II SA/Kr 1142/25

II SA/Kr 1142/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-11-13
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-09-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Anna Kopeć
Jacek Bursa /przewodniczący/
Sebastian Pietrzyk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art 37  ust 1  i ust 4
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Opiłka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2025 r. sprawy ze skargi R. sp. z o.o. z siedzibą we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 10 lipca 2025 r. znak: SKO.ZP/415/92/2025 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za umieszczenie tablicy reklamowej skargę oddala.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi R. Spółka z.o.o. z siedzibą we W. (dalej też jako "Skarżąca") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie (dalej też jako "SKO" lub "Kolegium") z dnia 10 lipca 2025 roku, znak: SKO.ZP/415/92/2025 utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 14 lutego 2025 roku, znak: PKK.610.5.5.2023.MD orzekającą o nałożeniu na R. Sp. z o.o. z siedzibą we W. kary pieniężnej w wysokości [...] zł (słownie: [...] za umieszczenie od dnia wydania decyzji nakładającej obowiązek wynikający z art. 37d ust. 5 u.p.z.p., tj. od dnia 07.03.2023 r. do dnia 13.11.2024 r. urządzenia reklamowego przy ul. K. (od K. do Z.) na działce nr [...] obr. [...] jedn. ewid. P. o łącznej powierzchni służącej ekspozycji reklamy wynoszącej 10,36 m2 niezgodnego z uchwałą krajobrazową oraz obowiązku uiszczenia nałożonej kary na rachunek bankowy Zarządu Dróg Miasta K. w terminie 14 dni od dnia, w którym niniejsza decyzja stała się ostateczna.
Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach.
Podczas wykonywania czynności służbowych pracownik Urzędu Miasta K. stwierdził umieszczenie słupa plakatowo - reklamowego typu "okrąglak" przy ul. K. w K., niezgodnego z zapisami ww. uchwały Nr XXXVI/908/20 Rady Miasta Krakowa z dnia 26 lutego 2020 r. w sprawie ustalenia "Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń" (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2020 r. poz. 1984). W trakcie kontroli stwierdzono, iż przedmiotowy nośnik reklamowy został umieszczony w odległości 8,00 m od wiaty przystankowej komunikacji miejskiej oraz miał niewłaściwy kształt zwieńczenia słupa, co nie odpowiada wymogom § 13 pkt 2 lit. b i pkt 3 lit. b ww. uchwały. Podmiotem odpowiedzialnym za umieszczenie tego słupa we wskazanej lokalizacji jest R. Sp. z o.o. z siedzibą we W. , co potwierdzają okoliczności opisane przez organ w decyzji. Opisane niezgodności stanowiły podstawę wszczęcia postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za umieszczenie ww. słupa niezgodnie z przepisami uchwały krajobrazowej.
W dniu 06.03.2023 r. Prezydent Miasta Krakowa wydał decyzję nr 28/P/PK/UK5U/MD/23/ZDMK wymierzającą karę pieniężną R. Sp. z o.o. z siedzibą we W. za umieszczenie w okresie od dnia 04.01.2023 r. do dnia 06.03.2023 r. ww. słupa niezgodnie z uchwałą krajobrazową oraz nałożył obowiązek usunięcia tego nośnika reklamowego. Decyzja ta została skutecznie doręczona stronie i stała się ostateczna po wydaniu decyzji reformatoryjnej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie z dnia 10.06.2024 r., znak: SKO.Dr/4122/80/2023, od której strona nie złożyła skargi do sądu administracyjnego. Podczas kontroli w dniu 03.12.2024 r. organ stwierdził, że przedmiotowy słup plakatowo - reklamowy został usunięty. Na okoliczność przeprowadzonej kontroli sporządzono dokumentację fotograficzną. Wskazano, że pismem z dnia 11.12.2024 r. poinformowano stronę o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości skorzystania z prawa czynnego udziału w postępowaniu. Powołując się na treść art. 37d ust. 7 u.p.z.p. organ uznał, że zaistniały podstawy do określenia kary pieniężnej za okres od dnia wydania ww. decyzji z dnia 06.03.2023 r. (o której mowa w art. 37 d ust. 5 u.p.z.p.) do dnia usunięcia nośnika reklamowego niezgodnego z uchwałą krajobrazową. Przybliżono też sposób naliczenia kary pieniężnej. W końcowej części uzasadnienia decyzji organ stwierdził, iż nie zachodzą podstawy do odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f k.p.a., podając motywy takiego ustalenia. Zwrócono też uwagę, że wymierzając karę administracyjną organ wziął pod uwagę okoliczności wymienione w art. 189 d k.p.a.
Od powyższej decyzji w ustawowym terminie odwołanie złożyła Spółka R. Sp. z o.o. z siedzibą we W.
Po rozpoznaniu sprawy w wyniku wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 10 lipca 2025 roku, znak: SKO.ZP/415/92/2025 utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 14 lutego 2025 roku.
W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 1 ww. uchwały, przedmiotowa nieruchomość obejmująca działkę nr [...] obr[...] jedn. ewid. P. przy ul. K. j, na której znajduje się przedmiotowy słup plakatowo - reklamowy, znajduje się w Strefie I, zgodnie z załącznikiem graficznym, o którym mowa w § 2 ust. 2 pkt 1 uchwały. Kolegium wskazało, że na załączniku tym obejmującym w myśl § 2 ust. 1 pkt 1 uchwały rysunek w skali 1 : 75 000 przedstawiono podział Miasta na Strefy, o których mowa w § 5 ust. 1. Wobec faktu, że przedmiotowa nieruchomość znajduje się przy ul. K. j, która zgodnie z załącznikiem graficznym i § 5 ust. 1 pkt 1 ww. uchwały znajduje się w Strefie I, omawiane ustalenie organu I instancji poczynione na str. 1 decyzji jest prawidłowe. Taką szczegółową lokalizację ww. nośnika potwierdzają zgromadzone w aktach sprawy zdjęcia. Nie ma w tym zakresie żadnych wątpliwości, wbrew przeciwnym sugestiom odwołania.
Zaznaczono dalej, że zapisy uchwały wprowadzają zasadę sytuowania słupów plakatowo - reklamowych typu "okrąglak" w I Strefie w odległości nie mniejszej niż 15 m od wiaty przystankowej komunikacji miejskiej oraz ze zwieńczeniem w formie walca o średnicy do 1,6 m i wysokości 0,5 m. Taki słup składa się z części służącej ekspozycji reklamy i stanowi konstrukcję w formie walca umieszczonego na podstawie i posiadającego zwieńczenie określone w § 13 pkt 3 uchwały. Nie budzi wątpliwości, że przedmiotowy okrąglak zlokalizowany na dz. nr [...] obr. [...] jedn. ewid. P. przy ul. K. w K. nie odpowiadał wyżej opisanym warunkom uchwały z § 13 pkt 2 lit. b, a to z uwagi na fakt, że słup umieszczony był w odległości 8,00 m od wiaty przystankowej komunikacji miejskiej pn. T. - choć dostosowano do wymogów uchwały jego zwieńczenie, co potwierdziła kontrola z dnia 24.01.2023 r.
Nie ulega także w opinii Kolegium wątpliwości, jaki podmiot jest odpowiedzialny za umieszczenie ww. urządzenia reklamowego, a zatem kto jest stroną niniejszego postępowania. Organ I instancji ustalił, że właścicielem urządzenia reklamowego jest Spółka Rengl P. sp. z o.o., czego potwierdzeniem są ustalenia dokonane podczas czynności kontrolnych, tj. oznakowanie słupa plakatowo - reklamowego nalepką z oznaczeniem spółki R. sp. z o.o. Kolegium stwierdziło, że istotnie w aktach sprawy znajdują się protokoły z kontroli zawierające wykonane w trakcie tych kontroli zdjęcia, z których jasno wynika, że urządzenie reklamowe zawierało informację w postaci naklejki umieszczonej na podstawie przedmiotowego słupa plakatowo - reklamowego z napisem R. , numerem słupa [...] oraz numerem telefonu spółki. Powyższe zostało uwidocznione na zdjęciu załączonym do protokołu z oględzin, sporządzonego w dniu 04.01.2023 r. (k. nr 14), gdzie na jego zwieńczeniu znalazła się naklejka z numerem słupa oraz danymi kontaktowymi spółki R. sp. z o.o. W związku z tym przedmiotowy słup plakatowo-reklamowy posiadał oznakowanie w postaci naklejki z oznaczeniem spółki R. sp. z o.o., co w ocenie Kolegium oznacza, że stanowił własność wskazanego podmiotu.
Nadto, w związku z zarzutem odwołania wskazującym na brak w aktach sprawy dowodów, że to Odwołująca jest właścicielem ww. urządzenia reklamowego Kolegium wyjaśnia, że w aktach sprawy zalegają dowody potwierdzające ustalenia organu I instancji. R. sp. z o.o. była stroną umowy z dnia
25.08.2022 r. zawartej pomiędzy R. sp. z o.o. a Centrum Kultury P. , której przedmiotem była kompleksowa usługa polegająca na druku plakatów oraz zapewnieniu ich ekspozycji (plakatowania) na nośnikach znajdujących się na terenie K. i będących w dyspozycji R. sp. z o.o. jako Wykonawcy umowy na potrzeby działań promocyjnych drugiej strony tej umowy (k. 6-11 oraz dowody zebrane w postępowaniu odwoławczym). Do umowy został załączony jako załącznik nr 2 wykaz nośników znajdujących się w dyspozycji R. sp. z o.o., uwzględniający również przedmiotowy słup plakatowo - reklamowy (str. 1 załącznika nr 2) oznaczony jako: [...] Podkreślenia wymaga, że wskazana w ww. umowie lokalizacja przedmiotowego słupa plakatowo - reklamowego i numer [...] zostały potwierdzone i odpowiadają ustaleniom poczynionym w trakcie czynności kontrolnych w terenie. Analogiczną umowę zawarła m.in. z Akademią Muzyczną im. K. P. w K. na plakatowanie, co wynika z dowodów zebranych w postępowaniu odwoławczym.
Dodatkowo, do akt sprawy organ I instancji przekazał za pismem z dnia 15.05.2025 r. oświadczenie Pana P. M. prowadzącego działalność gospodarczą M. Ekspertyzy Budowlane P. M., z którego wynika, że na zlecenie R. sp. z o.o. została wykonana ekspertyza techniczna dotycząca "Bezpieczeństwa użytkowania urządzenia reklamowego (słupa ogłoszeniowo-reklamowego "okrąglak"). Ekspertyza dotyczy urządzeń reklamowych, których lokalizację wymieniono w dołączonej do ekspertyzy szczegółowej ich lokalizacji i obejmuje m.in. przedmiotowy słup plakatowo - reklamowy, które zgodnie z oświadczeniem R. sp. z o.o. stanowią jej własność.
Organ podkreślił, że dniem 09.06.2020 r., czyli przed wejściem w życie uchwały krajobrazowej spółka R. sp. z o.o. stała się jedynym właścicielem słupów plakatowo - reklamowych i nośników reklamowych kupionych od spółki Agencja Reklamy [...] sp. z o.o. Dodać należy, że spółka R. sp. z o.o. zamieściła w dniu 23.06.2020 r. na swojej stronie internetowej wpis "Zaczynamy w K.", w którym poinformowała o przejęciu od spółki Agencja Reklamy [...] sp. z o.o. użytkowanych przez nią słupów i tablic ogłoszeniowych, a do wpisu dołączyła cennik plakatowania i innych usług na terenie K., z którego wynika, że posiada na terenie K. 320 punktów plakatowania (dowody zebrane w postępowaniu odwoławczym).
Tym samym zgromadzony materiał dowodowy potwierdza, że jedynym właścicielem i dysponentem przedmiotowego słupa od 09.06.2020 r. była Odwołująca, a w dniu wejścia w życie uchwały krajobrazowej spółce R. sp. z o.o. przysługiwał tytuł prawny do przedmiotowego słupa. Nieuzasadnione pozostają więc zarzuty Odwołującej ujęte w odwołaniu, jakoby organ nie udowodnił i nie wykazał, by to Odwołująca umieściła/zainstalowała ten konkretny nośnik reklamowy i jest jego właściciel.
Kolegium wyjaśniło dodatkowo, że kwestia umieszczenia przedmiotowego słupa przed wejściem w życie uchwały krajobrazowej miałaby znaczenie jedynie w sytuacji, gdyby strona legitymowała się tzw. zgodą budowlaną. Wyrokiem z dnia 12 grudnia 2023 r. sygn. akt P/20/19, opublikowanym bez wzmianek dotyczących składu w DZ.U. z 21.12.2023 r. poz. 2739 - Trybunał Konstytucyjny rozstrzygnął bowiem, że art. 37a ust. 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.), w zakresie w jakim przewiduje obowiązek określenia w uchwale, o której mowa w art. 37a ust. 1 powołanej ustawy, warunków i terminu dostosowania istniejących w dniu jej wejścia w życie, wzniesionych na podstawie zgody budowlanej, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych do zakazów określonych w tej uchwale, bez zapewnienia ustawowych podstaw i trybu dochodzenia odszkodowania przez podmioty, które są zobowiązane do ich usunięcia, jest niezgodny z art. 21 w zw. z art. 2 Konstytucji RP.
W orzecznictwie sądów administracyjnych pojawił się pogląd, że powyższy wyrok należy odczytywać w ten sposób, że w istniejącej sytuacji, a więc braku ustawowego mechanizmu odszkodowawczego podmioty, które przed wejściem w życie uchwały reklamowej były dysponentami tablic reklamowych i urządzeń reklamowych, wzniesionych (umieszczonych) przez te podmioty na podstawie zgody budowlanej - nie były obowiązane do dostosowania się do przepisów uchwały reklamowej. A skoro tak, to podmioty takie nie mogą być z tego tytułu obciążone karami pieniężnymi za ów brak dostosowania. Na tle konsekwencji zapadłego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, obowiązek dostosowania reklam, a więc możliwość nałożenia kary pieniężnej za jego niewykonanie, nie dotyczy podmiotów, które umieściły reklamy przed wejściem w życie uchwały reklamowej, ale w sposób legalny. W sposób oczywisty ta wykładnia nie dotyczy dysponentów reklam, które to uczyniły bez zgody organu administracji architektoniczno - budowlanej. W takiej bowiem sytuacji odnośnie tych podmiotów nie może być mowy o ewentualnym słusznym roszczeniu odszkodowawczym (tak WSA w Krakowie w wyroku z dnia 10.01.2024 r., sygn. akt: II SA/Kr 1422/23 - dostępny w cbosa).
W przedmiotowej sprawie powyższy wyrok TK nie na zastosowania, ponieważ w odniesieniu do działki nr [...] obr. [...] P. nie została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę lub skuteczne przyjęcie zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzenia reklamowego (słupa plakatowo - reklamowego). Takie ustalenie wyraźnie wynika z pisma Wydziału Architektury i Urbanistyki UMK do Zarządu Dróg Miasta K. z dnia 12.05.2025 r. i zostało poczynione w oparciu o kwerendę w cyfrowych bazach danych (dowód zebrany w postępowaniu odwoławczym). Tu dodać należy, że organ I instancji w postępowaniu odwoławczym przekazał zaświadczenie Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 05.08.2022 r. o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu wobec zamiaru instalowania słupa, jednak dotyczyło ono innego słupa przy ul. S.
Kolegium dodało także, że wprawdzie przepis art. 37 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że karze podlega podmiot, który "umieścił" tablice reklamową lub urządzenie reklamowe niezgodnie z postanowieniami uchwały krajobrazowej, jednak zestawienie słowa "umieścił" z okolicznością, że uchwały określające zasady i warunki sytuowania m.in. tablic reklamowych mogły być podejmowane od dnia 11 września 2015 r., tj. wejścia w życie ww. przepisu, prowadzi do wniosku, że wolą ustawodawcy było objęcie karalnością nie tylko obiektów posadowionych już w trakcie obowiązywania uchwały krajobrazowej, ale także tych, które były już "umieszczone" w chwili, kiedy uchwała krajobrazowa weszła w życie. Za koncepcją tą przemawia także treść art. 37a ust. 9 u.p.z.p., który przewiduje, że uchwała krajobrazowa ponadto określa warunki i termin dostosowania istniejących w dniu jej wejścia w życie obiektów małej architektury, ogrodzeń oraz tablic reklamowych i urządzeń reklamowych do zakazów, zasad i warunków w niej określonych, nie krótszy niż 12 miesięcy od dnia wejścia w życie uchwały. Z istoty swej przepisy dostosowawcze dotyczą stanów faktycznych istniejących przed wejściem w życie przepisów zmieniających. Nie ulega więc wątpliwości, że także wobec tych reklam, które umieszczono na danym terenie w przeszłości, a które po wejściu w życie uchwały krajobrazowej okazały się niezgodne z jej postanowieniami, ustawodawca przewidział karalność. Taka jest bowiem konsekwencja pozostawania w przestrzeni publicznej reklamy, która nie została dostosowana do uchwały krajobrazowej, w terminie w niej przewidzianym. Należy zauważyć, że intencją ustawodawcy było wprowadzenie zasad sytuowania obiektów malej architektury, tablic i urządzeń reklamowych, ogrodzeń, nie tylko dla obiektów nowych, ale także do obiektów istniejących.
W odniesieniu do podjętej przez Stronę próby kwestionowania prawidłowości dokonania przez organ pomiarów słupa, jego lokalizacji na działce wskazanej przez organ oraz podnoszonych wątpliwości co do konkretnego urządzenia, którym tego pomiary zostały dokonane Kolegium stwierdziło, że są one nieuzasadnione. Odwołująca nie wykazała błędności ustaleń organu I instancji, lecz poprzestała na ogólnym twierdzeniu o braku wykazania przez organ ich prawidłowości. Twierdzenia te nie zostały natomiast poparte istnieniem odmiennych okoliczności i faktów, które wskazywałyby na nieprawidłowość czynności pomiarowych organu i nieprawidłowość ostatecznych ustaleń organu, a w szczególności wskazywałyby, że kara została ustalona w sposób zawyżony. Brak jest podstaw do kwestionowania tych czynności dokonanych, jak wyjaśnia się w protokołach z oględzin z dnia 04.01.2023 r., 12.01.2023 r., 24.01.2023 r., 30.01.2023 r., 09.02.2023 r., 14.02.2023 r., 23.02.2023 r., 02.03.2023 r., 07.03.2023 r., 13.03.2023 r., 16.03.2023 r., 03.04.2023 r., 12.05.2023 r., 13.06.2023 r., 24.07.2023 r., 18.08.2023 r., 28.09.2023 r., 06.10.2023 r., 08.11.2023 r., 20.12.2023 r., 10.01.2024 r., 19.03.2024 r., 14.05.2024 r., 21.06.2024 r., 19.07.2024 r., 06.08.2024 r., 23.09.2024 r., 28.10.2024 r. oraz 13.11.2024 r. przy pomocy odpowiednich, profesjonalnych urządzeń pomiarowych (tu. dalmierza laserowego Leica Disto D810 touch - certyfikat urządzenia załączono na str. 4), których użycie daje gwarancje poprawności pomiarów. Pomiary wykonano z bliskiej odległości od nośnika reklamowego, co widać na zdjęciach - a nie kilkudziesięciu metrów. Nadto, zdjęcia z poszczególnych kontroli są załączone do poszczególnych protokołów sporządzonych w dniach przeprowadzonych kontroli co świadczy o tym, że zdjęcia obrazują stan faktyczny istniejący w datach sporządzenia tych protokołów, w tym czas, miejsce i sposób pomiaru ekspozycji reklamowej ww. słupa. Nadto w każdym protokole z kontroli podano wymiary przedmiotowego słupa, zaś do protokołu z dnia 06.09.2023 r. dodatkowo pracownik organu I instancji podpisany pod protokołem sporządził rysunek techniczny tego słupa, podając jego wymiary (k. nr 5). Odwołująca nie przedstawiła żadnych dowodów, które podważałyby te ustalenia, a zarzuty o braku czynności dowodowych organu wykazujących rzeczywiste odległości, wymiary i lokalizację słupa są w ocenie Kolegium całkowicie chybione.
Co zaś się tyczy lokalizacji przedmiotowego słupa plakatowo - reklamowego oraz uwag Odwołującej o braku wykazania przez organ I instancji jego umieszczenia w lokalizacji ustalonej przez organ I instancji Kolegium wskazało, że uchwała krajobrazowa reguluje zasady i warunki sytuowania na terenie Miasta K. obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane - w wyznaczonych w tej uchwale strefach, obejmujących całe obszary w wyznaczonych granicach, a celem ustawy jest m.in. ochrona istniejącej struktury przestrzennej, tradycji miejsca, istniejących wartościowych lub zabytkowych obiektów i układów urbanistycznych poprzez ustalenie zasad i standardów decydujących o harmonii i porządku przestrzennym oraz przeciwdziałanie degradacji przestrzeni publicznej i terenów otwartych oraz przeciwdziałanie zawłaszczaniu przestrzeni publicznej poprzez ograniczenie sytuowania tablic reklamowych i urządzeń reklamowych w przestrzeniach publicznych. W przedmiotowej sprawie rzeczony słup został umieszczony na chodniku ul. K. Lokalizacja rzeczonego słupa w miejscu określonym przez organ jest niewątpliwa. Do akt zostały załączone dokumenty geodezyjne w postaci: mapy ewidencyjnej stanowiącej wydruk z bazy danych powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, która powstała na podstawie pomiaru bezpośredniego i digitalizacji mapy ewidencyjnej, mapy zasadniczej - obie z zaznaczoną na nich szczegółową lokalizacją słupa - urządzenia reklamowego na działce nr [...] obr. [...] na chodniku przy ul. K. Przebieg pasa drogowego został zobrazowany graficznie na mapie zasadniczej. Taka lokalizacja słupa na chodniku widoczna jest również na dokumentacji fotograficznej zalegającej w aktach sprawy, a do akt załączono informację opisowo - graficzną z mapy ewidencyjnej i rejestru gruntów. Tym samym dotyczące wyżej wskazanej kwestii uwagi Odwołującej są nieuzasadnione.
W sprawie poza sporem pozostaje również, że ww. słup został usunięty, co stwierdzono podczas czynności służbowych w dniu 03.12.2024 r. w terenie (tak notatka służbowa z dnia 03.12.2024 r. - k. nr 108 akt). Wobec powyższego, słusznie organ I instancji przyjął, że datą usunięcia przedmiotowej tablicy jest data ostatniego udokumentowanego dnia, w którym przedmiotowy słup był niezgodny z uchwałą krajobrazową, tj. dzień 13.11.2024 r. Kolegium podkreśliło, że w analogicznych sprawach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargi R. sp. z o.o. na decyzje organu odwoławczego nakładające kary pieniężne za niezgodne z prawem umieszczenie podobnych słupów reklamowo - ogłoszeniowych w innych lokalizacjach (np. wyroki z dnia 28.08.2024 r., sygn. akt: II SA/Kr 693/24 i z dnia 27.06.2025 r., sygn. a.kt: II SA/Kr 392/25)
Zdaniem Kolegium nie budzi wątpliwości ustalony przez organ I instancji okres pozostawania reklamy w sprzeczności z przepisami uchwały. Pismem z dnia 04.01.2023 r. (doręczonym Odwołującej w dniu 12.01.2023 r.) wszczęte zostało postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za umieszczenie ww. słupa w miejscu niezgodnym z przepisami uchwały. W dniu 06.03.2023 r. Prezydent Miasta Krakowa wydał decyzję nr 28/P/PK/UK5U/MD/23/ZDMK wymierzającą karę pieniężną R. sp. z o.o. w wysokości [...] zł za umieszczenie w okresie od dnia 04.01.2023 r. do dnia 06.03.2023 r. ww. słupa na działce nr [...] obr. [...] jedn. ewid. P. przy ul. K. w K. oraz nałożył obowiązek usunięcia/dostosowania tej tablicy niezgodnej z uchwałą krajobrazową. Decyzja ta została uchylona w całości przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie ostateczną decyzją z dnia 10.06.2024 r., znak: SKO.Dr/4122/80/2023 i Kolegium orzekło co do istoty sprawy w ten sposób, że wymierzyło karę pieniężną R. sp. z o.o. w wysokości [...] zł za umieszczenie w okresie od dnia 12.01.2023 r. do dnia 06.03.2023 r. ww. słupa na ww. działce oraz nałożyło obowiązek usunięcia/dostosowania tej tablicy niezgodnej z uchwałą krajobrazową i zapłaty kary w określonym decyzją terminie.
Po wydaniu ww. decyzji zostały przeprowadzone kilkukrotnie kontrole przedmiotowego nośnika wykazujące, że Odwołująca nie dostosowała przedmiotowej reklamy do postanowień uchwały krajobrazowej w zakresie odległości od wiaty przystankowej zgodnie z § 13 pkt 2 lit. b. Wobec niedostosowania słupa w okresie od dnia następnego po wydaniu decyzji z dnia 06.03.2023 r. do dnia kontroli poprzedzającej kontrolę dokumentującą usunięcie słupa, organ naliczył karę za okres od 07.03.2023 r. do 13.11.2024 r.
W ocenie Kolegium zaistniały podstawy do wydania w związku z ww. stanem faktycznym kolejnej decyzji, na podstawie art. 37 d ust. 7 u.p.z.p. Organ, przyjmując za aktualne ustalenia z poprzedniej sprawy zakończonej ostateczną decyzją Kolegium z dnia 10.06.2024 r. odnośnie powierzchni tablicy 10,36 m2, obliczył w stosunku do niej karę za dalszy okres pozostawania reklamy w miejscu do tego niedozwolonym, tj. od dnia 07.03.2023 r. do 13.11.2024 r., czyli za 680 dni.
Odnosząc się tu do zarzutu odwołania kwestionującego wymiary przedmiotowego słupa ustalone przez organ w decyzji Kolegium wyjaśniło, że karę organ wymierzył od części przedmiotowego słupa plakatowo - reklamowego w kształcie walca służącej do umieszczania reklam i na której znajdowały się reklamy, jak uwidoczniono na zdjęciach i w protokołach z kontroli. Jej wymiary wynikają z prawidłowych pomiarów organu, przeprowadzonych stosownym urządzeniem. Pole powierzchni ekspozycji to 10,36 m2, obliczone jako 2n (d/2)h = 2x3,14x(l,10m/2)x3, gdzie h to wysokość, d to średnica części służącej ekspozycji reklamy, a n to stała matematyczna. Chybione są więc uwagi odwołania o brakach dowodowych w ww. zakresie.
Organ zastosował też prawidłowy sposób obliczenia kary pieniężnej, stosując jednocześnie prawidłową wysokość stawki części zmiennej opłaty oraz stawki części stałej opłaty, określając w rezultacie wysokość kary na kwotę [...]zł. Zgodnie bowiem z art. 37d ust. 9 u.p.z.p. jeżeli rada gminy nie określiła wysokości stawek opłaty reklamowej, o których mowa w ust. 1, (w uchwale w sprawie opłaty reklamowej) wysokość kary pieniężnej ustala się jako iloczyn pola powierzchni tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego służącej ekspozycji reklamy, wyrażonej w metrach kwadratowych oraz 40-krotności maksymalnej stawki części zmiennej opłaty reklamowej, o której mowa w art. 19 pkt 1 lit. h ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, powiększony o 40-krotność maksymalnej stawki części stałej opłaty reklamowej, o której mowa w art. 19 pkt 1 lit. g tej ustawy, za każdy dzień niezgodności tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego z przepisami, o których mowa w ust. 1. Rada Miasta Krakowa nie określiła wysokości stawek opłaty reklamowej. W związku z powyższym, przyjęto maksymalne stawki opłaty reklamowej określone w obwieszczeniu Ministra Finansów z dnia 28 lipca 2022 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych na rok 2023 (Monitor Polski rok 2022 poz. 731), tj.: dla części zmiennej 0,28 zł; dla części stałej 3,14 zł. Natomiast zgodnie z obwieszczeniem Ministra Finansów z dnia 1 sierpnia 2023 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych na rok 2024 (Monitor Polski rok 2023 poz. 774), przyjęto na rok 2024 dla części zmiennej stawkę 0,33 zł; dla części stałej stawkę 3,62 zł.
Reasumując Kolegium stwierdza, że Strona mimo wejścia w życie uchwały w lipcu 2020 r. świadomie zachowała nieusprawiedliwioną opieszałość, dalej uzyskując korzyści z reklamy i świadomie, dla własnych celów godziła w cele uchwały, kosztem ww. interesu społecznego. Taką postawę należy oceniać negatywnie. Strona nie zaprzestała niezwłocznie naruszenia prawa ani nie podjęła dobrowolnie działań w celu uniknięcia skutków naruszeń prawa, nie dokonała ich nawet po podjęciu czynności organu (wszczęciu postępowania i wydaniu decyzji z dnia 06.03.2023 r.). Nie można też z tych powodów przyjąć, że ww. naruszenie prawa ma charakter znikomy.
W ocenie Kolegium w sprawie nie zachodzą też podstawy do zastosowania art. 189f § 2 k.p.a. Trzeba zauważyć, że funkcją administracyjnej kary pieniężnej za omawiany delikt administracyjny jest nie tylko represja, ale także wzbudzenie wewnętrznego przekonania Strony o konieczności respektowania na przyszłość obowiązków w zakresie stosowania reklam na terenie miasta K. (funkcja wychowawcza, stymulacyjna), a także związana z nią funkcja prewencyjna, albowiem celem kary jest przeciwdziałanie podobnym naruszeniom w przyszłości. Zdaniem Kolegium cele te nie zostaną osiągnięte w sytuacji zastosowania art. 189f § 2 k.p.a., a wręcz przeciwnie - odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu zniweczy zwłaszcza prewencyjne i stymulacyjne cele kary, albowiem może przyczynić się do wyrobienia przekonania, że skoro udało się uniknąć kary w niniejszym przypadku, to może uda się także innym razem i będzie wpływać na bagatelizowanie przez Stronę nakazów i obowiązków ustawowych także w przyszłości.
Innymi słowy, brak jest obecnie przesłanek do przyjęcia, że poprzestanie na pouczeniu i odstąpienie od wymierzenia kary spowoduje osiągnięcia celów administracyjnej kary pieniężnej. Przeciwnie istnieją uzasadnione obawy, że przyczyni się do osiągnięcia skutku odwrotnego do zamierzonego - bezkarność sprawcy deliktu nie wpłynie na niego wychowawczo, ale demoralizująco - w tym znaczeniu, że odstąpienie od nałożenia kary będzie stanowić zachętę do podobnych naruszeń w przyszłości lub przynajmniej czynnik temu sprzyjający.
Skargę na powyższą decyzję wniosła R. Spółka z.o.o. z siedzibą we W., podnosząc zarzuty naruszenia:
1) art. 7 KPA poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a tym samym pozbawienie Skarżącego możliwości dokładnego wyjaśnienia okoliczności i stanu faktycznego istotnych dla prawidłowego załatwienia niniejszej sprawy, całkowicie pomijając interes Skarżącego, podczas gdy wszelkie okoliczności faktyczne i prawne znane Skarżącemu przesądzają o tym, że Organ II instancji błędnie ustalił stan faktyczny i błędnie uznał że to Skarżąca jest podmiotem który umieścił słup w przedmiotowej lokalizacji,
2) art. 77 KPA poprzez naruszenie zasad postępowania dowodowego, a tym samym błędne uznanie przez Organ II instancji, że "nie budzi wątpliwości jaki podmiot jest odpowiedzialny za umieszczenie słupa będącego przedmiotem postępowania", podczas gdy okoliczności i stan faktyczny znany Skarżącemu przesądzają, że Organ błędnie uznał że podmiotem odpowiedzialnym za umieszczenie słupa w przedmiotowej lokalizacji jest skarżąca (z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy nie wynika, że to skarżąca jest podmiotem który zainstalował urządzenie we wskazanej lokalizacji jest Skarżąca),
3) naruszenie art. 7 KPA, art. 77 §1 KPA, art. 80 KPA poprzez brak wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, polegający na dowolnej ocenie materiału dowodowego, co skutkowało błędnym uznaniem przez Organ, że to Skarżąca jest podmiotem odpowiedzialnym za umieszczenie słupa w przedmiotowej lokalizacji, podczas gdy z materiału dowodowego załączonego do akt sprawy przez Organ I instancji nie wynika że Słup umieszczony w przedmiotowej lokalizacji został umieszczony przez Skarżącą (wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu Decyzji Organu II instancji - z żadnego z przedłożonych dokumentów nie wynika że to Skarżąca umieściła przedmiotowy nośnik we wskazanej lokalizacji),
4) art. 7 KPA, art. 77 § 1 KPA, art. 80 KPA oraz art. 107 § 3 KPA poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i dokonanie pobieżnego, a nie wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezgodnie z zasadą prawdy materialnej, niepodjęcie istotnych czynności dowodowych oraz dokonania dowolnej oceny zebranych dowodów. Jak również braki uzasadnienia Decyzji uniemożliwiające jej weryfikację przez niewyjaśnienie istotnych przesłanek wydania Decyzji, a w szczególności:
- błędne uznanie przez Organ, że to Skarżąca jest podmiotem odpowiedzialnym za umieszczenie przedmiotowego słupa we wskazanej lokalizacji, podczas gdy według najlepszej wiedzy Skarżącej przedmiotowy nośnik umieszczony jest w tej lokalizacji od około kilkudziesięciu lat, a Organ i instancji nie dołączył żadnych dowodów świadczących o tym jakoby to Skarżąca była podmiotem, który umieścił nośnik we wskazanej lokalizacji,
- błędne uznanie przez Organ, że "nie budzi wątpliwości jaki podmiot jest odpowiedzialny za umieszczenie słupa", podczas gdy wszelkie rzekome dowody i twierdzenia Organu nie są wystarczające do nałożenia na Skarżącą kary i nałożenia na nią kary pieniężnej, bowiem nie wynika z nich, że to Skarżąca umieściła nośnik reklamowy w przedmiotowej lokalizacji.
- błędne ustalenie stanu faktycznego, poprzez uznanie za wiarygodny i rzetelny materiał dowodowy zebrany przez Organ I instancji m.in. naklejki z napisem R. , numer słupa czy umowy z podmiotami publicznymi, podczas gdy z żadnego z powołanych przez Organ ł instancji dowodów nie wynika jakoby to Skarżąca była podmiotem odpowiedzialnym za umieszczenie słupa w przedmiotowej lokalizacji, a zatem cały materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie opiera się wyłącznie na przypuszczeniach Organu I i II instancji, co samo w sobie powinno być podstawą do uchylenia Decyzji Organu I instancji,
- skonstruowanie uzasadnienia Decyzji w sposób uniemożliwiający jej weryfikację, bowiem zawiera ogóle stwierdzenia Organu II instancji, mogące być wykorzystane w dowolnym postępowaniu,
5) art. 77 KPA poprzez naruszenie zasad postępowania dowodowego, a tym samym błędne uznanie, że Organ II instancji że Organ I instancji w sposób prawidłowy rozpatrzył cały materiał dowodowy, podczas gdy okoliczności i stan faktyczny znany Skarżącej przesądzają, że Organ II instancji błędnie uznał że materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie przesądza o tym że to Skarżąca jest podmiotem odpowiedzialnym za umieszczenie nośnika we wskazanej lokalizacji, a w szczególności:
- Organ II całkowicie pominął fakt iż z żadnego dowodu przedłożonego przez Organ I instancji nie wynika że to Skarżąca umieściła słup w przedmiotowej lokalizacji;
- Dokumenty i informacje pozyskane przez Organ I instancji nie stanowią wystarczającego dowodu w przedmiotowej sprawie, podczas gdy informacja w postaci "[...]", kopie umów czy numer telefonu nie stanowią dowodu, na podstawie którego istnieje możliwość nałożenia kary i z którego wynika że to Skarżąca jest podmiotem odpowiedzialnym za umieszczenie słupa w przedmiotowej lokalizacji, co skutkowało wydaniem błędnej Decyzji w niniejszym postępowaniu,
6) art. 107 § 3 KPA poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie, że Organ II instancji udowodnił wystarczająco motywy, którymi kierował się przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy, podczas gdy z materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, że Organ I nie zgromadził całego materiału dowodowego w sprawie, a Organ ii instancji błędnie uznał że nie budzi wątpliwości jaki podmiot jest odpowiedzialny za umieszczenie słupa w przedmiotowej lokalizacji (nie przedkładając na tę okoliczność żadnego dowodu), co skutkowało wydaniem błędnej Decyzji w niniejszym postępowaniu,
7) art. 37d ust 1 Ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędne zastosowanie i błędne uznanie, że to Skarżąca jest podmiotem, który umieścił urządzenie reklamowe niezgodne z zapisami uchwały krajobrazowej we wskazanej przez Organ I i II instancji lokalizacji, podczas gdy Organ i instancji nie przedłożył na tę okoliczność żadnego dowodu, a Organ II instancji błędnie uznał że nie budzi wątpliwości jaki podmiot jest odpowiedzialny za umieszczenie słupa w przedmiotowej lokalizacji pomimo braku dowodów świadczących o słuszności swoich twierdzeń, co skutkowało wydaniem błędnej Decyzji w niniejszym postępowaniu.
