II SA/KR 1130/03

II SA/Kr 1130/03 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2006-09-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-05-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Joanna Tuszyńska /przewodniczący/
Mariusz Kotulski /sprawozdawca/
Wojciech Jakimowicz
Symbol z opisem
601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie WSA Mariusz Kotulski (spr.) AWSA Wojciech Jakimowicz Protokolant Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2006 r. sprawy ze skargi L. L. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 kwietnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie nakazania zaniechania robót budowlanych skargę oddala
Uzasadnienie
Pismem z dnia [...].12.2001 r. S. P. oraz pismem z dnia [...].12.2001r. E. S. i M. S. poinformowali organ nadzoru budowlanego, iż w warunkach samowoli budowlanej (bez zezwolenia) budowany jest garaż na działce nr [...] obr. [...] w K. przy ul.F..
W dniu [...].02.2002r. przeprowadzono oględziny w terenie, w wyniku których ustalono, iż na przedmiotowej działce realizowana jest budowa budynku parterowego, niepodpiwniczonego, krytego dachem dwuspadowym, a sama inwestycja jest zaawansowana (budynek posiada mury ścian zewnętrznych i drewniana dwuspadową konstrukcję dachu. Według oświadczeń stron obecnych przy oględzinach roboty budowlane rozpoczęto w listopadzie 2001 r.
Z oświadczenia inwestora L. L. z dnia [...].02.2002r. wynika, że "realizacja przebudowy istniejącego od wielu lat blaszaka polegała na obudowaniu tego blaszaka oraz zbliżeniu do granicy z sąsiadującą działką celem doprowadzenia do zgodności z warunkami technicznymi. Wymiary tego blaszaka to 9,8 m na 6,8, mieszczącego 3 samochody, zadaszenie było z blachy falistej, wychodzące ponad ogrodzenie sąsiada."
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia [...] marca 2002r., nr [...] działając na podstawie art.50 ust. l pkt l i 3, art.80 ust.2 pkt l i art.83 ust. l ustawy z dnia 7.07.1994r. nakazał wstrzymanie robót budowlanych związanych z rozpoczętą przebudową wiaty garażowej na garaż murowany na działce nr [...] obr. [...] przy ul.F. w K..
Następnie decyzją z dnia [...].04.2002r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nakazał zaniechanie dalszych robót budowlanych związanych z przebudową wiaty garażowej na garaż murowany na działce nr [...] obr. [...] przy ul.F. w K. prowadzonych bez wymaganego pozwolenia na budowę.
Wskutek wniesienia odwołania przez E. S. i M. S. Wojewódzki Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 25.04.2003r., nr [...] uchylił w/w decyzję PINB w K. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż organ I instancji naruszył art.7 i art.77 §1 k.p.a. W szczególności wątpliwości organu odwoławczego wzbudziły ustalenia, z których wynika, że doszło do przebudowy poprzednio istniejącego obiektu (wiaty). "Roboty budowlane polegające na zastąpieniu starego obiektu budowlanego (jego rozbiórka) nowym obiektem budowlanym (budowa w tym samym miejscu) bardziej nowoczesnym pod względem architektonicznym i technologicznym są budową, natomiast przebudową można określić zmianę układu funkcjonalnego istniejącego obiektu budowlanego. Jakkolwiek w myśl art.3 pkt 6 prawa budowlanego termin "budowa" odnosi się także do odbudowy, rozbudowy, nadbudowy i przebudowy obiektu budowlanego, to zarówno budowa nowego obiektu jak i jego przebudowa bez uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę zagrożone są sankcją z art.48 prawa budowlanego. Organ I instancji w uzasadnieniu wzruszonej odwołaniem decyzji używa tymczasem terminu "przebudowa", jednocześnie opierając swoje rozstrzygnięcie na art.51 prawa budowlanego. Zauważyć należy, że art.51 prawa budowlanego dotyczy robót budowlanych nie będących budową, będą to m.in. prace polegające na montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie podziela więc stanowiska organu I instancji, iż do "przebudowy" ma mieć zastosowanie art.50 i 51 Prawa budowlanego. Brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy (...) spowodowało błędną jego kwalifikację pod odpowiedni przepis prawa." Ponadto organ odwoławczy wskazał, iż w toku postępowania przed organem I instancji nie zostały prawidłowo określone strony. Podmioty posiadające interes prawny nie brały udziału w czynnościach dowodowych z powodu nie powiadomienia o ich przeprowadzeniu, co jest naruszeniem art.10 k.p.a. przewidującym prawo czynnego udziału stron w postępowaniu.
Ową kasacyjną decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 kwietnia 2003 r. nr [...] zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie L. L. wnosząc o jej uchylenie. Skarżący w uzasadnieniu swojej skargi powtórzył, podnoszoną już w trakcie postępowania administracyjnego argumentację, iż "istniejący obiekt - wiata garażowa została przebudowana na co są dowody (...). Nie jest prawdą, że powstał nowy obiekt ponieważ poprzedni istniał od wielu lat. Przebudowa konieczna była ze względu na bardzo zły stan techniczny i doprowadzenie do stanu zgodnego z obecnie obowiązującymi przepisami tj. poszerzenie o 0,5 m z jednej strony do granicy sąsiedniej posesji. Poprzednia ściana usytuowana była w odległości 0,5 m co było niezgodne z warunkami technicznymi jakim powinny odpowiadać budynki i właściciel działki przylegającej nie miał możliwości budowy w granicy. Wykonana przebudowa umożliwia obecnie realizację takiej inwestycji." Podnosi także, iż skoro art.61 prawa budowlanego zobowiązuje właściciela do utrzymywania obiektu w dobrym stanie technicznym i estetycznym, to jego obowiązkiem było nie doprowadzić do katastrofy budowlanej, a także zlikwidować zagrożenie pożarowe.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz motywy, którymi się kierował i wniósł o jej oddalenie.
Zgodnie z brzmieniem art.97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, póz.1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Zasada ta ma zastosowanie w przedmiotowej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Na wstępie stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a podniesione w niej zarzuty są bezzasadne.
Zdaniem Sądu nie budzą wątpliwości ustalenia poczynione przez organ odwoławczy. Poczynione przez organ administracyjny I instancji ustalenia dotyczące stanu faktycznego, znajdują swoje potwierdzenie także w treści uzasadnienia skargi wniesionej do Sądu. Także w swoim piśmie z dnia [...].02.2002r. L. L. (zwany dalej skarżącym) wskazuje, że "realizacja przebudowy istniejącego od wielu lat blaszaka polegała na obudowaniu tego blaszaka oraz zbliżeniu do granicy z sąsiadująca działką."
Ów "blaszak", o którym mowa w piśmie, to jednak nawet nie garaż, a prawdopodobnie jedynie zadaszona blachą falistą wiata, której słupy znajdowały się w tzw. stopach fundamentowych. W konsekwencji organ odwoławczy zasadnie przyjął, iż organ I instancji zastosował nieprawidłową normę prawną do ustalonego stanu faktycznego. Zastosowany przez organ I instancji art.51 ustawy prawo budowlane nie znajduje swojego uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym i w ustalonym stanie faktycznym sprawy. Podzielić zatem należy stwierdzenie organu odwoławczego, że organ I instancji naruszył art.7 i 77 k.p.a. tj. nie zebrał i nie rozpatrzył prawidłowo całego materiału dowodowego sprawy.
W pełni podzielić także należy zarzut organu odwoławczego co do nieprawidłowego określenia stron postępowania i zapewnienia im czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu. Nadto zwrócić należy uwagę, iż w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym inwestora reprezentował pełnomocnik A. J., jednak w aktach sprawy brak jest pełnomocnictwa upoważniającego tę osobę do działania w imieniu L. L.. W konsekwencji wątpliwości budzi nawet fakt, czy sam inwestor był należycie reprezentowany w tej sprawie. Mając powyższe na uwadze Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego i jego argumentację, iż decyzja organu I instancji nie może się ostać w obrocie prawnym i winna być uchylona, a sprawę należało przekazać do ponownego rozpatrzenia.
Podsumowując stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja była prawidłowa, a jej wydanie nastąpiło na podstawie oraz w ramach obowiązującego prawa. Zatem wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art.151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1271 z późn. zm.) orzeczono o jej oddaleniu.