem ze względu na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Burmistrz Miasta Trzebini decyzją z 16 grudnia 2021 r., znak GAU.6730.116.2021.AS ustalił warunki zabudowy, które decyzją z 4 sierpnia 2022 r. przeniósł na rzecz inwestora.
Kolejno Starosta stwierdził, że przedłożony projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany posiada wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia, w tym informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia ze względu na specyfikę projektowanego obiektu budowlanego.
Projekt został sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Projektant zgodnie z art. 34 ust. 3d pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.), dalej "P.b.", dołączył oświadczenie o sporządzeniu projektu zagospodarowania terenu i architektoniczno-budowlanego zgodnie zobowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Planowana inwestycja nie ma wpływu na środowisko i nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wymaganego przepisami o ochronie środowiska oraz nie znajduje się w obszarze Natura 2000.
Organ I instancji podsumował, że powyższe wyczerpuje wymogi przewidziane przez art. 32 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 33 ust. 2 P.b.
Od powyższej decyzji Starosty Chrzanowskiego nr 103/2023 z 14 marca 2023 r. J. K. wniósł odwołanie zarzucając, że:
1) została wydana przedwcześnie z uwagi na to, że przedmiotowe działki inwestora nr [...] i [...] nie są rozgraniczone z sąsiednimi działkami nr [...], [...] i [...]. Aktualnie trwa rozgraniczenie tych działek z działkami inwestora;
2) przedstawiony projekt budowlany dotyczący zagospodarowania działek inwestora spowoduje, że budynek mieszkalny zacieni część działki nr [...] (własność odwołującego się), co będzie w przyszłości skutkowało negatywnym oddziaływaniem na tę działkę;
3) decyzja nie spełnia warunków rozporządzenia "DzU z 2022r poz. 1225 Rozdział 2 (Dojścia i dojazdy) §14.1", ponieważ pomiar geodezyjny pasa drogowego ulicy [...] z 25 lutego 2023 r. został wykonany błędnie i niestarannie, ponieważ:
- w miejscu pomiarów w punkcie 34 rzeczywista szerokość drogi wynosi 2,9 m a nie jak określono na planie pomiarów 3,01 m,
- pomiary pasa drogowego w punktach 18 i 19 oraz w punktach 14 i 15 nie uwzględniły, że część szerokości tej drogi przebiega po prywatnej nieruchomości nr [...],
- pomiary pasa drogowego w punktach 8 i 9 oraz w punkcie 10 nie uwzględniły, że część szerokości tej drogi przebiega po prywatnej nieruchomości nr [...],
- pomiary pasa drogowego w punktach 1 i 2 oraz w punkcie 3 nie uwzględniły, że część szerokości tej drogi przebiega po prywatnej nieruchomości nr [...].
Mając na uwadze powyższe pomiary pasa drogowego w punktach 2, 5, 6, 9, 10, 15, 19, 20, które są wyznaczone poza pasem drogowym na działkach prywatnych o nr [...], [...] i [...], zdaniem skarżącego należy określić, czy inwestor jest w posiadaniu tej części drogi lub czy posiada służebność przejazdu po tych terenach. Jeżeli inwestor nie jest właścicielem tej części działek o nr [...], [...] i [...] określonych przez geodetę jako część pasa drogowego i nie posiada służebności po tych określonych częściach działek to również w tych miejscach droga nie posiada wymaganej szerokości 3 m.
Wojewoda Małopolski decyzją z 24 lipca 2023 r. znak WI-I.7840.18.2.2023.DA, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775, ze zm.), dalej "K.p.a.", utrzymał w mocy decyzję I instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo skorygował krąg stron postępowania. Następnie przywołał treść art. 6 K.p.a. i art. 35 ust. 1 P.b. wskazując, że tylko w zakresie określonym w tym ostatnim przepisie, w przypadku stwierdzenia naruszeń, organ administracji może podjąć działania korygujące. Organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie zagospodarowania terenu i projekcie architektoniczno-budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego z ww. przepisu.
Dokumentacja projektowa spełnia wymagania rozporządzenia Ministra Rozwoju w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2022 r., poz. 1679) - projekt jest kompletny, opracowany został w czytelnej grafice, oprawiony w okładki przystosowane do formatu A4, posiada numerację zgodną ze spisem zawartości dokumentacji projektowej z podziałem na części.
W projekcie budowlanym; zgodnie z wymogami art. 34 ust. 3 pkt 1e P.b. zamieszczono informację o obszarze oddziaływania projektowanych obiektów.
Zgodnie z rysunkiem projektu zagospodarowania terenu (dalej "PZT"), inwestycja została zaprojektowana na terenie działek nr [...] i [...]. Budynek mieszkalny zlokalizowany został 5,00 m - 5,42 m od granicy z działką nr [...] (działka skarżącego - niezabudowana), od strony północno-wschodniej, 38,15 m od granicy z działką nr [...] od strony północnej, 21,50 m od granicy z działką nr [...] (działka drogowa), od strony zachodniej, 22,94 od granicy z działką nr [...], od strony południowo-wschodniej, co spełnia wymagania rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2022 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r., poz. 1225), dalej "rozporządzenie".
Najbliższy budynek mieszkalny znajduje się od projektowanego budynku w odległości 25,38 m (budynek nr [...] na działce [...]). Najbliższy budynek gospodarczy - garaż znajduje się od projektowanego budynku w odległości 30,25 m (budynek gospodarczy przy budynku nr [...] na działce [...]). W skład planowanej inwestycji wchodzi również budowa zbiornika na wodę deszczową oraz utwardzenie.
Projekt budowlany jest on zgodny z ustaleniami decyzji WZ:
1) maksymalny wskaźnik zabudowy: (projektowana wartość: 6,3% - wg decyzji WZ: od 6,1% do 18%);
2) szerokość elewacji frontowej dla budynku mieszkalnego: (projektowana wartość: 15,30 m – wg decyzji WZ: od 11,60 m do 15,30 m - elewacja południowo-zachodnia);
3) wysokość elewacji frontowej dla budynku mieszkalnego: (projektowana wartość: 4,47 m - wg decyzji WZ: od 3 m do 5,5 m - liczona od średniego poziomu terenu inwestycji przy budynku do górnej krawędzi ściany tej elewacji mierzonej po stronie zewnętrznej);
4) geometria dachu dla budynku mieszkalnego: (zaprojektowano dach dwuspadowy o jednakowym kącie nachylenia głównych połaci 38° z kalenicą równoległą do granicy działki nr [...] z działką [...] oraz przedłużoną częścią dachu na wejściem do budynku; wysokość kalenicy głównej wynosi 8,49 m - wg decyzji WZ: dach dwuspadowy z kalenicą położoną na osi budynku, o symetrycznym układzie głównych połaci dachowych, o kącie nachylenia głównych połaci od 30° do 45°, wysokość głównej kalenicy budynku z przedziału od 6,5 m do 8,5 m, kierunek dachu równoległy do granicy działki nr [...] z działką nr [...] (odcinek północno - zachodni). Istnieje możliwość przedłużenia połaci dachu nad wejściem do budynku);
5) teren biologicznie czynny: (projektowana wartość: 84,4% - wg decyzji WZ: min. 60%);
6) ilość miejsc postojowych dla samochodów osobowych: (projektowana wartość: 2 stanowiska postojowych na dom - wg decyzji WZ: min. 2 miejsce na dom);
7) linia zabudowy: (projektowana wartość: 15,50 m od granicy z działką nr [...] (drogową) - wg decyzji WZ: w odległości 6 m od granicy z działką nr [...] (przy czym jest to linia wyznaczająca granice obszaru dla usytuowania budynku, ale nie koniecznie linia, do której budynek, musi przylegać).
Kolejno Wojewoda, odnosząc się do zarzutów odwołania, wskazał po pierwsze, że inwestorzy posiadają dostęp do drogi publicznej poprzez projektowany zjazd (wg odrębnego opracowania), z działki nr [...] (działka inwestorów) na działkę nr [...] (istniejąca droga wewnętrzna gminna ul. [...]) do drogi publicznej na działce nr [...] (ul[...]), zgodnie z § 14 ust. 1 rozporządzenia.
Rysunek PZT został sporządzony na kopii aktualnej mapy przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (PZGiK), operat techniczny P. 1203.2022.40 (data sporządzenia pozytywnego protokołu weryfikacji 18 luty 2022 r., nr dokumentu potwierdzającego weryfikację [...]), przez uprawnionego geodetę inż. A. J. (nr [...]).
Zatem organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają podstaw prawnych, aby podważać ww. opracowanie i są związane treścią tej mapy, podobnie jak inwestor i projektant. Na projekcie zagospodarowania terenu zostały naniesione wymiary istniejącego utwardzenia na działce nr [...], której szerokość wynosi od ok. 5,00 m do ok. 5,40 m, a samego utwardzenia min. szerokość wynosi ok. 3,00 m, co spełnia wymogi § 14 rozporządzenia.
Organ II instancji podkreślił, że w przypadku realizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego, będącego kolejnym domem korzystającym z danej drogi dojazdowej, jej minimalna szerokość to 3 m. Nie bez znaczenia jest fakt, iż z istniejącej drogi wewnętrznej korzystają również właściciele budynków nr 7, 9, 10 i 12. Odmienne zastosowanie przepisów, niż to przedstawione w niniejsze decyzji, skutkowałoby nierównym traktowaniem stron, korzystających z tej samej drogi dojazdowej.
W odpowiedzi na zarzut trwania procesu rozgraniczenia działek inwestora nr [...] i [...] z działkami skarżącego, tj. nr [...], [...] i [...], organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z materiałem dowodowym, w piśmie z 7 czerwca 2023 r. uprawniony geodeta - mgr inż. B. B., nr [...], oświadczył, że.: "Na podstawie upoważnienia oraz postanowienia o wszczęciu rozgraniczenia wystawionego przez Burmistrza Miasta T., w dniu 09-05-2023 przeprowadziłem na gruncie czynności ustalenia przebiegu granic działki [...] obręb M., gmina Trzebinia z działką [...] będącą własnością małżeństwa P. i A. G.. Podczas tych czynności dokonano ustalenia przebiegu granic na podstawie zebranych dowodów t.j. granicę ustalono na podstawie operatu ustalenia przebiegu granic [...] W związku z czym, przebieg granic działki [...] z działką [...] nie uległ zmianie w stosunku do stanu obecnie ujawnionego w ewidencji gruntów i budynków. W protokole granicznym zgodny podpis złożyli wszyscy właściciele obecni na czynnościach. Nie wyniknął spór graniczny oraz nie sporządzano aktu ugody".
Organ II instancji przywołał treść art. 2 pkt 7, pkt 7a (definicje mapy do celów projektowych i mapy zasadniczej) i art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2021 r., poz. 1990 ze zm.), dalej "P.g.k.", wskazując, że to geodeta jest osobą uprawniona do sporządzenia mapy do celów projektowych i naniesienia na nią wszystkich obiektów. Zatem organ odwoławczy nie ma podstaw do kwestionowania wiedzy technicznej osoby uprawnionej w danej dziedzinie, toteż zarzut dotyczący rozgraniczenia uznał za chybiony.
Dodatkowo zauważył, że podstawą ustaleń prawidłowości lokalizacji obiektu na działce są dane wynikające z treści mapy zasadniczej, na kopii której winien być opracowany projekt zagospodarowania terenu. Spory graniczne, a nawet toczące się w tym zakresie postępowania administracyjne i sądowe, nie są przeszkodą do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, nie stanowią przesłanki do zawieszenia postępowania toczącego się w sprawie pozwolenia na budowę. W przypadku, gdy w wyniku zakończenia postępowania rozgraniczeniowego przebieg granic okaże się inny niż uwidoczniony na mapie, okoliczność ta może stanowić przesłankę do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją pozwolenia na budowę.
W odniesieniu do zarzutu dotyczącego nasłonecznienia i zacienienia części działki nr [...] stanowiącej własność skarżącego przez planowaną inwestycję, organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z materiałem dowodowym tj. przedstawioną analizą nasłonecznienia i zacienienia (por. dokumentacja projektowa - str. 2.2.1.7 część Projekt Zagospodarowania Działki), niezabudowana działka skarżącego (dz. nr [...]), będzie zacieniana przez maksymalnie 3 godziny i 15 minut, (największe zacienianie występuje w godz. 13:45-17:00 przez planowany budynek), co jest zgodne z § 60 ust. 1 rozporządzenia. Zatem zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie.
Organ odwoławczy wskazał, że oczywiste jest, iż realizowanie obiektów budowlanych musi wiązać się z oddziaływaniem na sąsiednie działki i budynki. W trakcie procesu budowlanego dochodzi do kolizji interesów różnych podmiotów o zróżnicowanym charakterze. Aby jednak oddziaływanie projektowanej inwestycji można było uznać za sprzeczne z prawem, muszą być naruszone konkretne przepisy prawa materialnego. Nie każde oddziaływanie może skutkować powstrzymaniem procesu inwestycyjnego, w oparciu o ochronę interesów osób trzecich udzieloną w art. 5 ust. 1 pkt 9 Pb. Takiej sprzeczności z prawem organ odwoławczy nie dopatrzył się.
