II SA/Kr 1136/21

II SA/Kr 1136/21 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2021-12-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-10-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jacek Bursa /sprawozdawca/
Magda Froncisz /przewodniczący/
Paweł Darmoń
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1333
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Dnia 29 grudnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie: WSA Paweł Darmoń WSA Jacek Bursa (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2021 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. P. na postanowienie nr [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 16 lipca 2021 r., znak: [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej skargę oddala
Uzasadnienie
Egzekwowany w postępowaniu obowiązek wynika z ostatecznej decyzji PINB z dnia 8 czerwca 2015 r. znak: [...], którą nakazano Inwestorowi K. P. przywrócenie do stanu poprzedniego działek nr [...], [...], [...], [...] w B. przy ul. [...] poprzez usunięcie nawiezionej ziemi. W toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie wystawionego przez PINB tytułu wykonawczego z dnia 5 lutego 2021 r. nr [...] podczas czynności kontrolnych przeprowadzonych przez przedstawicieli PINB w dniach 3 marca 2016 r. i 22 kwietnia 2016 r. stwierdzono niewykonanie w/w obowiązku, wobec czego PINB upomnieniem nr [...] z dnia 28 kwietnia 2016 r. znak: [...] wezwał K. P. do wykonania obowiązku orzeczonego decyzją PINB z dnia 8 czerwca 2015 r. znak: [...], pouczając o konsekwencjach jego niewykonania, tj. skierowaniu sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Po ponownym kilkukrotnym przeprowadzeniu kontroli wykonania obowiązku (w dniach: 22 maja 2018 r., 26 września 2018 r., 8 lipca 2019 r., 27 września 2019 r. i 16 grudnia 2019 r.), PINB uznał, iż nakaz wynikający z w/w decyzji nadal nie jest wykonany. Wobec powyższego w dniu 22 lipca 2020 r. PINB wystawił wobec K. P., jako zobowiązanego, tytuł wykonawczy nr [...], stosowany w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Odpis w/w tytułu wykonawczego doręczony został P. K. P. w dniu 9 lutego 2021 r. Pismem z dnia 15 lutego 2021 r. zobowiązany zgłosił zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji, podnosząc stosownie do art. 33 § 1 pkt 1 i 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji prowadzeniu 1. niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym, 2. wykonanie obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Uzasadniając pierwszy z podniesionych zarzutów, zobowiązany wskazał, że egzekwowana decyzja wydana została jedynie przeciwko niemu, z pominięciem drugiego współwłaściciela - żony zobowiązanego A. P., która nie wyraża zgody na wykonanie jakichkolwiek prac ziemnych, a także iż egzekwowany obowiązek określony został w decyzji i w tytule wykonawczym w sposób nieprecyzyjny, przez co zobowiązany nie wie, jakie czynności winien wykonać, by przywrócić stan poprzedni. Zgłaszając zaś drugi z zarzutów, wykonanie obowiązku, zobowiązany podniósł, że po wydaniu decyzji, a przed wystawieniem tytułu wykonawczego, wraz z żoną usunęli ziemię ze swojej nieruchomości, uznając iż doprowadzili nieruchomość do stanu poprzedniego, co potwierdzać ma ich oświadczenie z dnia 30 lipca 2020 r. zalegające w aktach postępowania egzekucyjnego (vide: załącznik do pisma K. P. z dnia 30 lipca 2020 r., k. 13 akt PINB).
Postanowieniem nr [...] z dnia 12 marca 2021 r. znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. oddalił w całości zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej, zgłoszone w piśmie z dnia 15 lutego 2021 r. przez zobowiązanego K. P..
Zobowiązany złożył zażalenie.
Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem Nr [...] Znak: [...] z dnia 16 lipca 2021r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 127 § 2 w związku z art. 144 kpa w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r. poz. 1427 z późn. zm. dalej jako upea) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. póz. 1333 z późn. zm.) uchylił zaskarżone postanowienie w całości i orzekł na podstawie art. 34 § 2 pkt 1 w związku z art. 33 § 2 pkt 5 upea o oddaleniu zarzutu wygaśnięcia obowiązku, zgłoszony w piśmie K. P. z dnia 15 lutego 2021 r., w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 5 lutego 2021 r. nr [...]
W uzasadnieniu podano, iż zobowiązany zgłosił zarzuty oparte na podstawach wynikających z przepisów art. 33 § 1 pkt 1 i 5 upea w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą o zmianie upea, tj. wykonanie obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 upea) i niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym (art. 33 § 1 pkt 5 upea), niemających zastosowania w przedmiotowej sprawie. Do postępowań egzekucyjnych wszczętych po 30 lipca 2020 r. zastosowanie mają przepisy upea w brzmieniu nadanym ustawą o zmianie upea, co oznacza, iż podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej w przedmiotowej sprawie mogą być wyłącznie przesłanki wskazane w cytowanym wyżej art. 33 § 2 upea w brzmieniu nadanym ustawą o zmianie upea. W podstawach zarzutów z art. 33 § 2 upea zrezygnowano z części podstaw wcześniej regulowanych art. 33 § 1 upea (w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy o zmianie upea), w tym niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym (art. 33 § 1 pkt 5 upea). Niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym stanowi obecnie przesłankę umorzenia postępowania egzekucyjnego z art. 59 § 1 pkt 2 upea i może być badana wyłącznie w tym trybie przez organ egzekucyjny, nie może być zaś badana w postępowaniu w sprawie zarzutów, regulowanym przepisami art. 33 i 34 upea i prowadzonym przez wierzyciela. Ustawa o zmianie upea rozdzieliła podstawy zarzutów z art. 33 § 2 upea i podstawy umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 upea. Właściwość do rozstrzygania w sprawie zarzutów została odebrana organom egzekucyjnym i przekazana wierzycielom, organy egzekucyjne są natomiast dalej władne do wydania postanowienia w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 upea. Zróżnicowanie podstaw i organów kompetentnych do rozstrzygania w sprawach zarzutów i umorzenia postępowania sprawiło, że środki te przestały być wobec siebie konkurencyjne. Oznacza to, że wpływ danego zdarzenia lub okoliczności może być rozpoznany tylko w ramach jednej z tych instytucji prawnych (vide: Sebastian Firkowski, "Zmiany w postępowaniu egzekucyjnym w administracji", Roz. V, podroż. 6, wyd. l, 2020 r., C.H. Beck, Legalis). Art. 33 § 2 upea, wymieniający enumeratywnie podstawy zarzutów - jak wskazano powyżej - nie zawiera już wśród tych podstaw niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym. Dlatego też kwestia ta nie może być przedmiotem oceny przez wierzyciela w postępowaniu prowadzonym w sprawie zgłoszonych zarzutów, nawet gdy zobowiązany taką podstawę powoła jako podstawę zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej.
W skarżonym postanowieniu nr [...] z dnia 12 marca 2021 r. znak: [...], odnosząc się do podniesionej przez zobowiązanego w piśmie z dnia 15 lutego 2021 r. kwestii niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym, PINB prawidłowo wskazuje w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, iż zgodnie z art. 59 § 1 pkt 2 upea jest to przesłanka umorzenia postępowania egzekucyjnego. Tym niemniej, w dalszej części uzasadnienia w/w postanowienia PINB odnosi się merytorycznie do kwestii wykonalności egzekwowanego obowiązku, dokonując oceny, iż niewykonalność obowiązku w przedmiotowej sprawie nie występuje. Powyższe działanie PINB uznano za nieprawidłowe. Niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym nie stanowi już podstawy zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, w związku z czym wierzyciel w ramach postępowania w sprawie zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów nie może merytorycznie rozstrzygać w sprawie takiego zarzutu, co de facto uczyniono w skarżonym postanowieniu. Dodatkowo wskazując w piśmie z dnia 15 lutego 2021 r. okoliczności uzasadniające niewykonalność obowiązku zobowiązany zmierza w istocie w ten sposób do kwestionowania egzekwowanej decyzji PINB z dnia 8 czerwca 2015 r. znak: [...] Kwestionuje bowiem prawidłowość określenia adresata tej decyzji jak i orzeczonego tą decyzją nakazu. Tymczasem środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym nie mogą być wykorzystywane do weryfikacji decyzji administracyjnej, stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. W postępowaniu egzekucyjnym nie można kwestionować ani zasadności nałożonego obowiązku, ani też jego zakresu, gdyż ten wynika z ostatecznej decyzji, która została podjęta w ramach innego postępowania.
Odnosząc się zaś do podniesionego przez zobowiązanego zarzutu wykonania egzekwowanego obowiązku, choć zobowiązany wskazał jako podstawę prawną tego zarzutu nieobowiazujący w niniejszej sprawie art. 33 § 1 pkt 1 upea (w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy o zmianie upea), to podstawa prawna do zgłoszenia takiego zarzutu istnieje w przepisach upea znowelizowanych ustawą o zmianie upea. W ocenie MWINB okoliczność wykonania obowiązku mieści się obecnie w podstawie zarzutu określonej w art. 33 § 2 pkt 5 upea, tj. wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części. Jak podnosi się w doktrynie przesłankami wniesienia zarzutu opartego na w/w podstawie są: wykonanie obowiązku; upływu czasu, z którym przepisy prawa wiążą przedawnienie się obowiązku; umorzenie obowiązku w przewidzianym w odrębnych przepisach prawa trybie albo inne okoliczności uregulowane w przepisach prawa skutkujące wygaśnięciem obowiązku (vide: Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, wyd. 10, 2021 r., Wyd. C.H. Beck, do art. 33 upea, Legalis). Zarzut z art. 33 § 2 pkt 5 upea mieści w sobie dotychczasowe zarzuty z art. 33 § 1 pkt 1 upea (w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy o zmianie upea), tj. wykonania lub umorzenia obowiązku, przedawnienia, wygaśnięcia obowiązku, z wyjątkiem zarzutu nieistnienia obowiązku, który stanowi obecnie samodzielną podstawę zarzutu z art. 33 § 2 pkt l upea (vide: Sebastian Firkowski, "Zmiany w postępowaniu egzekucyjnym w administracji", Roz. V, podroż. 6.1, wyd. l, 2020 r., C.H. Beck, Legalis). W skarżonym postanowieniu PINB zakwalifikował podniesioną przez zobowiązanego okoliczność wykonania obowiązku jako zarzut oparty na podstawach określonych w przywołanym wyżej art. 33 § 2 pkt 5 upea, tj. wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części, oraz art. 33 § 2 pkt 1 upea, tj. nieistnienie obowiązku. W ocenie Organu odwoławczego istnieje rozdzielność podstaw zarzutów z art. 33 § 2 upea, przepis ten wymienia odrębne podstawy zarzutów. Przesłanka zarzutu może obejmować zatem jedynie te okoliczności, które nie stanowią podstawy innych zarzutów. Założyć bowiem należy, iż intencją racjonalnego ustawodawcy było, by okoliczności będące podstawą danego zarzutu nie zawierały się w kilku podstawach zarzutów z art. 33 § 2 upea. W doktrynie wskazuje się, iż przesłanką wniesienia zarzutu nieistnienia obowiązku z art. 33 § 2 pkt 1 upea jest sytuacja, w której obowiązek nie istnieje z uwagi na fakt, że w ogóle nie zaistniał. Zobowiązany wnosząc zarzut na takiej podstawie, powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał (vide: Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, wyd. 10, 2021 r., Wyd. C.H. Beck, do art. 33 upea, Legalis). Dlatego też podniesiona przez zobowiązanego okoliczność wykonania egzekwowanego obowiązku, zdaniem Organu, winna być zakwalifikowana wyłącznie jako zarzut oparty na podstawie z art. 33 § 2 pkt 5 upea, tj. wygaśnięcie obowiązku z powodu jego wykonania. I taki też zarzut podlega merytorycznemu rozpatrzeniu w przedmiotowej sprawie w związku z pismem zobowiązanego z dnia 15 lutego 2021 r.
W uzasadnieniu skarżonego postanowienia nr [...] z dnia 12 marca 2021 r. znak: [...] PINB, odnosząc się do podniesionej przez zobowiązanego kwestii wykonania egzekwowanego obowiązku, słusznie stwierdza, iż nie doszło do jego wykonania, co oznacza, że zarzut wygaśnięcia obowiązku z powodu jego wykonania nie zasługuje na uznanie.
Egzekwowany w przedmiotowej sprawie obowiązek nałożony został decyzją PINB z dnia 8 czerwca 2015 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 51 ust 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust 7 ustawy Prawo budowlane, którą nakazano K. P. przywrócenie do stanu poprzedniego działek nr [...], [...], [...], [...] w B. przy ul. [...] poprzez usunięcie nawiezionej ziemi. Jak wynika z uzasadnienia w/w decyzji, jej wydanie było skutkiem nawiezienia ziemi i podniesienia poziomu wskazanych działek w stosunku do działek sąsiednich w związku ze zgłoszeniem dokonanym przez inwestora w kwietniu i sierpniu 2014 r. zamiaru budowy czterech wolnostojących parterowych budynków gospodarczych i dwóch oczek wodnych (w zgłoszeniach roboty polegające na nawiezieniu ziemi nie były przewidziane). Postępowanie przed PINB w przedmiotowej sprawie wszczęte zostało na wniosek właścicieli działek sąsiednich z grudnia 2014 r. W uzasadnieniu w/w decyzji wskazano, że roboty polegające na nawiezieniu ziemi naruszyły art. 5 ust 1 pkt 9 Prawa budowlanego oraz § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a przywrócenie do stanu poprzedniego terenu działek nr [...], [...], [...], [...] w B. przy ul. [...] oznacza usunięcie z nich nawiezionej ziemi i wyrównanie poziomu działek w stosunku do działek sąsiednich.
Analiza dokumentów zgromadzonych w aktach postępowania egzekucyjnego znak: [...] nie pozwala jednak uznać za wykonany egzekwowany obowiązek przywrócenia do stanu poprzedniego działek nr [...], [...], [...], [...] w B. przy ul. [...] poprzez usunięcie nawiezionej ziemi, a tym samym nie potwierdza zawartego w piśmie z dnia 15 lutego 2021 r. stanowiska zobowiązanego co do wykonania przez niego tego obowiązku. Kwestia wykonania obowiązku orzeczonego decyzją PINB z dnia 8 czerwca 2015 r. była przedmiotem oceny w ramach postępowania prowadzonego przez Wojewodę [...] z odwołania od decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia 4 października 2019 r. znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. P. i K. P. pozwolenia na budowę budynku usługowo-mieszkalnego i 15 stanowisk postojowych dla samochodów osobowych na działkach nr [...], [...], [...], [...] w B. przy ul. [...]. Decyzją z dnia 1 czerwca 2020 r. znak: [...] (vide: k. 11 akt PINB) Wojewoda [...] uchylił w całości w/w decyzję Starosty [...] i orzekł o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę w/w inwestycji oraz zatwierdzenia projektu budowlanego. W motywach podjętego rozstrzygnięcia Wojewoda [...] wskazał, iż kwestia wykonania nakazu orzeczonego decyzją PINB z dnia 8 czerwca 2015 r. znak: [...] wymagała wyjaśnień, gdyż zakres wniosku o pozwolenie na budowę obejmuje te same działki, co objęte nakazem przywrócenia do stanu poprzedniego poprzez usunięcie nawiezionej ziemi. Jak wynika z uzasadnienia w/w decyzji Wojewody [...] materiał dowodowy zgromadzony w toku prowadzonego przez ten organ postępowania odwoławczego świadczy, iż obowiązek nakazany w/w decyzją PINB nie został wykonany - wbrew twierdzeniu Inwestorów Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie potwierdził wykonania obowiązku wynikającego z decyzji z dnia 8 czerwca 2015 r., znak: [...] Znajdujący się w aktach sprawy materiał dowodowy w postaci przedłożonej przez Inwestora K. P. za pismem z dnia 27 kwietnia 2020 r. mapy do celów projektowych sporządzonej na dzień 25 kwietnia 2014 r. oraz mapy do celów projektowych z 27 lutego 2018 r., przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 15 maja 2018 r., również nie pozwala na takie stwierdzenie, gdyż różnica rzędnych terenu to około 80 cm. Podobnie wypowiedział się w tej kwestii Inwestor K. P. w piśmie z 27 kwietnia 2020 r. podając, iż odebranie jeszcze 80 cm ziemi z dziatek, jak nakazuje PINB w B., spowoduje szkody inwestycyjne Urzędu Miasta na ulicy [...] (chodnik, kanalizacja burzowa), które zostały wykonane po roku 2015, gdzie PINB w B. wydał decyzję o doprowadzeniu terenu do stanu pierwotnego. Kopie wskazanych wyżej map do celów projektowych PINB pozyskał do akt postępowania egzekucyjnego znak: [...] (vide: załączniki do notatki służbowej z dnia 3 lutego 2021 r., k. 22 akt PINB). Do pisma z dnia 14 stycznia 2020 r., którym A. P. poinformowała PINB o wykonaniu egzekwowanego obowiązku w 2017 r., dołączono kopię mapy do celów projektowych sporządzoną 25 kwietnia 2014 r. przez mgr inż. J. S. przed nawiezieniem ziemi na działki nr [...], [...], [...], [...] w B.. Przy piśmie zaś z dnia 13 grudnia 2019 r. znak: [...] ze Starostwa Powiatowego w B. przekazane zostały do PINB: kopia mapy do celów projektowych sporządzona 27 lutego 2018 r. przez mgr inż. J. S., przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego 15 maja 2018 r. (a więc po 2017 r., kiedy to zobowiązany -jak twierdzi - miał wykonać egzekwowany obowiązek), oraz kopia projektu zagospodarowania (część rysunkowa), zatwierdzona decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia 4 października 2019 r. znak: [...] udzielającą pozwolenia na budowę budynku usługowo-mieszkalnego i 15 stanowisk postojowych dla samochodów osobowych na działkach nr [...], [...], [...], [...] w B. przy ul. [...]. Po analizie wskazanych na w/w mapach rzędnych terenu na działkach nr [...], [...], [...], [...] w B. przy ul. [...] stwierdzono, iż różnią się one od siebie, na mapie z dnia 27 lutego 2018 r. są one wyższe. Na przykład rzędne na działce nr [...] oznaczone zostały na mapie z dnia 25 kwietnia 2014 r. na poziomie 198,86 m i 198,84 m, a na mapie z dnia 27 lutego 2018 r. - na poziomie 199,17 m i 199,25 m, co daje różnicę rzędnych odpowiednio 0,31 mi 0,41 m. Zaś rzędne na działce nr [...] oznaczone zostały na mapie z dnia 25 kwietnia 2014 r. na poziomie 198,65 m i 198,91 m, a na mapie z dnia 27 lutego 2018 r. - na poziomie 199,50 m i 199,92 m, co daje różnicę rzędnych odpowiednio 0,85 m i l ,01 m. Powyższe ustalenia nie pozwalają na stwierdzenie wykonania egzekwowanego obowiązku, tj. przywrócenia do stanu poprzedniego, sprzed nawiezienia ziemi, terenu działek nr [...], [...], [...], [...] w B.. W świetle przedstawionych powyżej wyników analizy wskazanych map nie można dać wiary oświadczeniom zobowiązanego i jego żony, iż w 2017 r. zebrali ziemię nawiezioną na działki nr [...], [...], [...], [...] w B. i wywieźli, przywracając teren do stanu sprzed wydania decyzji (vide: pismo z dnia 30 lipca 2020 r. - załącznik do pisma K. P. z dnia 30 lipca 2020 r., k. 13 akt PINB; oświadczenia w protokole z czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 16 grudnia 2019 r., k. 10 akt PINB; pismo A. P. z dnia 14 stycznia 2020 r. - załącznik do notatki służbowej z dnia 3 lutego 2021 r., k. 22 akt PINB). Skoro na mapie sporządzonej w 2018 r. rzędne terenu na przedmiotowych działkach są wyższe niż na mapie sporządzonej przed wydaniem egzekwowanej decyzji, to nie sposób twierdzić, iż w 2017 r. doszło do usunięcia nawiezionej ziemi, przywracając teren działek do stanu sprzed wydania decyzji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zobowiązany zarzucił naruszenie 33 § 1 pkt 1 i 2 oraz 3 i 6 lit c upea poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i brak rozpoznania zgłoszonych przez skarżącego zarzutów z dnia 15 lutego 202Ir. tj. brak wydania i doręczenia współwłaścicielowi nieruchomości A. P. decyzji stanowiącej podstawę wszczęcia postępowania egzekucyjnego, która nie wyraża zgody na wykonanie przedmiotowej decyzji oraz braku możliwości wykonania przez Skarżącego decyzji z uwagi na nie wskazanie zarówno w przedmiotowej decyzji jak i tytule wykonawczym sposobu wykonania decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast § 2 cytowanego artykułu w pkt 8 w związku z pkt 4 precyzuje, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów, w tym na bezczynność w dokonywaniu czynności materialno – technicznych z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień wynikających z przepisów prawa.
Stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Sąd wskazuje, że nie znalazł podstaw do przekazania, na podstawie art. 122 p.p.s.a., sprawy do rozpoznania na rozprawie. W niniejszej sprawie brak było ograniczeń, związanych z orzekaniem w trybie uproszczonym, uniemożliwiających rozpoznanie skargi. Sprawa nie wymagała przeprowadzenia rozprawy, a dla jej rozstrzygnięcia udział stron nie był niezbędny.
Zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.
Bezzasadna jest argumentacja skargi dotycząca uchybienia organu w związku z brakiem odniesienia się przez organ egzekucyjny do złożonych zdaniem skarżącego zarzutów o których mowa w art. 33 § 2 pkt 1 i 2 oraz 3 i 6 lit c upea. Z treści pisma zgłaszającego zarzuty z dnia 15 lutego 2021r. złożonego przez profesjonalnego pełnomocnika skarżącego wprost wynikają zarzuty niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym oraz wykonania obowiązku. W zaskarżonym postanowieniu, wbrew stanowisku skarżącego MWINB w K. w sposób szczegółowy wyjaśnił między innymi, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowią swoisty środek zaskarżenia przysługujący zobowiązanemu, służący ochronie jego praw przed niezgodnym z prawem prowadzeniem wobec niego egzekucji. Istotą tego środka zaskarżenia jest wskazanie takich okoliczności, które już w momencie wystawienia tytułu wykonawczego czynią bezprzedmiotowym lub niezgodnym z prawem wszczęcie i prowadzenie egzekucji. Postępowanie w sprawie zarzutów toczy się w takim zakresie, jaki określony został ściśle przez zobowiązanego poprzez zgłoszenie konkretnych zarzutów. Tym samym wyłączne prawo zobowiązanego do wniesienia zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przesądza o tym, że wierzyciel rozpatrując zarzuty nie ma obowiązku z urzędu badać, czy w sprawie wystąpiły podstawy do sformułowania innych zarzutów niż zarzuty zgłoszone przez zobowiązanego. Ponadto zarzuty to sformalizowany środek zaskarżenia także z tego powodu, że korzystanie z tego środka ochrony związane jest z inicjatywą zobowiązanego. Oznacza to, że zobowiązany zgłaszając zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej wskazuje, jakie okoliczności są podstawą wnoszonych zarzutów, czy zarzuty dotyczą całości egzekucji czy tylko części, i przedstawia dowody uzasadniające zgłaszane zarzuty. Skoro zatem skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zgłosił w piśmie z dnia 15 lutego 2021 r., powołując się na art. 33 § 1 pkt 1 i 5 upea zarzut niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym podnosząc, że egzekwowana decyzja wydana została jedynie przeciwko niemu, z pominięciem drugiego współwłaściciela - żony zobowiązanego A. P., która nie wyraża zgody na wykonanie jakichkolwiek prac ziemnych, a także iż egzekwowany obowiązek określony został w decyzji i w tytule wykonawczym w sposób nieprecyzyjny, przez co zobowiązany nie wie, jakie czynności winien wykonać, by przywrócić stan poprzedni oraz zarzut wykonania obowiązku objętego tytułem wykonawczym, podnosząc, że po wydaniu decyzji, a przed wystawieniem tytułu wykonawczego, wraz z żoną usunęli ziemię ze swojej nieruchomości, uznając iż doprowadzili nieruchomość do stanu poprzedniego, co potwierdzać ma ich oświadczenie z dnia 30 lipca 2020 r. zalegające w aktach postępowania egzekucyjnego, to taka treść żądania wiązała organ egzekucyjny. Zasadnym było więc zakwalifikowanie zarzutów w podstawach wynikających z przepisów art. 33 § 1 pkt 1 i 5 upea w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą o zmianie upea. Istotne przy tym było, że w dniu 30 lipca 2020 r. weszła w życie ustawa z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw. Na mocy tej ustawy zmienionych zostało szereg przepisów upea, w tym przepisy dotyczące zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej. Art. 13 ust. 1 w/w ustawy o zmianie upea wprowadził zasadę, iż do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Powyższe oznacza, że do administracyjnych postępowań egzekucyjnych wszczętych po wejściu w życie w/w ustawy o zmianie upea stosuje się przepisy nowe, w brzmieniu nadanym wskazaną wyżej nowelizacją. W kontrolowanej sprawie wszczęcie postępowania egzekucyjnego nastąpiło w dniu 5 lutego 2021 r., tj. w dniu wystawienia przez PINB spornego tytułu wykonawczego zatem zastosowanie miały przepisy upea w brzmieniu nadanym ustawą o zmianie upea. Prawidłowo skarżony organ ocenił więc, iż niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym stanowi obecnie przesłankę umorzenia postępowania egzekucyjnego z art. 59 § 1 pkt 2 upea, która może być badana wyłącznie w tym trybie przez organ egzekucyjny, natomiast nie może być badana w postępowaniu w sprawie zarzutów, regulowanym przepisami art. 33 i 34 upea i prowadzonym przez wierzyciela. Art. 33 § 2 upea, wymieniający enumeratywnie podstawy zarzutów nie zawiera już wśród tych podstaw niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym. Dlatego też kwestia ta nie może być przedmiotem oceny przez wierzyciela w postępowaniu prowadzonym w sprawie zgłoszonych zarzutów, nawet gdy obowiązany taką podstawę powoła jako podstawę zarzutu w sprawie egzekucji.
Dodatkowo wskazać należy w zakresie podnoszonych w skardze okoliczności mających uzasadniać niewykonalność obowiązku, a odwołujących się do argumentacji kwestionującej de facto egzekwowaną decyzję PINB z dnia 8 czerwca 2015 r. znak: [...] w zakresie prawidłowości określenia adresata tej decyzji jak i orzeczonego tą decyzją nakazu, jako też brak wskazania sposobu wykonania zaskarżonej decyzji, w postępowaniu egzekucyjnym nie można kwestionować ani zasadności nałożonego obowiązku, ani też jego zakresu, gdyż ten wynika z ostatecznej decyzji, która została podjęta w ramach innego postępowania. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lipca 2019 r. sygn. akt: II OSK 1908/18, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 grudnia 2016 r. sygn. akt: II SA/Kr 1204/16). Postępowanie egzekucyjne jest odrębnym postępowaniem w stosunku do postępowania administracyjnego, nie jest jego kontynuacją. W postępowaniu egzekucyjnym nie ma możliwości negowania nakazu rozbiórki orzeczonego na podstawie ustawy Prawo budowlane. Ewentualna wadliwość może być podnoszona w innym, odrębnym postępowaniu. Nie można bowiem łączyć postępowania egzekucyjnego z trybami postępowania administracyjnego. Weryfikacja decyzji, z której wynika egzekwowany obowiązek jest możliwa ewentualnie w odrębnych, administracyjnych trybach nadzwyczajnych wzruszania decyzji ostatecznych uregulowanych w art. 145-163 kpa, takich jak np. stwierdzenie nieważności decyzji (art. 156-159 kpa.) czy wznowienie postępowania (art. 145-152 kpa). Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 5 kpa organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały. Odmienna ocena argumentów skarżącego prowadziłaby do naruszenia zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych i zastosowania w niniejszej sprawie dodatkowej nieprzewidzianej instancji odwoławczej, mającej zakwestionować dotychczasowe ostateczne rozstrzygnięcie w zakresie orzeczonego nakazu.
Zatem wbrew szeroko podkreślanym w skardze argumentom odnoszącym się do sytuacji osobistej i majątkowej skarżącego i jego byłej małżonki, w tym kwestii braku doręczenia jej decyzji o nakazie usunięcia ziemi, a także sugerowanej nieprecyzyjności egzekwowanego obowiązku, z jednej strony istotne jest, iż przedmiotem postępowania zainicjowanego pismem z dnia 15 lutego 2021r. mogła być wyłącznie ocena formalnie zgłoszonego zarzutu wygaśnięcia egzekwowanego obowiązku z powodu jego wykonania, którego podstawa określona została w art. 33 § 2 pkt 5 upea, co do którego organ prawidłowo stwierdził brak wykonania obowiązku. Wskazane przez skarżącego przepisy art. 33 § 2 pkt 1, 2 oraz pkt 3 i 6 lit. c upea stanowią odrębne podstawy zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej. Zarzuty takie nie zostały zgłoszone w wymaganym terminie i nie mogły być przedmiotem postępowania zainicjowanego w/w pismem z dnia 15 lutego 2021r., gdyż postępowanie przedmiocie zarzutów toczy się wyłącznie w takim zakresie, jaki określony został przez zobowiązanego poprzez zgłoszenie konkretnych zarzutów.
Mając powyższe na uwadze oddalono skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.