II SA/KR 1121/17

II SA/Kr 1121/17 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-12-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2017-09-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jacek Bursa /sprawozdawca/
Joanna Człowiekowska
Piotr Fronc /przewodniczący/
Symbol z opisem
6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
uchylono postanowienie organu II i I instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art 217
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Fronc Sędziowie : Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędzia WSA Joanna Człowiekowska po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2023 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. P. spółka z o.o. w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 12 czerwca 2017 roku, znak: SKO.Z/4100/9/2017 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz T. P. spółka z o.o. w W. kwotę 614 (sześćset czternaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 31 stycznia 2017 r. P. Sp. z o.o. w W. wystąpił o wydanie zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "W. J. -M." zatwierdzonego Uchwałą Nr XLV/586/12 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 maja 2012 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z dnia 21 czerwca 2012 r. poz. 2861).
Prezydent Miasta Krakowa postanowieniem z dnia 2 lutego 2017 r. znak: BP-05.6724.5.13.2017.LKO odmówił wydania zaświadczenia na potrzeby postępowania legalizacyjnego wszczętego postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki znak ROA 7355-42/RKU- 430/06 z dnia 22 lutego 2011 roku o zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego w związku z wykonaną budową stacji bazowej telefonii komórkowej na istniejącym budynku Szkoły Podstawowej zlokalizowanej przy [...] w K. na działce nr [...] obr. [...] zrealizowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę.
Zażalenie złożyła P. Sp. z o.o. w W.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postanowieniem z dnia 12 czerwca 2017 r. nr SKO.Z/4100/9/2017 utrzymało w mocy postanowienie I instancji. W uzasadnieniu podkreślono, że przedmiotowa budowa obejmuje stację bazową telefonii komórkowej składającą się z masztu o wysokości 6,5 wraz z antenami. W świetle materiału dowodowego, a w szczególności postanowienia Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki z dnia 22 lutego 2011 r., a także dokumentacji przedmiotowej inwestycji przedmiotowa stacja usytuowana została na budynku Szkoły Podstawowej zlokalizowanej przy [...]
Zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 12 punkt a) Uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 16 maja 2012 r. w przypadku lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej - infrastruktury telekomunikacji (w tym telefonii komórkowej), obowiązują zasady: stacje bazowe nie mogą pełnić roli dominant na budynkach, a w przypadku ich lokalizacji w formie wolnostojącej obowiązuje nakaz maskowania nawiązującego do istniejącego naturalnego pokrycia terenu.
Dominanta wysokości co do zasady oznacza obiekt budowlany lub jego część, który koncentruje uwagę obserwatora w pewnym obszarze ze względu na swoją wysokość wyróżniającą formę architektoniczną. Nie ulega wątpliwości, że stacja bazowa o wysokości 6m usytuowana na dachu szkoły stanowi dominantę na budynku i niewątpliwie wypełnia dyspozycję normy określonej w cyt. wyżej § 6 ust. 1 pkt 12 punkt a) Uchwały Rady Miasta Krakowa. Uruchomienie trybu weryfikacji planu miejscowego w oparciu o przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z przepisami ustawy o samorządzie gminnym nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. skutkującego zawieszeniem postępowania w sprawie wydania zaświadczenia o zgodności budowy z planem miejscowym. Obowiązującą Uchwała w przedmiocie planu miejscowego korzysta z domniemania prawidłowości, a jej weryfikacja stanowi zdarzenie przyszłe i niepewne. Skoro akt ten wywołuje skutki prawne, może być podstawą zaświadczenia wydawanego w toku postępowania legalizacyjnego. W związku z tym bezzasadne jest domaganie się zawieszenia postępowania w przedmiocie wydania zaświadczenia do czasu zakończenia prawomocnym rozstrzygnięciem postępowania o stwierdzenie nieważności § 6 ust. 1 pkt 12 Uchwały nr XLV/586/12 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 maja 2012 r. Z kolei treść tego przepisu uzasadnia odmowę wydania zaświadczenia o zgodności przedmiotowej budowy z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "W. J. -M.".
Skargę na powyższe postanowienie złożyła P. l sp. z o.o. zarzucając naruszenie:
- art. 97 § 1 pkt 4 kpa poprzez odmowę zawieszenia postępowania do czasu zakończenia prawomocnym rozstrzygnięciem postępowania ze skargi Skarżącej o stwierdzenie nieważności § 6 ust 1 pkt 12 uchwały nr XLV/586/12 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 maja 2012 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "W. J. - M." [Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z dnia 21 czerwca 2012 roku, poz. 2861], jaka zawisła przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w spr. o sygn. akt II SA/Kr 754/17 - pomimo iż ww. sprawa stanowi zagadnienie wstępne dla niniejszego postępowania, jako że w uwzględnienia skargi P. sp. z o. o., postanowienie § 6 ust. 1 pkt 12 MPZP zostanie wyeliminowane z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc, a więc rozstrzyganie w oparciu o nie obecnie jest przedwczesne;
- art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane i § 6 ust. 1 pkt 12 MPZP poprzez jego niezastosowanie i odmowę wydania zaświadczenia, pomimo iż należycie wyłożone postanowienia MPZP nakazują stwierdzenie, iż jest ona zgodna z MPZP;
- art 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie postanowienia wydanego w sprawie przez organ I instancji wraz z zawieszeniem postępowania, podczas gdy argumenty przedstawione w zażaleniu czyniły takie działanie koniecznym;
- art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie należytego zbadania materiału zgromadzonego w niniejszym postępowaniu, a w szczególności: poprzez zaniechanie dogłębnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności złożonego przez Skarżącą wraz z zażaleniem na postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa;
- art. 128 § 2 k.p.a. w zw. z art. 11 i art. 107 § 3 kpa poprzez zaniechanie wyczerpującego wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia, w szczególności brak odniesienia się do argumentów podniesionych w zażaleniu odnośnie definicji "dominanty" na potrzeby wykładni postanowień MPZP, jak również niewyjaśnienie w uzasadnieniu postanowienia SKO, z jakich konkretnie przyczyn będąca przedmiotem postępowania stacja bazowa Skarżącą ma stanowić dominantę zakazaną MPZP, podczas gdy z argumentacji Skarżącej i złożonego materiału dowodowego wynika wniosek przeciwny;
- art. 2 i 7 ustawy zasadniczej z dnia 2 kwietnia 1997 roku Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej ("Konstytucja RP") w zw. art. 6 k.p.a., 7 k.p.a., 8 k.p.a. poprzez niedziałanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w niniejszym postępowaniu w granicach i na podstawie przepisów prawa oraz nieprowadzanie niniejszego postępowania w taki sposób, by budziło to zaufanie jego uczestników do organów władzy publicznej;
- § 6 ust. 1 pkt 12 MPZP w związku z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych ("Ustawa o wspieraniu") poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na oparciu skarżonego postanowienia na przepisie aktu prawa miejscowego, który wobec jego sprzeczności z prawem nie może stanowić podstawy do odmowy wydania wnioskowanego przez Skarżącą zaświadczenia;
- § 6 ust. 1 pkt 12 MPZP poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż objęta wnioskiem inwestycja stanowi zakazaną MPZP dominantę podczas gdy wniosek taki nie wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego ani racjonalnej językowej wykładni postanowień MPZP.
Wniesiono o uchylenie postanowień obu instancji i zasądzenie kosztów.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności przypomnieć jednak należy, że niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne było zawieszone na podstawie art. 56 p.p.s.a., w związku z uprzednim w stosunku do daty wniesienia skargi wnioskiem strony skarżącej o stwierdzenie nieważności zaskarżonych w niniejszym postępowaniu postanowień. Postępowania te zakończyły się wydaniem prawomocnych postanowień SKO, o odmowie stwierdzenia nieważności kwestionowanych postanowień, stąd zachodziły przesłanki do podjęcia niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego i merytorycznego rozpoznania skargi. Wskazać też należy, że w toku postępowania nastąpiła zamiana podmiotowa po stronie skarżącej z P. Sp. z o.o. w W. na T. P. spółka z o.o. w W. (k.83-98 a.s.)..
Przechodząc do meritum sprawy należy wskazać, że organy odmówiły wydania dla potrzeb postępowania legalizacyjnego zaświadczenia, o zgodności stacji bazowej telefonii komórkowej, usytuowanej na budynku Szkoły Podstawowej przy [...] w K. na działce nr [...] obr. [...], z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "W. J. - M." zatwierdzonego Uchwałą Nr XLV/586/12 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 maja 2012 r. z uwagi na treść § 6 ust. 1 pkt 12 punkt a) w/w Uchwały. Przepis ten stanowił, że w przypadku lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej - infrastruktury telekomunikacji (w tym telefonii komórkowej), obowiązują zasady: stacje bazowe nie mogą pełnić roli dominant na budynkach, a w przypadku ich lokalizacji w formie wolnostojącej obowiązuje nakaz maskowania nawiązującego do istniejącego naturalnego pokrycia terenu. Organy stanęły na stanowisku, że dominanta wysokości co do zasady oznacza obiekt budowlany lub jego część, który koncentruje uwagę obserwatora w pewnym obszarze ze względu na swoją wysokość wyróżniającą formę architektoniczną. Nie ulega natomiast wątpliwości, że stacja bazowa o wysokości 6m usytuowana na dachu szkoły stanowi dominantę na budynku i niewątpliwie wypełnia dyspozycję normy określonej w cyt. wyżej § 6 ust. 1 pkt 12 punkt a) Uchwały Rady Miasta Krakowa.
Podkreślenia jednak wymaga, że wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 lipca 2020 r. (sygn. akt: II SA/Kr 292/20) stwierdzona została nieważność § 6 ust. 1 pkt 12 zaskarżonej uchwały nr XLV/586/12 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 maja 2012 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "W. J. - M.".
Wyrok ten stał się prawomocny z dniem 29 sierpnia 2023 r., kiedy to Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt: II OSK 2818/20) oddalił skargę kasacyjną Gminy Miejskiej Kraków od w/w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 lipca 2020 r. Tym samym przepis, w oparciu o który organy odmówiły wydania zaświadczenia, został wyeliminowany z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc. Konsekwencją stwierdzenia jego nieważności ze skutkiem ex tunc jest zatem konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonych postanowień, które w oparciu o niego zostały wydane.
Mając zatem na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 205 § 2 w/w ustawy zasądzając na rzecz strony skarżącej kwotę 614 zł., na którą składa się zwrot wpisu od skargi w wysokości 100 zł., wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w wysokości 480 zł. oraz zwrot opłat skarbowych od pełnomocnictw udzielonych przez P. Sp. z o.o. w W. oraz T. spółka z o.o. w W..