II SA/Kr 1159/03
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę Z. G. na decyzję Wojewody odmawiającą przyznania statusu osoby bezrobotnej z powodu pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy.
Skarżący Z. G. domagał się przyznania statusu osoby bezrobotnej, mimo pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy. Organy administracji odmówiły, powołując się na przepis ustawy o zatrudnieniu, który wyklucza takie osoby. Skarżący argumentował, że prawo do renty nabył wcześniej, a nie w związku z utratą pracy. Sąd uznał argumentację organów za prawidłową, stwierdzając, że ustawa nie przewiduje wyjątków i posiadanie prawa do renty wyklucza przyznanie statusu bezrobotnego.
Sprawa dotyczyła skargi Z. G. na decyzję Wojewody utrzymującą w mocy orzeczenie Starosty odmawiające przyznania statusu osoby bezrobotnej. Podstawą odmowy było posiadanie przez skarżącego prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, co zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, wyklucza możliwość uznania za bezrobotnego. Skarżący podnosił, że prawo do renty nabył w przeszłości, a nie w związku z utratą zatrudnienia, co jego zdaniem powinno pozwolić na przyznanie statusu bezrobotnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę, uznając interpretację przepisów przez organy za prawidłową. Sąd podkreślił, że ustawa o zatrudnieniu nie zawiera żadnych ograniczeń ani wyjątków dotyczących renty z tytułu niezdolności do pracy, a fakt pobierania takiej renty jednoznacznie wyklucza możliwość uzyskania statusu osoby bezrobotnej, niezależnie od tego, kiedy prawo do niej powstało.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, osoba pobierająca rentę z tytułu niezdolności do pracy nie może zostać uznana za osobę bezrobotną.
Uzasadnienie
Ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c wprost wyklucza możliwość uznania za bezrobotnego osoby, która nabyła prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy. Ustawa nie przewiduje żadnych wyjątków ani ograniczeń w tym zakresie.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalono_skargę
Przepisy (3)
Główne
u.z.p.b. art. 2 § ust. 1 pkt 2 lit. c
Ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu
Przepis ten stanowi, że za bezrobotnego nie może być uznana osoba, która nabyła prawo do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy.
Pomocnicze
p.p.s.a. art. 151
Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Ustawa - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi art. 97 § § 1
Argumenty
Skuteczne argumenty
Posiadanie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy wyklucza możliwość uznania za osobę bezrobotną zgodnie z ustawą.
Odrzucone argumenty
Skarżący argumentował, że prawo do renty nabył wcześniej, a nie w związku z utratą pracy, co powinno pozwolić na przyznanie statusu bezrobotnego.
Godne uwagi sformułowania
za bezrobotną nie może być uznana osoba, która nabyła prawo do renty, z tytułu niezdolności do pracy Ustawa nie nakłada żadnych ograniczeń co do nabycia uprawnień do renty ani nie stanowi o żadnych wyjątkach w przypadku renty w związku z wypadkiem przy pracy. Przyznanie statusu osoby bezrobotnej, a w konsekwencji uprawnień do zasiłku, nie może stanowić rekompensaty utraty jednego ze źródeł dochodu.
Skład orzekający
Halina Jakubiec
przewodniczący sprawozdawca
Piotr Lechowski
członek
Bożenna Blitek
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Niska
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisu wykluczającego osoby pobierające rentę z tytułu niezdolności do pracy z kręgu osób bezrobotnych."
Ograniczenia: Dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy osoba ubiegająca się o status bezrobotnego pobiera rentę z tytułu niezdolności do pracy.
Wartość merytoryczna
Ocena: 3/10
Sprawa dotyczy rutynowej interpretacji przepisów dotyczących statusu osoby bezrobotnej i nie zawiera nietypowych faktów ani przełomowych rozstrzygnięć.
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyII SA/Kr 1159/03 - Wyrok WSA w Krakowie Data orzeczenia 2004-10-20 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2003-05-16 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie Sędziowie Bożenna Blitek Halina Jakubiec /przewodniczący sprawozdawca/ Piotr Lechowski Symbol z opisem 633 Zatrudnienie i sprawy bezrobocia Skarżony organ Wojewoda Treść wyniku Oddalono skargę Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec (spr.) Sędziowie NSA Piotr Lechowski WSA Bożenna Blitek Protokolant Dorota Hajto po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2004r sprawy ze skargi Z. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia 24 kwietnia 2003r, Nr: [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej -skargę oddala- Uzasadnienie II SA/Kr 1159/03 UZASADNIENIE Powołując się na przepis art. 2 ust. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r Nr 58 poz. 514) Wojewoda [...] decyzją z dnia 24.04.2003 r ([...]) utrzymał w mocy orzeczenie Starosty [...] z dnia [...].03.2003 r (Nr [...]) odmawiające uznania Z. G. za osobę bezrobotną. Zgodnie z powołanym przepisem art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu za bezrobotną nie może być uznana osoba, która nabyła prawo do renty, z tytułu niezdolności do pracy. Ze złożonego przez Z. G. oświadczenia wynika, że przysługuje mu prawo do takiej renty z tytułu dlatego zdaniem organu drugiej instancji nie spełnia warunków niezbędnych do uzyskania statusu osoby bezrobotnej. W skardze na powyższą decyzję wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego (Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie) Z. G. domagał się zmiany tej decyzji zarzucając jej błędną interpretację przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Mianowicie rentę stałą w związku z wypadkiem przy pracy skarżący nabył w 1978 roku, równocześnie od [...] .11.1977 r wykonywał zatrudnienie w oparciu o umowę o pracę w pełnym wymiarze czasu, do dnia [...].12.2002 r. Stosunek pracy ustał w wyniku rozwiązania za wypowiedzeniem przez zakład pracy z przyczyn dotyczących pracodawcy. Zdaniem skarżącego jego sytuacja uprawnia go do uzyskania statusu osoby bezrobotnej i nabycia uprawnień do świadczeń określonych ustawą o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, gdyż nie nabył on prawa do renty, lecz posiadał je wcześniej, zanim utracił pracę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji, iż posiadanie uprawnień do renty z tytułu niezdolności do pracy, wyklucza przyznanie statusu osoby bezrobotnej. Rozpatrując skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 powołanej na wstępie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu stanowi, że ilekroć ustawie jest mowa o "bezrobotnym" - oznacza to osobę niezatrudnioną i niewykonującą pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie jeżeli między innymi nie nabyła prawa do emerytury lub renty i z tytułu niezdolności do pracy. Ustawa nie nakłada żadnych ograniczeń co do nabycia uprawnień do renty ani nie stanowi o żadnych wyjątkach w przypadku renty w związku z wypadkiem przy pracy. Fakt wieloletniego pobierania renty i równoczesnego wykonywania zatrudnienia nie daje skarżącemu żadnych szczególnych uprawnień, których respektowania domaga się skarżący. Przyznanie statusu osoby bezrobotnej, a w konsekwencji uprawnień do zasiłku, nie może stanowić rekompensaty utraty jednego ze źródeł dochodu. Skarżący pobiera rentę co wyklucza go z grona osób bezrobotnych w rozumieniu ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Organy dokonały prawidłowej interpretacji przepisów, które mają zastosowanie do zaistniałego w przypadku skarżącego stanu faktycznego i wydały zgodną z prawem decyzję, dlatego brak jest podstawy do uwzględnienia skargi, której zarzuty należy uznać za chybione. Z tego względu należało orzec jak w sentencji wyroku na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270), której zastosowanie do skarg wniesionych do Naczelnego Sądu Administracyjnego prze dniem 1 stycznia 2004 r wynika z treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 z późn. zm.).
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI