II SA/Kr 1162/25

II SA/Kr 1162/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-12-11
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-09-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Małgorzata Łoboz /przewodniczący sprawozdawca/
Monika Niedźwiedź
Paweł Darmoń
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art 148 par 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Protokolant: starszy referent sądowy Paulina Filipek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 10 lipca 2025 r. znak SKO.ZP/415/136/2025 w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.
Uzasadnienie
II SA/Kr 1162/25
UZASADNIENIE
Prezydent Miasta Krakowa decyzją nr AU-2/6730/.2/856/2022 z 15 grudnia 2022 r., znak: AU-02-3.6730.2.148.2022.ASU, ustalił F. sp. z o.o. warunki zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i infrastrukturą techniczną oraz wewnętrznym układem drogowym na działce nr [...] przy [...] w K..
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 16 czerwca 2023 r., znak: SKO.ZP/415/18/2023 – wydaną po rozpatrzeniu odwołań: T. oraz R. sp. z o.o. w likwidacji – utrzymało decyzję organu pierwszej instancji w mocy.
23 grudnia 2024 r. A. R. (współwłaścicielka działki nr [...]) na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa zażądała wznowienia tego postępowania z uwagi na kierowanie korespondencji pod błędny adres ([...]) zamiast na ten, pod którym mieszka od 14 marca 2016 r. ([...]), wskazując przy tym, że o decyzji dowiedziała się podczas przeglądania akt (28 listopada 2024 r.).
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postanowieniem z 4 marca 2025 r., znak: SKO.ZP/415/43/2025, wznowiło to postępowanie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 27 marca 2025 r., znak: SKO.ZP/415/43/2025, umorzyło wznowione postępowanie ze względu na to, że podanie o wznowienie postępowania jest spóźnione. W obrocie prawnym może występować kilka decyzji WZ dla jednej działki. W aktach zalegają potwierdzenia odbioru pism, które identyfikują inwestycję i decyzję organu pierwszej instancji (k. 951 – osobiście odebrane zawiadomienie o przedłużeniu terminu z 18 kwietnia 2023 r.; k. 867 – odebrane przez osobę wspólnie zamieszkującą zawiadomienie o zakończeniu postępowania z 18 maja 2023 r.). Strona powinna była wnieść podanie o wznowienie postępowania w terminie miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o decyzji (co najmniej kwiecień 2023 r.), a tymczasem wniosła je później (dopiero w grudniu 2024 r.).
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy A. R. podniosła, że:
1) z zawiadomień nie mogła dowiedzieć się o decyzji organu pierwszej instancji (bo nie wynika z nich, jakie warunki zabudowy i czy w ogóle zostały ustalone), a tym bardziej o decyzji organu odwoławczego (bo do jej wydania doszło później);
2) N. R. nie była "osobą wspólnie zamieszkującą", bo od 9 lat mieszka sama przy ul. [...] w K., a cudzą korespondencję w urzędzie pocztowym wydano jej najprawdopodobniej "przy okazji", gdy przyszła zapytać o swoją; zresztą błędów przy doręczeniach było więcej (np. nieczytelny podpis rzekomego dorosłego domownika na k. 468) i dotyczyły one innych stron (S. K. powiedział, że prób doręczenia nie podejmowano; H. R. i K. G. mieszkają pod innymi adresami);
3) nie wiadomo, na jakiej podstawie K. G. i D. K. uznano za spadkobierców zmarłej 22 lutego 2022 r. B. K. (G. która w chwili śmierci pozostawała w związku małżeńskim.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 27 marca 2025 r., znak: SKO.ZP/415/136/2025, utrzymało decyzję własną w mocy.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Kolegium stwierdziło, że umknęło mu to, że pierwszoinstancyjna decyzja WZ nie miała samodzielnego bytu prawnego, bo wydano decyzję WZ w drugiej instancji. Za odmową wszczęcia postępowania przemawiało funkcjonowanie w obrocie prawnym tej drugiej. Mając na uwadze jasne sformułowanie podania o wznowienie postępowania przez profesjonalnego pełnomocnika, nie ma potrzeby wzywania do korekty lub dodatkowych wyjaśnień. Niezależnie od powyższego, Kolegium wspomniało o przesłance "braku winy", odwołało się do tych samych zawiadomień i wskazało, że nie jest wymagane, aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, bo wystarczy, że ma informację o tym, czego dana decyzja dotyczy. Okoliczności sprawy przemawiają za przyjęciem, że strona dowiedziała się o decyzji znacznie wcześniej niż wynikałoby to z podania. Strona nie może skutecznie podnosić zarzutu pominięcia innych stron. Reasumując, nie było podstaw do wszczynania postępowania o wznowienie decyzji organu pierwszej instancji, więc postępowanie wszczęte należało umorzyć.
W skardze A. R. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania (w tym zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej), zarzucając przy tym naruszenie:
1) art. 61 ust. 1 kpa przez uznanie, że podanie o wznowienie postępowania dotyczyło wyłącznie nieostatecznej decyzji z 15 grudnia 2022 r., podczas gdy w postanowieniu o wznowieniu postępowania przyjęto zgodnie z wolą skarżącej, że żądanie wznowienia obejmowało także decyzję z 23 czerwca 2023 r.;
2) art. 8 i 9 kpa przez brak wezwania (z pouczeniem o konsekwencjach prawnych) do sprecyzowania, do której decyzji odnosi się podanie o wznowienie postępowania;
3) art. 148 § 2 w zw. z art. 127 § 3 kpa przez niedostrzeżenie, że Kolegium przyjęło, że skarżąca dowiedziała się o obu decyzjach przed 28 listopada 2024 r. z zawiadomień z 18 kwietnia i 18 maja 2023 r., podczas gdy:
a. chodzi nie tylko o wiedzę na temat wydania decyzji, ale także o jej treści;
b. N. R. nie była uprawniona do odbioru korespondencji;
c. w kwietniu i maju nie można było dowiedzieć się o decyzji z czerwca;
4) art. 7, art. 77 i art. 107 w zw. z art. 127 § 3 kpa przez pominięcie tego, że w postępowaniu zwyczajnym występowały inne naruszenia przepisów postępowania skutkujące pozbawieniem innych osób możliwości udziału w postępowaniu bez ich winy (doręczanie S. K. na niewłaściwy adres; krąg spadkobierców ustalony nie na podstawie postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku lub aktu poświadczenia dziedziczenia);
5) art. 10 § 1 kpa przez niezawiadomienie o możliwości zapoznania się z aktami.
W uzasadnieniu skargi powtórzyła argumentację zawartą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując przy tym, że winę można przypisać co najwyżej organom i doręczycielowi, natomiast pełnomocnikiem, który wniósł podanie o wznowienie postępowania, był architekt (a nie prawnik), więc Kolegium nie dość, że podeszło do sprawy zbyt formalistycznie i wbrew sentencji własnego postanowienia o wznowieniu postępowania, to jeszcze nie umożliwiło sprecyzowanie tego podania.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi, wskazując przy tym, że zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa jest bezzasadny, bo nie pozyskano jakichkolwiek nowych dokumentów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga nie okazała się być zasadna.
Zgodnie z art. 148 k.p.a.:
Art. 148.
§ 1. Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.
§ 2. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.
Przypomnieć także należy, że w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. ( wspomnianym w cytowanym § 2-gim) chodzi o przyczynę wznowienia postępowania, gdzie strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.
Sprawa dotyczy sytuacji określonej w § 2 art. 148 k.p.a, czyli odpowiedzi na pytanie, czy prawidłowo SKO uznało, że termin ten w przypadku skarżącej nie został zachowany.
Ponieważ skarżąca prezentuje stanowisko, że musi w takim wypadku zaistnieć sytuacja, gdy strona dowiedziała się o treści decyzji, o której mowa w tym przepisie, należy przytoczyć kilka wypowiedzi orzeczniczych przybliżających jego rozumienie.
I tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 października 2025 r. II OSK 815/23 LEX nr 3945596 wskazał: " Przez pojęcie "dowiedzenia się o decyzji" należy rozumieć powzięcie wiedzy o samym fakcie wydania rozstrzygnięcia w sposób umożliwiający złożenie podania o wznowienie. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest przy tym pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji. Chodzi tu o takie dane jak nazwa organu oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest konieczne, aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia". "Zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" (art. 148 § 2 k.p.a.) należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym jej na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi tu więc o takie dane jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli chodzi o tę ostatnią informację, to nie jest tu konieczne aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy jeśli posiadała informację czego dana decyzja dotyczy" ( wyrok NSA z dnia 8 lipca 2025 r. II GSK 139/22, LEX nr 3895503). "Zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym jej na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi tu więc o takie dane jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli chodzi o tę ostatnią informację, to nie jest tu konieczne aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy jeśli posiadała informację czego dana decyzja dotyczy. Wiedza o wydaniu decyzji w postępowaniu toczącym się bez udziału strony nie musi ponadto mieć charakteru "urzędowego", tj. pochodzić od organu administracji" (wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2025 r. III OSK 3294/23 LEX nr 3886387). "Zgodnie z art. 148 § 2 k.p.a., termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Początek biegu terminu jest wyznaczony przez dowiedzenie się o decyzji. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest tożsame z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji. Informacja o wydanej decyzji nie musi pochodzić od organu wydającego decyzję, lecz może pochodzić z innych źródeł, byleby wskazywała na organ, który wydał decyzję i treść rozstrzygnięcia w danej sprawie. Ponieważ art. 148 § 2 k.p.a. dotyczy instytucji wznowienia postępowania, to zasadnie zwraca się uwagę, że przez dowiedzenie się o decyzji należy rozumieć powzięcie wiedzy o samym fakcie wydania rozstrzygnięcia w sposób umożliwiający złożenie podania o wznowienie. Chodzi o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji. Zwrot «strona dowiedziała się o decyzji» należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym jej na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi tu więc o takie dane jak nazwa organu, który decyzje wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli chodzi o tę ostatnią informację, to nie jest tu konieczne aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy jeśli posiadała informację czego dana decyzja dotyczy" (wyrok NSA z dnia 21 lutego 2025 r. I OSK 113/22, LEX nr 3839812 ).
Przytoczone judykaty w sposób reprezentatywny i bezdyskusyjnie stwierdzają, wbrew stanowisku skarżącej, że dowiedzenie się o decyzji nie oznacza zapoznania się z jej treścią, lecz jedynie z danymi pozwalającymi na jej identyfikację.
Przechodząc teraz do stanu faktycznego sprawy, celem oceny prawidłowości subsumpcji, trzeba powiedzieć, że choć decydująca jest tutaj wiedza skarżącej o decyzji o ustaleniu warunków zabudowy mającej walor ostateczności, to warto też ubocznie wskazać na wykazany w skarżonej decyzji fakt wiedzy skarżącej o decyzji pierwszoinstancyjnej, czemu skarżąca stanowczo zaprzeczała.
Skarżąca podniosła, iż korespondencja w postępowaniu prowadzonym pod sygnaturą: [...], była jej doręczana na zły adres, przez co nie mogła ona brać udziału w postępowaniu. O decyzji dowiedziała się 28 listopada 2024 r., podczas wglądu do akt sprawy w związku z toczącym się postępowaniem o pozwolenie na budowę. Wniosek o wznowienie został nadany w placówce pocztowej dnia 23 grudnia 2024 r.
W postępowaniu zakończonym decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 16 czerwca 2023 r., znak: SKO.ZP/415/18/2023 organy obu instancji wszelkie pisma kierowane do Skarżącej wysyłały na jej adres ujawniony w ewidencji gruntów i budynków. Trafnie bowiem wskazuje Kolegium, że zgodnie z art. 20 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1151 z późn. zm" dalej: "p.g.i.k.") w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się właścicieli nieruchomości oraz ich miejsce pobytu stałego lub adres. Z kolei z art. 22 ust. 2 p.g.i.k. wynika obowiązek właścicieli nieruchomości zgłaszania właściwemu staroście zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania tych zmian. Skarżąca nie wypełniła tego obowiązku i nie zgłosiła Prezydentowi Miasta Krakowa zmiany danych dotyczących jej adresu. Gdyby natomiast to zrobiła, to w ewidencji gruntów i budynków jako jej adres widniałaby ul. [...], co do którego nie ma sporu, że Skarżąca odbiera kierowaną na ten adres korespondencję.
