II SA/Kr 1173/24

II SA/Kr 1173/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-01-31
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-08-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Joanna Tuszyńska /przewodniczący/
Małgorzata Łoboz /sprawozdawca/
Sebastian Pietrzyk
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art 35 ust 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Małgorzata Łoboz (spr.) WSA Sebastian Pietrzyk Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Migda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi B. H. i M. A. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 25 czerwca 2024 r., znak WI-I.7840.2.74.2023.SA w przedmiocie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę oraz zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
II SA/Kr 1173/24
UZASADNIENIE
Prezydent Miasta Krakowa decyzją nr 2259/6740.1/2018 z 4 grudnia 2018 r., znak: AU-01-1.6740.1.1383.2018.JWI, R. P. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na rozbiórkę istniejącego budynku, rozbiórkę instalacji zewnętrznych: kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, wodnej (rozbiórkę istniejącej studni) na dz. nr [...] obr. [...] K. oraz zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową, z garażem podziemnym wraz z wewnętrznymi instalacjami: elektroenergetyczną, teletechniczną, wodną, kanalizacyjną sanitarną, kanalizacją deszczową wraz ze zbiornikiem retencyjnym, c.o. i c.w.u., wentylacją mechaniczną na działkach nr [...] i [...] obr[...] K.
Wojewoda Małopolski decyzją z 25 czerwca 2024 r., znak: WI-I.7840.2.74.2023.SA, wydaną po rozpatrzeniu odwołania B. H. i M. A., utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przypomniał, że poprzednia jego decyzja została uchylona wyrokiem NSA (II OSK 2605/20), w wykonaniu którego wezwano inwestora do złożenia wyjaśnień przez: 1) dołączenie dwóch egzemplarzy projektu budowlanego, 2) uzupełnienie projektu w zakresie możliwości przekształcenia zadaszenia pochylni wjazdowej do garażu w nawierzchnię umożliwiającą naturalną wegetację roślin lub retencję wód opadowych,
tj. czy dodatkowa funkcja, jaką ma pełnić zadaszenie zjazdu, wymaga zastosowania nowych rozwiązań konstrukcyjnych, 3) aktualność mapy do celów projektowych, na której sporządzono PZT.
Następnie organ odwoławczy wskazał m.in., że dla spełnienia minimalnego wskaźnika terenu biologicznie czynnego została wliczona także nawierzchnia zadaszenia pochylni wjazdowej do garażu. Spełnia ona warunki § 3 pkt 22 rozporządzenia WT. Z części opisowej projektu wynika, że teren urządzono w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych przez zastosowanie jako materiału wykończeniowego zielonego dachu ekstensywnego Icopal o warstwach. Autor projektu wyjaśnił: "Ważne było, aby zachować lekkość całej konstrukcji ze względów wizualnych, pomimo użytych stalowych elementów. Wprowadzenie zielonego dachu do zadaszenia pochylni zjazdowej nie tylko przynosi liczne korzyści środowiskowe, ale również funkcjonalne i ekonomiczne, co sprawia, że jest to doskonałe rozwiązanie dla budynków wielorodzinnych i ich otoczenia. Zastosowany system jest odporny na warunki atmosferyczne dzięki czemu zapewnia długotrwałą ochronę. Roślinność na dachu absorbuje znaczą ilość wody deszczowej, a resztę odprowadza do rury spustowej". Organ odwoławczy wyjaśnił, że Zielony Dach Icopal to dach ekstensywny przeznaczony na dachy płaskie lub skośne, wykonany w oparciu o hydroizolację bitumiczną, specjalistyczne maty drenarskie oraz retencyjne, a także prekultywowaną matę wegetacyjną z rozchodnikami, ziołami i mchem w fazie wzrostu. Dachy zielone porośnięte roślinnością posiadającą duże zdolności regeneracyjne i dopasowaną do ekstremalnych warunków siedliskowych. Rośliny te pochodzą z naturalnych środkowoeuropejskich zbiorowisk sucholubnych. Są to głównie mchy, rozchodniki i zioła. Ciężar ekstensywnych dachów zielonych systemu Icopal wynosi ok. 55 kg/m2. Maty wegetacyjne stosowane w dachu ekstensywnym Icopal są odporne na rozsiew chwastów. Dach ekstensywny Icopal nie przewiduje obsiewania przez trawę, jako częstego nośnika chwastów. Nie wymaga koszenia. Ujęta przy obliczaniu powierzchni biologicznej czynnej całej inwestycji – powierzchnia terenu nad garażem podziemnym wynosząca 29,9 m2, z czego 50% stanowi 14,45 m2 – jest nie mniejsza niż 10 m2. W zakresie rozwiązań konstrukcyjnych autor projektu stwierdził: "Zadaszenie zostało zaprojektowane w oparciu o konstrukcję stalową opartą od strony południowej na stalowych słupach o wymiarach 160x160x5mm wspartych na murach żelbetowych o grubości 25cm, zapewniając stabilność i trwałość struktury, a od strony północnej montowanej na kotwach stalowych do elewacji budynku". Z PZT wynika, że do powierzchni biologicznie czynnej zaliczono: w 50 % powierzchnię terenu nad garażem podziemnym i nad zadaszeniem pochylni zjazdowej – łącznie 72 m2; w 100% pozostałą powierzchnię działki, która nie zostanie zabudowana lub utwardzona – łącznie 337,8 m2. Zatem z PAB wynika, że wskaźnik terenu biologicznie czynnego wynosi 30,6% ([72*50%+ 337*100%]/1221,0=30,61%), co spełnia postanowienia planu miejscowego. Nawet zaliczając powierzchnię terenu nad zbiornikiem retencyjnym (nr 4), w projekcie brak informacji o grubości warstwy ziemi nad tym zbiornikiem) jako powierzchnię terenu liczoną w 50% (a nie w 100%), określony planem współczynnik powierzchni terenu biologicznie czynnego pozostanie spełniony ([(72+11,25)*50%+(337-11,25)*100%]/1221,0=30,09%).
Organ odwoławczy stwierdził także zgodność z pozostałymi postanowieniami planu miejscowego (wysokość budynku od poziomu terenu istniejącego wynosi 11 m; wskaźnik intensywności zabudowy wynoszący 1,45 został obliczony prawidłowo, tj. z uwzględnieniem powierzchni m.in. balkonów; przewidziano 19 miejsc postojowych dla inwestycji złożonej z 14 mieszkań i części usługowej zatrudniającej 10 osób, a obsługa parkingowa jest w całości zapewniona garażem podziemnym).
Usytuowanie budynku z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe jest zgodne z § 271 ust. 1 WT: odległość między zewnętrznymi ścianami budynku projektowanego ze ścianami i przekryciem dachu nierozprzestrzeniającymi ognia (NRO) a zewnętrznymi ścianami i przekryciem dachów NRO budynków na działkach sąsiednich wynosi więcej niż 8 m, tj.: 8,85 m; 8,27 m; 8,04 m; 15,83 m. Prawidłowość lokalizacji pod względem przepisów p.poż. została potwierdzona przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, który uzgodnił dokumentację bez uwag. Budynek zwrócony ścianą z oknami i drzwiami w stronę granic działek sąsiednich został zlokalizowany w odległościach większych niż 4,0 m, tj.: 5,14 m; 4,58 m; 4,53 m od granic tych działek (§ 12 ust. 1 pkt 1 WT). Miejsce gromadzenia odpadów stałych przewidziano jako wyodrębnione pomieszczenie w budynku (poziom -1), co jest zgodne z § 22 WT. Wody opadowe będą odprowadzane do miejskiej kanalizacji ogólnospławnej, co jest zgodne z § 29 WT i wyklucza oddziaływanie inwestycji w tym zakresie. Teren inwestycji przylega bezpośrednio do drogi publicznej.
