II SA/Kr 1118/11

II SA/Kr 1118/11 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2011-09-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-07-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Kazimierz Bandarzewski
Małgorzata Brachel - Ziaja /sprawozdawca/
Renata Czeluśniak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Małgorzata Brachel-Ziaja (spr.) Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2011 r. sprawy ze skargi A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Wojewody z dnia 20 kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz strony skarżącej A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. kwotę 757 zł (słownie siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., znak [...], Wojewoda na podstawie art. 81 ust. l i 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 243 poz. 1623 z 2010 r. -1. jedn. z póżn. zm.) oraz art. 138 § 2 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania Spółki z o.o. "A. " od decyzji Starosty W. z dnia [...].01.2011 r. znak: [...] w sprawie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej dla Spółki A. Sp. z o.o., o oznaczeniu [...] w skład której wchodzić będą następujące elementy: wieża kratowa z fundamentem, zespół anten nadawczo-odbiorczych i transmisyjnych, infrastruktura techniczna w postaci szaf telekomunikacyjnych wraz z wewnętrzną linią zasilająca w miejscowości R. na działce nr 1 - uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji.
W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, że zaskarżoną decyzją odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej Spółki A. Sp. z o.o. o oznaczeniu [...] Podstawę prawną tego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 35 ust 3 prawa budowlanego. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wyjaśnił, że inwestor nie usunął wszystkich nieprawidłowości wskazanych w postanowieniu z [...].10.2010 r. wydanym w oparciu o art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. W postanowieniu tym między innymi sformułowano zarzuty o niezgodności projektu budowlanego z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, nieprzedłożeniu informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, braku oświadczenia projektanta o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej dla całego zamierzenia inwestycyjnego. Dodatkowo uznano, że inwestor nie wykazał, że spełnione są warunki wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie wymogów wynikających z § 3 ust. 10 i § 15 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Gminy T.
W odwołaniu od tej decyzji inwestor - Spółka z o.o. A. , zakwestionował zasadność rozstrzygnięcia w zakresie obowiązku wykazania spełnienia wymogu wynikającego z § 15 tj. konieczności wykupu nieruchomości. W ocenie odwołującego się inwestor winien wykazać się posiadaniem prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, o którym mowa w art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane. Odwołujący się nie zgodził się ponadto ze stwierdzeniem organu pierwszej instancji o niewykonaniu przez inwestora obowiązków nałożonych w postanowieniu z [...].10.2010 r. Odwołujący się w konkluzji domagał się wydania przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia w oparciu o art. 138 § l pkt 2 k.p.a. i udzielenie pozwolenia na budowę.
Badając akta sprawy organ odwoławczy stwierdził, że zgłoszone w odwołaniu zarzuty są słuszne, a rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji zapadło przedwcześnie bez .właściwego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Przepis art.. 35 ust 1. prawa budowlanego stanowi iż ."Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:
1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. "I ust. l ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi;
3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o których mowa w art. 20 ust. l pkt l b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust.7;
4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu -przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7".
Jak wynika z powyższych przepisów zakres kontroli organu administracji architektoniczno-budowlanej określony w przytoczonym art. 35 ust. 1 p, budowlanego obejmuje ocenę zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego projektu zagospodarowania działki z przepisami, kompletności projektu budowlanego i uzyskanie przez inwestora wymaganych opinii, uzgodnień i pozwoleń. Zakres i forma projektu budowlanego są określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. \V rozporządzeniu tym brak jest zapisów, obligujących do umieszczania w projekcie budowlanym informacji o uprawnieniu inwestora do prowadzenia robót budowlanych. Ponadto w ocenie organu odwoławczego, nie można uznać za prawidłowe działanie organu I instancji, który w oparciu o art. 35 ust. 3 prawa budowlanego nakłada na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w zakresie zgodności rozwiązań projektowych z § 15 ustaleń planu, wskazujących na konieczność wykupu gruntów i brakiem tym uzasadniać odmowę udzielenia pozwolenia na budowę. Wyjaśnić ponadto należy, że nie można na etapie poprzedzającym uzyskanie pozwolenia na budowę, żądać od inwestora wykupu nieruchomości, na której projektowany jest obiekt budowlany, bowiem brak jest pewności czy inwestor uzyska zgodę organu administracji na planowaną inwestycję. Egzekwowanie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie, w którym zapisy wykraczają poza zakres władczy (kontrolny) organów administracji architektoniczne- budowlanej, leży w gestii organu samorządowego, który je ustanowił. W odniesieniu do wskazanego w postanowieniu organu l instancji zakresu uzupełnień projektu budowlanego stwierdzić należy, że zgodnie z art. 34 ust. 2 Prawa budowlanego. Zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. Oznacza to, że organ-administracji winien jest ocenić, które z wymogów wynikających z rozporządzenia dotyczącego projektu muszą być uwzględnione w projekcie budowlanym, bowiem o zakresie projektu budowlanego, jak wynika z ww. przepisu, decyduje rodzaj obiektu. Przykładem niezasadnego żądania - jest np. zobowiązanie inwestora do wskazania sposobu dostosowania obiektu do krajobrazu i otaczającej zabudowy, w sytuacji gdy inwestycją jest wieża kratową z antenami.
Organ administracji wzywając inwestora do uzupełnienia braków winien wskazać, jakich czynności oczekuje od zobowiązanego i wykazać zasadność żądania i przesłanki, którymi kieruje się obligując inwestora do uzupełnień. Niezależnie jednak od powyższego, jak wynika z dokumentów sprawy, w aktach sprawy znajdują się dokumenty, których żądał organ l instancji i których brak stał u podstaw odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Do dokumentów tych należy między innymi informacja BIOZ., czy też oświadczenia projektantów o zgodności wykonanego projektu z przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Powtórnie badając sprawę organ winien ponownie ocenić materiał dowodowy pod kątem jego kompletności mając na względzie charakter inwestycji. Odpowiadając na zgłaszany w odwołaniu postulat dotyczący udzielenia pozwolenia na budowę przez organ odwoławczy należy wyjaśnić, że działanie takie naruszałoby zasadę dwuinstancyjności, o której mowa w art. 15 k.p.a. Istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy tej samej sprawy. Oznacza to, że każda sprawa będąca przedmiotem rozpatrzenia i rozstrzygnięcia przed organem pierwszej instancji podlega, na skutek złożenia środka zaskarżenia, ponownemu rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu w pełnym zakresie przed organem drugiej instancji. Chodzi o to by przeprowadzono dwukrotnie merytoryczne postępowanie, by dwukrotnie oceniono dowody, w sposób rzeczowy i poważny przeanalizowano wszelkie argumenty i opinie i w konsekwencji doprowadzono do wydania rozstrzygnięcia. Podjęcie przez organ odwoławczy wnioskowanych działań, pozbawiło by strony postępowania kontroli rozstrzygnięcia przez jeden organ. Zwłaszcza, że "Organ odwoławczy nie może orzekać w zakresie innym, niż uczyniono to wcześniej w pierwszej instancji. M.in. zmiana podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy, jak również orzeczenie w kwestii, która nie była rozpoznawana w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, narusza przedmiotową tożsamość sprawy, a w konsekwencji zasadę dwuinstancyjności /Wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 10 czerwca 2009 r. sygn. akt l! SA/Go 289/09, Lex nr 56S684/
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżąca Spółka A. z o.o. zarzuciła powyższej decyzji Wojewody naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności naruszenie:
1/ przepisu art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego zastosowanie, w sytuacji, gdy nie istnieją podstawy faktyczne ani prawne do uchylenia decyzji organu l instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania;
2/ przepisu art. 11 w zw. z art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez nie wyjaśnienie podstawy prawnej i faktycznej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa, zwłaszcza
nie wyjaśnienie, jaki jest konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy oraz z jakiego
powodu organ uznał, że ma on istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie oraz nie wskazanie, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy;
3/ przepisu art. 8 k..p.a., gdyż działania wskazanego organu administracji publicznej w trakcie postępowania nie można uznać za prowadzące postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, albowiem pomimo spełnia wszystkich wymagań określonych w przepisach prawa, najpierw wydano decyzję odmawiającą żądaniu skarżącej , a następnie co prawda ją uchylono, jednak zamiast rozstrzygnąć sprawę merytorycznie organ odwoławczy bez wszechstronnego rozpatrzenia sprawy i wyjaśnienia przyczyn uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji.
W konkluzji skarżąca Spółka A. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody w części tj. w zakresie przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji.
W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Podtrzymując swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda podkreślił, że dokonując oceny i kontroli decyzji Starosty W. trafnie uznał, iż organ ten wydając decyzję naruszył przepisy postępowania w szczególności art. 7 i art. 77 k.p.a.. W tej sytuacji, należało uznać, że rozstrzygnięcie uchylające decyzję organu pierwszej instancji i przekazujące sprawę organowi l instancji celem powtórnego jej rozpatrzenia jest prawidłowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Skardze nie można odmówić słuszności.
Zgodnie z przepisem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30. 08. 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /DZ. U. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm./ zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów postępowania - o ile naruszenie ich mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną. Zatem sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze, jak i ponad te zarzuty w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania.
Przeprowadzona w myśl powyższych przepisów kontrola zaskarżonej decyzji Wojewody , dała podstawy do jej zakwestionowania albowiem organ odwoławczy nieprawidłowo zastosował przepis art. 138 § 2 k. p. a.
Zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego ujęta w przepisie art. 15 k.p.a, oznacza, ze stronie przysługuje prawo do dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy. Jednakże decyzja organu II instancji jest takim samym aktem stosowania prawa jak decyzja organu l instancji, a działanie organu odwoławczego nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu i instancji /T. Woś, J. Zimmerman glosa do uchwały SA z dnia 23 09 1986 r. IIAZP 11/86, OSN 1987/11167, PiP 1989/8/145/,
Realizacja tej zasady została ukształtowana w przepisie art. 138 § l k.p.a. regulującym postępowanie administracyjne przed organem odwoławczym Przepis ten wprowadza jako zasadę postępowanie merytoryczne przed organem II instancji, w związku z tym również, taki charakter mają decyzje podejmowane w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. merytoryczno - reformacyjne ukierunkowane na rozstrzygnięcie, co do istoty sprawy.
Rozstrzygnięcia kasacyjne przewidziane par 2 art. 138 k,p,a. stanowią wyjątek od zasady merytorycznego charakteru postępowania odwoławczego i mają miejsce wówczas gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. Przy interpretacji tego przepisu nie jest dopuszczalna wykładnie rozszerzająca. Wypracowane i ugruntowane na przestrzeni lat stanowisko judykatury i zgodna z nim z doktryna, pozwalają na przyjęcie; że wydanie decyzji kasacyjnej może nastąpić tylko wtedy, gdy organ l instancji nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego albo postępowanie takie przeprowadził z rażącym naruszeniem prawa procesowego /por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 11. 2003, IV SA1496/02 M Prawn. 2004/2/60, wyrok NSA z dnia 2. 04 2001 r. IVSA 208/99 Lex nr 547/45.W. Dawidowicz "Postępowanie administracyjne. Zarys wykładu" WP. W-wa 1983 - str. 223, Zbigniew Janowicz "Kodeks postępowania administracyjnego" - str. 301 i nast. M. Wierzbowski "Postępowanie administracyjne". C.H Berek W-wa 2004, str. 207/
Wniesienie odwołania powoduje więc w myśl powyższego przeniesienie kompetencji do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy przez organ II instancji. Ocenie organu odwoławczego podlega całe postępowanie wyjaśniające przeprowadzone w sprawie przed organem l instancji, a zwłaszcza materiał dowodowy zebrany i przeanalizowany przez ten organ. Organ odwoławczy w ramach swoich uprawnień może materiał ten ocenić inaczej niż organ l instancji, co więcej organ odwoławczy, może z urzędu lub na żądanie strony przeprowadzić dodatkowe postępowanie dowodowe.
Przepis art. 136 k.p.a. stanowi, że organ odwoławczy może przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo może zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Jeżeli organ odwoławczy nie ma wątpliwości, co do stanu faktycznego sprawy i prawnego a stwierdził potrzebę przeprowadzenia dowodu ma obowiązek przeprowadzić ten dowód w ramach swoich uprawnień z art. 136 k. p. a. zamiast uchylać sprawę do ponownego rozpoznania.
W świetle powyższego trzeba stwierdzić, że skoro organ odwoławczy doszedł do przekonania badając projekt budowlany zamierzenia inwestycyjnego, że wbrew ocenie organu pierwszej instancji projekt ten jest kompletny, a nałożone na inwestora obowiązki usunięcia nieprawidłowości nie znajdują uzasadnienia i oparcia w przepisach prawa, to nie mógł uchylić się od wydania decyzji o charakterze merytorycznym. W takiej sytuacji uchylenie decyzji organu pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, po to "by ponownie ocenić materiał dowodowy pod względem kompletności mając na względzie charakter inwestycji" nie znajduje odniesienia w przepisie art. 138 par 2 k.p.a Dla decyzji kasacyjnej konieczne jest wystąpienie normatywnej przesłanki tj. stwierdzenia, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, z przyczyn wyżej już omówionych, a nie jest ono możliwe do uzupełnienia w trybie art. 136 k.p.a. Jednakże taka sytuacja nie zachodzi; organ odwoławczy nie wskazuje w uzasadnieniu swojej decyzji, na jakie okoliczności należy przeprowadzić postępowanie wyjaśniające "w całości lub znacznej części".
Jednakże trzeba podkreślić, że wbrew konstatacji organu odwołaczego przedmiotowy projekt budowlany bazy telefonii komórkowej nie tylko przewiduje budowę wieży kratowej. Postępowanie administracyjne przed organem pierwszej instancji -toczyło się z wniosku skarżącego o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej Spółki A. sp. z o.o. o oznaczeniu [...], w skład której wchodzą następujące elementy;
1/ wieża Kratowa o wysokości 49,95 m n.p.t (poziom iglicy odgromowej) wraz z fundamentem
2/ zespół anten nadawczo odbiorczych i transmisyjnych,
3/ infrastruktura teletechniczna w postaci szaf telekomunikacyjnych podnóża wieży,
4/ przyłącze elektromagnetyczne wraz z wewnętrzną linią zasilającą.
Jako miejsce lokalizacji inwestycji wskazano działkę nr 1 , R. , Obr. ewiden. [...] , Gm. T.
Bezsporną okolicznością jest obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla Gminy T. z dnia 31.08 2004 r. obejmuje m.in. sołectwo T. . Przytoczony w dosłownym brzmieniu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przepis art. . 35 ust 1 prawa budowlanego wymaga w 1) od organu sprawdzenia przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /.../,
Należy zauważyć, że plan zagospodarowania przestrzennego stanowi prawo miejscowe, którego zapisy obowiązują na terenie objętym jego ustaleniami. Oznacza to, że organ musi stosownie do przywołanego przepisu art. 35 ust 1 pkt 1 sprawdzić, czy występuje zgodność projektu z zapisem planu. W szczególności jego przepisów zawartych w paragrafach 3 i 15.
Par 3 ust 10 mpzp ustanawia zasadę; że "prowadzenie działalności usługowej lub produkcyjnej nie może powodować powstawania uciążliwości wykraczających poza granice działki do której użytkownik ma tytuł prawny, zwłaszcza odorów, hałasu, wibracji'.
W aktach adm, znajduje się opracowanie p.t. "wyniki weryfikacji dla anten wg zmiany z dnia 21.08.2007 r /DZ.U.z 2007 r. Nr 158, póz. 1105/ do rozporządzenia rady Ministrów z dnia 9.11. 2004 r. /Dz. U. z 2004 r. Nr 257, póz. 25737", z którego wynika także zakres oddziaływania inwestycji na sąsiednie działki. Podano tam graficznie przewidywany rozkład pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych niż dopuszczalne wytwarzane przez anteny projektowanej stacji /k.[...] i następne./. Z opracowania tego wynika, że inwestycja oddziałowuje nie tylko na działkę jej lokalizacji ale również na sąsiednie; nr 2, nr 3, nr 4 . Jednakże organ odwoławczy nie odniósł się do tej kwestii, a także nie rozważył dopuszczalności inwestycji w aspekcie Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.10. 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny .odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie /DZ.U. z 2005 r., Nr 219, poz. 1864 r. /, który w par. 9.(5) nakazuje "Przy określaniu usytuowania wolno stojących konstrukcji wsporczych anten i urządzeń radiowych należy kierować się względami technologicznymi oraz wymaganiami bezpieczeństwa dotyczącymi w szczególności: 1) ochrony przed polem elektromagnetycznym, z uwzględnieniem dopuszczalnych poziomów promieniowania, jakie mogą występować w środowisku"; Organ odwoławczy powinien tę kwestię rozważyć w oparciu o powołane wyżej "wyniki weryfikacji" o ile uzna je za wystarczające.
W tym stanie rzeczy, należy stwierdzić, ze że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania art. 136 i 138 par 2 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Biorąc pod uwagę powyższe Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 par. 1 pkt 1 lit "c" prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.