II SA/KR 116/24

II SA/Kr 116/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-03-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-01-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Mirosław Bator
Monika Niedźwiedź
Piotr Fronc /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OSK 2219/24 - Wyrok NSA z 2025-04-16
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art 134
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: . Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Fronc (spr.) Sędziowie WSA Monika Niedźwiedź WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. P. na postanowienie nr 987/23 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 29 listopada 2023r. znak WOB.7722.76.2023.MMAZ w przedmiocie stwierdzenia wniesienia zażalenia z uchybieniem terminu skargę oddala.
Uzasadnienie
Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie postanowieniem z dnia 29 listopada 2023 r. nr 987/2023, działając na podstawie art. 134 w związku z art. 123 k.p.a. oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 682 ze zm.) stwierdził, że zażalenie wniesione przez P. P. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu krakowskiego - ziemskiego w Krakowie nr 77/2023 z dnia 20 stycznia 2023 r. (wstrzymujące inwestorowi – D. sp. z o.o. prowadzenie robót budowlanych przy realizacji obiektu budowlanego zlokalizowanego w M. gm. L. z powodu prowadzenia robót budowlanych bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę) zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia w art. 141 § 2 k.p.a.
W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że przesyłka zawierająca wyżej opisane postanowienie z dnia 20 stycznia 2023 r. została doręczona skarżącemu z pouczeniem o zażaleniu w dniu 25 stycznia 2023 r. ( środa), a zatem zażalenie na to postanowienie mogło być skutecznie wniesione do dnia 1 lutego 2023 r.
Tymczasem zażalenie – wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia – skarżący wniósł dopiero w dniu 23 lutego 2023 r.
Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie postanowieniem z dnia 29 listopada 2023 r., nr 986/2023, działając na podstawie art. 59 § 2 k.p.a., odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na ww. postanowienie.
Wobec powyższego i z uwagi na fakt, że zażalenie na postanowienie z dnia 20 stycznia 2023 r. (doręczone 25 stycznia 2023 r.) zostało złożone w dniu 23 lutego 2023 r., w ocenie organu odwoławczego uchybiono terminowi, o którym mowa w art. 141 § 2 k.p.a. Z tego względu, organ przyjął za zasadne orzeczenie o stwierdzeniu wniesienia zażalenia z uchybieniem terminu.
Skargę na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 7 grudnia 2023 r. nr 1041/2023 wniósł M. P., zaskarżając je w całości. Postanowieniu zarzucił naruszenie:
a) art. 58 § 1 i 2 k.p.a. poprzez stwierdzenie, że zażalenie zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego przez art. 141 § 2 k.p.a., co wynikało z wcześniejszego wadliwego wydania przez organ postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia od orzeczenia organu I Instancji,
b) art. 58 § 1 i 2 k.p.a. poprzez odmowę przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia, pomimo iż skarżący uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do wniesienia zażalenia nastąpiło bez jego winy, wykazując, że to z uwagi na znaczne rozbudowanie stanu faktycznego sprawy, liczbę dokumentów, z którymi należało się zapoznać, jak również konieczność znalezienia profesjonalnego pełnomocnika, który podjąłby się zajęcia sprawą, skarżący nie dochował terminu do wniesienia zażalenia, a ponadto równocześnie z wniesieniem wniosku o przywrócenie terminu złożył on zażalenie, czym spełnił przesłanki do przywrócenia terminu;
c) art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i 4 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na nierozpatrzeniu w sposób wyczerpujący i wszechstronny całości materiału dowodowego, którym dysponował organ, co skutkowało uznaniem, że twierdzenia podnoszone przez skarżącego w celu wykazania przesłanek do przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia nie zostały przez niego uprawdopodobnione;
d) art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji słusznego interesu skarżącego, przejawiające się w zignorowaniu okoliczności faktycznych sprawiających, że gruntowne zapoznanie się z materiałami postępowania, a także sporządzenie i wniesienie zażalenia stanowiły proces czasochłonny, trudny do wykonania w ustawowym terminie na wniesienie zażalenia, co doprowadziło do odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia.
Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości o zasądzenie kosztów według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargi organ wniósł o oddalenie skargi .
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym.
Skargi okazały się bezzasadne, bowiem zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z obowiązującym prawem.
Podstawę prawną kontrolowanego postanowienia stanowił art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jedn. Dz. U. 2023 r. poz. 775, dalej: k.p.a.), zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.
Z kolei zgodnie z art. 144 k.p.a., do zażaleń, w sprawach nieuregulowanych odpowiednie zastosowanie mają przepisy dotyczące odwołań.
Jak trafnie wskazał Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie, warunkiem skuteczności czynności procesowej – w tym przypadku wniesienia zażalenia – jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie terminowi uniemożliwia organowi odwoławczemu rozpatrzenie sprawy. Wobec tego, przed merytorycznym rozpatrzeniem zażalenia obowiązkiem organu było ustalenie, czy zażalenie wniesione zostało w terminie. Termin ten określa art. 141 § 2 k.p.a., zgodnie z którym zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustanie – od dnia jego ogłoszenia stronie. Stosowne pouczenie znalazło się w postanowieniu Powiatowego Inspektora z dnia 20 stycznia 2023 r.
Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu M. P. w dniu 25 stycznia 2023 r. W ocenie Sądu doręczenie było prawidłowe i skuteczne w świetle art. 43 k.p.a. i nie było w sprawie kwestionowane.
Wobec powyższego należało uznać, że termin do wniesienia zażalenia rozpoczął bieg 26 stycznia 2023 r., a upłynął 1 lutego 2023 r. Tymczasem zażalenie zostało złożone na dzienniku podawczym organu w dniu 23 lutego 2023 r. Niewątpliwie zatem zażalenie wniesiono po upływie ustawowego terminu, a ustalenia organu II instancji okazały się prawidłowe.
M. P. w skardze nie podważał skuteczności doręczenia postanowienia organu I instancji, jak i ustaleń organu odwoławczego co do terminu jego wniesienia. Argumentacja strony dotyczy głównie wokół wykazania braku winy w niedochowaniu terminu do wniesienia zażalenia.
Wyjaśnić przy tym należy, że podnoszone w skardze zarzuty dotyczące postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia: pkt b), c), d) skargi nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Przedmiotem rozpatrywanej skargi było bowiem postanowienie w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia, a nie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia.
Kwestia zaś dochowania (lub niedochowania) terminu jest kwestią obiektywną i nie zależy od uznania organu rozpatrującego zażalenie. Wobec przedstawionych okoliczności sprawy Wojewódzki Inspektor zobowiązany był stwierdzić, że zażalenie zostało wniesione z uchybieniem terminu.
Sąd podzielił również stanowisko organu odwoławczego, że podnoszony przez stronę skarżącą argument braku zawiadomienia o możliwości zapoznania się z aktami postępowania nie mógł mieć wpływu na zasadność objętego skargą postanowienia. Co więcej, stosownie z art. 73 § 1 k.p.a., strona ma prawo wglądu w akta sprawy na każdym etapie postępowania.
W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.