II SA/Kr 1147/10

II SA/Kr 1147/10 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2010-11-29
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2010-10-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Aldona Gąsecka-Duda
Ewa Rynczak /przewodniczący sprawozdawca/
Kazimierz Bandarzewski
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 604/11 - Wyrok NSA z 2012-06-29
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
art. 30 ust. 6 pkt 1 w zw. z art. 28
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
par. 12 ust. 3 pkt 4
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Rynczak (spr.) Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Aldona Gąsecka-Duda Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2010 r. sprawy ze skargi A.J. na decyzję Wojewody z dnia 13 sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie wykonania robót budowlanych skargę oddala.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 30 kwietnia 2010r. znak: [...] Prezydent Miasta [...], działając na podstawie art. 30 ust 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. z 2006r. Nr 156 póz. 1118) oraz art. 123 k.p.a. po rozpatrzeniu zgłoszenia A. J., wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania robót budowlanych określonych jako budowa wolnostojącego budynku gospodarczego o pow. zabudowy do 25 m2 oraz remont istniejących obiektów budowlanych ul. [...] (działka nr "1" obr. [...]) w K.. W uzasadnieniu organ podał, że po przeanalizowaniu wniosku wraz ze złożoną dokumentacją nałożono na inwestora, postanowieniem z dnia 30.03.2009r. obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o brakujące dokumenty. W dniu 24.04.2009r. złożono pismo uzupełniające. Analizując wniosek wraz z uzupełnieniem, stwierdzono, że powyższe roboty nie mieszczą się w katalogu robót wymienionych w art. 29 ustawy Prawo budowlane, ponieważ wykraczają poza zakres robót, które mogą być przyjęte zgłoszeniem. Z przedłożonych przez Inwestora materiałów wynika, że zgłaszany budynek gospodarczy usytuowany będzie na działce o powierzchni 376 m2. Zgodnie z art. 29 ust 1 pkt. 2 pozwolenia na budowę nie wymaga budowa "wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25m2, przy czym łączna liczba tych obiektów nie może przekraczać dwóch na każde 500m2 powierzchni działki". Oznacza to, że budynek gospodarczy może być wybudowany na działce, której powierzchnia nie może być mniejsza niż 500m2. Z powyższego wynika, że budowa przedmiotowego budynku gospodarczego nie mieści się w artykule 29 ustawy Prawo budowlane i zgodnie z artykułem 28 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy wymaga uzyskania pozwolenia na budowę w formie decyzji administracyjnej.
Odwołanie od w/w decyzji złożyła A. J. zarzucając rażące naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe odczytanie art. 30 ust. 6 pkt 1 w zw. z art. 29 ust 1 pkt 2 oraz art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego oraz k.p.a. - art. 107 § 1 i 3, poprzez przywołanie niewłaściwej podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Uzasadniając odwołanie wskazała, że nie został dochowany 30 dniowy termin wniesienia sprzeciwu z art. 30 ust. 5 prawa budowlanego, ponieważ wniesienie to nie "wydanie decyzji", co należy rozumieć tak, że w terminie tym decyzja o sprzeciwie ma trafić do rąk wnioskodawcy.
Nadto podała, że przyjęcie przez organ wykładni, że obiekty gospodarcze mogą być realizowane na działkach o pow. powyżej 500 m2 jest niczym nie uzasadnioną nadinterpretacją art. 29 ust.1 pkt 2, gdzie mowa jedynie o ograniczeniu polegającym na realizacji tego rodzaju obiektów w ilości nie więcej niż dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Podkreśliła, że na jej działce wnioskowany obiekt jest jedynym o tym charakterze. Tym samym niedopuszczalne jest wprowadzenie jakiegokolwiek ograniczenia dla realizacji tego jednego obiektu gospodarczego, nawet gdy działka nie ma 500 m2 powierzchni. Gdyby taka była intencja ustawodawcy przepis ten miałby inną redakcję.
Decyzją z dnia 13 sierpnia 2010r. znak: [...], Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo Budowlane i wskazując na prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10.02.2010r., sygn. akt II SA/Kr 1555/09, utrzymał zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wniesienia sprzeciwu.