J. K. wniósł na powyższą decyzję Wojewody Małopolskiego z 24 lipca 2023 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci:
1. obrazy art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 78 § 1 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z dodatkowej opinii biegłego geodety, w związku z podnoszonym przez skarżącego zarzutem dotyczącym błędnie wykonanego pomiaru pasa drogowego przy ul. [...] w M. z 25 lutego 2023 r., gdyż w miejscu pomiarów w pkt. 34 rzeczywista szerokość drogi wynosi 2,9 m, a nie jak określono w projekcie 3,01 m, przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie,
2. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie § 14 ust. 1 rozporządzenia, polegające na przyjęciu, że szerokość jezdni drogi dojazdowej do inwestycji w najwęższym miejscu wynosi 3 m, przy czym w minimalna szerokość drogi stanowiącej dojazd do inwestycji to 2,9 m, wbrew treści § 14 ust. 1 tego rozporządzenia, które dopuszczają jezdnię drogi dojazdowej o szerokości nie mniejszej niż 3 m.
Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu zarzutów skarżący podkreślił, że skoro wprost wyartykułował zarzut dotyczący błędnego pomiaru dokonanego przez inż. A. J., to organ odwoławczy nie powinien poprzestać jedynie na stwierdzeniu, iż "organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają podstaw prawnych, aby podważać ww. opracowanie i są związane treścią tej mapy". To właśnie organ wydający decyzję ma możliwość podjęcia wszelkich czynności zmierzających do wyjaśnienia sprawy, w szczególności wobec tak ewidentnego i łatwego do weryfikacji zarzutu, jak ponowne dokonanie pomiarów. Zgłoszenie zarzutu przez skarżącego determinuje przeprowadzenie dowodu mającego na celu zweryfikowanie jego zasadności, a nie przyjęcie przez organ, iż wykonany w sprawie pomiar z samej swej natury nie może być obarczony błędem.
Kwestia dostępu do drogi publicznej przy wydawaniu decyzji pozwolenia na budowę ma fundamentalne znaczenie, w związku z czym pominięcie zarzutu skarżącego ma doniosłe znaczenie dla sprawy.
Droga zwęża się do szerokość 2,9 m na odcinku między budynkami mieszkalnymi, tj. budynki nr [...], położonymi blisko jezdni, a w szczególności między ich ogrodzeniami. Podmurówki obydwu ogrodzeń położone są od siebie w odległości dokładnie 2,9 m, a wzmożony ruch ciężkich pojazdów obsługujących planowaną budowę może spowodować ich uszkodzenie.
W razie utrzymania w mocy wadliwej decyzji również kolejni inwestorzy będą występować o pozwolenie na budowę, a tym samym będą korzystać z drogi, która nie posiada minimalnych wymiarów, a wąski prześwit między dwoma budynkami mieszkalnymi stanowić będzie znacząca uciążliwość dla osób już tam zamieszkujących.
Skarżący wskazał, że domy już powstałe posiadały pozwolenia na budowę oparte na innym reżimie prawnym, w związku z czym nie można traktować w jednaki sposób osób już zamieszkujących w budynkach posadowionych przy drodze, oraz osób dopiero występujących o pozwolenie na budowę.
Zdaniem skarżącego organ również nie odniósł się do kwestii dotyczącej tego, iż przez znaczną swoją część droga przebiega po gruntach prywatnych, natomiast dostęp działki budowlanej do drogi publicznej zdefiniowany jako bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Inwestor nie wykazał, ażby posiadał dostęp do drogi publicznej gdyż, ulica [...] nie spełnia minimalnych wymogów dotyczących szerokości, jak i inwestor nie uzyskał służebności drogi koniecznej, z uwagi na przebieg drogi przez działki prywatne.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, że inwestor dostęp do drogi publicznej - ul. [...], posiada przez drogę wewnętrzną gminną ul. [...]. Jest to droga publiczna, z której korzystać może każdy, droga jest w zarządzie gminy, a jej szerokość zgodnie z wyliczeniami uprawnionego geodety spełnia warunki określone przywołanym rozporządzeniem. Odmienne wyliczenia skarżącego nie mogą podważyć ani prawidłowości aktualnej mapy przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, ani również wymiarów podanych przez osoby legitymujące się w tym względzie stosownymi uprawnieniami. Dodatkowo planowana inwestycja jest kolejną inwestycja przy ulicy [...], a z istniejącej drogi wewnętrznej gminnej korzystają również właściciele innych budynków usytuowanych przy tej drodze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a.
Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu.
Na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.
Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami Sąd stwierdził, że nie ma podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego, bowiem odpowiada ona prawu, a zarzuty skarżącego są bezzasadne.
Kontrola Sądu w niniejszej sprawie dotyczyła decyzji Wojewody Małopolskiego z 24 lipca 2023 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia inwestorom pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego obejmującego budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego wraz ze zbiornikiem na wodę deszczową na działkach nr [...], [...] w M. .
Zakres możliwego orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie jest wyznaczony granicami sprawy administracyjnej, określonej przepisami prawa materialnego. Sąd aprobuje rozstrzygnięcie i ocenę prawną co do istotnych jej elementów wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Należy także stwierdzić, że stan faktyczny przedstawia się tak, jak to wskazał organ II instancji. Ustalenia stanowiące podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, które w uzasadnieniu decyzji zostały powołane, znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Nie budzą one zastrzeżeń co do ich prawidłowości.
Przeprowadzona przez Sąd kontrola wykazała, że zaskarżona decyzja została wydana w niezawierającym istotnych wad procesowych postępowaniu; spełnia wymogi określone w art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., a treść uzasadnienia decyzji świadczy o tym, że wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło wystarczająco dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i art. 77 K.p.a.). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 K.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 K.p.a. w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu i wyjaśniono podstawy prawne rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa.
W tym stanie rzeczy Sąd podzielił argumentację rozstrzygnięcia organu II instancji, ponieważ jest ona zgodna z obowiązującym prawem. Poczynione w przedmiotowej sprawie ustalenia organu II instancji obejmują okoliczności istotne dla wydanego rozstrzygnięcia, przede wszystkim w zakresie oceny zgodności projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego z wymogami określonymi decyzją Burmistrza Miasta Trzebini z 16 grudnia 2021 r., znak GAU.6730.116.2021.AS o warunkach zabudowy.
Powyższa rzetelna i trafna ocena dokonana przez organ odwoławczy zasadnie skutkowała utrzymaniem w mocy decyzji I instancji.
Na etapie skargi do Sądu skarżący w zasadzie ograniczył się do jednego zarzutu, mianowicie braku wykazania przez inwestora dysponowania dojściem i dojazdem do terenu inwestycji umożliwiającym dostęp do drogi publicznej, odpowiednim do przeznaczenia i sposobu użytkowania (§ 14 rozporządzenia).
Przy tym bezsporne w sprawie jest, że ul. [...] połączona z drogą publiczną (ul[...] - działka nr [...]) jest droga gminną, a działka drogowa nr [...] jest własnością Gminy T. (KW nr [...]).
W zakresie natomiast zarzutów odwołania, niepowtórzonych w skardze, dotyczących rzekomego braku rozgraniczenia działek nr [...] i [...] z sąsiednimi działkami nr [...], [...] i [...], a także zacienienia części działki nr [...], Sąd w pełni podziela argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i przytoczoną w pierwszej części niniejszego uzasadnienia, której ponowne przytaczanie nie jest celowe.
Podstawę materialnoprawną kontrolowanej decyzji stanowią art. 32-36 P.b.
Jak trafnie wskazał organ odwoławczy, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:
a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,
b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:
a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,
b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b,
c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,
d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;
4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.
3. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia.
3a. Do postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, poprzedzonej decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, stosuje się przepis art. 86f ust. 6 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.
4. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Z kolei w myśl § 14 rozporządzenia (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2018 r.): do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokości jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m.
Wobec powyższego należało uznać, że organy słusznie wywiodły, iż § 14 rozporządzenia nie został w niniejszej sprawie naruszony.
Jak trafnie stwierdził organ II instancji, podstawową zasadą w prawie budowlanym jest zasada wolności zabudowy, bowiem zgodnie z art. 4 P.b., każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami.
Prawo zabudowy własnej nieruchomości gruntowej jest związane z prawem własności i może być ograniczone wyłącznie ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; lub w przypadku jego braku warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego; oraz w drodze powszechnie obowiązujących w tym zakresie przepisów. Wszelkie ograniczenia ww. wolności muszą być ustanowione wyraźnie - istnieje bowiem domniemanie na rzecz wolności przysługującej inwestorowi chronionej zasadami wyrażonymi w Konstytucji RP.
Odmówić wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę organy administracji architektoniczno-budowlanej mogą wyłącznie wtedy, gdy wynika to z ograniczonej zakresowo kontroli wynikającej z treści art. 35 P.b.
Podkreślić trzeba, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b., nie może być rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o jakiekolwiek utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. O naruszeniu interesu osób trzecich można więc mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy (por. wyrok WSA w Łodzi z 10 grudnia 2021 r., sygn. II SA/Łd 767/21, LEX nr 3286694).
W sprawie niniejszej udzielono pozwolenia na budowę, bowiem spełnione były przesłanki wynikające z przepisów obowiązującego prawa, w szczególności prawa budowlanego. Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone z poszanowaniem art. 7, art. 70, art. 77 oraz art. 80 K.p.a. Organ II instancji prowadząc postępowanie prawidłowo ustalił stan faktyczny i prawny sprawy.
Organ odwoławczy, wbrew zarzutom skargi, wystarczająco dokładnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy, w tym w zakresie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, wymaganiami ochrony środowiska, zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń.
W szczególności należy wskazać, że organy, wobec konsekwentnego kwestionowania szerokości dojazdu do terenu inwestycji przez skarżącego, dysponowały w aktach sprawy po pierwsze decyzją Burmistrza Miasta Trzebini z 16 grudnia 2021 r. ustalającą warunki zabudowy, która stanowi, że obsługa komunikacyjna terenu inwestycji jest zapewniona z drogi publicznej ul. [...] poprzez drogę wewnętrzną ul. [...] (pkt 5.5 decyzji, która była uzgadniana z zarządcą drogi).
Po drugie, z mapy układu komunikacyjnego inwestycji zawartej w projekcie budowlanym jednoznacznie wynika, że ul. [...], jest połączona z drogą publiczną ul. [...] istniejącym zjazdem publicznym oraz stanowi i zapewnia dla szeregu działek, w tym zarówno działek inwestorów jak i działki skarżącego dostęp do drogi publicznej jezdnią o szerokości minimalnej 3 m.
Powyższe potwierdza pomiar geodezyjny pasa drogowego ulicy [...] sporządzony 25 lutego 2023 r. przez uprawnionego geodetę inż. A. J..
Na marginesie warto zauważyć, że brak jest jakichkolwiek przesłanek by twierdzić, że którykolwiek z właścicieli działek korzystających z dojazdu przez ul. [...] posiadał służebność, o której pisze skarżący. Dodatkowo, z przedłożonego przez inwestorów pisma z Urzędu Miasta Trzebini z 6 września 2022 r. znak BR.RDT.6743.213.2022.MN wynika jasno, że korzystanie z drogi wewnętrznej - ul. [...] w M. , w celu skomunikowania z drogą publiczną gminną ul. [...], nie wymaga ustanowienia służebności przechodu i przejazdu. Ulica [...] jest umieszczona w zarządzeniu Burmistrza Miasta Trzebini w sprawie ustalenia wykazu dróg wewnętrznych i określenia zasad korzystania z tych dróg nr [...] z 7 kwietnia 2005 r. Ulica [...] w M. jest zarządzana przez Gminę Trzebinia i Gmina jako zarządca tej drogi nie wymaga uzyskania służebności przejazdu i przechodu po działce nr [...]. Nawierzchnia drogi jest odśnieżana i są wykonywane roboty utrzymaniowe m.in. naprawy bieżące nawierzchni przez Gminę Trzebinia.
Należy tu wskazać, że skarżący podnosił sprawę szerokości drogi już na etapie postępowania w pierwszej instancji, po czym zostały wykonane ww. pomiary potwierdzające, że droga posiada wymaganą szerokość.
Skarżący nie przedstawił żadnych nowych dowodów, w tym nie przedstawił wyników pomiarów w sprawie szerokości owej drogi, które mogłyby zakwestionować ustalenia organów. Ograniczył się do gołosłownej polemiki ze stanowiskiem organów.
Odnosząc się do argumentacji skarżącego należy natomiast przyznać, że ul. [...] nie na całej długości w pełni odpowiada całej działce nr [...], a w niektórych fragmentach jezdnia drogi zbliża się do minimalnego wymaganego wymiaru, to jest 3 m szerokości.
Nie sposób jednak uznać, by nieznaczne nieścisłości pomiędzy faktycznym przebiegiem drogi należącej do Gminy w terenie z granicami geodezyjnymi działek, miały skutkować uniemożliwieniem jakiejkolwiek zabudowy działek położonych przy ul. [...].
Warto też wyjaśnić, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają podstaw prawnych, aby podważać opracowania geodezyjne i są związane treścią map, bowiem mapy przyjęte do zasobu geodezyjnego stanowią dokumenty urzędowe, charakteryzujące się domniemaniem prawdziwości. Dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone (art. 76 K.p.a.).
Całkowicie dopuszczalne jest prowadzenie dowodów przeciwko treści takich dokumentów (art. 76 § 3 K.p.a.), jednak strona, która zaprzecza prawdziwości (autentyczności) dokumentu urzędowego albo twierdzi, że zawarte w nim stwierdzenia, oświadczenia i poświadczenia upoważnionego podmiotu, od którego dokument ten pochodzi, są niezgodne z rzeczywistością, powinna tę okoliczność udowodnić.
Innymi słowy, organy nie twierdziły, jak zarzuca skarżący, że wykonany pomiar z samej swej natury nie może być obarczony błędem, ale że wykonane pomiary znalazły potwierdzenie w innych dokumentach zgromadzonych w aktach sprawy (decyzja WZ, mapy zawarte w projekcie budowlanym).
W sprawie niniejszej skarżący ograniczył się do gołosłownego kwestionowania ustaleń organu. W takiej sytuacji nie mógł skutecznie żądać działania organu z urzędu, czy też na podstawie art. 78 § 1 K.p.a.
Podsumowując, organ II instancji umotywował zasadność podstawowych przesłanek, którymi kierował się przy wydaniu decyzji, a także odniósł się do wszystkich istotnych okoliczności podnoszonych przez skarżącego kwestionujących prawidłowość rozstrzygnięcia. Rozpatrzył materiał dowodowy sprawy i dokonał oceny materiału dowodowego w sposób zgodny z zasadami swobodnej oceny dowodów. Organ II instancji nie naruszył też wymienionych w skardze przepisów K.p.a. i rozporządzenia w sposób, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy.
W konsekwencji należało uznać, że zasadnie organ I instancji stwierdził brak przesłanek, które mogłyby pozwolić na odmowę wydania pozwolenia na budowę, co musiało skutkować zatwierdzeniem projektu budowlanego i pozytywną decyzją w zakresie przedmiotowej inwestycji. Powyższe prawidłowo zaakceptował organ odwoławczy.
Projekt zagospodarowania terenu sprawdzony stosownie do treści art. 35 P.b. i rozporządzenia ma wszystkie strony i arkusze zgodnie ze spisem jego zawartości. Projekt sporządzono w czytelnej technice graficznej i oprawiono w okładkę przystosowaną do formatu A4, w sposób uniemożliwiający jego dekompletację. Zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna. Inwestor złożył oświadczenie o posiadaniu tytułu prawnego do nieruchomości na cele budowlane, a projekt budowlany opracowany został przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia, co zostało potwierdzone kopiami decyzji o ich nadaniu.
Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b. do wniosku zostały dołączone oświadczenie inwestora o prawie do dysponowania działką, na których realizowana ma być inwestycja, na cele budowlane, a w projekcie zawarto oświadczenie o wykonaniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, zgodnie z art. 20 ust. 4 P.b. podpisane przez projektantów. Projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na kopii mapy do celów projektowych potwierdzonej za zgodność z oryginałem. Załączona została również informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projekt zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna (art. 35 ust. 1 P.b.).
Zatem z akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja została wydana w zgodzie z przepisami prawa. Argumenty i dowody w sprawie zostały ocenione w adekwatny sposób, a skarga okazała się niezasadna.
Sąd nie stwierdził naruszenia żadnego ze wskazanych w odwołaniu i skardze przepisów, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Rolą sądu administracyjnego jest kontrola zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.
Takich naruszeń Sąd w sprawie nie stwierdził, dlatego oddalił skargę, o czym orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 P.p.s.a.