II SA/Kr 1132/20

II SA/Kr 1132/20 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2021-01-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-10-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel /sprawozdawca/
Joanna Tuszyńska /przewodniczący/
Małgorzata Łoboz
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 1565/21 - Wyrok NSA z 2024-03-25
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art 35
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Dnia 18 stycznia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Joanna Tuszyńska SWSA Małgorzata Łoboz SWSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 24 lipca 2020 r., znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala.
Uzasadnienie
Starosta [...] decyzją z 20 stycznia 2020 r., znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. Z., prowadzącemu działalność gospodarczą "[...]" z siedzibą w O. pozwolenia na budowę inwestycji obejmującej: częściową rozbiórkę i rozbudowę szlifierni w O. przy ul. [...] na dz. nr ewid. [...], [...].
Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez J. K. Wojewoda decyzją z dnia 24 lipca 2020 r., znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz. U. z 2020 poz. 256 ze zmianami) - zwanej dalej k.p.a. i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz.U. z 2019 poz. 1186 ze zmianami) - zwanej dalej P.b.
W jej uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył zarzuty odwołania, a także treść pisma inwestora, w którym do tych zarzutów się odniósł.
Przypomniano, że decyzją z 14 lipca 2020 r., znak: [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] nr [...] z 27 listopada 2019 r., znak: [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu Inwestorowi pozwolenia na budowę inwestycji pn.: budowa hali produkcyjno-magazynowej wraz z budową wewnętrznej instalacji elektrycznej, rozbiórka magazynu w O. przy ul. [...] na działkach nr ewid. [...], [...]. Na projekcie zagospodarowania terenu, opracowanym dla przedmiotowej inwestycji wrysowano objętą tą decyzją halę magazynową. Organ odwoławczy nie stwierdził rozbieżności pomiędzy tymi dwoma opracowaniami, a planowane inwestycje zaprojektowane na działkach nr [...] i [...], tj. na terenie zakładu, nie kolidują ze sobą.
Dalej wskazano, że zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej określony został w art. 35 ust. 1 P.b., zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:
1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa wart. 12 ust. 7 (...).
Organ odwoławczy, oceniając w postępowaniu odwoławczym zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stwierdził, że jest wystarczający do udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.
Na terenie objętym przedmiotową inwestycją znajduje się, funkcjonujący od wielu lat, zakład odlewni (obecnie podzielony na [...] oraz Odlewnię Żeliwa i Metali [...]). W ramach rozbudowy zakładu odlewni, Inwestor zaplanował m.in. przedmiotową inwestycję polegającą na częściowej rozbiórce istniejącego budynku szlifierni, zlokalizowanego w południowo-zachodnim narożu działki nr [...] (w odległości 3 cm od granicy z działką nr [...] oraz w odległości od 38 cm do 46 cm od granicy z działką nr [...]) i jego rozbudowę w kierunku północnym - tak że nowopowstała część będzie przylegać do hali produkcyjno-magazynowej i będzie oddalona o 3,10 m od granicy z działką nr [...] (zmniejszenie tej odległości o 0,35 m dotyczy wysunięcia części ściany oddzielenia przeciwpożarowego o szerokości 0,34 m, usytuowanej poprzecznie do granicy działki nr [...], która stanowi własność pana A. Z., por. karta 52). Z projektu budowlanego wynika, że ściany zewnętrzne zostały zaprojektowane (a te istniejące zostaną dostosowane, por. projekt budowlany karty 46 i 52) jako ściany oddzielenia pożarowego klasy REI60 (nośność, szczelność i izolacyjność ogniowa tej przegrody wnosić będzie 60 min). W ramach częściowej rozbiórki wyburzony zostanie m.in. fragment ściany od strony północnej. Zmianie nie ulegnie wysokość budynku (6,20 m), a jedynie geometria dachu. Budynek będzie doświetlony świetlikami dachowymi. W charakterystyce procesu technologicznego (karty 40-41) wyjaśniono, że: W budynku szlifierni będzie wykonywane oczyszczenie wykonanych na hali produkcyjnej odlewów z przylegającej masy formierskiej oraz ewentualne naprawy spawalnicze. Odlewy po wykonaniu na hali produkcyjnej transportowane będą za pomocą wózków widłowych do budynku szlifierni. Oczyszczanie odlewów odbywać się będzie przy pomocy oczyszczarek śrutowych typu OWT 9nr 3) wyposażonych w filtry tkaninowe o wysokiej sprawności (96%). Następnie po oczyszczeniu odlewy będą ręcznie szlifowane na specjalnych stanowiskach (nr 1) wyposażonych w stanowiskowe odciągi połączone z filtrami oczyszczającymi powietrze i wtłaczającymi je na powrót do pomieszczenia. Ewentualnych napraw (spawanie, upalanie) dokonuje się na stanowisku spawania (nr 2). Stanowisku wyposażone jest w odciągi połączone z filtrami oczyszczającymi powietrze i wtłaczającymi je na powrót do pomieszczenia. Wentylacja ogólna szlifierni realizowana będzie przy użyciu wentylatorów dachowych. Rozmieszczenie poszczególnych stanowisk przedstawiono na rysunku T1 (karta 47). W charakterystyce ekologicznej budynku wskazano, że 90% odpadów to zużyte masy formierskie (piasek, glina, pył węglowy, drobiny metalu), które nie są odpadami niebezpiecznymi i będą składowane w wydzielonym miejscu, a następnie przekazywane firmom zewnętrznym. Na pozostałe 10% odpadów składać się będą oleje; zużyty sprzęt oświetleniowy, zużyte filtry. Odpady te będą pakowane i składowane w pomieszczeniach zamkniętych, a następnie przekazywane firmom zewnętrznym.
Na terenie objętym inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru środkowej części O.. Teren inwestycji, tj. działki nr [...] i [...], znajduje się w jednostce strukturalnej planu oznaczonej symbolem U - teren zabudowy usługowej. Ustawodawca lokalny określił dla tej jednostki planu (§ 7 ust. 1) przeznaczenie podstawowe, jako: usługi związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania koncentratów nawozowych i nawozów oraz środków do produkcji rolnej, np. istniejący Zakład Produkcji Nawozów Mikroelementowych jako przedsiębiorstwo "[...]" sp. zo.o., usługi związane z prowadzeniem odlewni żeliwa, np. istniejąca Odlewnia Żeliwa Metali Kolorowych, inne usługi związane z handlem, rzemiosłem, obsługą pojazdów samochodowych, usługi budowlane itp. W planie jednoznacznie wskazano, że: Uciążliwość prowadzonej działalności winna się zamykać w granicach działki użytkownika. Jednocześnie, w § 7 ust. 4 pkt 2 dopuszczono: lokalizację inwestycji zaliczanej do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, określonej w obowiązujących przepisach na dzień uchwalenia planu, t.j. w art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62 poz. 627, ze zm.) i w § 3 ust. 1 pkt 11 i 12 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573).
Inwestor dysponuje ostateczną decyzją środowiskową (z uwagi na zakwalifikowanie planowanej inwestycji do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko), której zakres obejmuje m.in. budowę hali produkcyjno-magazynowej oraz przedmiotowa rozbudowę szlifierni.
Wojewoda występujący w niniejszym postępowaniu jako organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest właściwy do podważania prawidłowości decyzji organu, który wydał decyzję środowiskową. Do kompetencji organu pozostaje natomiast zbadanie zgodności projektu budowlanego z tą decyzją, do czego obliguje art. 33 ust. 1 pkt 1 P.b. Z treści tej decyzji wynika, że integralną jej częścią jest raport oddziaływania na środowisko (rozbudowy zakładu odlewni) oraz Analiza oddziaływania zakładu po realizacji planowanego przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie zakładu odlewni zlokalizowanych w miejscowości O. k. O.. Podkreślenia wymaga fakt, że dokumenty te zostały opracowane w odniesieniu do całego Zakładu, co ma racjonalne uzasadnienie - projektowana inwestycja będzie użytkowana jako element całego zakładu. Sztuczne wyłączenie projektowanej rozbudowywanej szlifierni z całego Zakładu, celem określenia wpływu jedynie tej inwestycji na środowisko nie miałoby zastosowania praktycznego, a ocena takiej analizy mogłyby prowadzić do nieprawdziwych wniosków. W związku z powyższym, oparto się na opracowaniach sporządzonych dla całego Zakładu, co jest prawidłowe przy zaprojektowanej rozbudowie tego Zakładu.
Wojewoda na podstawie analizy materiału dowodowego (w tym zbadaniu rozwiązań projektowych z tymi zawartymi w raporcie oddziaływania na środowisko) stwierdził zgodność przedłożonego projektu budowlanego z wytycznymi zawartymi w opisanej wyżej decyzji środowiskowej.
W zakresie zgodności inwestycji z ustaleniami prawa miejscowego, zwraca się uwagę na szczegółowe zapisy dotyczący ochrony przed hałasem (§ 8 ust. 3), które szczegółowo omówiono i uznano za spełnione.
Kolejną kwestią związaną z oceną zgodności inwestycji z zapisami planu jest ocena, czy powodowane przez tą inwestycję uciążliwości będą zamykały się w granicach działki użytkowanej. Po szerokim rozważeniu tej kwestii wymaganie to również uznano za zrealizowane.
Kolejną kwestią podnoszoną przez Odwołujących jest brak zgodności inwestycji z zapisami planu odnoszącymi się do zasad kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenów zabudowy usługowej "U".
W zakresie nakazu odseparowania terenu zabudowy usługowej od sąsiadujących terenów ogrodzeniami ekologicznymi lub zielenią izolacyjną należy wyjaśnić, że planowana inwestycja zlokalizowana jest w południowo-zachodniej części terenu inwestycyjnego, który:
- od zachodu graniczy co prawda z działką przeznczoną pod zabudowę mieszkaniową (nr [...]), ale jak wyżej opisano stanowi ona własność właściciela Odlewni i - jak wynika z analiz środowiskowych - jest ona częścią Zakładu, zatem żądanie od Inwestora stosowania zieleni izolacyjnej dzielącej nieruchomości będącego jego własnością i funkcjonalnie ze sobą połączone budzi wątpliwości tutejszego organu (zwłaszcza gdy weźmiemy pod uwagę cel przeświecający lokalnemu ustawodawcy, który w planie dążył do jak najskuteczniejszego odizolowania terenów usługowych od terenów użytkowanych dla celów mieszkalnych - z materiału dowodowego, w tym z dokumentacji fotograficznej wynika, że działka ta nie jest użytkowana w ten sposób);
- od północy graniczy z działkami o przeznaczeniu 03.MN tj. działkami nr [...] (działka należąca do właściciela Odlewni), [...], [...] oraz [...]. Działka nr [...], dzierżawiona przez inwestora służy, jako parking dla Zakładu, działki nr [...] i [...] są częściowo porośnięte drzewami i krzewami;
- od południa teren inwestycji graniczy z innymi terenami usługowymi, zatem stosowanie zieleni na południowej granicy działek [...] i [...] nie jest wymagane planem;
- od wschodu graniczy z działką drogową, przez która realizowany jest dostęp Zakładu do drogi publicznej, która przylega do terenów oznaczonych w planie, jako A.1 UR - terenu usług rzemiosła, zatem stosowanie zieleni izolacyjne na wschodniej granicy terenu Zakładu jest wymagane planem.
Organ odwoławczy wskazał również, że w ramach planowanej inwestycji nie przewidziano usuwania jakiegokolwiek drzewostanu (por. karta 42). Dodatkowo wskazuje się, że plan przewiduje możliwość stosowania ogrodzeń ekologicznych zamiast zieleni izolacyjnej. Niemniej jednak w planie nie zawarto definicji pojęcia "ogrodzenie ekologiczne", pojęcie to nie zostało również zdefiniowane w żadnych, znanych organowi przepisach prawa. Odwołania do "ogrodzeń ekologicznych" można znaleźć w planach miejscowych uchwalonych dla innych terenów (np. dla miasta L.), które wskazują, że są to ogrodzenia z żywopłotów, ażurowe itp. Takie ogrodzenia, co do zasady nie spełniają skutecznie funkcji izolacyjnej. Należy wskazać, że przez ogrodzenie ekologiczne powszechnie się rozumie np.: żywopłot, drewniany, ażurowy płotek czy też ogrodzenie elektryczne (znane, jako "pastuch"), zasilane częściowo przez panele fotowoltaiczne (tj. "czyste" źródło energii).
W związku z powyższym, należało uznać, że brak zapewnienia zieleni izolacyjnej przy wszystkich granicach terenu inwestycyjnego z terenami sąsiadującymi, nie narusza § 7 ust. 3 pkt 2 planu - teren ten jest odgrodzony z każdej strony (por. opis istniejącego zagospodarowania terenu - karta 2 4, projekt zagospodarowania terenu - karta 30), a Inwestor oświadczył (por. protokół sporządzony w toku postępowania odwoławczego prowadzonego pod znakiem sprawy: [...]), że cześć ogrodzenia jest już obsadzona zielenią izolacyjną (tujami), część graniczy bezpośrednio z terenami zalesionymi, a pozostała część istniejącego ogrodzenia zostanie dostosowana do wymogów "ogrodzenie ekologicznego" tj. zostanie obsadzona trwała roślinnością pnącą. W związku z powyższym, stwierdza się zgodność inwestycji z zapisami planu, odnoszącymi się do tej kwestii.
W kwestii zgodności inwestycji z zapisami planu określającymi wskaźnik zainwestowania powierzchni działki wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej wyjaśniono, że obliczenia dotyczące spełnienia przez inwestycję (z uwzględnieniem objętej innym postępowaniem budowy hali produkcyjno-magazynowej) zostały przedstawione w projekcie budowlanym na kartach 25 - 29. Z zestawienia opracowanego zgodnie z wytycznymi zawartymi w planie wynika, że wskaźnik zainwestowania powierzchni działki (uwzględniający powierzchnię istniejącej hali, hali produkcyjno-magazynowej, budynku biurowo-socjalnego, szlifierni po planowanej rozbudowie, stacji trafo, wiaty, terenu utwardzonego po przeprowadzeniu rozbudowy odlewni) wynosi 69,92% (zatem jest mniejszy od maksymalnej dopuszczonej zapisami planu wartości, określonej na poziomie 70%), natomiast wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej, przeznaczonej pod trwałą roślinność wynosi 30,08% (co jest zgodne z zapisami planu).
W zakresie zgodności inwestycji z pozostałym zapisami odnoszącymi się do kształtowania zabudowy na terenach usługowych, stwierdza się zgodność planowanej inwestycji w zakresie wysokości budynku (która wynosi 6,20 m), kąta nachylenia połaci dachowej (wynoszącej 15°, co jest zgodne z zapisem planu, gdyż szerokość projektowanego budynku przekracza 12 m).
Podsumowując, stwierdzono zgodność przedmiotowej inwestycji z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W odniesieniu do tych zarzutów odwołania w zakresie niezgodności inwestycji z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2019 poz. 1065) - zwanym dalej warunkami technicznymi - posiłkując się m.in. wyjaśnieniami Inwestora stwierdzono zgodność projektu zagospodarowania terenu z:
- § 12 ust. 1 pkt 2 - rozbudowywaną część budynku szlifierni, zwrócona ścianą bez okien i drzwi zaprojektowano w odległości 3,10 m od granicy działki inwestycyjnej tj. w odległości większej od minimalnej odległości określonej w tym przepisie (3 m); kwestia związana ze zbliżeniem (na odległość 2,75 m) fragmentu ściany oddzielenia pożarowego do granicy działki nr [...], została opisana powyżej i wynika z § 235 warunków technicznych, dotyczącego ścian oddzielenia przeciwpożarowego. Zwraca się uwagę, co zostało zasygnalizowano wcześniej, że inwestycja obejmuje rozbudowę szlifierni, która zlokalizowana jest w niewielkiej odległości od granicy z działką nr [...] (nieruchomość należącą do przedsiębiorstwa Firma A - producenta nawozów i biostymulatorów, które nie wniosło żadnych zastrzeżeń, co do planowanej inwestycji), na której zlokalizowany jest budynek produkcyjny. Ściana budynku istniejącej szlifierni, która jest równoległa do granicy z działką nr [...] jest ścianą oddzielenia pożarowego i spełnia wymogi bezpieczeństwa pożarowego. Ściana ta nie ulegnie przebudowie. Rozbudowywana część szlifierni zostanie zlokalizowana, ścianą oddzielenia pożarowego, w odległości 3 m od granicy z działką nr [...].
- § 14 - działka budowalna posiada istniejący dostęp do drogi publicznej;
- § 29 - na projekcie zagospodarowania terenu zaznaczono w sposób czytelny kierunek spływu wód opadowych, które będą kierowane do podziemnego zbiornika na wody opadowe i roztopowe, poprzez m.in. instalację odwadniającą z osadnikami zintegrowanymi z separatorami substancji ropopochodnych, które to instalacje zostaną zrealizowane w ramach pozwolenia na budowę hali produkcyjno-magazynowej. Jednocześnie w projekcie budowlanym zaznaczono, że projektowana inwestycja nie będzie generować ścieków przemysłowych;
- przepisami dotyczącymi bezpieczeństwa pożarowego: projektowany budynek został sklasyfikowany jako budynek o symbolu PM (§ 209 ust. 1 pkt 2), wykonany zgodnie z § 212 ust. 4 w klasie odporności "E" (budynek PM parterowy o przewidywanej maksymalnej gęstości obciążenia ogniowego strefy pożarowej w budynku Q
500 MJ/m2). Sąsiednia działka nr [...] jest niezabudowana, zatem zastosowanie znajduje § 272, zgodnie z którym Odległość ściany zewnętrznej wznoszonego budynku od granicy sąsiedniej niezabudowanej działki budowlanej powinna wynosić co najmniej połowę odległości określonej w § 271 ust. 1-7, przyjmując, że na działce niezabudowanej będzie usytuowany budynek o przeznaczeniu określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, przy czym dla budynków PM należy przyjmować, że będzie on miał gęstość obciążenia ogniowego strefy pożarowej Q większą od 1000 MJ/m2, lecz nie większą niż 4000 MJ/m2, a w przypadku braku takiego planu - budynek ZL ze ścianą zewnętrzną, o której mowa w § 271 ust. 1. Jako, że ściana projektowanego budynku usytuowana w odległości 3,10 m od strony działki nr [...] została zaprojektowana jako ściana o pramateriach ściany oddzielenia przeciwpożarowego REI60, to minimalne odległości określone w § 271 nie znajdują zastosowania - wartości podane w ust. 1 tego przepisu określają minimalne odległości między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, a mającymi na powierzchni większej niż 65% klasę odporności ogniowej (E). Projektowana inwestycja nie wymaga uzgodnienia projektu budowalnego pod względem ochrony przeciwpożarowej (por. karty 45-46 oraz art. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 2 grudnia 2015 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej, Dz.U. z 2015 poz. 2117t.j.).
Odnosząc się do zarzutu braku zapewnienia drogi pożarowej dla przedmiotowej inwestycji wyjaśniono, że projektowany budynek, którego parametry określono w projekcie budowlanym nie wymaga - w myśl § 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (t.j. Dz.U. z 2009 Nr 124 poz. 1030)- takiej drogi pożarowej.
W kwestii zarzutu o niezapewnieniami odpowiedniej ilości wody do gaszenia i hydrantów zewnętrznych wyjaśniono, że zapewnienie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę do zewnętrznego gaszenia pożaru winno odbywać się na zasadach, na których jest ono realizowane w stosunku do miejscowości O. tj. - jednostki osadniczej o liczbie mieszkańców przekraczającej 100 osób, niestanowiącej zabudowy kolonijnej, a także znajdujących się w ich granicach: budynków użyteczności publicznej i zamieszkania zbiorowego oraz obiektów budowlanych produkcyjnych i magazynowych. Wodę do celów przeciwpożarowych w wymaganej ilości określonej w sposób, o którym mowa w § 4 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia, powinna zapewniać sieć wodociągowa doprowadzająca wodę do jednostki osadniczej. Jak wynika z § 6 ust. 1 wodę dla obiektów budowlanych produkcyjnych i magazynowych, w ilości wymaganej do celów przeciwpożarowych do zewnętrznego gaszenia pożaru, należy zapewnić z urządzeń dostarczających ją do celów bytowo-gospodarczych i technologicznych lub z innych zasobów wody służących do tego celu. Jak wynika z wyjaśnień Inwestora (przedłożonych w postępowaniu dotyczącym hali produkcyjno-magazynowej), najbliższy hydrant zlokalizowany jest w odległości 61 m. Wyjaśnienia Inwestora, (zweryfikowane w oparciu o dane zawarte na platformie ZSIN - Zintegrowany System Informacji o Nieruchomościach) stanowiące uzupełnienie, zawartej w projekcie budowlanym, analizy zgodności inwestycji z przepisami dotyczącymi m.in. ochrony przeciwpożarowej budynków, opracowanej przez projektanta są dla tutejszego organu odwoławczego wystarczające w tej materii.
Dalej organ odwoławczy podkreślił, że projekt budowlany zawiera niezbędne opinie i uzgodnienia, jego zawartość jest kompletna. Projekt budowlany opracowany został w czytelnej grafice, oprawiony w okładkę przystosowaną do formatu A4 i posiada numerację zgodną ze spisem zawartości projektu. Załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (karty 32-38). W projekcie określona została pierwsza kategoria geotechniczna obiektu (karta 81).
Odnosząc się do jednego z zarzutów odwołania wyjaśnia się, że opracowanie pn. Geotechniczne warunki posadowienia zostało sporządzone na podstawie odwiertów zlokalizowanych w miejscu usytuowania budynków hali produkcyjno-magazynowej i szlifierni (6 otworów badawczych) i posłużyło projektantowi do określenia kategorii geotechnicznej projektowanego budynku szlifierni oraz budynku hali, objętego odrębnym wnioskiem o pozwolenie na budowę. Do projektu załączono inwentaryzację oraz ekspertyzę techniczną istniejącego budynku szlifierni, zgodnie z § 206 warunków technicznych (karty 47-50 i 79-80). Projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu wpisem do właściwej izby samorządu zawodowego, potwierdzonym zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 P.b. Projekt zagospodarowania terenu, stanowiący część projektu budowlanego, wykonany został na kopii aktualnej mapy dla celów projektowych. Inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, które nie zostało podważone. Zatem, stwierdza się spełnienie wymogów określonych art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 P.b.
Podkreśla się, w niniejsze postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę nie dotyczy oceny prawidłowości funkcjonowania całego istniejącego Zakładu, a jedynie zgodności przedmiotowej inwestycji polegającej na częściowej rozbiórce i rozbudowie szlifierni z obowiązującymi przepisami. Stwierdza się zgodność projektowanej inwestycji z obowiązującymi przepisami. Jednocześnie zauważa się, że planowana inwestycja winna wyeliminować stwierdzone przez organ ochrony środowiska nieprawidłowości, zatem prowadzić do zmniejszenia negatywnego oddziaływania istniejącego Zakładu.
Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J. K.. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:
I. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:
1) wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 84 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez:
- zaniechanie wyjaśnienia szczegółowo stanu faktycznego i prawnego, zwłaszcza poprzez niezauważenie rozbieżności pomiędzy dwoma inwestycjami - odstąpienie od inwestycji znacząco oddziaływującej na środowisko tudzież sąsiednie działki,
- zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony skarżącej, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony, a w rezultacie doprowadziło do wadliwego ustalenia nawet daty powstania działek budowlanych, gdyż Wojewoda przyjął wyjaśnienia Inwestora jako ustalenia własne, z czym nie można się zgodzić, bo Inwestor wskazuje na fakt że zakład istnieje od 1992r, natomiast sąsiednie działki zostały przekształcone na tereny budowlane dużo później, co jest niezgodne z prawdą ponieważ od strony południowej , południowo-wschodniej oraz wschodniej zakładu od pokoleń istniała i istnieje zabudowa mieszkaniowa w stosunkowo bliskiej odległości od zakładu Odlewni (np. Pani A. M.), a nie jest też prawdą, że zakład nie będzie zwiększał produkcji (nadal będzie wynosiła ona 500 ton/rok), natomiast planowane przedsięwzięcie ma na celu poprawę warunków funkcjonowania zakładu i ograniczenie uciążliwości dla środowiska, bo pierwotna Decyzja Środowiskowa Burmistrza Miasta i Gminy O. z dn. 28.08.2018r. dopuszczała taką wielkość produkcji, jednak po odwołaniu inwestora z dn. 18.09.2018r. Burmistrz Miasta i Gminy O. w decyzji środowiskowej z dn. 10.06.2019r. przychylił się do zwiększenia łącznej produkcji do wielkości 1000 ton/rok (podwojenie produkcji)
2) wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem reguł wskazanych w art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej tej decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu pierwszej instancji, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób - w sytuacji gdy Wojewoda przyjął wyjaśnienia Inwestora jako ustalenia własne a’prori, nie weryfikując ich kompletnie w żaden sposób- nawet nie biorąc pod uwagę ogólnie dostępnych map z geoportalu, które ukazują przecież w całej okazałości teren inwestycji, 6 samowoli budowlanych czy nieodebranych budynków, 95 % zagospodarowania terenu i utwardzenie w 90 % terenu, co jest sprzeczne z przepisami obowiązującego prawa;
3) naruszenie art. 104 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 35 Ustawy prawo budowlane poprzez ich niezastosowanie i nierozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty i wydanie dwóch niespójnych decyzji, których krąg stron jest różny, choć przedmiot sprawy wydaje się być ten sam, lecz przede wszystkim nie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego - jak np. brak ogrodzenia czy zieleni izolacyjnej, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, czy brakiem zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; brakiem kompletności projektu budowlanego i brakiem posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń zwłaszcza naruszenie przepisów przeciwpożarowych, ze względu na możliwość wybuchu w odlewni, w sytuacji gdy w bliskim sąsiedztwie jest zabudowa domów jednorodzinnych;
4) naruszenie art. 7,77 oraz 107 § 3 k.p.a. przez brak należytego uzasadnienia zaskarżonej Decyzji oraz nienależyte zbadanie stanu faktycznego sprawy, pominięcie wyjaśnienia kluczowych kwestii, a w tym nienależyte wyjaśnienie kwestii nazwy inwestycji oraz pominięcie zabudowy terenów należących do właścicieli sąsiednich terenów, z którymi planowana inwestycja koliduje oraz braki w odniesieniu do parametrów technicznych inwestycji, która stoi w sprzeczności z zabudową działek sąsiednich.
II. Naruszenie przepisów prawa materialnego:
1) tj. naruszenie art. 35 ust.1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż istotne kwestie, niezbędne do stwierdzenia zgodności inwestycji z obowiązującymi przepisami, uprawniające do wydania decyzji w sprawie zostały wyjaśnione, a pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego, podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów powinna prowadzić do wniosku, że nie istnieje zgodność inwestycji z przepisami prawa, poprzez wiele naruszeń prawa, jak np. mapa do celów projektowych jest niezgodna z rzeczywistością- porównując nawet mapę z geoportalu z mapą projektową - abstrahując od aktualnych zdjęć terenu inwestycji, bo mapa ta nie obejmuje 6 istniejących samowoli budowlanych lub 6 budynków nieodebranych- które nie są objęte zamierzeniem budowlanym, czego skutkiem jest brak na mapie projektowej- dodatkowej zabudowy - około 205 m2; również mapa z geoportalu wskazuje, że teren jest utwardzony w 90%, a działka zagospodarowana jest w 95%, czego Starosta [...] ani Wojewoda nie są w stanie zauważyć;
2) tj. naruszenie art. 33 ust. 1 i 4 ustawy Prawo budowlane, poprzez istnienie i funkcjonowanie 6 obiektów, których nie uwzględniono w etapowaniu zamierzenia budowlanego, gdyż pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego, a w niniejszej sprawie mamy kilka pozwoleń na budowę - jak i kilka braków pozwoleń na budowę w ramach jednego zamierzeni inwestycyjnego - choć decyzja środowiskowa jest jedna, ponadto inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego, a projekty są różne choć jest jedno zamierzenie budowlane;
3) naruszenie art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez brak sprawdzenia czy projekt budowlany jest zgodny z np. ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzją środowiskową czy przepisami technicznymi w sytuacji, gdy nawet nazwy decyzji o pozwoleniu na budowę a decyzji środowiskowej o rozbudowie są rozbieżne, jak również jest zagrożenie wybuchem, a istniejąca Odlewnia działająca od wielu lat nie spełnia powyższych wymogów, a założenia samej projektowanej inwestycji inklinują znaczące oddziaływanie na środowisko w związku z faktem zagrożenia wybuchem, bliskością od granicy z odlewnią budynków jednorodzinnych, bliskością inwestycji z konturem lasu brakiem zapewnienia odpowiedniej ilości wody,
4) tj. naruszenie art. 55 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, gdyż przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, czego inwestor nie dopełnił ani biorąc pod uwagę istniejących 6 samowoli budowlanych ani istniejącego budynku Odlewni, gdyż budynek w budowie nie powinien działać i funkcjonować, podczas gdy obiekt ten wytwarza nieczystości;
5) tj. naruszenie § 8 ust.3 pkt 2,3,5,6 i 7 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez brak na mapie projektowej elementów wskazanych w tychże punktach, a § 8 ust. 3 pkt 4 został tylko połowicznie spełniony przez Inwestora;
6) tj. naruszenie § 12 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych z dnia 24 lipca 2009 r. bowiem zgodnie z wytycznymi do instrukcji bezpieczeństwa pożarowego wewnątrz rurociągów i filtrów występuje zagrożenie wybuchem, które klasyfikujemy do kategorii Z-10, a strefa ochronna jest oznaczona i określa się w odległości 5,0 m od urządzenia, czego Wojewoda ani Starosta ani oczywiście sam Inwestor w ogóle nie uwzględnili;
7) naruszenie § 3 ust. 1 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej z dnia 2 grudnia 2015 r. gdyż zgodnie z wytycznymi do instrukcji bezpieczeństwa pożarowego wewnątrz rurociągów i filtrów występuje zagrożenie wybuchem, co ignoruje inwestor i organy administracji rządowej i samorządowej
8) tj. rażące naruszenie przepisów § 271 w zw. z § 273 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż nie jest w ogóle zachowane usytuowanie budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe, a odległości między ścianami zewnętrznymi budynków położonych na jednej działce budowlanej nie są zgodne z wytycznymi powyższych przepisów;
9) tj. naruszenie §10 ust. 2 pkt 2 i 3 Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru środkowej części O. (Uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w O. z dnia 29.12.2004 r). w związku z § 271 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bo odległość między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, a mającymi na powierzchni większej niż 65% klasę odporności ogniowej (E), określoną w § 216 ust. 1 w 5 kolumnie tabeli, nie powinna, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, być mniejsza niż odległość w metrach- czyli nie jest spełniona odległość do lasów, a także inwestycja nie ma zapewnionego dojazdu jednostek ratowniczych do obiektu, a lokalizacja obiektów nie jest zgodna ze szczegółowymi przepisami dotyczącymi ochrony przeciwpożarowej;
10) naruszenie § 7 ust. 3 pkt 2, 6 i 7 Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru środkowej części O. (Uchwała Nr XXXI\//399/2004 Rady Miejskiej w O. z dnia 29.12.2004 r). poprzez brak zrealizowania wytycznych zawartych w tychże punktach względem przedmiotowej inwestycji;
11) naruszenie § 7 ust. 4 pkt 1 i 2 Miejscowego Planu Zagospodarowania przestrzennego dla obszaru środkowej części O. (Uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w O. z dnia 29.12.2004 r) poprzez brak zrealizowania wytycznych zawartych w tychże punktach względem przedmiotowej inwestycji, bo istnieją na terenie inwestycji tymczasowe obiekty budowlane – nieodebrane tudzież samowole budowlane- a także betonowe przęsła ogrodzeniowe, bo cały zakład jest przecież ogrodzony betonowymi przęsłami ogrodzeniowymi, a raport objął dodatkowe niewyznaczone tereny oznaczone jako MN a nie jako tereny zabudowy usługowej "U";
12) naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jak. np § 8,10, 12, poprzez ich niezastosowanie i zignorowanie przepisów prawa co do odległości i granic inwestycji z budynkiem mieszkaniowym, niezapewnienie odpowiedniej ilości wody do gaszenia i hydrantów zewnętrznych, brakiem zapewnienia dróg pożarowych i dojazdu jednostek ratowniczych do obiektu, nie zastosowano szczelnych nawierzchni do odprowadzania wód opadowych, niewyznaczenie obszaru oddziaływania inwestycji ani w sposób opisowy ani w sposób graficzny, niewykonanie kompletnie żadnej analizy zapisów planu miejscowego odnośnie wskaźnika powierzchni zabudowy.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także poprzedzającej ją decyzji organu i instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Uczestnik postępowania będący inwestorem w piśmie z dnia 30 grudnia 2020 r. wniósł o oddalenie skargi i odniósł się do zarzutów podniesionych przez skarżącą.
W piśmie z dnia 11 stycznia 2021 r. skarżąca J. K. złożyła replikę na odpowiedź na skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2.
Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany.
Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3).
Na mocy art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 10 grudnia 2020 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Oceniając zaskarżoną decyzję pod kątem tak określonych kryteriów należy stwierdzić, że jest ona prawidłowa, a zarzuty podnoszone przez skarżącą nie zasługują na uwzględnienie.
Trzeba zgodzić się z Wojewodą, że zakres postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę został określony w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Organy obu instancji obowiązki te wykonały, a szczegółowe uzasadnienie zaskarżonej decyzji stanowi odzwierciedlenie wykonanych czynności w zakresie sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji środowiskowej wydanej dla przedmiotowej inwestycji, przepisami techniczno – budowlanymi oraz badania wymaganych prawem opinii i uzgodnień.
Na wstępie trzeba przypomnieć, że zaskarżona decyzja obejmuje inwestycję polegającą na częściowej rozbiórce i rozbudowie szlifierni w O. przy ul. [...] na dz. nr ewid. [...], [...]. Jest to część robót budowlanych planowanych w zakładzie - odrębną decyzją o zatwierdzeniu projektu budowlanego i zatwierdzeniu pozwolenia na budowę objęto inwestycję pn. "budowa hali produkcyjno-magazynowej wraz z budową wewnętrznej instalacji elektrycznej, rozbiórka magazynu w O. przy ul. [...] na działkach nr ewid. [...], [...]". Decyzja Wojewody z dnia 14 lipca 2020 r, znak: [...], obejmująca budowę hali produkcyjno-magazynowej została również zaskarżona przez J. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 11 stycznia 2021 r., sygn. II SA/Kr 1126/20 oddalił skargę.
Z uwagi na ścisły związek tych dwóch postępowań - położonych na tym samym terenie i objętych tą samą decyzją środowiskową, a także w związku z powtórzeniem zarzutów podnoszonych przez skarżącą w obu tych sprawach Sąd w niniejszej sprawie całkowicie podziela stanowisko przyjęte w sprawie sygn. II SA/Kr 1126/20.
W obu tych sprawach skarżąca opiera skargi na zarzucie pominięcia w prowadzonym postępowaniu okoliczności, że na terenie zakładu, którego rozbudowa jest przedmiotem postępowania, istnieje 6 obiektów budowlanych stanowiących samowole budowlane. Na potwierdzenie tej okoliczności przedłożono pismo – zawiadomienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia 30 listopada 2020 r. (k. 104 – 106). Zdaniem skarżącej "fakt istnienia tak wielu niezidentyfikowanych zabudowań, przez osobę, która stworzyła mapę do celów projektowych, powoduje, iż faktycznie nieprawidłowo obliczony został wskaźnik powierzchni zabudowy i brakuje jej zobrazowania. Zabudowa dodatkowa ma pow. 205 m˛. Wszelkie portale mapowe wskazują, że na ternie inwestycji istnieje wiele obiektów nie objętych mapą do celów projektowych" (k. 97 – 98). Skarżąca zarzuca, że Wojewoda zignorował samowole budowlane i nie uwzględnił w ogóle stanu prawnego istniejącego w dniu wydawania decyzji, tj. na dzień 14 lipca 2020 roku, gdzie zgodnie z ówcześnie obowiązującym prawem, obiekty nielegalne, nieodebrane nie mogły być użytkowane zgodnie z prawem. Wojewoda w projekcie zaniedbał sprawdzenia stanu prawnego istnienia 6 samowoli budowlanych, widocznych nawet na geoportalu.
W wymienionym piśmie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego opisał istniejące legalnie obiekty budowlane, obiekty stanowiące samowolę budowlaną, a także obiekty, w stosunku do których toczą się postępowania w trybie art. 50 – 51 ustawy Prawo budowlane. Jednakże wbrew stanowisku skarżącej okoliczności te nie mają żadnego znaczenia dla niniejszej sprawy. Nie ma żadnych przeszkód by wydać pozwolenie na budowę dla obszaru, na którym znajduje się obiekt budowlany wybudowany samowolnie – dopóki w obrocie prawnym nie istnieje ostateczna decyzja nakazująca rozbiórkę takiego obiektu. Zgodnie bowiem z art. 35 ust. 5 ustawy Prawo budowlane organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. Organy administracji architektoniczno - budowlanej nie mają kompetencji do badania kwestii samowoli istniejących w terenie, bowiem kwestia ta należy do zadań organów nadzoru budowlanego. Prawidłowo więc "Wojewoda w projekcie zaniedbał sprawdzenia stanu prawnego istnienia 6 samowoli budowlanych" i czynienie z tej okoliczności zarzutu nie może zostać uznane za zasadne. O ile organy nadzoru budowlanego podejmą postępowania w zakresie stwierdzonych samowoli budowlanych, ich rzeczą będzie sprawdzenie zgodności tych obiektów z obowiązującymi przepisami, w tym również przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącymi powierzchni zabudowy. Organy administracji architektoniczno – budowlanej w granicach własnych kompetencji orzekają o zgodności przedstawionego im projektu budowlanego z tymi przepisami i w ramach tego postępowania nie mają kompetencji do uwzględniania obiektów budowlanych, co do których legalności istnieją wątpliwości. Dopiero w razie orzeczenia nakazu rozbiórki na terenie objętym planowaną inwestycją należy odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Nie ma natomiast wątpliwości, że w okolicznościach niniejszej sprawy takiej decyzji rozbiórkowej nie ma.
Wszystkie zarzuty dotyczące kwestii pominięcia samowoli budowlanych – zarówno w zakresie prawa materialnego, jak i przepisów postępowania – należało uznać za bezzasadne.
Podobnie jak w sprawie sygn. II SA/Kr 1126/20 trzeba stwierdzić, że podnoszona przez skarżącą kwestia braku sprecyzowania zagrożenia wybuchem wynika z faktu braku takiego zagrożenia. Skarżąca stwierdza: "skoro w projekcie jest mowa o filtrach, a skoro pomieszczenie jest zagrożone wybuchem to cały zakład jest zagrożony wybuchem (...) wytyczne do instrukcji bezpieczeństwa pożarowego Inwestora wyjaśniają, że wewnątrz rurociągów i filtrów występuje zagrożenie wybuchem". Sąd nie jest w stanie zweryfikować o jakich "wytycznych do instrukcji bezpieczeństwa pożarowego inwestora" mowa, skoro sam inwestor zarówno na etapie postępowania administracyjnego, jak i w piśmie z dnia 22 grudnia 2020 r. przedłożonym do akt sprawy wyjaśniał, że zagrożenie wybuchem nie występuje. Nie wynika ono ani z przeprowadzonych przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska kontroli, ani ze sporządzonego raportu oddziaływania na środowisko, ani z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 10 czerwca 2019 r.
Pozostałe zarzuty skarżącej – dotyczące w szczególności zgodności inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - stanowią powtórzenie zarzutów podnoszonych wcześniej w odwołaniu. Zostały one poddane szczegółowej analizie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a Sąd całkowicie podziela stanowisko Wojewody w tym zakresie.
Sąd nie stwierdził naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 84 § 1 oraz art. 80 k.p.a. W szczególności nie dopatrzył się zarzucanego w skardze "zinterpretowania wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony skarżącej, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony".
W okolicznościach sprawy istota konfliktu interesów inwestora oraz okolicznych mieszkańców wynika z faktu bliskiego sąsiedztwa zabudowy mieszkaniowej oraz zabudowy usługowej, w tym funkcjonującego od wielu lat zakładu odlewni objętego przedmiotowym postępowaniem. W tych okolicznościach zarówno organy administracji publicznej, jak i sąd administracyjny nie mogą z założenia stać po jednej ze stron konfliktu, lecz powinny kierować się obowiązującymi przepisami prawa. Taka też sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, przy czym organy obu instancji szczegółowo i wnikliwie ustaliły stan faktyczny i zastosowały obowiązujące przepisy prawa. Trzeba przy tym pamiętać, że zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. O ile więc inwestor spełnia warunki wymagane przepisami prawa, to jego prawo do zabudowy nie może zostać ograniczone.
W skardze podnosi się: "Skarżąca nie zgadza się i nigdy nie zgodzi się na częściową rozbiórkę i rozbudowę szlifierni, która spowoduje dalsze pogorszenie jakości życia i mieszkania w pobliżu Odlewni, która powstała znacznie później niż większość domów mieszkalnych na tym terenie. Tego typu zakład już na obecnym etapie funkcjonowania jest dla odwołującej się bardzo uciążliwy. Skarżąca wielokrotnie znajdowała na swojej posesji drobinki metali- aluminium oraz odczuwa smród i dym, szczególnie w porze nocnej, a rozbudowa szlifierni spowoduje zagrożenie dla życia i zdrowia właścicieli nieruchomości sąsiadujących z Odlewnią".
Warto przypomnieć, że w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z 10 czerwca 2019 r. zauważono sprzeciw mieszkańców wobec planowanej rozbudowy i dla złagodzenia konfliktu przeprowadzono rozprawę administracyjną otwartą dla społeczeństwa oraz spotkanie z zainteresowanymi na terenie odlewni i Urzędu Miasta i Gminy w O.. W samej zaś decyzji środowiskowej stwierdzono: "warunki realizacji przedsięwzięcia nałożone w niniejszej decyzji oraz proponowane rozwiązania, które winny znaleźć się w projekcie budowlanym winny zabezpieczać przed uciążliwościami związanymi z działalnością Zakładu. Przyjęte rozwiązania techniczne zdecydowanie poprawią istniejącą sytuację poprzez zmniejszenie emisji zanieczyszczeń do atmosfery oraz zmniejszenie emisji hałasu". W świetle tych ustaleń można zakładać, że po realizacji inwestycji objętej zaskarżoną decyzją warunki środowiskowe funkcjonowania zakładu, a co za tym idzie warunki życia skarżącej poprawią się.
W świetle powyższego – stwierdzając, że w zaskarżonej decyzji szczegółowo i drobiazgowo odniesiono się do obaw i zarzutów skarżącej i innych stron postępowania, a zgodność planowanej inwestycji z obowiązującymi przepisami nie budzi wątpliwości – Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.