Dołączona przez inwestora analiza nasłonecznienia i naturalnego oświetlenia wskazuje, że inwestycja spełnia wymogi przewidziane w § 60 i § 13 WT. W budynkach istniejących na działkach sąsiednich oraz w budynku projektowanym, minimalny czas nasłonecznienia – co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 7.00-17.00 (w mieszkaniach wielopokojowych i w domach jednorodzinnych wymaganie jest spełnienie przynajmniej dla jednego pokoju), określony w § 60 WT został zachowany. Cień rzucany przez budynek projektowany – "wędruje" w ciągu doby od zachodniej jego strony, poprzez północną do jego strony wschodniej. Cień ten jest rzucany w ciągu doby w godzinach od 7.00-11.00 na północny-zachód, tj. tam gdzie na działce nr [...] znajduje się plac zabaw dla dzieci. W tych okolicznościach należy podkreślić, że nasłonecznienie placu zabaw dla dzieci zaczyna się od godziny 11.00 i trwa do 17.00 tj. 6 godzin – zatem wymóg spełnienia co najmniej 4 godzin zawarty w § 40 WT został spełniony. Między ramionami kąta 60° wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkami usytuowanymi w wewnętrznych licach ścian budynków istniejących na działkach sąsiednich oraz w budynku projektowanym, na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tych samych budynków, ani inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż poszczególne wysokości przesłaniania, określone na schematach. Odległość każdego z istniejących w sąsiedztwie budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od projektowanego budynku jest wystarczająca do zapewnienia im naturalnego oświetlenia tych pomieszczeń – projektowany budynek nie przesłania okien tych budynków. Dowodzi to spełnienia wymogów § 13 WT.
W skardze na powyższą decyzję B. H. i M. A. wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, zarzucając przy tym naruszenie:
1) art. 153 p.p.s.a. przez brak zastosowania się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku NSA (II OSK 2605/20);
2) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a i lit. b, pkt 2, pkt 3a oraz ust. 3 Pb przez brak sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska; zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, jak również kompletności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego; dołączenia przez inwestora: wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń; jak również zaniechanie nałożenia postanowieniem obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości;
3) art. 136 § 1 i § 2 k.p.a. przez zaniechanie uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi pierwszej instancji;
4) § 3 pkt 22 rozporządzenia WT przez uznanie, że rozwiązanie proponowane przez inwestora spełnia definicję terenu biologicznie czynnego;
5) § 17 ust 1 oraz ust. 3 pkt 2 i pkt 17 lit. a uchwały Nr LXXXV/2092/17 Rady Miasta Krakowa z dnia 11 października 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Azory - Park" w zw. z § 3 pkt 22 rozporządzenia WT przez uznanie, że inwestycja jest zgodna z planem miejscowym, zwłaszcza w zakresie wymaganej powierzchni biologicznie czynnej;
6) art 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. przez brak wyjaśnienia okoliczności sprawy i naruszenie zasady prawdy materialnej oraz jej gwarancji, a w szczególności: brak podjęcia najdalej idącej inicjatywy i wnikliwości w badaniu stanu faktycznego;
7) art. 80 k.p.a. przez przekroczenie granic swobodniej oceny dowodów polegając na rozstrzygnięciu sprawy bez pełnej i merytorycznej oceny zgromadzonego w sprawie materiału, a także dowolną analizę okoliczności istotnych dla sprawy;
8) art. 8 § 1 k.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do organów władzy publicznej;
9) art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez chaotyczne i niewyczerpujące uzasadnienie oraz nieprzekonywające wyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi kierowano się przy rozstrzyganiu;
W uzasadnieniu skargi podnieśli, że na etapie postępowania odwoławczego do powierzchni biologicznie czynnej wliczono 50% powierzchni terenu nad garażem podziemnym i nad zadaszeniem pochylni wjazdowej, która początkowo miała pełnić jedynie funkcję zadaszenia zjazdu. Z PAB powinno więc wynikać, czy jest tam możliwe urządzenie nawierzchni zapewniającej długotrwałą naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych. Tymczasem inwestor poprzestał na oznaczeniu "zielony dach" (s. 35, 85, 87, 89, 93), nie wykazując, czy ta dodatkowa funkcja wymaga zastosowania nowych rozwiązań konstrukcyjnych, zaś organ odwoławczy nie wezwał inwestora do uzupełnienia PAB w trybie art. 35 ust. 3 Pb. Skarżący wskazali, że organ odwoławczy pominął przedłożone przez nich opinie eksperckie, z których wynika, że "zielony dach" nie umożliwia naturalnego i długotrwałego rozwoju roślin.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być bezzasadna.
W pierwszej kolejności należy odnotować, że aktualny wyrok został wydany w wyniku uchylenia poprzedniego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, jak również zaskarżonej decyzji organu odwoławczego . Oznacza to, że Sąd pierwszej instancji wydając ten wyrok, związany był jego postanowieniami zawartymi w uzasadnieniu wyroku sądu kasacyjnego. Należy podnieść, że związanie wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika z szeregu przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wśród tych przepisów należy wymienić w szczególności art. 190 oraz art. 153 p.p.s.a. Zgodnie z pierwszym z przywołanych przepisów sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Jednocześnie zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Analiza tych przepisów wskazuje, że o ile art. 190 p.p.s.a. przewiduje związanie wykładnią prawa, to art. 153 p.p.s.a. dotyczy związania oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania.
Jak wynika z uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie II OSK 2605/20, pierwotny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie został uchylony z powodu konieczności wezwania inwestora o uzupełnienie projektu w zakresie możliwości przekształcenia zadaszenia nad pochylnią zjazdu w nawierzchnię umożliwiającą naturalną wegetację roślin lub retencję wód opadowych to jest ustalenia, czy dodatkowa funkcja, jaką ma pełnić zadaszenie zjazdu, wymaga zastosowania nowych rozwiązań konstrukcyjnych ( nowych w odniesieniu do już proponowanych w projekcie). Możliwość realizacji zielonego dachu warunkuje bowiem prawidłowe wyliczenie w sprawie spełnienia minimalnego wskaźnika terenu biologicznie czynnego, przewidzianego planem miejscowym ( 30%).
Pozostałe zarzuty ówczesnej skargi oceniono jako niezasadne.
Ponownie rozpoznając sprawę organ oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie miał zatem, zgodnie z dyspozycją zawartą w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 lipca 2023 r., odnieść się do powyższej kwestii. Takie sformułowanie wyroku (uzasadnienia) wskazuje, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 lipca 2023 r. zawarł wytyczne co do dalszego postępowania, tj. kwestii, które powinny znaleźć się w polu uwagi organu i Sądu pierwszej instancji. Jednocześnie w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 lipca 2023 r. nie zawarł określonej wykładni prawa w rozumieniu art. 190 p.p.s.a., która miałaby wiązać w tej sprawie organ i tutejszy Sąd. Oznacza to, że związanie wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 lipca 2023 r.. następowało na podstawie art. 153 p.p.s.a. (wytyczne co do dalszego postępowania), a nie art. 190 tej ustawy (związanie wykładnią prawa).
Rozpoznając ponownie sprawę, organ odwoławczy wezwał inwestora o 1) dołączenie dwóch egzemplarzy projektu budowlanego, 2) uzupełnienie projektu w zakresie możliwości przekształcenia zadaszenia pochylni wjazdowej do garażu w nawierzchnię umożliwiającą naturalną wegetację roślin lub retencję wód opadowych,
tj. czy dodatkowa funkcja, jaką ma pełnić zadaszenie zjazdu, wymaga zastosowania nowych rozwiązań konstrukcyjnych, 3) aktualizację mapy do celów projektowych, na której sporządzono PZT.
Inwestor odpowiedział na wezwanie, dołączając m.in. rozwiązanie projektowe (część architektoniczną i konstrukcyjną) zadaszenia pochylni wjazdowej do garażu (T.IV proj.bud.).
Wedle opisu projektanta (T.IV proj.bud.) zadaszenie zaprojektowano w oparciu o konstrukcję stalową opartą od strony południowej na stalowych słupach wspartych na murach żelbetowych, a od strony północnej montowanych na kotwach stalowych do elewacji budynku. Jako materiał wykończeniowy zastosowano zielony dach ekstensywny Icopal o warstwach:
-prekultywowana mata wegetacyjna np. ICOMAT GREEN 317, grubość 2,5 cm,
- mata retencyjna GF 1000, grubość około 1 cm,
-mata drenująca ICODERN 10 szybki drenaż SBS,
-papa z funkcją ochrony przed korzeniami GRAVIFLEX 5,2 SBS/GREEN ROOF lub GRAVIFLEX 4,2 SBS/GREEN ROOF
- papa podkładowa mocowana mechanicznie ICOPAL GLASBIT G200 S40 szybki profil SBS
-warstwa gruntująca Siplast Primer Szybki Grunt SBS
-blacha trapezowa np. ok. 8 cm,
-belka stalowa – dwuteownik ocynkowany, wys. 20 cm
Wymiary dachu to 304x984 cm, powierzchnia dachu ok. 29,9 m2.
Co do obciążeń, w wyniku wyliczeń konstrukcyjnych podano, że konstrukcja stalowa zadaszenia bezpiecznie przenosi obciążenia od dachu zielonego o ciężarze do 150 kg/m2 oraz od obciążenia śniegiem o wartości 165 kg/m2 i obciążenia eksploatacyjnego 0,40 kg/m2.
Wedle projektanta, zastosowany system jest odporny na warunki atmosferyczne, dzięki czemu zapewnia długotrwałą ochronę; roślinność na dachu będzie absorbować znaczną ilość wody deszczowej, a resztę odprowadzi się do rury spustowej.
Wojewoda uzupełnił powyższe informacjami od producenta [...]/ wskazując w decyzji, że dach jest wykonany w oparciu o hydroizolację bitumiczną, specjalistyczne maty drenarskie oraz retencyjne a także prekultywowaną matę wegetacyjną z rozchodnikami, ziołami i mchem w fazie wzrostu, odporną na rozsiew chwastów ( warstwy te wskazano wyżej w projekcie) Dachy te porośnięte roślinnością posiadają duże zdolności regeneracyjne i wskazaną roślinność dopasowaną do ekstremalnych warunków siedliskowych. Ciężar ekstensywnych dachów zielonych systemu Icopal wynosi ok. 55 kg/m2. Dach ekstensywny Icopal nie przewiduje obsiewania przez trawę ( jako częstego nośnika chwastów) i nie wymaga koszenia.
Powyższe stanowi o dokładnym przedstawieniu tak rozwiązania architektoniczno – konstrukcyjnego /T.IV proj.bud./, jak i cech związanych z roślinnością, powiązanego ściśle z rodzajem przewidzianego dachu.
Zgodnie z § 3 pkt 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2022.1225 t.j.) ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o terenie biologicznie czynnym - należy przez to rozumieć teren o nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią oraz innych powierzchni zapewniających naturalną wegetację roślin, o powierzchni nie mniejszej niż 10 m2, oraz wodę powierzchniową na tym terenie.
Jak wynika z powyższych przytoczeń w zakresie rozwiązań projektowych, nie ulega wątpliwości, że tego rodzaju dach, a więc dach zapewniający naturalną wegetację roślin - przewiduje omawiany projekt budowlany. Nie może być przeciwwagą dla takiego stwierdzenia przedstawienie przez skarżących ogólnych stanowisk eksperckich w tym przedmiocie. Niektóre z tych opinii mówią ogólnie o tym, jakie, zdaniem osób sporządzających opinie, powinny być spełnione wymogi w przypadku zielonego dachu. Inne opinie wskazują na braki w projekcie architektoniczno – budowlanym w tym zakresie. Jednakże te ostatnie odnoszą się do stanu projektu z 2021r. Tymczasem, jak o tym już wspomniano, projekt został w tym zakresie uzupełniony na wezwanie organu z lutego 2024r. Inwestor przedłożył uzupełniony projekt budowlany w zakresie możliwości przekształcenia pochylni wjazdowej do garażu w nawierzchnię umożliwiającą naturalną wegetację roślin lub retencję wód opadowych. Tak więc tutaj wskazano konkretne rozwiązanie projektowe, mające zapewnić odpowiednią wegetację roślin, a równocześnie obliczono i podano dane konstrukcyjne zapewniające udźwig całej konstrukcji z tymiż roślinami. W związku z czym w ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko organu, iż po pierwsze, wykonano zalecenia NSA, a po drugie, dalsze badanie trafności przyjętego rozwiązania wykracza poza uprawnienia organów i sądu.
W wyniku zmiany art. 35 p.b. przez art. 1 pkt 28 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r. do Prawa budowlanego wprowadzono zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno-budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, ewentualnie o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, zostały ograniczone wyłącznie do kompetencji obejmującej zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, a także wymogami ochrony środowiska. Sprawdzenie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało natomiast ograniczone do projektu zagospodarowania działki - art. 35 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej określony został w art. 35 ust. 1 p.b. i tylko w zakresie określonym w tym przepisie, w przypadku stwierdzenia naruszeń, organ administracji może podjąć działania korygujące. Organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego z ww. przepisu. Utrwalone jest stanowisko, że 1./ organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bada wyłącznie, czy zostało złożone oświadczenie projektanta, stosownie do art. 20 ust. 4 p.b., o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, a pełną odpowiedzialność za zgodność tego projektu z prawem ponoszą projektanci oraz ewentualnie osoba sprawdzająca projekt. Spoczywa na nich także odpowiedzialność cywilna za wady dokumentacji projektowej, jak również przed właściwą izbą zawodową. 2./ Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej, zostało ograniczone do ściśle określonych w art. 35 ust. 1 p.b. przypadków, tym przypadkiem nie jest zaś badanie zgodności projektu budowlanego, pod kątem przyjętych rozwiązań projektowych i możliwości technicznych jego wykonania ( wyrok NSA z dnia 15 lutego 2018 r. II OSK 1820/17 LEX nr 2468015 oraz z dnia 13 lipca 2021 r. II OSK 2993/18, LEX nr 3197802).
Reasumując ten wątek, organ odwoławczy zastosował się do wytycznych NSA, w wyniku czego doprowadził do uzupełnienia projektu o architekturę i konstrukcję zadaszenia pochylni z założeniem montowania zielonego dachu Icopal, który wedle producenta zapewnia długotrwałą wegetację roślin. W ocenie Sądu przedstawione rozwiązania są wystarczające do przyjęcia zgodności z § 3 pkt 22 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Przyjęte rozwiązanie techniczne nie podlega dalszemu badaniu, gdyż jest to wyłączna domena projektanta.
Przechodząc do zarzutu braku zgodności z planem miejscowym, wskazać należy, że jest on bezzasadny. Organ odwoławczy w decyzji szczegółowo przeanalizował wymogi prawa budowlanego, jak i zgodność z uchwałą Nr LXXXV/2092/17 Rady Miasta Krakowa z dnia 11 października 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Azory - Park" i Sąd aprobuje w pełni konkluzje organu.
Jak trafnie wskazał Wojewoda, z projektu zagospodarowania terenu wynika, że do powierzchni biologicznie czynnej zaliczono: w 50 % powierzchnię terenu nad zadaszeniem pochylni zjazdowej i nad garażem podziemnym( po przeciwległej stronie budynku) – łącznie 72 m2; w 100% pozostałą powierzchnię działki, która nie zostanie zabudowana lub utwardzona – łącznie 337,8 m2.
Zatem z projektu budowlanego wynika, że wskaźnik terenu biologicznie czynnego wynosi 30,6% ([72*50%+ 337*100%]/1221,0=30,61%, dane na str. 29 T.I proj.bud.), co spełnia postanowienia planu miejscowego. Organ dodatkowo wskazał, że nawet zaliczając powierzchnię terenu nad zbiornikiem retencyjnym (nr 4, w projekcie brak informacji o grubości warstwy ziemi nad tym zbiornikiem) jako powierzchnię terenu liczoną w 50% (a nie w 100%), określony planem współczynnik powierzchni terenu biologicznie czynnego pozostanie spełniony ([(72+11,25)*50%+(337-11,25)*100%]/1221,0=30,09%). Tak więc wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej jest zgodny z planem miejscowym ( w planie 30 %). Pozostałe parametry, a to wskaźnik intensywności zabudowy, maksymalna wysokość zabudowy, ilość miejsc parkingowych i stanowisk postojowych dla rowerów wskazano na str. 30 T.I projektu budowlanego i są one zgodne z planem miejscowym, co potwierdziła w pełni analiza organu odwoławczego.
Nie zachodzą w sprawie wskazane w skardze naruszenia prawa procesowego. Organ odwoławczy, rozpoznając ponownie sprawę przeanalizował wszystkie konieczne elementy projektu budowlanego, zaś wnioski i konkluzje w sposób wyczerpujący zawarł w skarżonej decyzji. Jak to już powiedziano, w pełni zastosował się też do wskazań poczynionych w wyroku kasacyjnym NSA. Wszystkie sporne kwestie zostały wyjaśnione i szczegółowo wytłumaczone. Trafnie też na koniec organ podkreślił, że w razie spełnienia wymagań określonych właściwymi przepisami ( które organ całościowo analizował) – organ administracji architektoniczno – budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę ( art. 35 ust. 4 p.b.).
Końcowo jeszcze raz podkreślić należy, że badanie prawidłowości projektu budowlanego ogranicza się do zbadania jego kompletności. Oczekiwanie skarżącego, że organ ma obowiązek badania prawidłowości i zgodności dokumentacji ze stanem rzeczywistym nie ma podstaw prawnych. Zakres uprawnień organów w postępowaniu o pozwolenie na budowę jest ograniczony treścią art. 35 ust. 1 oraz art. 35 ust. 4 p.b. Nie przewiduje się tam możliwości weryfikacji złożonej dokumentacji projektowej ze stanem rzeczywistym. Projekt budowlany ma być kompletny i sporządzony przez wykwalifikowane osoby (art. 35 ust. 1 pkt 3 i pkt 4 p.b.). Za rozwiązania w nim przyjęte odpowiada wyłącznie projektant i to on ponosi pełną odpowiedzialność za wykazanie, że przyjęte rozwiązanie czy przedłożona dokumentacja są uzasadnione rzeczywistymi okolicznościami ( por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2023 r. II OSK 1093/20 LEX nr 3576410). Zgodnie z art. 35 ust. 4 p.b., w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przepis art. 35 ust. 4 ustawy nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani możliwości uzależnienia wydania tego pozwolenia od spełniania dalszych warunków, np. od zgody sąsiadów czy wyrównania utraty wartości nieruchomości. Jeśli zatem organ oceni przedłożony projekt jako zgodny z prawem, nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę (wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2023 r. II OSK 1093/20 LEX nr 3576410).
Z wymienionych przyczyn, skoro nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów, na zas,. art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.