Niemniej dwukrotnie skarżąca ( raz osobiście, a raz za pośrednictwem dorosłego domownika) odebrała korespondencję na adres wynikający z ewidencji gruntów. Kolegium ustaliło, iż w aktach sprawy znajdują się następujące potwierdzenia doręczeń:
potwierdzenie odbioru osobistego przez Panią A. R. pisma z dnia 18 kwietnia 2023 r. z Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie, które to pismo dotyczyło zawiadomienia o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy dotyczącej odwołania T. od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 15 grudnia 2022 r. (znak sprawy AU- 2/6730.2/856/2022), ustalające warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i infrastrukturą techniczną, wewnętrznym układem drogowym na dz. nr z.nr [...] obr.[...] przy ul. [...] w K. - potwierdzenie w aktach sprawy - k. 951,
potwierdzenie odbioru przez osobę wspólnie zamieszkującą (przez Panią N. R.) pisma z dnia 18 maja 2023 r. z Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie, które to pismo dotyczyło zawiadomienia o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie (potwierdzenie - k. 867). Osoba ta - jako domownik zobowiązała się do przekazania korespondencji Wnioskodawczyni, w świetle art. 43 kpa doręczenie takie należy uznać za w zupełności uzasadnione.
Oba pisma wskazane powyżej wyraźnie powołują się na decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 15 grudnia 2022 r. (znak sprawy AU-2/6730.2/856/2022) i wskazują, że decyzja ta dotyczyła ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i infrastrukturą techniczną, wewnętrznym układem drogowym na dz. nr .nr [...] obr.[...] przy ul. [...] w K.". Tak więc wbrew twierdzeniom skarżącej, wiedziała ona o wydaniu decyzji w I instancji.
Nie ma tutaj znaczenia, że przesyłki odebrała pod adresem, gdzie faktycznie nie mieszkała ( jakkolwiek nie zgłosiła zmiany adresu miejsca zamieszkania, o czym już wspomniano). Jest tak dlatego, że w tym wypadku rzecz nie dotyczy badania prawidłowości doręczenia, ale tego, kiedy dowiedziała skarżąca dowiedziała się o decyzji. Istotne jest zatem, że z pism, które otrzymała, wynikały dane identyfikujące decyzję.
Jak już wspomniano, kwestia dowiedzenia się o decyzji organu I instancji nie jest decydująca dla określenia, czy skarżąca dotrzymała terminu. Niemniej pokazuje ona, że skarżąca czyni w tej mierze zaprzeczenia wbrew faktom wynikającym z akt sprawy ( innymi słowy dotyczy wiarygodności jej twierdzeń).
O ile zatem to, kiedy dowiedziała się skarżąca o decyzji organu I instancji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, nie jest prawnie relewantne dla ustalenia biegu terminu, o tyle ustalenie czasu powzięcia wiadomości o decyzji odwoławczej w tym przedmiocie – już tak.
W tym zakresie stosowne dowody przedłożył inwestor, a Sąd dopuścił je na okoliczności z nich wynikające.
Przede wszystkim zauważenia wymaga, że funkcjonowała w obrocie prawnym ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 16 czerwca 2023r., znak: SKO.ZP/415/18/2023, w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji organu I instancji z dnia 15 grudnia 2022r. nr AU-2/6730.2/856/2022, o której była wyżej mowa (karta nr 781 akt sprawy).
Skarżąca twierdzi, że o powyższej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 16 czerwca 2023 r., znak: SKO.ZP/415/18/2023 dowiedziała się w dniu 28 listopada 2024 r., po zapoznaniu się z aktami sprawy, w związku z wydaniem przez Prezydenta Miasta Krakowa decyzji nr 1018/6740.1/2024 z dnia 4 listopada 2024 r. znak: AU-01 2.6740.1.187.2024.BLE udzielającej pozwolenia na rozbiórkę oraz zatwierdzającej projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Brak jest jednak jakiegokolwiek dowodu - poza gołosłownymi twierdzeniami skarżącej, że tak było. W doktrynie i orzecznictwie jednakże podkreśla się, że zachowanie terminu z art. 148 § 2 k.p.a. musi być przez stronę udowodnione. To strona powinna wykazać kiedy dowiedziała się o decyzji, a udowodnienie tej okoliczności musi być na tyle ścisłe, aby możliwe było ustalenie, że podanie strony o wznowienie postępowania wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o decyzji. Wprawdzie to wnioskodawca winien wykazać, że zachował termin na złożenie żądania wznowienia postępowania jednakże nie zwalnia to organu z obowiązku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 21 marca 2012 r., I OSK 463/11; 18 grudnia 2019 r., II OSK 376/18). Przy czym warunkiem koniecznym do odmowy wznowienia postępowania z powodu uchybienia terminu do złożenia podania o wznowienie, jest wykazanie, że strona wiedziała o decyzji wcześniej niż miesiąc od dnia złożenia podania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 lutego 2007 r., I OSK 522/06).
Mając powyższe na uwadze, stwierdzić trzeba, że zostały przedstawione przez inwestora dowody świadczące o tym, że o decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 16 czerwca 2023 n, znak: SKO.ZP/415/18/2023 skarżąca nie dowiedziała się 28 listopada 2024 r., ale kilka tygodni wcześniej. Z załączonych do pisma z dnia 1.12.2025r. /k.119 akt sądowych/ dowodów wynika, że skarżąca była stroną postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę, zakończonego decyzją Prezydenta Miasta Krakowa nr 1018/6740.1/2024 z dnia 4 listopada 2024 r., znak: AU-01 -2.6740.1.187.2024.BLE, wydaną w oparciu o decyzję Prezydenta Miasta Krakowa nr AU-2/6730.2/856/2022 z dnia 15 grudnia 2022 r., znak: AU-02-3.6730.2.148.2022.ASU o ustaleniu warunków zabudowy, utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 16 czerwca 2023 r., znak: SKO.ZP/415/18/2023. W przedmiotowym postępowaniu o pozwolenie na budowę Skarżąca miała zapewniony czynny udział. W szczególności przed dniem 28 listopada 2024 r. (czyli na ponad miesiąc przed złożeniem wniosku o wznowienie postępowania) Skarżąca trzykrotnie zapoznawała się z aktami ww. sprawy - dwa razy osobiście (w dniu 23 października oraz w dniu 18 listopada 2024 r.) i raz przez pełnomocnika (w dniu 14 listopada 2024 r.). Ze złożonych do akt sprawy oświadczeń wynika, że Skarżąca zapoznała się nie tylko z aktami postępowania, ale również z projektem budowlanym. Jak wynika z twierdzeń inwestora popartych stosownymi kopiami akt administracyjnych, tom I projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Prezydenta Miasta Krakowa nr 101816740.112024 z dnia 4 listopada 2024 r" znak: AU-01-2.6740.1.187.2024.BLE zawierał uzgodnienia, pozwolenia i inne dokumenty, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów prawa. W spisie zawartości tego tomu pod pozycją nr 2 została wymieniona "Decyzja SKO z dnia 16.06.2023 r., sygnatura SO ZP/41511812023 utrzymująca w mocy decyzję WZ". Przedmiotowa decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie stanowiła zatem część zawartości tomu I projektu budowlanego.
Trafnie zatem wywodzi uczestnik, iż skoro skarżąca zapoznała się (i to dwukrotnie osobiście) z projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją Prezydenta Miasta Krakowa nr 101816740.112024 z dnia 4 listopada 2024 r., znak: AU-01-2.6740.1.187.2024.BLE, to oznacza, że zapoznała się również ze znajdującą się w tym projekcie decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 16 czerwca 2023 r., znak: SKO.ZP/415/18/2023.
Nie ulega zatem dla Sądu wątpliwości, że co najmniej od 23 października 2024 r. Skarżąca wiedziała o tej decyzji i to od tej daty należy liczyć miesięczny termin przewidziany w art. 148 § 2 k.p.a. Termin ten upłynął zatem z dniem 23 listopada 2024 r., w związku z czym wniosek o wznowienie postępowania nadany w placówce pocztowej w dniu 23 grudnia 2024 r. został złożony miesiąc po upływie ustawowego terminu.
Słusznie naprowadza też uczestnik, że w judykaturze podkreśla się, że zapoznanie się z aktami sprawy, w których znajdują się informacje o decyzji (lub nawet sama decyzja - jak w niniejszej sprawie), stanowi dowiedzenie się przez stronę o decyzji w rozumieniu art. 148 § 2 k.p.a. (por. przykł. wyrok WSA w Krakowie z 27 lutego 2023 r., sygn. II SA/Kr 34/23 czy wyrok WSA w Białymstoku z 7 lutego 2023 r., sygn. II SA/Bk 771/22).
W efekcie, skoro skarżąca nie dotrzymała miesięcznego terminu z art. 148 § 2 k.p.a., to wniosek o wznowienie postępowania jako spóźniony nie może być przedmiotem rozpoznania. Prawidłowo więc umorzono wznowione wadliwie postępowanie.
Z tego powodu całkowicie bez znaczenia są podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 61 § 1 k.p.a. poprzez błędną interpretację wniosku Skarżącej oraz naruszenia art. 8 i 9 k.p.a. poprzez brak wezwania Skarżącej do sprecyzowania, do której decyzji odnosi się złożony przez nią wniosek o wznowienie postępowania. Ewentualne naruszenie tych przepisów i tak nie miałoby ono żadnego wpływu na wynik sprawy, ponieważ z uwagi na niezachowanie przez Skarżącą terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a. umorzenie wznowionego postępowania było jedynym słusznym rozstrzygnięciem. W efekcie zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiadają prawu.
Co się tyczy zarzutu pominięcia tego, że w postępowaniu zwyczajnym występowały inne naruszenia przepisów postępowania skutkujące pozbawieniem innych osób możliwości udziału w postępowaniu bez ich winy, to jest on bezzasadny.
Zgodnie z utrwalonym i jednolitym orzecznictwem sądów administracyjnych tylko podmiot, który uznaje, że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu, co powoduje zaistnienie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jest uprawniony do podnoszenia tego zarzutu. Inne podmioty nie mogą powoływać się skutecznie na tę okoliczność. Wskazana w powyższym przepisie przesłanka wznowieniowa, polegająca na niezapewnieniu stronie udziału w postępowaniu administracyjnym bez jej winy, wiąże się ściśle z art. 147 zdanie drugie k.p.a., stosownie do którego wznowienie postępowania z tej przyczyny następuje tylko na żądanie strony. W konsekwencji tylko od woli strony, która została pominięta w postępowaniu administracyjnego, zależy, czy skorzysta z prawa do żądania wznowienia tego postępowania, ewentualnie podniesienia zarzutu zaistnienia przesłanki wznowieniowej w skardze wniesionej do sądu administracyjnego (tak np. NSA w wyroku z dnia 13 maja 2025r., sygn. akt: III OSK 7611/21).
Zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa przez niezawiadomienie o możliwości zapoznania się z aktami również nie może odnieść skutku. "Zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek wówczas, gdy zostanie wykazane, że to uchybienie uniemożliwiło stronie dokonanie konkretnych czynności procesowych" (tak wyrok NSA z dnia 3 marca 2023 r II GSK 1435/19. LEX nr 3514977 ). "Dla skuteczności zarzutu pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy" (wyrok NSA z dnia 23 listopada 2022 r. III OSK 6816/21, LEX nr 3437676). "Strona powinna wykazać, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej (np. złożenia dokumentu). Nie każde bowiem naruszenie przepisów prawa procesowego skutkuje uchyleniem decyzji administracyjnej poddanej kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego, a tylko takie, które realnie mogło mieć wpływ na wynik sprawy" (wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2023 r. I OSK 2635/19 LEX nr 3516781 ). "Naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy i które uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji z tego powodu, to naruszenie uprawnień strony, które powoduje, że wydana została decyzja o odmiennej treści niż gdyby została wydana po przedstawieniu swojego stanowiska przez stronę. Innymi słowy, do tego rodzaju naruszenia dochodzi, gdy strona zostaje pozbawiona możliwości wyrażenia stanowiska, które miałoby wpływ na wynik sprawy" (wyrok NSA z dnia 27 października 2021 r. III OSK 4262/21, LEX nr 3248491 ).
Skarżąca nie wywiodła ani nie wykazała, że wskazywane uchybienie miałoby wpływ na dokonanie przez nią jakiejś czynności procesowej, która odwróciła by bieg sprawy. Z tego względu uchybienie to nie może zostać ocenione jako istotne.
Z powyższych przyczyn, skoro podjęte zarzuty nie mogą prowadzić do oceny decyzji jako wydanych niezgodnie z prawem, na zas. art. 151 p.p.s.a;. orzeczono jak na wstępie.