II SA/KR 119/24

II SA/Kr 119/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-04-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-01-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Joanna Człowiekowska
Małgorzata Łoboz /przewodniczący sprawozdawca/
Paweł Darmoń
Symbol z opisem
6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OSK 2531/24 - Wyrok NSA z 2025-05-15
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 50 , 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Joanna Człowiekowska sędzia WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi D. sp. z o.o. w M. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 5 grudnia 2023 r. nr 1023/2023 znak WOB.7722.72.2023.JKUT w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi D. sp. z o.o. w M. (dalej: skarżąca lub inwestor) jest postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z 5 grudnia 2023 r. nr 1023/2023 znak WOB.7722.72.2023.JKUT w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia.
W stanie faktycznym sprawy postanowieniem nr 73/2023 z 20 stycznia 2023 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu krakowskiego ziemskiego w Krakowie wstrzymał inwestorowi D. sp. z o.o. w M. (dalej: inwestor lub skarżąca) prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym na działce nr [...] w M. . Pismem z 22 lutego 2023 r. inwestor wniósł zażalenie na powyższe postanowienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia. Również pismem z 22 lutego zażalenie na powyższe postanowienie oraz wniosek o przywrócenie terminu złożył M. P.. Wskazał, że postanowienie zostało wydane w bardzo skomplikowanej sprawie, podzielonej w zasadzie na 15 postępowań. Mając na uwadze względy organizacyjne przedsiębiorstwa strony, jak również konieczność poszukiwania specjalisty w zakresie prawa budowlanego, strona nie wniosła zażalenia w terminie przewidzianym przez prawo. Mając na względzie nieznajomość akt sprawy, jak również procedur, dopiero w dniu 20 lutego 2023 r., tj. po wykonaniu wglądu w akta sprawy przez pełnomocnika, inwestor powziął informację o konieczności złożenia zażalenia.
Postanowieniem z 5 grudnia 2023 r. organ II instancji po rozpatrzeniu wniosku M. P. odmówił przywrócenia uchybionego terminu do wniesienia zażalenia. Organ wskazał, że postanowienie z 20 stycznia 2023 r. zostało doręczone M. P. 25 stycznia 2023 r., zatem termin na wniesienie zażalenia upłynął 1 lutego 2023 r. Organ wskazał, że nie uprawdopodobniono, aby istniała taka przeszkoda, której strona nie mogłaby usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Wniesienie zażalenia nie jest czynnością, która wymagałaby specjalistycznej wiedzy. Wystarczające jest, że wynika z niego niezadowolenie strony lub osoby trzeciej z treści zaskarżonego postanowienia. Nieznajomość prawa nie świadczy o braku winy.
W skardze na powyższe postanowienie inwestor podniósł zarzuty naruszenia:
a) art. 58 § 1 i 2 k.p.a. poprzez odmowę przywrócenia terminu do wniesienia przez zażalenia, pomimo iż inwestor uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do wniesienia zażalenia nastąpiło bez jego winy, podczas gdy z uwagi na znaczne rozbudowanie stanu faktycznego sprawy, liczbę dokumentów, z którymi należało się zapoznać, jak również konieczność znalezienia profesjonalnego pełnomocnika, który podjąłby się zajęcia sprawą, inwestor bez swojej winy nie dochował terminu do wniesienia zażalenia, a ponadto równocześnie z wniesieniem wniosku o przywrócenie terminu złożył zażalenie, czym spełnił przesłanki do przywrócenia terminu;
b) art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i 4 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na nierozpatrzeniu w sposób wyczerpujący i wszechstronny całości materiału dowodowego, którym dysponował, co skutkowało uznaniem, że twierdzenia podnoszone przez inwestora w celu wykazania przesłanek do przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia nie zostały przez nią uprawdopodobnione;
c) art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji słusznego interesu inwestora, przejawiające się w zignorowaniu aspektu organizacyjnego przedsiębiorstwa inwestora, jak również wszelkich okoliczności faktycznych sprawiających, że gruntowne zapoznanie się z materiałami postępowania, a także sporządzenie i wniesienie zażalenia stanowiły proces czasochłonny, trudny do wykonania w ustawowym terminie na wniesienie zażalenia, co doprowadziło do odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia.