Wniesiono o uchylenie decyzji i zasądzenie kosztów.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.
Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).
W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi:
a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.
Wskazać również należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uzasadnienie do wyroku NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07).
Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 10 lipca 2025 roku, znak: SKO.ZP/415/92/2025 utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 14 lutego 2025 roku, znak: PKK.610.5.5.2023.MD orzekającą o nałożeniu na R. Sp. z o.o. z siedzibą we W. kary pieniężnej w wysokości [...] zł (słownie: sto [...]) za umieszczenie od dnia wydania decyzji nakładającej obowiązek wynikający z art. 37d ust. 5 u.p.z.p., tj. od dnia 07.03.2023 r. do dnia 13.11.2024 r. urządzenia reklamowego przy ul. K. j (od K. do Z.) na działce nr [...] obr. [...] jedn. ewid. P. o łącznej powierzchni służącej ekspozycji reklamy wynoszącej 10,36 m2 niezgodnego z uchwałą krajobrazową oraz obowiązku uiszczenia nałożonej kary na rachunek bankowy Zarządu Dróg Miasta Krakowa w terminie 14 dni od dnia, w którym niniejsza decyzja stała się ostateczna.
W pierwszej kolejności należy poczynić kilka uwag natury ogólnej.
Zgodnie z art. 37 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 roku, poz. 572 ze zm.) – dalej jako "uPlan", rada gminy może ustalić w formie uchwały zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane. Uchwała ta jest aktem prawa miejscowego.
Stosownie do przytoczonych zapisów podjęta została uchwała Nr XXXVI/908/20 Rady Miasta Krakowa z dnia 26 lutego 2020 r. w sprawie ustalenia "Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń" (opubl. w Dz. Urz. Woj. Małop. z dnia 9 marca 2020 roku, poz. 1984) – dalej też jako "uchwała krajobrazowa", "uchwała".
Uchwała ta ustaliła zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane (por. § 3 pkt. 1 uchwały).
Wedle zapisów § 27 uchwały weszła ona w życie po ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dniem 1 lipca 2020 r.
W myśl § 25 ust. 1 uchwały zawarte w niej zakazy, zasady i warunki znajdują zastosowanie do obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń sytuowanych, budowanych, remontowanych lub przebudowywanych od dnia wejścia w życie uchwały.
Stosowne do § 25 ust. 2 uchwały tablice reklamowe i urządzenia reklamowe istniejące w dniu wejścia w życie uchwały, należy dostosować do zawartych w uchwale zakazów, zasad i warunków w terminie 24 miesięcy od dnia wejścia w życie uchwały.
Zgodnie z art. 37d ust. 1 – 2 uPlan, podmiot, który umieścił tablicę reklamową lub urządzenie reklamowe niezgodne z przepisami uchwały, o której mowa w art. 37a ust. 1, podlega karze pieniężnej (ust. 1). Jeżeli nie jest możliwe ustalenie podmiotu, o którym mowa w ust. 1, karę pieniężną wymierza się odpowiednio właścicielowi, użytkownikowi wieczystemu lub posiadaczowi samoistnemu nieruchomości lub obiektu budowlanego, na których umieszczono tablicę reklamową lub urządzenie reklamowe (ust. 2).
Stosownie do treści art. 2 pkt 16 lit. b i c uPlan pod pojęciem "tablicy reklamowej" należy rozumieć przedmiot materialny przeznaczony lub służący ekspozycji reklamy wraz z jego elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, o płaskiej powierzchni służącej ekspozycji reklamy, w szczególności baner reklamowy, reklamę naklejaną na okna budynków i reklamy umieszczane na rusztowaniu, ogrodzeniu lub wyposażeniu placu budowy, z wyłączeniem drobnych przedmiotów codziennego użytku wykorzystywanych zgodnie z ich przeznaczeniem, zaś "urządzeniem reklamowym" jest przedmiot materialny przeznaczony lub służący ekspozycji reklamy wraz z jego elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, inny niż tablica reklamowa, z wyłączeniem drobnych przedmiotów codziennego użytku wykorzystywanych zgodnie z ich przeznaczeniem.
Według art. 37d ust. 4 uPlan, karę pieniężną wymierza się od dnia, w którym organ wszczął postępowanie w sprawie, do dnia dostosowania tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego do przepisów, o których mowa w ust. 1, albo usunięcia tablicy lub urządzenia.
Zgodnie z art. 37d ust. 5 uPlan, w przypadku, gdy w dniu wydania decyzji, o której mowa w ust. 3, tablica reklamowa lub urządzenie reklamowe nie są zgodne z przepisami, o których mowa w ust. 1, w decyzji tej określa się:
1) wysokość kary pieniężnej za okres od dnia wszczęcia postępowania w sprawie do dnia wydania decyzji, oraz
2) obowiązek dostosowania tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego do przepisów, o których mowa w ust. 1, albo usunięcia tablicy lub urządzenia.
Z kolei w myśl art. 37 d ust. 6 uPlan decyzja, o której mowa w ust. 5, podlega natychmiastowemu wykonaniu w części dotyczącej obowiązku, o którym mowa w ust. 5 pkt 2.
W myśl art. 37 d ust. 7 uPlan po wykonaniu obowiązku, o którym mowa w ust. 5 pkt 2, organ określa, w drodze decyzji, wysokość kary pieniężnej za okres od dnia wydania decyzji, o której mowa w ust. 5, odpowiednio do dnia dostosowania tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego do przepisów, o których mowa w ust. 1, albo usunięcia tablicy lub urządzenia.
Jak stanowi art. 37d ust. 8 uPlan wysokość kary pieniężnej ustala się jako iloczyn pola powierzchni tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego służącej ekspozycji reklamy, wyrażonej w metrach kwadratowych oraz 40-krotności uchwalonej przez radę gminy stawki części zmiennej opłaty reklamowej, o której mowa w art. 17a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 70, 1313 i 2291), powiększony o 40-krotność uchwalonej przez radę gminy stawki części stałej tej opłaty, za każdy dzień niezgodności tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego z przepisami, o których mowa w ust. 1.
Natomiast według art. 37d ust. 9 uPlan, jeżeli rada gminy nie określiła wysokości stawek opłaty reklamowej, o których mowa w ust. 1, wysokość kary pieniężnej ustala się jako iloczyn pola powierzchni tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego służącej ekspozycji reklamy, wyrażonej w metrach kwadratowych oraz 40-krotności maksymalnej stawki części zmiennej opłaty reklamowej, o której mowa w art. 19 pkt 1 lit. h ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, powiększony o 40-krotność maksymalnej stawki części stałej opłaty reklamowej, o której mowa w art. 19 pkt 1 lit. g tej ustawy, za każdy dzień niezgodności tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego z przepisami, o których mowa w ust. 1.
Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 1 ww. uchwały, przedmiotowa nieruchomość obejmująca działkę nr [...] obr[...] jedn. ewid. P. przy ul. K. , na której znajduje się przedmiotowy słup plakatowo - reklamowy, znajduje się w Strefie I, zgodnie z załącznikiem graficznym, o którym mowa w § 2 ust. 2 pkt 1 uchwały.
Zgodnie z § 13 pkt. 2 lit. b) uchwały krajobrazowej, dopuszcza się sytuowanie słupa plakatowo – reklamowego ("okrąglak") na całym obszarze miasta, z wyłączeniem Podobszaru 1 III Strefy, w odległości nie mniejszej niż 15 m od wiaty przystankowej komunikacji miejskiej. Ponadto zgodnie z § 13 pkt 3 lit. b) słup taki powinien posiadać zwieńczenie w formie walca o średnicy do 1,6 m i wysokości 0,5 m.
Jak wynika z treści protokołu kontroli z dnia 24 stycznia 2023 roku przedmiotowy słup umieszczony był w odległości 8,00 m od wiaty przystankowej komunikacji miejskiej pod nazwą T. . Jednocześnie można wskazać, że dostosowano ostatecznie do wymogów uchwały zwieńczenie słupa, co jednakże nie ma wpływu na okoliczność, że słup był umieszczony w odległości 8,00 m od wskazanej wiaty przystankowej (por. np. protokoły kontroli pasa drogowego z dnia 4 stycznia 2023 roku, 12 stycznia 2023 roku, 24 stycznia 2023 roku, 9 lutego 2023 roku, 14 lutego 2023 roku, 2 marca 2023 roku, 6 marca 2023 roku, 13 czerwca 2023 roku, 24 lipca 2023 roku, 6 sierpnia 2024 roku, 13 listopada 2024 roku, k. 14 – 26, 89 – 107 a.a.). Nie budzi również w świetle akt sprawy wątpliwości, że w dniu 3 grudnia 2024 roku nie stwierdzono zajęcia urządzenia reklamowego typu okrąglak w tym miejscu (por. protokół kontroli z dnia 3 grudnia 2024 roku, k. 108 a.a.).
Te ustalone w toku postępowania przez organy okoliczności faktyczne, w świetle akt sprawy nie budzą wątpliwości i w ocenie Sądu zostały one ustalone przez organy prawidłowo. Zasadnie zatem przyjęły organy, że od dnia 07.03.2023 r. do dnia 13.11.2024 r. przedmiotowe urządzenie reklamowe znajdowało się przy ul. K. j (od K. do Z.) na działce nr [...] obr. [...] jedn. ewid. P. przy ul. K. w odległości 8 metrów od przystanku komunikacji miejskiej pod nazwą T. . Dodatkowo trzeba także zauważyć, że w zasadzie nie neguje ich również w skardze Skarżąca spółka.
W kontekście natomiast stanowiska Skarżącej zawartego w skardze, że "Pomimo twierdzeń Organu jakoby tożsamość podmiotu instalującego urządzenie reklamowe i powierzchnia reklamy nie budziły wątpliwości, to wskazać należy że Organ II instancji na tę okoliczność nie przytoczył żadnego dowodu. W ocenie Skarżącej dowolne i subiektywne wskazanie przez Organ Skarżącej jako odpowiedzialnej za dokonującej naruszenia (nie przywołując przy tym żadnego dowodu), jest co najmniej przedwczesne. Wskazuję, że Skarżąca nie jest podmiotem, który umieścił (zainstalował) przedmiotowy Słup w lokalizacji wskazanej przez Organ I i II instancji, a tym bardziej Skarżącej nie zostały przedstawione jakiekolwiek dowody potwierdzające czas umieszczenia Słupa we wskazanej przez Organ lokalizacji i podmiotu odpowiedzialnego za jego posadowienie. Według najlepszej wiedzy Skarżącej przedmiotowy Słup został umieszczony we wskazanym miejscu kilkanaście lat temu i był używany przez różne podmioty. Nie można zatem twierdzić, że to Skarżąca jest podmiotem dokonującym naruszenia" – trzeba wskazać, że "powierzchnia reklamy", a ściślej wskazanego nośnika została obliczona w oparciu o wymiary ustalone podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 4 stycznia 2023 roku. Ponadto w aktach znajduje się także certyfikat urządzenia pomiarowego Leica Disto D8 10 Touch (por. k. 4 – 5 a.a.). Zatem wbrew zarzutom skargi organ przedstawił dowody (środki dowodowe), które posłużyły do ustalenia istotnych okoliczności faktycznych a ponadto przedłożył certyfikaty urządzenia pomiarowego.
Ponadto w aktach sprawy znajduje się pismo, że z dnia 09.06.2020 r. T. K. działającego w imieniu spółki Agencja [...] sp. z o.o. (Dotychczasowy właściciel) i J. R. działającego w imieniu spółki R. sp. z o.o. (Nowy właściciel), w którym poinformowano, że z dniem 09.06.2020 r. spółka Agencja [...] sp. z o.o. sprzedała część aktywów swojego przedsiębiorstwa na rzecz spółki R. sp. z o.o. (por. k. 57 a.a).
Trafnie organy zatem ustaliły, że z dniem 09.06.2020 r., czyli przed wejściem w życie uchwały krajobrazowej spółka R. sp. z o.o. stała się jedynym właścicielem słupów plakatowo - reklamowych i nośników reklamowych kupionych od spółki Agencja Reklamy [...] sp. z o.o.
Odnosząc się natomiast do zarzutów, że Skarżąca nie jest podmiotem, który umieścił przedmiotowy słup na terenie pasa drogowego, w aktach sprawy nie ma dowodów potwierdzających czas umieszczenia słupa w pasie drogowym i podmiotu odpowiedzialnego za jego posadowienie i brak możliwości jednoznacznego stwierdzenia, że to Odwołująca jest podmiotem dokonującym naruszenia, to w tym zakresie Sąd w pełni podziela stanowisko organów, że prawda z akt sprawy nie wynika, w jakiej konkretnie dacie przedmiotowy słup został umieszczony w przedmiotowej lokalizacji i niewątpliwie w dacie pierwszej czynności kontrolnej stwierdzającej niezgodność słupa z uchwałą krajobrazową i wszczęcia postępowania w tej sprawie, podmiotem odpowiedzialnym za ten nośnik i wyłącznie nim dysponującym była i jest Skarżąca.
Dodatkowo uwypuklić należy, że w aktach znajduje się zaświadczenie Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 05.08.2022 r. o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia Skarżącej spółki R. sp. z o.o. z siedzibą w K. zamiaru instalowania słupa, jednak dotyczyło innego słupa przy ul. S. j (por. k. 144 a.a.). Nie budzi zatem w świetle zgromadzonych przez organ dokumentów, że lokalizacja przedmiotowego słupa wymagała zgłoszenia, o czym Skarżąca miała świadomość.
Ponadto organ dokonał kwerendy cyfrowych baz danych i ustalił, że w odniesieniu do działki nr [...] obr[...] nie została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę lub skuteczne przyjęcie zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzenia reklamowego (słupa plakatowo - reklamowego) (por. pismo Wydziału Architektury i Urbanistyki UMK do Zarządu Dróg Miasta Krakowa z dnia 12.05.2025 r., które uwzględnia kwerendę w cyfrowych bazach danych; k. 182 a.a.).
W tym kontekście zasadnie organy uznały, że wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12.12.2023 r., sygn. akt: P 20/19 wskazało na potrzebę weryfikacji, czy tablica reklamowa obejmująca ww. dwa banery rozpięte na jednej konstrukcji została umieszczona legalnie, czy też nie. Powołanym wyżej wyrokiem Trybunał Konstytucyjny rozstrzygnął, że art. 37a ust. 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.), w zakresie w jakim przewiduje obowiązek określenia w uchwale, o której mowa w art. 37a ust. 1 powołanej ustawy, warunków i terminu dostosowania istniejących w dniu jej wejścia w życie, wzniesionych na podstawie zgody budowlanej, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych do zakazów określonych w tej uchwale, bez zapewnienia ustawowych podstaw i trybu dochodzenia odszkodowania przez podmioty, które są zobowiązane do ich usunięcia, jest niezgodny z art. 21 w zw. z art. 2 Konstytucji RP. W orzecznictwie sądów administracyjnych pojawił się pogląd, że powyższy wyrok należy odczytywać w ten sposób, że w istniejącej sytuacji, a więc braku ustawowego mechanizmu odszkodowawczego, podmioty, które przed wejściem w życie uchwały reklamowej były dysponentami tablic reklamowych i urządzeń reklamowych, wzniesionych (umieszczonych) przez te podmioty na podstawie zgody budowlanej - nie były obowiązane do dostosowania się do przepisów uchwały reklamowej. A skoro tak, to podmioty takie nie mogą być z tego tytułu obciążone karami pieniężnymi za ów brak dostosowania. Na tle konsekwencji zapadłego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, obowiązek dostosowania reklam, a więc możliwość nałożenia kary pieniężnej za jego niewykonanie, nie dotyczy podmiotów, które umieściły reklamy przed wejściem w życie uchwały reklamowej, ale w sposób legalny. W sposób oczywisty ta wykładnia nie dotyczy dysponentów reklam, które to uczyniły bez zgody organu administracji architektoniczno - budowlanej. W takiej bowiem sytuacji odnośnie tych podmiotów nie może być mowy o ewentualnym słusznym roszczeniu odszkodowawczym (por. np. uzasadnienie do wyroku WSA w Krakowie z dnia 10 stycznia 2024 r., sygn. akt: II SA/Kr 1422/23).
Nieuzasadnione są także zarzuty naruszenia przepisów postępowania.
W tym zakresie należy wskazać, że organ rozpoznając sprawę, w pierwszej kolejności powinien ustalić w sposób wyczerpujący i dokładny stan faktyczny, a następnie dokonać jego oceny prawnej (por. np. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia 9 lutego 2011 r., sygn. II OSK 263/10, NSA z dnia 11 czerwca 2013 r., sygn. II OSK 2417/12). Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy stanowi warunek konieczny do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Realizując zasadę prawdy obiektywnej, na podstawie art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm.) - dalej jako "k.p.a.", organ jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.
Zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego determinują przepisy prawa materialnego, bowiem to normy prawa materialnego przesądzają o przedmiocie sprawy i okolicznościach prawnie istotnych. W postępowaniu wyjaśniającym należy również uwzględnić specyfikę danej sprawy - inność i odrębność okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 19 maja 2021, sygn. I OSK 251/21). Organ powinien zatem w sposób adekwatny do potrzeb ustalić stan faktyczny i nie pozostawić żadnych niewyjaśnionych istotnych dla sprawy okoliczności. Dokonana natomiast przez organ ocena zgromadzonego materiału powinna zostać przeprowadzona zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), a motywy którymi kierował się organ powinny zostać szczegółowo wyjaśnione w uzasadnieniu do wydanej decyzji.
Analiza akt przedmiotowej sprawy oraz uzasadnienia do zaskarżonej decyzji prowadzą do wniosku, że organy na gruncie tego postępowania uczyniły zadość wszystkim powyższym obowiązkom. W sposób szczegółowy i drobiazgowy najpierw zebrały a następnie rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Trzeba podkreślić, że dokładnie organ przeanalizował treść zapisów uchwały krajobrazowej i prawidłowo przyjął, że przedmiotowy słup znajdujący się na działce nr [...] obr. [...] jedn. ewid. P. w K. narusza przepisy wskazanej uchwały.
Skarżąca nie podnosi już innych zarzutów, niemniej jednak niezależnie od nich należy wskazać, że w ocenie Sądu organ prawidłowo ustalił tak istotne dla sprawy okoliczności jak powierzchnię banerów oraz dni, za które należało ustalić opłatę. Prawidłowo także organ wyliczył wysokość opłaty, jak i w sposób jasny wskazał powody, dla których nie było możliwe zastosowanie w tej sprawie art. 189f k.p.a.
Nie jest w końcu trafny zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
W uzasadnieniu faktycznym organ administracji publicznej powinien zatem dokładnie wskazać podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. Organ musi zająć stanowisko wobec całego materiału procesowego oraz uzasadnić jasno i należycie swoje zdanie, a w szczególności uzasadnić, na jakiej podstawie uznał pewne fakty za prawdziwe.
Uzasadnienie prawne decyzji polega na wyjaśnieniu podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.
Analiza treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że zawiera ono wszystkie konieczne elementy. Nie budzą wątpliwości ustalenia organu, dotyczące okoliczności faktycznych (uzasadnienie faktyczne). Są one jasne i przejrzyste. Podobnie uzasadnienie prawne, zawiera wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji wraz z przytoczeniem przepisów prawa.
Uzasadnienie do zaskarżonej decyzji nie narusza wskazanej normy. Wyjaśnienia organu w tym zakresie są wystarczające i adekwatne. Organ wskazał przy tym, jakie są powody wydania określonej decyzji i jakie okoliczności determinowały określony kierunek rozstrzygnięcia. Uzasadnienie jest przy tym spójne i logiczne, a z jego treści w sposób niebudzący wątpliwości wynikają okoliczności które stanowiły podstawę do wymierzenia Skarżącej kary pieniężnej za umieszczenie w okresie od dnia 7 marca 2023 roku do dnia 13 listopada 2024 roku przedmiotowego nośnika.
O naruszeniu wskazanej normy nie może natomiast świadczyć subiektywne przekonanie skarżącego o zasadności innego rozstrzygnięcia niż dokonanego przez organ.
Niezależnie od powyższego Sąd nie dostrzegł jakichkolwiek podstaw, które uzasadniałyby uchylenie zaskarżonej decyzji.
Ze względu na powyższe Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił