II SA/Kr 1191/19

II SA/Kr 1191/19 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2019-11-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-10-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jacek Bursa /przewodniczący sprawozdawca/
Krystyna Daniel
Magda Froncisz
Symbol z opisem
6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 1477/20 - Wyrok NSA z 2023-04-26
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1202
art. 48 ust. 2 i ust. 3 w zw. z art. 80 ust. 2 pkt. 2 i art. 83 ust. 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędziowie : WSA Magda Froncisz WSA Krystyna Daniel po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 listopada 2019 r. sprawy ze skargi P. K. i P. U. na postanowienie nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 31 lipca 2019 r., znak: [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych i nałożenia obowiązku przedłożenia dokumentów oddala skargę.
Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki postanowieniem z dnia 21 maja 2019 r., nr [...], znak: ROIK [...], na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., póz. 1186 z późn. zm.) wstrzymał inwestorowi i jednocześnie właścicielowi P. K., prowadzenie robót budowlanych związanych z budową zakładu produkcji [...] o powierzchni zabudowy 226,60 m2, zbudowanego z piętnastu modułowych przyczep [...], zlokalizowanego na działce nr [...] obręb 23 Krowodrza przy ul. [...] w Krakowie - zrealizowanych bez wymaganej zgody właściwego organu administracji architektoniczno - budowlanej oraz nałożył na w/w podmiot obowiązek przedłożenia, w terminie do dnia 30 sierpnia 2019 r. następujących dokumentów:
1. zaświadczenia prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Przegorzały - Dolina Wisty" zatwierdzonego uchwalą Nr XVI/177/ll Rady Miasta Krakowa z dnia 25.05.2011 r.;
2. czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, aktualnym na dzień opracowania projektu, sporządzonego zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodark Morskiej z dnia 25.04.2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., Nr 462 z późn. zm.);
3. oświadczenia, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla działki nr [...] obręb 23 Krowodrza przy ul. [...] w Krakowie.
P. K. złożył zażalenie zarzucając naruszenie:
- art. 3 pkt 2 prawa budowlanego, poprzez uznanie ruchomych przyczep za budynek, pomimo iż nie ma on przewidzianych w tym przepisie cech, w szczególności nie jest trwale związany z gruntem, ani nie został posadowiony na fundamencie;
- art. 48 ust. 2 prawa budowlanego w zw. z art. 28 ust. 1 prawa budowlanego, poprzez uznanie, że zaparkowanie przyczep na działce wymaga pozwolenia na budowę, a co za tym idzie wstrzymanie robot budowlanych;
Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie postanowieniem z dnia 31 lipca 2019r. nr [...] znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, art. 104 kpa oraz art. 48 ust. 2 i ust. 3 w zw. z art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej terminu wykonania nałożonego obowiązku i orzekł nowy termin wykonania obowiązku do dnia 31 grudnia 2019r. w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu wskazano, iż przedmiotowy zakład produkcji [...] został posadowiony na punktowych słupkach betonowych zlokalizowanych w narożu każdego z modułowej przyczepy [...]. Organ podzielił ugruntowane stanowisko sądów administracyjnych, iż za obiekty trwale połączone z gruntem uważa się przyczepy ustawione na stabilizujących je podstawach (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 16 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/GI 547/11). W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że obiekt mający stalową konstrukcję posadowiony jest na punktowych, betonowych słupkach, celem jego stabilizacji. Słupki te pełnią funkcję fundamentu, przenosząc obciążenie obiektu na grunt. Ponadto, jak wskazuje WSA w przytoczonym wyżej wyroku, o trwałości połączenia z gruntem decyduje na tyle względna stabilizacja lokalizacji, że obiekt nie może być swobodnie i w każdym czasie, bez potrzeby zastosowania specjalistycznych urządzeń lub częściowej rozbiórki przesuwany. Przedmiotowego obiektu nie można swobodnie przesuwać z miejsca na miejsce z uwagi na jego wymiary, sposób posadowienia oraz fakt podłączenia do miejskiej sieci uzbrojenia terenu tj. sieci wodociągowej, kanalizacyjnej i energetycznej. W kwestii trwałości związania obiektu budowlanego z gruntem, stanowisko zajął również WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 29 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 1365/17, iż wyraża się ona w wykonaniu takich prac lub zabezpieczeń, które mają pozwolić na jego użytkowanie, eliminując możliwość niekontrolowanej zmiany położenia tego obiektu bądź utraty kontaktu z gruntem, wskutek działania sił fizycznych wywołanych samą konstrukcją obiektu, albo kumulatywnie: jego konstrukcją i działaniami natury (wiatr, woda, erozja gleby, itp.), ewentualnie innymi czynnikami zewnętrznymi. W tym miejscu wskazać należy, iż sam skarżący wskazuje, iż zaparkowanie i połączenie zapewniają odpowiednią stabilizację przyczepy, zwiększając bezpieczeństwo produkcji [...] prowadzonej w środku. Zgodnie z tezą wyroku WSA w Gliwicach z dnia z dnia 16 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/G1 547/11, nie jest konieczne, aby fundamenty były zagłębione w gruncie oraz by były konstrukcyjnie połączone z obiektem. Podstawową funkcją fundamentów jest stabilizacja obiektu, w przypadku obiektów modułowych, składanych z elementów, szkieletowych, taką funkcję mogą pełnić podstawy ułożone na gruncie. Ponadto, jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 lutego 2016 r., sygn. akt II OSK 1432/14, obiekt "trwale związany z gruntem" nie musi być związany z gruntem trwałym fundamentem na całej powierzchni zabudowy. O tym, czy urządzenie jest trwale związane z gruntem decyduje to czy wielkość konkretnego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania z gruntem. Tak więc wymóg trwałego związania obiektu z gruntem oznacza posadowienie obiektu na gruncie budowlanym w sposób zapewniający jego trwałość i stateczność.
Kolejnymi wymienionymi przez ustawodawcę w art. 3 pkt 2 u.p.b. cechami budynku jest wydzielenie obiektu budowlanego z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadanie dachu. W świetle ustaleń dokonanych w toku niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, iż przedmiotowy obiekt został wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, które to zostały wykonane na konstrukcji stalowej z poszyciem płyt warstwowych o grubości 10 cm, z rdzeniem z pianki poliuretanowej. Dodatkowo, jak wskazano w dokumentacji projektowej zalegającej w aktach sprawy, niniejsza przegroda zapewnia współczynnik izolacyjności cieplnej wynoszący U=0,22W/m2K. Odnosząc się do przesłanki posiadania dachu, organ wskazał, iż dach na przedmiotowym obiekcie również został wykonany z w/w płyt warstwowych.
Zgodnie z tezą wyroku WSA K. z dnia 5 czerwca 2017 r., sygn. akt: II SA/Kr 290/17, nie każdy postój przyczepy przystosowanej do ruchu drogowego wiązałby się z automatycznym uznaniem, że stanowi ona obiekt budowlany z chwilą jej zaparkowania. Wniosek taki można wywieźć wówczas, gdy przyczepa została ustawiona na nieruchomości w celu jej użytkowania jako obiektu budowlanego. Fakt zarejestrowania obiektu jako pojazdu mechanicznego i zawarcia związanej z tym faktem umowy ubezpieczenia OC nie stoi na przeszkodzie uznaniu tego obiektu za obiekt budowlany. Zarejestrowanie pojazdu mechanicznego i zawarcie umowy OC stanowi dodatkową cechę obiektu, jednakże nie wyklucza ona uznania go za obiekt poddany regulacjom Prawa budowlanego.
Wobec powyższego MWINB, podzielając stanowisko Organu I instancji wskazał, iż przedmiotowy zakład [...] o powierzchni zabudowy 226,60 m2, zbudowany z 15 modułowych przyczep [...], zlokalizowany na działce nr [...] obręb Krowodrza przy ul. [...] w Krakowie zrealizowany na przełomie 2018/2019 r. jest obiektem budowlanym, o którym mowa w art. 3 pkt 2 u.p.b., a zatem na jego realizację inwestor winien uzyskać pozwolenie na budowę, gdyż nie mieści się on w przypadkach wymienionych w art. 29 u.p.b. W związku z tym, iż przedmiotowy budynek został zrealizowany w warunkach samowoli budowlanej Organ I instancji zobligowany był do podjęcia postępowania w sprawie legalności robót budowlanych związanych z budową przedmiotowego zakładu produkcji [...] w trybie art. 48 u.p.b.
Wobec powyższego, aby uczynić zadość w/w przepisom wyrażonym w art. 48 ust. 2 i 3 u.p.b., PINB prawidłowo w dniu 21 maja 2019 r. wdrożył wobec zrealizowanej samowoli budowlanej procedurę jej legalizacji i wydał postanowienie nr [...], znak: ROIK [...], którym nakazał Inwestorowi i jednocześnie właścicielowi P. K. wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych związanych z budową przedmiotowego zakładu produkcji [...] na działce nr [...] obręb 23 Krowodrza przy ul. [...] w Krakowie oraz nałożył na w/w inwestora obowiązek przedłożenia w PINB dokumentów i opracowań technicznych, wraz z potrzebnymi uzgodnieniami i opiniami wskazanymi w sentencji postanowienia.
Organ wskazał przy tym, iż podziela stanowisko Organu I instancji w przedmiocie adresata skarżonego postanowienia. Bowiem zgodnie z brzmieniem art. 52 u.p.b., zależnie od stanu faktycznego: Inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48 (...). Oznacza to, iż w pierwszej kolejności obowiązki wskazane w powołanym wyżej przepisie ustawy kierowane są do inwestora pod warunkiem, że w chwili orzekania nakazu posiada on tytuł prawny do obiektu, który pozwoliłoby mu na legalne wykonanie orzeczonego obowiązku. Jak wskazano w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 1562/17: wybór adresata decyzji rozbiórkowej, o której mowa w art. 48 ustawy Prawo budowlane, jest więc uzależniony nie tylko od kolejności podmiotów wymienionych w art. 52 Prawa budowlanego, ale również od możliwości realizacji obowiązków nałożonych na dany podmiot, a więc wykonalności samej decyzji w konkretnych okolicznościach danej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 30 maja 2012 r. sygn. akt IIOSK 431/11, wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 października 20 J 5 r. IIS A/Kr 916/15). Stanowisko takie podziela również Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 8 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OSK 1090/13 wskazał, iż: organ nadzoru budowlanego, chcąc skutecznie wydać decyzję w oparciu o przepisy art. 48, powinien adresatem tej decyzji uczynić ten podmiot, który w chwili wydania decyzji posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W przeciwnym razie decyzja taka będzie niewykonalna w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Natomiast takim podmiotem, który posiada zawsze prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jest zawsze właściciel nieruchomości. Tak więc zasada, że adresatem decyzji, o których mowa w art. 52 Pr.bud. w pierwszej kolejności powinien być inwestor, jest słuszna ale tylko w tych przypadkach kiedy inwestor jest jednocześnie właścicielem nieruchomości. W rozpatrywanej przez Organ odwoławczy sprawie ustalono, iż inwestorem przedmiotowych robót budowlanych jest P. K. oraz P. U.. Ponadto na podstawie treści księgi wieczystej nr [...] (stan z dnia 25 czerwca 2019 r.) oraz informacji opisowo - graficznej z mapy ewidencyjnej i rejestru gruntów (stan z dnia 15 maja 2019 r.) wynika, iż właścicielem dz. nr [...] obręb 23 Krowodrza, przy ul. [...] w Krakowie a zarazem podmiotem dysponującym prawem do dysponowania nieruchomością jest P. K..
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższe postanowienie złożyli P. K. oraz P. U. zarzucając naruszenie;
- art. 3 pkt 2 prawa budowlanego, poprzez uznanie ruchomych przyczep za budynek, pomimo iż nie ma on przewidzianych w tym przepisie cech, w szczególności nie jest trwale związany z gruntem, ani nie został posadowiony na fundamencie;
- art. 48 ust. 2 prawa budowlanego w zw. z art. 28 ust. l prawa budowlanego, poprzez uznanie, że zaparkowanie przyczep na działce wymaga pozwolenia na budowę, a co za tym idzie wstrzymanie robot budowlanych;
- art. 7 w zw. z art. 77 kpa, poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całości materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, w szczególności ustalenie w sposób sprzeczny ze stanem faktycznym, że konstrukcja posadowiona jest na fundamencie, w sytuacji gdy brak jest fundamentu;
- art. 8 § 1 i 2 kpa, polegające na naruszeniu zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, równego traktowania i nie odstępowania od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, poprzez nie odniesienie się do powołanej przez skarżącego utrwalonej praktyki organów, pomimo przytoczenia przez skarżącego konkretnych przykładów odmiennych rozstrzygnięć w takim samym stanie faktycznym i prawnym, w tym z obszaru działania Organu II instancji;
- art. 6 kpa, poprzez rozstrzygnięcie sprawy w sposób nie wynikający z treści przepisów i sprzeczny z ich literalnym brzmieniem;
- art. 28 ust. 2 prawa budowlanego, poprzez błędnie ustalony krąg stron w postępowaniu, a w rezultacie uniemożliwienie udziału stronie w postępowaniu administracyjnym.
W uzasadnieniu podkreślono, iż organ wyciągnął nieprawidłowe wnioski z przytoczonego orzecznictwa, czego skutkiem było wydanie błędnego postanowienia. Nie ma znaczenia kwestia doprowadzenie do kontenerów mediów. Gdyby przyjąć rozumowanie organu, za budynek należałoby uznać także przyczepy kempingowe zaparkowane na kempingu na betonowej płycie, do których doprowadzone są woda, prąd, kanalizacja. Takie rozumowanie, jako prowadzące do absurdalnych wniosków, nie może się ostać. Za równie absurdalne powinno być uznane ustalenie organu, że mobilne przyczepy, posiadające numery rejestracyjne, mające wykupione obowiązkowe ubezpieczenie OC dla pojazdów mechanicznych, a także AC, stały się budynkiem tylko dlatego, że doprowadzono do nich media, zaparkowano je na betonowych słupkach i połączono ze sobą. Żaden przepis nie stanowi, że połączenie ze sobą przyczep jest cechą kwalifikującą te przyczepy jako budynek. Cechą taką jest wyłącznie połączenie z gruntem. Jeżeli by było inaczej, to połączone ze sobą wagony kolejowe również powinny być uznane za budynek w rozumieniu prawa budowlanego. Co więcej, w przedmiotowej sprawie nie doszło do żadnych robót budowlanych, gdyż za takie nie można uznać połączenia ze sobą (montażu) przyczep. Montaż przyczep sprowadzał się do ich za-parkowania na betonowych bloczkach stanowiących podpórki, połączeniu przyczep ze sobą oraz do-prowadzeniu mediów. Konsekwentnie, również demontaż przyczep nie wymagałby prowadzenia prac rozbiórkowych, a jedynie nieskomplikowanych czynności przy użyciu prostych narzędzi (nie mających charakteru specjalistycznego sprzętu budowlanego). Ponadto, z uwagi na specjalistyczny charakter przyczep, służących do produkcji [...], wszystkie te działania znajdują oczywiste uzasadnienie. Zaparkowanie i połączenie zapewniają odpowiednią stabilizację przyczepy, zwiększając bezpieczeństwo produkcji [...] prowadzonej w środku, a doprowadzenie mediów jest niezbędne aby mogły one spełniać swoje przeznaczenie. Żaden z tych czynników nie przesądza jednak o możliwości zakwalifikowania przyczep jako budynku w rozumieniu art. 3 pkt. 2 prawa budowlanego. Obiekt budowlany mógłby być zakwalifikowany jako budynek jedynie w przypadku łącznego spełnienia się następujących przesłanek: (1) trwałego (2) związania z gruntem, (3) wydzielenia z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, (4) posiadania fundamentów i (5) dach. Z tych pięciu przesłanek spełnione są zaledwie dwie - przyczepy są wydzielone z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych i posiadają dach - nie można więc zakwalifikować ich jako budynku. Organ zdaje się też sugerować, że o zakwalifikowaniu danej rzeczy (przyczepy) nie decydują takie okoliczności jak jej zarejestrowanie jako pojazdu, posiadanie tablic rejestracyjnych i obowiązkowych ubezpieczeń umożliwiających poruszanie się po drogach, a "cel użytkowania jako obiektu budowlanego", przy czym organ przyjmuje, że o tym celu przesądza charakter prowadzonej tam działalności. Taka interpretacja stoi w ewidentnej sprzeczności z przepisami prawa, w szczególności z art. 3 pkt. 2 prawa budowlanego, gdzie cel użytkowania nie stanowi przesłanki kwalifikującej dany obiekt jako budynek. W rzeczywistości częste są przypadki, gdy pojazdy mechaniczne wykorzystywane są do przyrządzania posiłków, nawet w celach komercyjnych. Taka możliwość istnieje zarówno w przyczepach kempingowych, jak i tzw. foodtruckach, w których przyrządzana i sprzedawana jest żywność. Przyjęcie takich przesłanek prowadziłoby do wniosku, że zaparkowany foodtruck, w dodatku najczęściej podłączony do mediów (np. wody, sieci energetycznej), służący do celów podobnych jak obiekt budowlany (przygotowanie i sprzedawanie żywności w celach komercyjnych) spełniałby przesłanki kwalifikującego go jako budynek. Rozumowanie takie jest nie tylko absurdalne, ale przede wszystkim sprzeczne z literalną treścią przepisów i sprzeczne z zasadą praworządności z art. 6 kpa. Zgodnie z zasadą związania organów władzy publicznej przepisami prawa, nie jest dopuszczalne tworzenie przez organ innych przesłanek niż wprost określone w przepisach. W rzeczywistości przesłanki podane przez organ stanowią postulat de legę ferenda, który, jakkolwiek zasadny lub nie, nie mieści się w granicach istniejącego prawa.
Organ administracji ustalając krąg stron postępowania błędnie za stronę przyjął spółkę cywilną, podczas gdy spółka jako taka jest tylko umową, a zdolność do bycia stroną mają wyłącznie wspólnicy spółki. Tymczasem organ l instancji, a za nim również organ odwoławczy, w ogóle w postępowaniu pominęły wspólnika spółki P. U.. Brak udziału strony w postępowaniu stanowi przesłankę do jego wznowienia, natomiast w przedmiotowej sprawie postanowienia obu instancji - z uwagi na wyżej podniesione zarzuty - powinny być uchylone, a postępowanie umorzone przez Sąd, więc zarzut ten jest podnoszony wyłącznie z daleko posuniętej ostrożności procesowej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych, a niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt. 3 p.p.s.a.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Istota problemu w niniejszej sprawie sprowadza się do kwalifikacji prawnej wykonanych przez stronę skarżącą robót, które organ ocenił jako roboty budowlane w wyniku których zrealizowano obiekt budowlany – budynek.
Jak wynika z ustaleń organu, na działce nr [...] obręb 23 Krowodrza przy ul. [...] w Krakowie, na podstawie dokumentacji projektowej, zrealizowano obiekt budowlany powstały z piętnastu modułowych, połączonych ze sobą metalowych przyczep [...], o powierzchni zabudowy 226,60 m2, posadowionych na punktowych słupkach betonowych zlokalizowanych w narożu każdego z modułowej przyczepy [...] a obiekt ten podłączony jest do miejskiej sieci uzbrojenia terenu tj. sieci wodociągowej, kanalizacyjnej i energetycznej, a w obiekcie tym prowadzony jest zakładu produkcji [...]j.
Opisany powyżej obiekt organ uznał za budynek, z uwagi na trwałe połączenie z gruntem na fundamentach, którymi są punktowe słupki betonowe zlokalizowane w narożu każdej przyczepy oraz wydzielenie obiektu budowlanego z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadanie dachu. W zakresie oceny trwałego połączenia z gruntem oraz uznania betonowych słupków za fundament, organ odwołał się do części licznego w tym zakresie orzecznictwa sądów administracyjnych. Poglądy te, które obszernie zostały przytoczone w części historycznej uzasadnienia i co za tym idzie nie ma potrzeby ponownego ich przytaczania, tutejszy Sąd w całości aprobuje. Jedynie w uzupełnieniu można wskazać, że kwestia oceny trwałego związania z gruntem i zakwalifikowania określonych robót jako wykonanie fundamentów, była przedmiotem licznego orzecznictwa dotyczącego wolnostojących obiektów reklamowych. Również z tych orzeczeń wynika, że za utrwalony należy uznać pogląd, że o trwałości połączenia z gruntem decyduje na tyle względna stabilizacja lokalizacji, że obiekt nie może być swobodnie i w każdym czasie, bez potrzeby zastosowania specjalistycznych urządzeń lub częściowej rozbiórki przesuwany i jest tak ustabilizowany, że w wyniku wykonanych robót wyeliminowana jest możliwość niekontrolowanej zmiany położenia tego obiektu bądź utraty kontaktu z gruntem, wskutek działania sił fizycznych wywołanych samą konstrukcją obiektu, albo kumulatywnie: jego konstrukcją i działaniami natury, ewentualnie innymi czynnikami zewnętrznymi. Co się tyczy samych fundamentów, to z orzeczeń tych wynika, że nie jest konieczne, aby fundamenty były zagłębione w gruncie oraz by były konstrukcyjnie połączone z obiektem.
Na tej płaszczyźnie rozważań podkreślić też należy, że przywołany przez organ wyrok WSA Krakowie z dnia 5 czerwca 2017 r., sygn. akt: II SA/Kr 290/17, dotyczy jedynie pojedynczej przyczepy, która pełniła funkcję punktu [...]. Przyczepa ta była zarejestrowana jako pojazd mechaniczny i posiadała aktualną umową ubezpieczenia OC. Mimo tego, została przez WSA uznana za obiekt budowlany z uwagi na sposób jej użytkowania. Powyższy wyrok został zaskarżony, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 września 2019 roku, wydanym do sygnatury II OSK 2647/17 oddalił skargę kasacyjną, podzielając poglądy prawne Sądu I instancji i akcentując, że w takiej sytuacji to właśnie funkcja obiektu rozstrzyga o charakterze spornego obiektu. Skoro przyczepa samochodowa wykorzystywana jest jako kiosk ulicznej sprzedaży, to jest obiektem budowlanym, a fakt zarejestrowania obiektu jako pojazdu mechanicznego i zawarcia związanej z tym faktem umowy ubezpieczenia OC nie stoi na przeszkodzie uznaniu tego obiektu za obiekt budowlany, gdyż samo zarejestrowanie pojazdu mechanicznego i zawarcie umowy OC stanowi tylko dodatkową cechę obiektu, jednak nie wyklucza ona uznania go za obiekt poddany regulacjom Prawa budowlanego. NSA wyraził też pogląd, że również przepisy o ruchu drogowym nie zawierają normy zakazującej jednoczesnego traktowania przyczep jako obiektów budowlanych.
W tym stanie rzeczy, dokonaną przez organ kwalifikację prawną przedmiotowego obiektu jako obiektu budowlanego, który do zrealizowania wymagał uzyskania pozwolenia na budowę i do którego znajduje zastosowanie prawidłowo zastosowany przez organ art. 48 prawa budowlanego, należy uznać za trafną.
W zakresie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 kpa, to jest on całkowicie nieuzasadniony. Ustalenie stanu faktycznego przez organ jest w pełni prawidłowe i wyczerpujące, a jak wynika z treści samej skargi, wyartykułowany w tym zakresie zarzut dotyczy nie tyle błędnych ustaleń, co kwalifikacji prawnej ustalonego przez organ stanu faktycznego.
Nie jest również zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 8 § 1 i 2 kpa. To że w innych sprawach administracyjnych organy wyraziły inne stanowisko prawne w zbliżonym zdaniem skarżących stanie faktycznym, nie determinuje rozstrzygnięcia w innej sprawie administracyjnej. Zaznaczyć przy tym należy, że taka wykładnia powyższego przepisu, jak przedstawili skarżący, w praktyce musiałaby wiązać organ innymi, choćby oczywiście wadliwymi rozstrzygnięciami, co jest niedopuszczalne.
Również zarzut dotyczący kręgu stron nie zasługuje na uwzględnienie. W zakresie skierowania nakazu do P. K. jako inwestora i właściciela działki, na której zrealizowano obiekt, organ przedstawił wyczerpujące stanowisko, które jest prawidłowe. Co się tyczy samej kwestii stron postępowania, to jak wynika z ustaleń organu, przedmiotowy obiekt został zrealizowany przez P. K. i P. U. w ramach prowadzonej przez nich w ramach spółki cywilnej działalności gospodarczej. Kierowanie zatem korespondencji do wspólników na adres spółki cywilnej, w ramach której zrealizowali oni, będący przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego obiekt budowlany i także do pełnomocnika, którego ustanowił wyłącznie P. K. należy uznać za prawidłowe i nie może być ono kwalifikowane jako pozbawiające P. U. przymiotu strony.
Mając na uwadze powyższe, należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.