Inwestor wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania. Podkreślił, że zachował termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, składając je w terminie 7-dni od dnia dokonania wglądu w akta sprawy. Dodał, że w realiach niniejszej sprawy nie umożliwiono mu dokonania czynności, o których mowa w art. 10 § 1 k.p.a. Organ I instancji zachował się zatem nielojalnie względem strony, a pierwszą czynnością w sprawie, o której została poinformowana, było doręczenie jej postanowienia o wstrzymaniu inwestorowi prowadzenia prac budowlanych przez organ I instancji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie ewentualnie o oddalenie skargi. W pierwszej kolejności wskazał, że inwestor nie ma legitymacji do wniesienia skargi, bowiem interes prawny w zaskarżeniu postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia ma jedynie ten podmiot, któremu odmówiono przywrócenia tego terminu. W przedmiotowej sprawie inwestor wniósł skargę na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia wydane po rozpatrzeniu wniosku innego podmiotu. Z kolei uzasadniając wniosek o oddalenie skargi, organ podtrzymał wyrażoną dotąd argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie miał na uwadze, co następuje.
Przedmiotem niniejszej sprawy jest kwestia odmowy przywrócenia terminu M. P.. To, czy termin ten zostanie przywrócony, nie dotyczy interesu prawnego skarżącej. Jak trafnie podkreślano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, pod pojęciem "interes prawny" należy rozumieć interes zgodny z prawem i interes chroniony przez prawo. Mieć interes prawny to coś więcej niż mieć interes faktyczny w sprawie. Interes prawny musi wynikać z norm prawa materialnego, regulujących określoną sferę stosunków społecznych. Natomiast z interesem faktycznym mamy do czynienia wtedy, kiedy to dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednak nie może wskazać przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę jego roszczenia i w konsekwencji uprawniał go do żądania stosownych czynności organu administracji (por. np. postanowienie NSA z 2 września 2014 r., II OZ 819/14, LEX nr 1530827). Interes prawny musi być własny, co oznacza, że nie można opierać go na sytuacji prawnej innego podmiotu, nawet jeżeli w konkretnej sprawie charakter związków tych podmiotów byłby nie tylko faktyczny, ale i prawny (postanowienia NSA z 24 stycznia 2012 r., II GW 13/11, LEX nr 1113741; z 25 stycznia 2012 r., II GW 15/11, LEX nr 1121156). Interes prawny do uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym ma ten podmiot, na którego sferę prawną wpłynie w sposób bezpośredni wynik tego postępowania, nie zaś podmiot, dla którego wynik ten z innych powodów ma znaczenie (postanowienie NSA z 13 czerwca 2012 r., II GZ 196/12, LEX nr 1248424). W orzecznictwie przyjmuje się, że interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku.
Spółka nie ma interesu prawnego w zaskarżeniu postanowienia w przedmiocie przywrócenia terminu innej ze stron postępowania. W konsekwencji nie ma też legitymacji do złożenia niniejszej skargi w rozumieniu art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634; dalej P.p.s.a.), zgodnie z którym uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
Dodatkowo wyjaśnić należy, że sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd, zgodnie z którym istnienie legitymacji procesowej podlega badaniu przez sąd administracyjny i fakt, że skarżąca nie miała przymiotu strony w zakresie wniosku o przywrócenie terminu dla M. P. ma ten skutek, że skarga ulega oddaleniu, a nie odrzuceniu. O tym bowiem, czy wnoszący skargę ma interes prawny, sąd może zdecydować dopiero w wyniku merytorycznego rozpoznania skargi (postanowienie NSA z dnia 6 października 2006 r., II FSK 1250/05, LEX nr 280389, i wyrok NSA z dnia 16 września 2010 r., II OSK 1397/09, LEX nr 746508). Por.: T. Woś [w:] H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska, T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, Warszawa 2016, art. 151).
Zaskarżone rozstrzygnięcie (odmowa przywrócenia terminu M. P.) nie dotyczy interesu prawnego skarżącej, dlatego jej skarga, jako bezzasadna, została oddalona na zasadzie art. 151 P.p.s.a.