II SA/Kr 1149/24

II SA/Kr 1149/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-01-08
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-08-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jacek Bursa /przewodniczący/
Magda Froncisz /sprawozdawca/
Piotr Fronc
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art 7 , art 11 , art 77 par 1 , art 80 , art 107 par 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art 35
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art 146 par 1 pkt 1 lit c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędzia WSA Piotr Fronc Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik-Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Tarnowie na decyzję NR 15/2024 Prezydenta Miasta Tarnowa z dnia 29 stycznia 2024 r. znak: WAB-I.6740.132.2023.BW w przedmiocie zatwierdzenia projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta Tarnowa decyzją nr 15/2024 z 29 stycznia 2024 r. znak: WAB-I.6740.132.2023.BW, po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z 14 grudnia 2023 r., zatwierdził projekt architektoniczno-budowlany i udzielił P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę pn.: "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej P. Sp. z o.o., wraz z WLZ oraz kanalizacją kablową o oznaczeniu [...]" na działce nr [...] obręb [...]
Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2023 r., poz. 682 ze zm.), dalej: "P.b", oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.), dalej: "K.p.a.".
Organ ustalił: Kategorię obiektu budowlanego: VIII, Wysokość trzonu masztu: 12,00 m, Wysokość nad terenem: 25,90 m, Liczbę segmentów montażowych: 3,0.
Organ wymienił i przedstawił opis uprawnień projektantów i sprawdzających projekt budowlany oraz nakazał zapewnienie objęcie kierownictwa budowy oraz nadzoru nad robotami przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności, a na okres budowy zabezpieczenie terenu przed dostępem osób trzecich i przestrzeganie ogólnych zasad BHP, wynikających z przepisów P.b.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że inwestor złożył wniosek w sprawie zatwierdzenia projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę ww. inwestycji. W dniu 20 grudnia 2023 r. pełnomocnik inwestora uzupełnił przedmiotowy wniosek. Pismem z 3 stycznia 2024 r. wezwano pełnomocnika do uzupełnienia braków formalnych. Dnia 3 stycznia 2024 r. uzupełniono wniosek. W dniu 15 stycznia 2024 r. pełnomocnik przesłał uzupełnioną dokumentację projektową.
Dalej organ wskazał, że Prezydent pismem z 16 stycznia 2024 r. zawiadomił strony postępowania (to jest inwestora [...] I. sp. z o.o. w T.) o wszczęciu postępowania administracyjnego. Strony nie zgłosiły uwag i nie złożyły żadnych żądań. Równocześnie 16 stycznia 2024 r., zgodnie z treścią art. 34a P.b., organ zamieścił w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie urzędu informację o wszczęciu postępowania w sprawie pozwolenia na budowę dotyczącego realizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej oraz poinformował o tym postępowaniu w sposób zwyczajowo przyjęty - na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta T..
Dalej organ stwierdził, że inwestor wraz z wnioskiem przedłożył niezbędne dokumenty celem zatwierdzenia projektu architektoniczno-budowlanego oraz wydania pozwolenia na budowę ww. zadania inwestycyjnego, w tym złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym wnioskiem o pozwolenie na budowę - stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b.
Jako przyczyny rozstrzygnięcia organ wskazał:
1. projekt architektoniczno-budowlany jest zgodny z ustaleniami ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Tarnowa nr 33/C/2023 z 17 października 2023 r., znak: WPP-1.6733.12.2023 o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego,
2. projekt architektoniczno-budowlany jest kompletny, ponadto do dokumentacji dołączono:
a) informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b P.b.,
b) oświadczenie projektantów o sporządzeniu oraz sprawdzeniu projektu architektoniczno-budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 3 P.b.,
3. projekt architektoniczno-budowlany został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się, aktualnymi na dzień opracowania projektu zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 P.b.
Dalej organ stwierdził, że zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1c P.b. uprawniony projektant określił w oparciu o obowiązujące przepisy obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 P.b. Obszar oddziaływania obiektu mieści się w całości na działce nr [...], na której został zaprojektowany.
Na powyższą decyzję Prezydenta Miasta Tarnowa nr 15/2024 z 29 stycznia 2024 r. znak: WAB-I.6740.132.2023.BW skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożył Prokurator Prokuratury Rejonowej w Tarnowie, zarzucając naruszenie przepisów prawa:
I. materialnego, które miało wpływ na wyniki spawy, to jest art. 35 ust. 1 P.b. polegające na jego błędnym zastosowaniu i przyjęciu, iż przeprowadzone czynności sprawdzające przez organ administracji architektoniczno-budowalnej wykazały brak naruszeń w zakresie poprawności, zgodności i kompletności projektu budowalnego i jego ustaleń z postanowienia decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego, wymaganiami ochrony środowiska oraz wymaganymi opinia, uzgodnieniami, pozwoleniami i sprawdzeniami, podczas gdy prawidłowym jest przyjęcie, że doszło do naruszenia przepisów w powyższym zakresie i właściwym było nałożenie obowiązku usunięcia nieprawidłowości wraz określaniem terminu na jego usunięcie,
II. procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., polegające na niedokonaniu przez organ czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zaniechaniu zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego poprzez oparcie ustaleń faktycznych w sposób dowolny wyłącznie na dokumentacji przedstawionej przez wnioskodawcę w toku uprzedniego postępowania administracyjnego zakończonego "decyzją z dnia 3 października 2023 roku,: nr 30/IC/2023, znak: WPP-III.6733.10.2023, Prezydenta Miasta Tarnowa, ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej dla P. Sp. z o.o." i niepodjęciu działań koniecznych do ustalenia rzeczywistych parametrów technicznych planowanej instalacji, a ponadto sporządzeniu uzasadnienia decyzji niezawierającego wskazania ustaleń faktycznych dokonanych przez organ oraz wymienienia dowodów, na których się oparł.
W związku z powyższym Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.
W uzasadnieniu zarzutów skargi Prokurator podniósł, że zaskarżona decyzja nie została zaskarżona w toku postępowania administracyjnego przez uprawnione podmioty i jest ostateczna.
W ocenie skarżącego zapadłe rozstrzygnięcie organu I instancji jest nieprawidłowe, bowiem w zaskarżonej decyzji Prezydent ograniczył się do lakonicznego wskazania, iż inwestor wraz z wnioskiem przedłożył wymagane dokumenty wraz załącznikami. Nadto, w dalszej części tylko wskazał, że rozstrzygnięcie podjęto w oparciu o przedłożony projekt, a także obszar oddziaływania projektu został określony przez uprawnioną osobę w sposób właściwy.
Zdaniem skarżącego szczególnie istotnym jest kwestia prawidłowego i precyzyjnego poczynienia ustaleń w przedmiocie określenia obszaru odziaływania zamierzonej inwestycji (stacji bazowej), która będzie źródłem emisji pól elektromagnetycznych o różnej częstotliwości i promieniu oddziaływania. Organ administracji publicznej zaniechał jakiekolwiek rozważenia, czy osoby uprawnione, legitymujące się określonymi uprawnieniami, dokonały rzetelnych pomiarów, a następnie dokonały ich prawidłowej oceny, oraz czy wysnute wnioski przyjęto za prawidłowe i prawdziwe.
Niezależnie od powyższego, według skarżącego Prokuratora, organ wydał zaskarżoną decyzję z obrazą przepisów postępowania wyznaczających zasady gromadzenia w sprawie dowodów i ich oceny oraz dokonywania ustaleń faktycznych na podstawie tych dowodów. Prezydent nie przeprowadził postępowania w sprawie w takim zakresie, w jakim było to niezbędne dla prawidłowego ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla końcowego rozstrzygnięcia. Organ nie dokonał szczegółowej i wnikliwej analizy zgodności projektu budowalnego z obowiązującymi przepisami. Jedynie w sposób lakoniczny ograniczył się do przyjęcia uprzednio dokonanych ustaleniach faktycznych w toku postępowania zakończonego "decyzją z dnia 3 października 2023 roku,: nr 30/IC/2023, znak: WPP-III.6733.10.2023".
W ocenie skarżącego dokonane ustalenia stanowiące podstawę wydanej decyzji z 3 października 2023 r. opierały się na dokumentach przedłożonych przez wnioskodawcę i do tego materiału w istocie ograniczyła się podstawa dowodowa w sprawie. Organ nie ustalił parametrów technicznych elementów stacji bazowej stanowiącej przedmiot inwestycji. Wzmiankowana decyzja nie określiła istotnych parametrów instalacji będącej przedmiotem inwestycji, w tym dokładnego oznaczenia anten sektorowych i radioliniowych mających stanowić część składową stacji, określenia maksymalnej efektywnej mocy wypromieniowanej izotropowe (EIRP) anten, ich mocy wyjściowych i mocy wejściowych oraz zysków antenowych, a także kątów pochylenia anten. Prawidłowe określenie rodzaju inwestycji wymaga bowiem wskazania konkretnych typów anten sektorowych i radioliniowych mających wchodzić w skład inwestycji, dokładnego określenia parametrów technicznych anten, w tym nachylenia kąta wiązek promieniowania (tzw. tiltów). Nie jest przy tym wystarczające jedynie ogólne wskazanie - jak uczynił o organ w zaskarżonej decyzji - rodzaju i liczby urządzeń mających wchodzić w skład instalacji, w tym anten, w odniesieniu do których określono wyłącznie częstotliwości promieniowania każdej z nich. Uchybienia, które zostały popełnione w toku uprzedniego postępowania, zostały "następczo" przeniesione przez organ na grunt przedmiotowego postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z 29 stycznia 2024 r. i w żaden sposób nie zostały "sanowane" jego toku.
Skutkiem nieprzeprowadzenia w prawidłowy sposób postępowania dowodowego oraz oparcia ustaleń faktycznych wyłącznie na twierdzeniach inwestora i dokumentacji załączonej przez niego do wniosku o wydanie decyzji było sporządzenie uzasadnienia decyzji, której treść nie odpowiada wymaganiom wymienionym w art. 107 § 3 K.p.a. Uzasadnienie to zawiera krótkie streszczenie przebiegu postępowania oraz informacje o dokonanych uzgodnieniach (lub o braku obowiązku dokonania określonych uzgodnień). Organ nie wskazał natomiast, jakie fakty w sprawie ustalił i na jakich oparł się dowodach, nie wyjaśnił także należycie podstaw prawnych wydanej decyzji. Wobec wskazanych braków uzasadnienia budzi wątpliwość to, czy sprawa została rozpoznana z należytą starannością, a decyzja odpowiada prawu.
Na marginesie rozważań skarżący podniósł, że wyrokiem z 25 lipca 2024 r., sygn. II SA/Kr 676/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję nr 30/IC/2023 Prezydenta Miasta Tamowa z 3 października 2023 roku, znak: WPP-III.6733.10.2023, ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej dla P. Sp. z o.o.
Końcowo Prokurator uzasadnił swoją legitymację do wniesienia niniejszej skargi wskazując, że zaskarżona decyzja została wydana 29 stycznia 2024 r., zatem termin sześciomiesięczny nie upłynął.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Tamowa wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu stanowiska Prezydent podniósł m.in., że:
- stacja bazowa została zaprojektowana na maszcie stalowym na dachu istniejącego budynku w jego centralnym punkcie,
- wskazane w projekcie architektoniczno-budowlanym (m.in. na stronie 15-18) parametry techniczne wskazują na nieprzekraczanie wartości pól elektromagnetycznych w miejscach przebywania i zamieszkania ludzi,
- inwestycja nie oddziałuje na inne nieruchomości gruntowe (przymiot stron miał jedynie inwestor i właściciel działki inwestycyjnej).
Organ podniósł również, że Prokurator zarzucił wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o decyzję Prezydenta nr 30/IC/2023 z 3 października 2023 r. znak: WPP-III.6733.10.2023, ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej dla P. sp. z o.o. w W., która to decyzja nie ma związku ze skarżoną decyzją.
Sprawa bowiem zakończona zaskarżoną decyzją została wydana zgodnie z ustaleniami decyzji Prezydenta nr 33/C/2023 z 17 października 2023 r. znak: WPP-I.6733.12.2023.
Również przytoczony przez skarżącego wyrok z 25 lipca 2024 r. sygn. II SA/Kr 676/24 nie dotyczy przedmiotu sprawy znak: WAB-I.6740.1.132.2023.BW.
Pismem procesowym z 17 września 2024 r. Polskie Stowarzyszenie [...] z siedzibą w K. wniosło o dopuszczenie do udziału w postępowaniu podnosząc, że organizacja nie zgadza się na powstanie ww. stacji bazowej. Podkreśliło, że tego typu inwestycje ze swej natury są szkodliwe dla środowiska i zdrowia publicznego oraz zaburzają ład przestrzenny, czemu Stowarzyszenie przeciwdziała. Stowarzyszenie sprzeciwia się niezrównoważonemu i bezzasadnemu lokowaniu tego typu inwestycji - jak zapewne w niniejszej sprawie. W okolicy, gdzie inwestor zamierza realizować stację bazową, zasięg telefoniczny jest najpewniej w zupełności wystarczający. Tym samym lokalizacja masztu jest zapewne bezzasadna. Przedmiotowa stacja bazowa nie jest pewnie stacją typu small cell lokowaną np. na latarni ulicznej, ale jest to prawdopodobnie stacja bazowa na kilkudziesięciometrowym maszcie mająca znajdować się w terenie, który nie pasuje do tego typu inwestycji i w którym prawdopodobnie znajdują się domy jednorodzinne.
Stowarzyszenie w ramach postępowania będzie stać na straży zdrowia publicznego, środowiska, ładu przestrzennego, interesu publicznego, społecznego oraz praw okolicznej ludności. Organizacja wyraża sprzeciw wobec nieanalizowania dokładnego wpływu na środowisko i zdrowie publiczne inwestycji oraz niezbadania wystarczająco wymogów ochrony środowiska zgodnie z przepisami P.b.
Stowarzyszenie nie zgadza się też na pomijanie w toku postępowania stron postępowania wskutek określenia zaniżonego, błędnego obszaru oddziaływania inwestycji oraz nie brania pod uwagę stanowiska stron postępowania w sprawie. Nie zgadza się również na brak krytycznego i szczegółowego analizowania i sprawdzania zgodności dokumentacji inwestora z przepisami i wiedzą współczesną (w szczególności w zakresie, czy podane zostały wszystkie parametry inwestycji, czy są one pełne i prawdziwe). Nie zgadza się również na pomijanie stron postępowania wskutek bezkrytycznego przyjęcia przez organy zaniżonego przez inwestora obszaru oddziaływania. Tego Stowarzyszenie będzie strzec w toku postępowania. Organizacja będzie stać na straży praworządności oraz interesu społecznego i publicznego oraz przeciwdziałać ww. inwestycji, w tym oczywiście sprawować społeczną kontrolę nad postępowaniem. Stowarzyszenie zaznacza również, że decyzja o pozwoleniu na budowę najpewniej nie mogła być nawet wydana, bowiem dokumentacja inwestora w bardzo wysokim stopniu prawdopodobieństwa, graniczącym wręcz z pewnością (dzieje się tak powszechnienie w Polsce), nie spełnia w pełni wymogów prawnych z przepisów P.b., a decyzja o ustaleniu lokalizacji dla inwestycji nie określa należycie rodzaju inwestycji i jej parametrów, wskutek czego pozwolenie najpewniej nie mogło być wydane. Decyzja ta została nawet uchylona przez WSA w Krakowie wyrokiem II SA/Kr 676/24, co potwierdza słuszność stanowiska Stowarzyszenia.
Szczegółowo te kwestie zostaną jednak poruszone w odrębnym piśmie lub na rozprawie. Decyzja lokalizacyjna oraz decyzja o pozwoleniu na budowę są wydawane dla konkretnej inwestycji o konkretnych parametrach, które nie powinny ulegać zmianie na plus ani minus, bez ewentualnie wydania nowej decyzji. Dlatego też te parametry powinny być ściśle i precyzyjnie określone w decyzjach. W decyzji o pozwoleniu na budowę nie ustalono wszystkich przepisów odrębnych, z którymi powinna być zbadana zgodność inwestycji, szczególnie w zakresie emisji promieniowania. Nie zweryfikowano, czy podano w dokumentacji inwestora wszystkie, zgodnie z wiedzą współczesną, parametry inwestycji, charakteryzujące jej oddziaływanie elektromagnetyczne. Bezkrytycznie przyjęto za słuszne oświadczenie inwestora o bardzo niskim obszarze oddziaływania, bez weryfikacji tej okoliczności i bez ustalenia nawet konkretnych przepisów, na podstawie których ustala się obszar oddziaływania. Stowarzyszenie takim naruszeniom się jednoznacznie sprzeciwia i pragnie przeciwdziałać przedmiotowej stacji bazowej, która ma być zrealizowana w samym centrum T. na budynku handlowym M. i to w dodatku w okolicy wielu miejsc mieszkalnych. Nie zgadza się na narażanie ludzi i środowiska na promieniowanie elektromagnetyczne, którego wpływ na środowisko i zdrowie ludzi nie został w żaden sposób zbadany przez organ, gdyż organ nie ustalił nawet przepisów odrębnych w tej kwestii oraz nie poddał żadnej analizie parametrów technicznych inwestycji.
Stowarzyszenie przywołało też wyrok WSA w Krakowie z 9 maja 2019 r., sygn. II SA/Kr 317/19, w którym Sąd wskazał, że w przypadku inwestycji, jaką jest stacja bazowa telefonii komórkowej, pominąć nie można tej okoliczności, że jest to budowla szczególnego rodzaju, która może szkodliwie wpływać na środowisko, a w szczególności na zdrowie ludzi, w sytuacji jej zrealizowania na budynku wielorodzinnym i w bliskim sąsiedztwie innych zabudowań o takim charakterze, przy czym niebezpieczeństwo to wywołuje przecież nie sama konstrukcja wsporcza (maszt), a zamocowane na niej anteny, generujące radiowe pole elektromagnetyczne (31 maja 2011 r. WHO/IARC sklasyfikowała radiowe pole elektromagnetyczne, jako potencjalnie rakotwórcze dla człowieka). Nadaje to szczególnej wagi sprawie, albowiem możliwe jest, że stacja bardzo poważnie będzie narażać zdrowie i życie przebywających w jej okolicy ludzi.
Stowarzyszenie zaznaczyło, że NSA w wyroku z 11 lutego 2021 r. utrzymał w mocy decyzję o rozbiórce stacji bazowej objętej wyrokiem WSA w Krakowie z 9 maja 2019 r. Była ona nielegalnie rozbudowana i potężnie szkodziła okolicznej ludności (wielu ludzi zmarło, zachorowało na nowotwory i ma masę problemów zdrowotnych, co potwierdzają stosowne dokumenty i wypowiedź kobiety mieszkającej w okolicy przedmiotowej krakowskiej stacji bazowej).
Stowarzyszenie zaznaczyło, że przedmiotowa stacja bazowa ma znajdować się w okolicy, w której są liczne miejsca mieszkalne, w których żyje wielu ludzi. Tak więc jeśli inwestycja zostanie zrealizowana, to ludzie będą bardzo mocno narażani na wytwarzane przez nią pola elektromagnetyczne (silny zasięg pola elektromagnetycznego wytwarzanego przez tego typu inwestycje może być nawet w odległości ok. 1 km od stacji bazowej). Obecna jest także sprawa zbadania rzeczywistego obszaru oddziaływania inwestycji oraz zbadania zgodności inwestycji z przepisami, szczególnie przepisami w zakresie ochrony środowiska, co jest obowiązkiem organów merytorycznie prowadzących postępowanie (czyli nie np. skupiając się na brakach formalnych wniosku, lecz rozpatrujących meritum sprawy).
Postanowieniem z 2 października 2024 r. WSA w Krakowie dopuścił Polskie Stowarzyszenie [...] z siedzibą w K. do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania.
Pismem z daty wpływu do Sądu 6 listopada 2024 r. Stowarzyszenie "[...]" z siedzibą w T. wniosło o jego dopuszczenie do udziału w postępowaniu.
Stowarzyszenie to podkreśliło m.in., że rozwój technologiczny, w tym oparty na swobodnym dostępie jak największej ilości odbiorców do szybkiego i niezawodnego internetu, w ostatnich latach nabrał nadzwyczajnego znaczenia z punktu widzenia społecznego. Czasy pandemii wywołanej wirusem SARS-CoV-2 pokazały jak silne i niezagrożone w swoich funkcjach może być społeczeństwo, edukacja, opieka zdrowotna itp., o ile obywatele i organy publiczne będą mieć zapewniony dostęp do usług świadczonych cyfrowo.
Nie można jednak oczekiwać, że zwiększenie zapotrzebowania na e-usługi w sieci będzie mogło być zaspokojone bez zwiększenia, modernizacji, czy rozbudowy infrastruktury technicznej. Tak jak żarówka nie zaświeci bez prądu, tak dla wykonania połączenia głosowego, wysłania smsa czy wreszcie skorzystania z internetu - niezbędne jest połączenie z sygnałem emitowanym przez stację bazową. Nawet najnowszy model aparatu telefonicznego czy tabletu lub laptopa będzie bezużyteczny, jeżeli miałby być używany bez dostępu do sieci telekomunikacyjnej, czyli w przypadku usług mobilnych - bez połączenia z pracującą stacją bazową składającą się na taką sieć.
Aktualnie w Polsce usługi mobilne to nie nadmiarowa, elitarna usługa, lecz podstawowa, powszechna forma korzystania z cyfrowych zasobów internetu niezbędna do życia i pracy nie tylko w warunkach pandemicznych. Praca i nauka zdalna zagościły już nie tylko w dużych miastach, ale także w rzeczywistości niewielkich samorządów lokalnych: miasteczek i wsi, w których - wobec deficytów i braków stacjonarnej infrastruktury dostępu do internetu – bez transmisji opierającej się na telefonii mobilnej nie mogłyby funkcjonować sprawnie i konkurencyjne lokalne firmy (mikroprzedsiębiorstwa), czy szkoły.
Jest faktem bezspornym, potwierdzonym przez wielu ekspertów, że rozwój mobilnych sieci telekomunikacyjnych jest i będzie bardzo ważnym warunkiem rozwoju lokalnego – gmin wiejskich i miast, a tempo tego rozwoju warunkowane jest dostępnością pracowników do wysokiej jakości usług dostępowych. W dobie pandemii większość dziedzin życia została przeniesiona do sieci i co znamienne pomimo zniesienia niemal wszystkich obostrzeń pandemicznych, taki stan rzeczy utrzymuje się nadal - wielu pracodawców utrzymuje pracę zdalną, czy hybrydową, podobnie działają niektóre uczelnie. To powoduje, że dostęp do sprawnie funkcjonujących usług online daje gwarancję kontynowania zadań zawodowych i społecznych oraz może przeciwdziałać niesprawiedliwemu zróżnicowaniu szans mieszkańców małych miejscowości.
W tym kontekście Stowarzyszenie "[...]" stwierdziło, że zaskarżona przez Prokuratora decyzja nie tylko jest prawidłowa pod względem prawnym, ale przede wszystkim realizuje cel społeczny, jakim jest budowa kompetencji cyfrowych społeczeństwa.
Wobec wniosku ww. Stowarzyszenia "[...]", data wpływu wniosku do Sądu 6 listopada 2024 r., postanowieniem wydanym na rozprawie dnia 12 listopada 2024 r. WSA w Krakowie dopuścił Stowarzyszenie "[...]" z siedzibą w T. do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania. Na rozprawie 12 listopada 2024 r. za ww. Stowarzyszenie nikt się nie stawił.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267). kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935), dalej: "P.p.s.a." - sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
W myśl art. 133 § 1 P.p.s.a. sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (por. wyrok NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07 - powołane w niniejszym uzasadnieniu wyroki sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenie.nsa.gov.pl).
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji według tak określonych kryteriów Sąd stwierdził, że została ona wydana z naruszeniem prawa, wobec czego podlega uchyleniu.
Poza sporem w niniejszej sprawie była legitymacja skargowa Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Tarnowie do złożenia skargi na ostateczną decyzję Prezydenta Miasta Tarnowa. Legitymacja do wniesienia skargi wynika z art. 8 § 1 P.p.s.a., na podstawie którego prokurator może wziąć udział w każdym toczącym się postępowaniu, a także wnieść skargę oraz inne środki, jeżeli według jego oceny wymagają tego ochrona praworządności lub praw człowieka i obywatela. W takim przypadku przysługują mu prawa strony. O prawie prokuratora do wniesienia skargi stanowi ponadto art. 50 § 1 P.p.s.a., natomiast z art. 52 § 1 P.p.s.a. wynika, że do prokuratora nie odnosi się wymóg wyczerpania środków zaskarżenia, o ile nie brał on udziału w postępowaniu administracyjnym (co w sprawie nie jest sporne i nie budzi wątpliwości). Na podstawie art. 53 § 3 P.p.s.a., prokurator może wnieść skargę w terminie sześciu miesięcy od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej.
W niniejszej sprawie prokurator nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym, zatem miał wskazany w art. 53 § 3 P.p.s.a. sześciomiesięczny termin do wniesienia skargi. Zaskarżona decyzja została wydana 29 stycznia 2024 r., zatem wnosząc skargę przesyłką pocztową nadaną 29 lipca 2024 r. Prokurator dochował tego terminu.
Ramy prawne sądowej kontroli zaskarżonej decyzji w aspekcie prawa materialnego wyznaczają przepisy prawa budowlanego. Kontrola Sądu w niniejszej sprawie dotyczyła ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Tarnowa z 29 stycznia 2024 r. zatwierdzającej projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę inwestycji pn.: "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej P. Sp. z o.o., wraz z WLZ oraz kanalizacją kablową o oznaczeniu [...] na działce nr [...] obręb [...]
Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami Sąd stwierdził, że należało wyeliminować ją z obrotu prawnego, bowiem jest ona jaskrawo wadliwa, nie odpowiada prawu, a zarzuty skargi Prokuratora są zasadne.
Podstawę materialnoprawną kontrolowanej decyzji stanowią art. 32-36 P.b. Zgodnie z art. 35 P.b., w brzmieniu obowiązującym w chwili złożenia wniosku przez inwestora (w 2023 r.), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:
a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,
b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:
a) (uchylona), b) (uchylona),
c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,
3a) dołączenie:
a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,
b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;
4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie:
a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane – w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru;
4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie:
a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane – w przypadku osób wpisanych do tego rejestru.
3. W razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia.
3a. Do postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, poprzedzonej decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, stosuje się przepis art. 86f ust. 6 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.
4. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Mając powyższe na uwadze Sąd wskazuje, że jak słusznie podnosił Prokurator, stosownie do art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.
W myśl art. 77 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z kolei w myśl art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
Prawidłowo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, w toku którego organ ustala istotne dla sprawy okoliczności, warunkuje prawidłową subsumpcję stanu faktycznego pod normę prawa materialnego.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd w pierwszej kolejności wskazuje, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest lakoniczne i nie pozwala na poznanie motywów, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy. Brak jest rozważań natury prawnej i wskazania toku rozumowania organu. Decyzja stanowi bezrefleksyjne przyjęcie stanowiska inwestora. Uzasadnienie decyzji nie zawiera żadnych argumentów, które przemawiałyby za trafnością rozstrzygnięcia organu.
Organ w toku postępowania nie dokonał oceny zebranego materiału dowodowego. Wnioski organu, a w konsekwencji i rozstrzygnięcie decyzji, całkowicie wymykają się kontroli sądowej. Powyższe należy uznać za tym bardziej rażące, że decyzję wydał organ architektoniczno-budowlany (Prezydent Miasta Tarnowa), który w ramach swoich kompetencji ustawowych ma za zadanie m.in. przestrzeganie przepisów prawa budowlanego i kontrolę jego przestrzegania przez inwestorów na etapie inwestycyjnym procesu budowlanego.