W uzasadnieniu organ podał, że poprzednio po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, decyzją Wojewody [...] znak: [...], z dnia 18.08.2009 r. utrzymano zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wniesienia sprzeciwu wobec zamiaru budowy wolnostojącego budynku gospodarczego, a w pozostałym zakresie uchylono zaskarżoną decyzję i orzeczono o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu wobec zamiaru wykonania remontu dachu istniejącego budynku. Po zaskarżeniu ww. decyzji, prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1555/09, z dnia 10.02.2010 r., uchylono zaskarżoną decyzję w części dotyczącej sprzeciwu wobec zamiaru wykonania budynku gospodarczego, oddalając skargę A. J. w pozostałej części. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że w zaskarżonej decyzji nie rozważono możliwości usytuowania planowanego budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką, z przyleganiem do ściany budynku na sąsiedniej działce. Wskazano również na konieczność wyjaśnienia, czy 10 cm odległość od istniejącego na sąsiedniej działce budynku nie oznacza w istocie przewidzianego przepisem § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przylegania obu budynków z zachowaniem koniecznej dylatacji.
Wskazując na powyższy wyrok organ podał, że przedmiotem zgłoszenia w niniejszej sprawie były:
* budowa na działce o pow. 376 m2 wolnostojącego budynku gospodarczego o wymiarach 1,30 m x 2,30 m, usytuowanego w odległości 10 cm od granicy z działką sąsiednią,
* remont dachu istniejącego budynku, polegający na wymianie uszkodzonych dachówek, naprawie i wymianie elementów drewnianych, obróbek blacharskich oraz wykonanie napraw komina.
W odniesieniu do rozważań organu zawartych w decyzji Wojewody [...] znak: [...] z dnia 18.08.2009 r., w zakresie remontu dachu oraz możliwości usytuowania na działce o powierzchni mniejszej od 500 m2, jednego obiektu budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy mniejszej od 25 m2, a także terminu do wniesienia sprzeciwu, Sąd ustosunkował się pozytywnie. W świetle stanowiska Sądu, rozważaniom organu podlegać winno usytuowanie zgłaszanego wolnostojącego budynku gospodarczego. W uzasadnieniu wyroku Sądu wskazano na konieczność wyjaśnienia, czy 10 cm odległość od istniejącego na sąsiedniej działce budynku nie oznacza w istocie przewidzianego przepisem § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przylegania obu budynków z zachowaniem koniecznej dylatacji.
Mając na uwadze dyspozycję Sądu, organ zwrócił się pismem z dnia 05.07.2010 r. do A. J. o przedłożenie informacji, jaki charakter mają zgłaszane roboty budowlane dotyczące budowy budynku gospodarczego. Czy obiekt ten ma być wolno stojącym budynkiem, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane (dot. budowy wolno stojących parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 25 m2), czy też jest budynkiem gospodarczym, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane (dot. parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2, związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej). Zwrócono się również o wyjaśnienie, jaki cel ma odsunięcie o 10 cm zgłaszanego budynku gospodarczego od granicy z sąsiednią działką oraz od usytuowanego na niej istniejącego budynku (czy takie usytuowanie budynku gospodarczego podyktowane jest koniecznością zapewnienia dylatacji pomiędzy budynkami, czy też ma na celu uzyskanie charakteru wolnostojącego obiektu).
W odpowiedzi A. J. pismem z dnia 22.07.2010 r. przekazała informacje, z której wynika, że zgłaszany obiekt jest obiektem, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Inwestor wskazała, że "podany wymiar 10 cm jest wymiarem niezbędnej dylatacji ściany nowego lekkiego budynku drewnianego planowanego do postawienia w zbliżeniu z istniejącą murowaną i otynkowaną grubym tynkiem ścianą domu sąsiada. Wykonanie dylatacji pozwala na stwierdzenie, że obiekt jest wolnostojący. Spełnia on definicje budynku z art. 3 pkt 2 prawa budowlanego, mógłby istnieć samodzielnie, a jego lokalizacja nie narusza łącznego odczytanie §12 ust. 3 pkt. 4 warunków technicznych i art. 29 ust. 1 pkt. 1 prawa budowlanego",
Oceniając powyższe okoliczności organ wskazał, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m , przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Budynkiem jest taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach (art. 3 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane). Pojęcie budynku gospodarczego definiuje ustawodawca w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (§ 3 pkt. 8), podając, że należy przez nie rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych.
Zawarta w art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane definicja, na którą powołuje się skarżąca w swym piśmie z dnia 22.07.2010 r. dotyczy budynku. W niniejszej sprawie zgłaszany obiekt, wpisując się w powyższą definicję, a także definicję budynku gospodarczego zawartą w § 3 pkt. 8 rozporządzenia z dnia 12.04.2002 r., jest bez wątpienia budynkiem gospodarczym, co nie jest jednak tożsame z uznaniem, że jest to budynek gospodarczy wolnostojący.
W obowiązujących przepisach prawa nie określono definicji budynku wolnostojącego, tym samym przyjąć należy potoczną definicję znaczeniową tego słowa. W sensie techniczno-budowlanym budynkiem wolnostojącym jest budynek stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, tym samym pomiędzy poszczególnymi elementami konstrukcyjnymi obiektu (fundamentami, ścianami nośnymi, więźbą dachową itp.) istnieje wolna przestrzeń powietrzna i żaden z tych elementów obiektu budowlanego nie jest związany z elementami konstrukcyjnymi drugiego obiektu budowlanego. Jest to zatem budynek, usytuowany w sposób wolny, czyli nieuzależniony w żaden sposób od innego obiektu budowlanego z uwagi na miejsce swej lokalizacji. Nie jest zatem trwale związany z innym budynkiem konstrukcyjnie, nie jest połączony przegrodami, instalacjami, a także nie przylegający bocznymi ścianami do sąsiedniego budynku, umożliwiając w ten sposób dostęp do wszystkich jego ścian. Budynek wolnostojący musi być samodzielny z punktu widzenia funkcjonalno-użytkowo-technicznego.
Dodatkowo usytuowanie budynku przy istniejącym już budynku winno być poprzedzone specjalistyczną analizą w zakresie możliwości takiej lokalizacji, ze względu na możliwy wpływ nowopowstałego obiektu na już istniejący pod względem konstrukcyjnym i użytkowym (o czym mowa w § 204 pkt 5 oraz § 206 pkt 1 ww. rozporządzenia z dnia 12.04.2002 r.) oraz pożarowym (Dział VI ww. rozporządzenia). Jak wynika z mapy przedstawiającej usytuowanie zgłaszanego budynku gospodarczego i późniejszych wyjaśnień inwestora, ma on być zlokalizowany w odległości dziesięciocentymetrowej (przeznaczonej na dylatację) od istniejących budynków na działce inwestycji oraz sąsiedniej. Powyższe powoduje, iż budynek ten będzie pozbawiony dostępu do wszystkich ścian od strony zewnętrznej i nie będzie miał możliwości konserwacji dwóch ścian zewnętrznych. Nie może być więc zgłaszany obiekt uznany za budynek gospodarczy wolnostojący, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane.
W poprzednim rozstrzygnięciu Wojewoda [...] wskazał, że usytuowanie zgłaszanego budynku w odległości 10 cm od granicy z działką sąsiednią nie jest zgodne z § 12 rozporządzenia z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Sąd wskazał jednak, że w sprawie może mieć zastosowanie § 12 ust. 3 pkt 2 ww. rozporządzenia, umożliwiający usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną jeżeli będzie on przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce lub do ściany budynku projektowanego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budową, pod warunkiem że jego część leżąca w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy działki będzie miała długość i wysokość nie większe niż ma budynek istniejący lub projektowany na sąsiedniej działce budowlanej.
Przyjęcie jednak, że dziesięciocentymetrowa odległość od granicy z działką sąsiednią stanowi jedynie miejsce na oddylatowanie budynków, a nowo wznoszony budynek gospodarczy będzie przylegał całą powierzchnią swej wschodniej ściany do istniejącego budynku sąsiada, prowadzi do konieczności zakwalifikowania zgłaszanego obiektu jako niewolnostojącego. Przyjęcie zatem zgłoszenia takiego budynku gospodarczego naruszałoby wprost art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Nie jest zatem w niniejszej sprawie możliwe przyjęcie zgłoszenia budowy wolnostojącego budynku gospodarczego we wnioskowanej lokalizacji.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożyła A. J., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania oraz zasądzenia kosztów.
Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe odczytanie art. 30 w zw. z art. 29 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego oraz błędy przy wydaniu decyzji poprzez niewykonanie dyspozycji art. 7 oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. tzn. brak uzasadnienia faktycznego i prawnego w decyzji.
Uzasadniając powyższe skarżąca wskazała, że Wojewoda [...] nie przeprowadził nakazanych wyrokiem sądu czynności. Prowadzone w uzasadnieniu decyzji "egzegezy" tekstów ustawy prawo budowlane i Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie prowadzą do konkluzji istotnych dla sprawy. Nigdy nie był kwestionowany fakt, że przedmiotem wniosku jest wolnostojący budynek gospodarczy o lekkiej drewnianej konstrukcji, zlokalizowany w zbliżeniu (bezpośrednim sąsiedztwie) do istniejącego budynku mieszkalnego na działce sąsiedniej, oddylatowanego od domu skarżącej. Sformułowana w zaskarżonej decyzji definicja budynku wolnostojącego zadziwia warunkiem, że musi on posiadać swobodny dostęp do każdej ze ścian. To daleko idące nadużycie nie podparte żadnym przepisem prawem. Uznano sam fakt swobodnego istnienia takiego obiektu bez związku z innymi budynkami za niewystarczający dla stwierdzenia jego "wolnego stania". Na tej tezie zbudowano argument o niemożliwości konserwacji ścian i w konsekwencji odmówiono przyjęcia zgłoszenia. Przywołany w uzasadnieniu przepis § 204 pkt 5 oraz § 206 pkt 1 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...) w najmniejszym stopniu nie odnosi się od sytuacji będącej przedmiotem sprawy. Czy budowa wcześniej opisanej drewutni w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego może powodować zagrożenia dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenie jego przydatności do użytkowania.
W odpowiedzi na skargę zaskarżony organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr153, póz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zwanej dalej p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu.
Skarga jest nieuzasadniona.
Sąd, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, jak też decyzji organu l instancji uznał, że decyzje te nie naruszają prawa.
Organ odwoławczy, po uzupełnieniu postępowania i sprecyzowaniu żądania w dniu 5.07.2010 r., przez skarżącą A. J., ustalił, że skarżąca zamierza zrealizować wolnostojący parterowy budynek gospodarczy, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane i który nie można zrealizować w trybie zgłoszenia. Przepis ten stanowi, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolnostojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m 2, przy czym łącznie liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m 2 powierzchni działki. Przepis art. 29 ustala katalog budów i robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę i ma on charakter zamknięty , co oznacza, ze tylko wymienione w nim obiekty budowlane mogą być wybudowane bez pozwolenia na budowę. Przepisu tego nie można interpretować rozszerzające. Przepis ten stanowi wyjątek od zasady z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane, w myśl której rozpoczęcie i prowadzenie robót budowlanych jest dopuszczalne wyłącznie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.
Trafnie organ ustalił, że w przepisach prawa budowlanego nie określono definicji "budynku wolnostojącego" i w związku z tym należy przyjąć jego wykładnię językową. Oznacza to, że budynkiem wolnostojącym jest budynek stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, tym samym pomiędzy poszczególnymi elementami konstrukcyjnymi, takimi jak fundament, ściany nośne, więźba dachowa istnieje wolna przestrzeń powietrzna i żaden z tych elementów nie jest konstrukcyjnie powiązany z drugim obiektem budowlanym. Przedmiotowy do realizacji budynek gospodarczy istotnie w żaden sposób nie jest powiązany z budynkiem już istniejącym, mimo planowanej 10-cio centymetrowej dylatacji od budynku istniejącego na działce sąsiedniej. Organ jednak nieprawidłowo zakwalifikował go jako budynek gospodarczy niewolnostojący. Nie mniej jednak przyjęcie, że mamy do czynienia z budynkiem gospodarczym niewolnostojącym nie jest uchybieniem mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o którym mowa w przepisie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" ppsa, ponieważ zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że przedmiotowy budynek gospodarczy nie spełnia wymogu zachowania odległości od granicy z działką sąsiednią, o którym mowa w § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. (Dz. U. 2002 r. Nr 75, poz.690zezm.) i dlatego nie może zostać zrealizowany przez zgłoszenie.
Przepis § 12 ust. 3 pkt 4 tego rozporządzenia stanowi, że w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273 (dotyczące bezpieczeństwa pożarowego), dopuszcza się usytuowane budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych. Jak wynika z akt sprawy i zgłoszenia skarżącej z dnia 24.03.2009 r. (k. 5 akt adm.) przedmiotowa budowa odnosiła się do budynku gospodarczego o wymiarach 1,30 x 2.30 m i wysokości kalenicy około 5 m, a zatem nie ma on wysokości do 3 metrów tylko ok. 5 metrów. Zasadnie więc organy wniosły sprzeciw wobec zamiaru wykonania robót budowlanych określonych jako "budowa wolnostojącego budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy do 25 m 2 zlokalizowanego na działce nr "1" obr. [...] w K.". Tego rodzaju budynek gospodarczy usytuowany, w odległości 10 cm od istniejącego budynku na działce sąsiedniej, choć wolnostojący, nie może zostać zrealizowany przez zgłoszenie, tylko przez uzyskanie decyzji pozwolenia na budowę, o której mowa w art. 28 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, iż przedmiotowy budynek gospodarczy jest budynkiem, o jakim mowa w art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, a jego lokalizacja przy granicy z działką sąsiednią nie narusza §12 ust. 3 pkt 4 Rozporządzenia z dnia 12.04.2002 r. w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 , to zarzut ten należy uznać za nieuzasadniony. Po pierwsze przepis art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27.07.1994 r. Prawo budowlane odnosi się do "budynku", a nie "budynku gospodarczego", o którym mowa w § 3 pkt 8 Rozporządzenia z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a zatem przepis ten nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie.
Poza tym, w trybie zgłoszenia, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane, można zrealizować budynek gospodarczy, jeśli jego lokalizacja na działce spełnia wszystkie wymagania techniczne określone w przepisie § 12 pkt 3 ust. 4 cytowanego rozporządzenia.
Warunki techniczne nie zostały spełnione, co zostało wyżej omówione, a zatem zarzuty skargi należy uznać za nietrafne.
W ocenie Sądu, decyzje organów obu instancji odpowiadają prawu, choć uzasadnienie faktyczne organu l instancji, iż budynek gospodarczy może być wybudowany na działce, której powierzchnia nie może być mniejsza niż 500 m2 jest błędny, gdyż organ źle zinterpretował przepis art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawo budowlane. Uchybienie to jednak nie miało wpływu na wynik sprawy, ponieważ organ odwoławczy podtrzymując zasadność wniesienia sprzeciwu przez organ l instancji, dokonał właściwych ustaleń faktycznych i w oparciu o dodatkowe wyjaśnienia skarżącej złożone w piśmie z dnia 22.07.2010 r., w sposób prawidłowy zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy sprawy, dokonując w sposób prawidłowy ustaleń faktycznych wskazujących na to, że zasadnym było wniesienie sprzeciwu, na podstawie art. 30 ust. 6 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. W myśl tego przepisu właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonania robót budowlanych, objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę.
Organy w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie administracyjne, zgodnie z zasadami postępowania wyrażonymi w przepisach art. 7 kpa (zasadą ustalenia prawdy obiektywnej), art. 77 § 1 kpa (zasadązebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie) oraz art. 107 § 3 kpa odnoszącego się do uzasadnienia decyzji.
Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi prawidłowo sporządzonego uzasadnienia o jakim mowa w tym przepisie, ponieważ wskazuje okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji wraz ze wskazaniem i wyjaśnieniem norm prawa materialnego.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 w myśl którego w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala.