II SA/Kr 120/23

II SA/Kr 120/23 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-04-28
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-02-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jacek Bursa /przewodniczący/
Mirosław Bator
Piotr Fronc /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art 61 ust 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie WSA Piotr Fronc (spr.) WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg E. F., T. F. i E. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 14 października 2022r. znak SKO.ZP/415/418/2022 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargi oddala.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 14 października 2022 r. znak SKO.ZP/415/418/2022 utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z 2 sierpnia 2022 r., nr AU-2-6730.2/553/2022, w której na wniosek A. K. orzeczono o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego p.n.: "Budowa czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną, w postaci sieci i przyłączy wod-kan, gazowego, elektrycznego oraz zagospodarowaniem terenu w postaci dojść i dojazdów na działkach nr [...], [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.".
Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym:
Decyzją z dnia 26 listopada 2019 r., nr AU-02-3.6730.2.518.2018.JĆE Prezydent Miasta Krakowa na wniosek A. K. orzekł o ustaleniu warunków zabudowy dla zgłoszonego przez niego zamierzenia inwestycyjnego, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 28 stycznia 2021 r. znak SKO.ZP/415/23/2021 utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
W wyniku skutecznie wniesionej skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 30 lipca 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 396/21 uchylił powyższe decyzje.
Sąd ocenił, że sporządzona w sprawie analiza architektoniczno-urbanistyczna jest rzetelna. Za nieuzasadnione uznał również zarzuty dotyczące parametrów nowej inwestycji oraz niedopuszczalnego zdaniem skarżących wzniesienia na przedmiotowym terenie budynku dwulokalowego. O dopuszczalności spornej inwestycji świadczy bowiem zdaniem Sądu jej mieszkalna funkcja. Wydana decyzja nie spełniała jednak wymogu zawartego w art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 741 z późn. zm., dalej zwanej ustawą), tj. nie zapewniała wystarczającego uzbrojenia terenu. Jeżeli chodzi o odbiór ścieków, to w decyzji o warunkach zabudowy organ dopuścił szczelne zbiorniki wybieralne dla wszystkich czterech budynków, gdy tymczasem dla jednego z nich (przyległego do ul. [...]), winien ustalić obowiązkowe przyłączenie do istniejącej sieci kanalizacyjnej. Natomiast co do zaopatrzenie w wodę, Sąd zauważył, że do wydania decyzji o warunkach zabudowy niezbędne jest istnienie rzeczywistego lub projektowanego uzbrojenia terenu umożliwiającego zaopatrzenie inwestycji w wodę. W kontrolowanej sprawie nie istnieje ani nie jest projektowane takie uzbrojenie przez MPWiK w Krakowie, ani przez inwestora.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 2 sierpnia 2022 r. nr AU-2/6730.2/553/2022, ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego.
Na wstępie organ I instancji wskazał, że inwestor przedstawił aktualne warunki techniczne i dokonał korekty wniosku w zakresie charakterystyki inwestycji poprzez objęcie wnioskiem budowy sieci i przyłączy wod.-kan., gazowego i elektroenergetycznego oraz że sporządzono nową analizę urbanistyczno-architektoniczną. W oparciu o uzupełnioną dokumentację organ uznał, że spełnione zostały przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022 r., poz. 503), podkreślając, że zakres niniejszego postępowania nie pokrywa się z zakresem postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Odnosząc się do podnoszonych w toku postępowania zarzutów organ stwierdził, że uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich nie mogą być badane w toku przedmiotowego postępowania, a niektóre kwestie tj. zacienienie będą badane w postępowaniu mającym za przedmiot zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Stwierdzono, że brak jest procedur umożliwiających przeprowadzenie badań sprawdzających wydolność układu komunikacyjnego, a teren inwestycyjny posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej.
W ramach ustalonych warunków zabudowy w szczególności stwierdzono, że planowana zabudowa stanowić będzie kontynuację rodzaju i funkcji zabudowy, zagospodarowania terenu oraz parametrów i wskaźników kształtujących zabudowę na działkach sąsiednich.
Linię zabudowy wyznaczono w odległości 8,0-11,0 m od granicy działki drogowej nr [...].
Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji kubaturowej ustalono zgodnie z §5 ust. 2 rozporządzenia, czyli w inny sposób niż na podstawie średniego wskaźnika tj. 21% z tolerancją ±2%. W badanym obszarze nie został bowiem wykształcony jednorodny charakter wskaźników, który wymagałby bezwzględnej kontynuacji.
Udział powierzchni biologicznie czynnej określony na poziomie 50% nawiązuje z kolei do działek w bliskim sąsiedztwie i gwarantuje kontynuację tego wskaźnika na terenie inwestycyjnym.
Wskaźnik szerokości elewacji frontowej wyznaczono zgodnie z § 6 ust. 1 Rozporządzenia, w oparciu o średnią szerokość elewacji frontowych budynków, występujących w obszarze analizowanym, tj. 12,0 m z tolerancją ±20%, wskazując jednocześnie, w załączniku nr 3 do zaskarżonej decyzji, że w badanym obszarze nie został wykształcony jednorodny charakter kształtowania parametrów istniejącej zabudowy, w tym charakterystycznej szerokości elewacji frontowych budynków, która wymagałaby bezwzględnej kontynuacji.
Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej ustalono z kolei zgodnie z § 7 ust. 4 rozporządzenia na poziomie 7,5 m z tolerancją ± 1,0 m, wskazując, że również w tym zakresie nie został wykształcony jednorodny charakter kształtowania parametrów istniejącej zabudowy.
Wobec zróżnicowanej geometrii dachów, ustalono dach połaciowy dwu lub wielospadowy, dopuszczając formę dachu płaskiego.
Ponadto wskazano, ze zaopatrzenie w wodę ma się odbyć poprzez budowę sieci wodociągowej oraz realizację przyłączy wodociągowych, a odprowadzenie ścieków poprzez budowę sieci kanalizacji sanitarnej oraz przyłączy kanalizacyjnych.
Stwierdzono też, że teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej i zapewnia wymaganą ilość miejsc parkingowych w liczbie 2 miejsc na dom.
Odwołania od powyższej decyzji złożyli T. F. i E. F.. Strony podtrzymały zastrzeżenia i wnioski zgłoszone już wcześniej w toku postępowania. Strony ponadto podniosły, że przy wydaniu ww. decyzji oparto się na wynikach analizy urbanistyczno — architektonicznej, jednak nie jest jasne, czy jest to analiza która została wykonana w 2019 r., czy też kolejna analiza z 2022 r. Rzetelność tej pierwszej analizy była natomiast wielokrotnie kwestionowana przez strony, np. w kwestii występowania formy dachów płaskich. Jeżeli zaś podstawą wydania obecnej decyzji jest nowa analiza z 2022 r., to nie posiada ona podstaw wyliczeń wskaźników i brak jest możliwości odniesienia się do ich prawidłowości. Strony wniosły o ponowne wykonanie analizy urbanistyczno-architektonicznej i zamieszczenie w decyzji wyliczeń wskaźników. Obecne, dołączone do decyzji wyniki analizy nie mogą stanowić podstawy wydania decyzji.
Ponadto wg. wyliczeń stron występuje niezgodność pomiędzy zapisami dotyczącymi wysokości budynków ustalonymi rzędnymi, a stanem faktycznym wynikającym z istniejącego nachylenia terenu, a także wysokością ustalonych w decyzji górnych krawędzi elewacji frontowych. W decyzji też nie określono dopuszczalnych wysokości budynków, które mogą być lokalizowane na działce nr [...]. Na koniec zakwestionowano przyjęte w decyzji stwierdzenie, o wystarczalności dla wnioskowanego zamierzenia istniejących warunków i projektowanego uzbrojenia terenu, podczas gdy we wniosku brak jest zapisów precyzujących "projektowane uzbrojenie terenu", a "istniejące warunki".
Reasumując, podkreślono, że planowane zamierzenie zmieni charakter dotychczasowej zabudowy ul. [...] i doprowadzi do trudności okolicznych mieszkańców.
Z kolei E. Z. i W. Z. w swym odwołaniu podnieśli, że obszar na którym planowana jest inwestycja jest wyraźnie wyodrębniony na terenie pozostałego osiedla. Granicą strefy, tzw. progiem architektonicznym odmiennego zagospodarowania jest ul. [...] i ul. [...]. Na tym wyodrębniającym się terenie istnieje zabudowa różniąca się zasadniczo od zabudowy okolicznej. Są to budynki o zróżnicowanej architekturze z garażami. Forma i bryła żadnego z domów nie powtarza się i jest zlokalizowana na działkach o powierzchni co najmniej 500 m2 i większych i niskiej intensywności zabudowy. Planowana inwestycja nie pasuje do tego wyodrębniającego się obszaru. Dopiero na pozostałym obszarze domy jednorodzinne posiadają jednolite projekty i zabudowa jest uporządkowana. Dopuszczenie w decyzji o warunkach zabudowy dachów płaskich, podczas gdy dachy takie istnieją poza ww. progiem architektonicznym doprowadzi do zaburzenia ładu przestrzennego. W sąsiedztwie planowanej zabudowy występują wyłącznie dachy połaciowe. Dlatego strony nie zgodziły się z dopuszczeniem dla planowanej inwestycji dachu płaskiego. W ocenie stron również podział geodezyjny działek objętych terenem inwestycji świadczy, że ówczesnym zamierzeniem było zachowanie tej enklawy w układzie: jeden dom na jednej działce, a tu dopuszcza się cztery domy. Z kolei załączona mapa ewidencyjna jest nieaktualna, stan na dzień: 9.03.2018 r.
Wskazano na brak możliwości wykonania sieci kanalizacyjnej zgodnie z informacją MPWIK z dnia 20.10.2021 r,. Załączona do dokumentów mapa z 08.04.2022 r. pokazuje inne rozwiązanie, niezgodne z ITT z dnia 20.10. 2011 r., a ponadto dodatkowo zaznaczono: szambo wybieralne.
Wskazano też na lakoniczność pkt. 4 a, b załącznika nr l do decyzji, poprzez zawarcie warunku, bez wskazania na jakie informacje czy uzgodnienia z dostawcami sieci organ powołuje. Nie przedstawiono też w decyzji obliczeń wskaźników, tylko podano średnie wartości. Nie odniesiono się do wewnętrznego układu drogowego. Wg. mapy drogi lokalizuje się go pod oknami działek sąsiednich, a drogi były poprzednio wytyczone w innych miejscach. Ze względu na powyższe strony wniosły o przeprowadzenie ponownej analizy urbanistyczno - architektonicznej z uwzględnieniem ww. uwag.
Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 14 października 2022 r. nr SKO.ZP/415/418/2022 utrzymano w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.
Organ odwoławczy na wstępie podkreślił fakt, że w niniejszej sprawie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, a sformułowane przez niego wskazania zostały w należyty sposób uwzględnione przez organ I instancji.
Inwestor przedłożył do akt aktualną informację techniczną Wodociągów Miasta K. Spółki Akcyjnej w K. z dnia 20.10.2021 r. dotyczącą sieci wodociągowej i sieci kanalizacyjnej oraz przyłącza wodociągowego i przyłącza kanalizacyjnego o możliwości doprowadzania wody i odprowadzania ścieków z czterech projektowanych budynków mieszkalnych jednorodzinnych na przedmiotowych działkach. W piśmie tym wprowadzono nowe zaktualizowane warunki zabezpieczające doprowadzenie wody dla potrzeb planowanej inwestycji oraz odprowadzanie od niej ścieków, wskazując na konieczność wybudowania w drodze dojazdowej wzdłuż wschodnich granic działek objętych wnioskiem sieci wodociągowej oraz sieci kanalizacji sanitarnej. Spółka nie przewiduje budowy tych sieci, natomiast może je wybudować inwestor. Wnioskodawca skorzystał z możliwości wybudowania brakującej sieci we własnym zakresie i skorygował dotychczasową treść wniosku o ustalenie warunków zabudowy, obejmując swoim zamierzeniem budowę ww. sieci spornych, a nadto sieci gazowej i elektroenergetycznej. Tym samym skorzystał wskazywanego już przez Sąd, alternatywnego sposobu zabezpieczenia ww. inwestycji w sieć kanalizacyjną oraz objął swoim zamiarem budowę sieci wodociągowej, a nadto pozostałych sieci, w celu zapewnienia - zagwarantowania inwestycji ww. uzbrojenia.
W odpowiedzi na zarzuty odwołania Kolegium wskazało, że organ I instancji zawarł w decyzji dostateczne warunki obligujące inwestora do wybudowania sieci, zaś dalszy sposób realizacji tego warunku następować będzie w porozumieniu z dysponentami sieci, w sposób zgodny z aktualnymi w przyszłości wymogami technicznymi.
Bez znaczenia pozostaje, iż wnioskodawca korygując wniosek i rozszerzając go o budowę sieci, w dalszym ciągu, jako drugi ze sposobów sposób odprowadzania ścieków proponuje możliwość realizacji szamba. Podobnie bez znaczenia pozostaje rozbieżność między proponowanym na załączniku graficznym do wniosku przebiegiem sieci kanalizacyjnej po terenie inwestycji, a przebiegiem wynikającym z informacji technicznej. Te zawartości wniosku traktować należy bowiem jedynie jako propozycje wnioskodawcy co do alternatywnych rozwiązań i przebiegu sieci. Sformułowane w sposób kategoryczny i ogólny obowiązki wybudowania ww. sieci - tj. z zastrzeżeniem ich realizacji na warunkach określonych przez dostawcę sieci, ulegać będą dalszej konkretyzacji w toku kolejnych procesów inwestycji.
Kolegium nie podzieliło zarzutów naruszenia zasady dobrego sąsiedztwa poprzez niezachowanie ładu przestrzennego, podkreślając, że zarzuty te były przedmiotem procedowania Sądu i zostały oddalone.
Nie można także czynić zarzutu organowi I instancji, że w ponownym rozpoznaniu sprawy przeprowadził w sprawie kolejną analizę urbanistyczno – architektoniczną. Analiza ta miała służyć wyłącznie weryfikacji ustaleń poprzedniej analizy i umożliwienia wyznaczenia parametrów w decyzji w oparciu o aktualny czas sporządzania i aktualny stan faktyczny i prawny sprawy. Kolegium oceniło, że również przedmiotowy dokument został sporządzony w sposób prawidłowy i rzetelny. Wyniki drugiej analizy potwierdziły, że nie zmienił się stan faktyczny, tj. sposób zagospodarowania sąsiednich działek, który wpływałby na wyniki poprzednio sporządzonej analizy.
Nie zasługiwał też zdaniem Kolegium na uwzględnienie zarzut dot. wykorzystania do sporządzenia graficznej części analizy z 2022 r. nieaktualnego podkładu mapowego (mapy zasadniczej 2018 r.). Nie ujawniono bowiem niezgodności treści mapy dołączonej do dokumentu analizy z rzeczywistym stanem zagospodarowania.
Wobec tak wyczerpującego w sprawie postępowania dowodowego, brak jest podstaw do uwzględnienia wniosków stron o przeprowadzenie kolejnej analizy urbanistyczno-architektonicznej w sprawie.
Również zawarte w skarżonej obecnie decyzji warunki nowej zabudowy nie budziły zastrzeżeń Kolegium. Skoro zaktualizowane wyniki analizy urbanistyczno-architektonicznej potwierdzają niezmieniony stan faktyczny w sposobie zagospodarowania otoczenia, zatem zasadnie warunki architektoniczne nowej zabudowy (wszystkie dotyczące parametrów określonych przepisami rozporządzenia - w odpowiednich § 4-8) ustalone zostały w sposób tożsamy z warunkami zawartymi w poprzedniej wydanej w sprawie decyzji. Dotyczy to także kwestionowanych obecnie dopuszczalności realizacji dachów płaskich (gdyż takie dachy występują w obszarze analizy), warunków dot. wysokości elewacji frontowej, wysokości całkowitej budynków (określonej przy zastosowaniu prawidłowo określonych rzędnych terenu), a w pełni zaaprobowanych przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie.
Od powyższej decyzji E. F. i T. F. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zarzucili:
1. oparcie się podobnie jak organ I instancji na nierzetelnej analizie urbanistyczno - architektonicznej obszaru stanowiącego otoczenie przedmiotowego zadania inwestycyjnego;
2. nieuwzględnienie naruszenia przez organ I instancji §4 pkt.3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;
3. błędne i wadliwe ustalenia uzasadniające wydaną decyzję;
4. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, w tym art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 23).
W konsekwencji wniesiono o uchylenie zaskarżanej decyzji wraz z decyzją organu I instancji, ponowne rozpatrzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie odwołania, wznowienie postępowania prowadzącego do wydania decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy, w tym do sporządzenia rzetelnej i zgodnej z prawem analizy urbanistyczno – architektonicznej oraz o zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie zwrotu kosztów postępowania.
Organ odwoławczy wniósł w odpowiedzi o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Od powyższej decyzji Kolegium skargę złożyła również E. Z.. Z uzasadnienia wynika, że jej sprzeciw budziła zgłoszona przez inwestora możliwość budowy szamba oraz zaakceptowana przez organ możliwość zabudowy wielorodzinnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2023, poz. 259), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia.
Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji należy wskazać, że art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uprawnia każdego dysponującego tytułem prawnym do terenu objętego zamiarem inwestycyjnym do jego zagospodarowania, zgodnie z warunkami określonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz interesów osób trzecich.
Zgodnie z art. 61 ust. 1 cyt. ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Z uwagi na fakt, że w przedmiotowej sprawie orzekał już sąd administracyjny, należy zwrócić także szczególną uwagę na treść art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
Jak wskazały organy obu instancji, w ramach ponownego rozpoznania sprawy sporządzona została nowa analiza urbanistyczno - architektoniczna w celu ustalenia ewentualnych zmian stanu faktycznego. Wobec tego, że dokonana aktualizacja nie wykazała żadnych zmian w sąsiedniej zabudowie, ustalono warunki w sposób tożsamy z poprzednim. Tym samym dokonano takich samych ustaleń m.in. co do wskaźnika zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej, wysokości i szerokości elewacji frontowej, ilości miejsc postojowych, czy też geometrii dachu. Te ustalenia zostały natomiast zaaprobowane przez Sąd w powołanym powyżej wyroku z dnia 30 lipca 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 396/21, a ocena ta – mająca charakter oceny prawnej – jest wiążąca zarówno dla organów administracyjnych, jak i dla orzekającego w przedmiotowej sprawie Sądu. W tym zakresie Sąd odsyła do zawartej w uzasadnieniu cyt. wyroku argumentacji, mija się bowiem z celem jej powtarzanie. W tej sytuacji nie mogły odnieść zamierzonego skutku powtórzone przez strony zarzuty, chociażby co do możliwości usytuowania na przedmiotowym terenie budynku dwulokalowego.
Wyłącznym powodem uchylenia poprzednio wydanej decyzji był brak wystarczającego uzbrojenia terenu, które gwarantowałoby dostawę wody i odbiór ścieków. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 3 i ust. 5, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jeżeli istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Orzecznictwo sadów administracyjnych jednolicie wskazuje, że "zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 5 u.p.z.p. do wydania decyzji o warunkach zabudowy niezbędne jest istnienie rzeczywistego lub projektowanego uzbrojenia terenu wystarczającego dla zamierzenia budowlanego. Pod pojęciem uzbrojenie terenu należy rozumieć, zgodnie z przepisem art. 143 ust. 2 u.g.n. wszystkie urządzenia wodociągowe, kanalizacyjne, ciepłownicze, elektryczne, gazowe i telekomunikacyjne. Warunek uzbrojenia terenu, zgodnie z art. 61 ust. 5 u.p.z.p. uznaje się za spełniony również wtedy, gdy wykonanie wymienionych elementów infrastruktury technicznej lub niektórych z nich - zostanie zagwarantowane w drodze umowy miedzy właściwą jednostką organizacyjną, a inwestorem. Celem tego przepisu nie jest uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. Zagwarantowanie oznacza zapewnienie w drodze umowy nie jest tożsame z obowiązkiem posiadania takiej umowy już w momencie starania się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ale posiadanie zapewnienia, gwarancji, że taka umowa w przyszłości zostanie zawarta." (tak: NSA w wyroku z 7 marca 2018 r., II OSK 1200/16).
Na obecnym etapie powyższy warunek został zdaniem Sądu spełniony. Jak wskazano w ramach ustaleń faktycznych, inwestor pozyskał od Wodociągów Miasta K. S.A. w K. informację techniczną (pismo z dnia 20 października 2021 r.), z której wynika, że choć spółka nie planuje wykonywać na inwestowanej działce budowy sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, to budowa tych sieci jest możliwa przez inwestora na warunkach określonych w umowach i uzgodnieniach. Tym samym informacja ta potwierdziła możliwość połączenia inwestycji z istniejącą siecią wodociągową i sanitarną. Wobec tego, że inwestor poszerzył swój wniosek, a organ I instancji postawił inwestorowi warunek, aby zaopatrzenie w wodę nastąpiło "poprzez budowę sieci wodociągowej DN 100 mm, na warunkach określonych przez dysponenta sieci", a ponadto narzucono mu obowiązek "odprowadzenia ścieków z inwestycji w oparciu o budowę sieci kanalizacji sanitarnej ? 250 mm oraz przyłączy kanalizacyjnych, na warunkach określonych przez dysponenta sieci" - jedyny brak, który uprzednio uniemożliwił ustalenie warunków zabudowy został usunięty. W świetle powołanego powyżej orzecznictwa, a także zapadłego w niniejszej sprawie wyroku, taki sposób zapewnienia dostawy wody i odbioru ścieków jest w świetle cyt. ustawy wystarczający.
Powyższej oceny nie przekreśla, jak słusznie zauważyło Kolegium, fakt, że wnioskodawca zaproponował jako drugi ze sposobów odprowadzenia ścieków, realizację szamba, co spotkało się z zarzutem jednej ze skarżących. Była to wyłącznie propozycja inwestora, natomiast w decyzji organ I instancji nakazał inwestorowi wprost budowę sieci na warunkach uzgodnionych z jej dysponentem.
Sąd nie dopatrzył się także naruszenia powoływanych w skardze przepisów procesowych w postaci art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.Dz.U. z 2022 r. poz.2000 ze zm.). Wręcz przeciwnie, organ rzetelnie rozpatrzył sprawę, a stosując się do wydanych przez Sąd zaleceń, wezwał stronę do uzupełnienia wniosku w koniecznym zakresie, następnie nie poprzestając na tym, zlecił sporządzenie nowej analizy urbanistyczno-architektonicznej, aby sprawdzić, czy sposób zabudowy i zagospodarowania sąsiedniego terenu się zmienił.
Co do sporządzonej na nowo analizy również nie można mieć żadnych zastrzeżeń. Dokument ten został sporządzony w sposób prawidłowy i rzetelny. Autorka analizy dokonała charakterystyki terenu objętego wnioskiem, opisała jego otoczenie i zbadała funkcję sąsiedniej zabudowy. W dostateczny sposób opisała sposób zagospodarowania na poszczególnych działkach, tj. w zakresie: linii zabudowy, wskaźnika powierzchni istniejącej zabudowy, szerokości elewacji frontowej wysokości elewacji frontowej, geometrii dachów. Dane te zostały usystematyzowane w zestawieniach tabelarycznych, co pozwoliło na weryfikację prawidłowości obliczenia średnich wartości poszczególnych parametrów w badanym terenie. Tak sporządzona analiza urbanistyczno - architektoniczna w pełni pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, po myśli art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy.
Fakt, że skarżący nie zgadzają się z planowaną inwestycją twierdząc, że zmieni ona charakter okolicznej zabudowy, negują wyniki obydwu analiz, a także z zapadły uprzednio wyrok Sądu – nie stanowi wystarczającej podstawy do zablokowania spornego zamierzenia budowlanego poprzez odmowę ustalenia warunków zabudowy. Jak wskazano powyżej, art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uprawnia każdego dysponującego tytułem prawnym do terenu objętego zamiarem inwestycyjnym do jego zagospodarowania, a wobec spełnienia szczegółowych przesłanek wymienionych w art. 61 ust. 1 tej ustawy, ustalenie warunków zabudowy w przedmiotowej sprawie miało swoje uzasadnienie zarówno faktyczne, jak i prawne.
W tym stanie rzeczy Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.