W ten sposób organ de facto uchylił się od merytorycznego uzasadnienia swojej decyzji, czym naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., obligujące organ administracji do podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz do załatwienia sprawy, a także do przedstawienia swoich wniosków w ww. zakresie w uzasadnieniu decyzji.
Lakoniczność uzasadnienia wskazuje również na niedochowanie należytej dbałości o jego jakość, co prowadzi w dalszej kolejności do uchybienia zasadzie przekonywania (art. 11 K.p.a.).
Sąd dokonuje kontroli legalności (zgodności z prawem) całej zaskarżonej decyzji, w tym rozstrzygnięcia oraz uzasadnienia faktycznego i prawnego.
W kontrolowanym przypadku uzasadnienie decyzji, którego treść nie pozwala na poznanie motywów, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy, skutkuje wadliwością decyzji uzasadniającą jej uchylenie z tego powodu, że nie poddaje się kontroli Sądu i ocena jej legalności nie jest możliwa.
Sąd podkreśla, że organ nie może uchylać się od rozpatrzenia sprawy i należytego, odpowiadającego wymogom z art. 107 § 3 K.p.a., uzasadnienia podjętej decyzji wyłącznie faktem, że zgodnie z art. 35 ust. 1 P.b. za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego i przyjęte rozwiązania odpowiada projektant.
Wady i braki uzasadnienia zaskarżonej decyzji potwierdza także treść odpowiedzi na skargę, która przedstawia nieco szerzej stanowisko organu, jednak nie może stanowić uzupełnienia uzasadnienia zaskarżonej decyzji administracyjnej, tj. sanować braków uzasadnienia tej decyzji (por. np. prawomocny wyrok WSA w Bydgoszczy z 13 września 2023 r., sygn. II SA/Bd 609/23).
Podsumowując stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie doszło do istotnego uchybienia normom wynikającym z art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 35 P.b., w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji.
W ponownie prowadzonym postępowaniu, którego wyników Sąd niniejszym wyrokiem nie przesądza, obowiązkiem organu będzie przeanalizowanie wniosku inwestora wraz z jego uzupełnieniem, ustalenie istotnych elementów i cech zamierzenia inwestycyjnego, przeanalizowanie oddziaływania planowanej inwestycji, w szczególności pod względem ochrony środowiska i zdrowia ludzi (art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b P.b.). W tym zakresie zasadne będzie również zweryfikowanie kręgu stron postępowania (art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 P.b.), biorąc pod uwagę, że istotnie przedmiotową inwestycję zaplanowano w samym centrum T. na budynku handlowym w bliskim sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej.
W postępowaniu tym organ powinien kierować się w szczególności zasadą wyrażoną w art. 7 K.p.a. i podjąć wszelkie starania, by okoliczności sprawy zostały wnikliwie i wszechstronnie wyjaśnione, a następnie rzetelnie przedstawione w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym według wytycznych z art. 107 § 3 K.p.a.
Organ będzie miał także na względzie fakt, że wbrew wprowadzającym w błąd twierdzeniom zawartym w odpowiedzi na skargę, wyrokiem WSA w Krakowie z 25 lipca 2024 r. sygn. II SA/Kr 676/24 uchylił właśnie decyzję Prezydenta Miasta Tarnowa nr 33/C/2023 z 17 października 2023 r., znak: WPP-1.6733.12.2023 o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, na podstawie której wydano zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję.
Odnosząc się natomiast do odpowiedzi na skargę Sąd wyjaśnia dodatkowo, że zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja była niewątpliwie oparta na decyzji Prezydenta Miasta Tarnowa o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nr 33/C/2023 z 17 października 2023 r. znak: WPP-I.6733.12.2023, a nie jak omyłkowo wskazano w skardze decyzji Prezydenta nr 30/IC/2023 z 3 października 2023 r. znak: WPP-III.6733.10.2023. Ta oczywista omyłka jednak, podobnie jak inne drobne nieścisłości w pełni zasadnej skargi, nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia Sądu.
Mając na uwadze przedstawione okoliczności sprawy Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.