II SA/KR 1117/19

II SA/Łd 752/25 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-12-09
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-10-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agata Sobieszek-Krzywicka
Jarosław Czerw /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Mikołajczyk
Symbol z opisem
6135 Odpady
Hasła tematyczne
Odpady
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1587
art. 41 ust. 6a, art. 41 ust. 6b
Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 7, art. 7b, art. 77 par. 1, art. 80,art. 106 par. 1, art. 106 par. 4, art. 107 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Dnia 9 grudnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Czerw (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 grudnia 2025 roku sprawy ze skargi Z. C. – wspólnika spółki cywilnej A. w Ł. i D. C. – wspólnika spółki cywilnej A. w Ł. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 30 lipca 2025 roku znak: SKO.4163.26,27.25 w przedmiocie negatywnej opinii w sprawie możliwości wydania kolejnego pozwolenia na wytwarzanie, przetwarzanie i zbieranie odpadów 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Burmistrza Łasku z dnia 11 czerwca 2025 roku, znak: OŚR.6234.1.2025; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu solidarnie na rzecz skarżących Z.C. – wspólnika spółki cywilnej A. w Ł. i D.C.– wspólnika spółki cywilnej A. w Ł. kwotę 680 (słownie: sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga Z.C. – wspólnika spółki cywilnej A. S.C. z siedzibą w Ł. i D.C. – wspólnika spółki cywilnej A. S.C. z siedzibą w Ł. (dalej także: skarżący) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu (dalej także: Kolegium, organ II instancji) z 30 lipca 2025 roku (znak: SKO.4163.26,27.25) utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Ł. (dalej także: organ I instancji) z 11 czerwca 2025 r. (znak: OŚR.6234.1.2025) negatywnie opiniujące możliwość wydania kolejnego pozwolenia na wytwarzanie odpadów i zezwolenia na przetwarzanie odpadów i zbieranie odpadów wydane na podstawie art. 41 ust. 6a z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1587 ze zm.).
Z akt sprawy wynika, że 29 maja 2025 r. Marszałek Województwa Łódzkiego zwrócił się do Burmistrza Ł. o zaopiniowanie możliwości wydania na rzecz Z.C. i D.C., prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą A. S.C. z siedzibą w Ł., kolejnego pozwolenia na wytwarzanie odpadów i zezwolenia na przetwarzanie odpadów i zbieranie odpadów w istniejącej instalacji stacji demontażu pojazdów.
Burmistrz Ł. postanowieniem z 11 czerwca 2025 r. wydał w powyższej sprawie opinię negatywną. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia zostało wskazane, że na terenie działek nr [...] i [...] obręb [...] w Ł., którą nabyli współwłaściciele A. S.C. C.Z. C.D., prowadzona jest obecnie działalność polegająca na demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji zgodnie z decyzją Marszałka Województwa Łódzkiego z dnia 28 listopada 2014 r. (znak: RŚVI.7243.60.2014.AW). Powołując się na art. 72 ust. 1 pkt 21 oraz art. 72 ust. 2a pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko organ zauważył, że od czasu wydania ww. decyzji Marszałka Województwa Łódzkiego wnioskodawca nie występował z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. przedsięwzięcia. Jednakże działki o nr [...] i [...] obręb [...] w Ł., na których zlokalizowana jest stacja demontażu pojazdów objęte są zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Nr XXXIX/440/2017 Rady Miejskiej w Ł. z 20 grudnia 2017 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego w miejscowości Ł., fragment obrębu [...] i oznaczone jako [...] - tereny zabudowy produkcyjnej, składów i magazynów. Zgodnie z § 9 ww. uchwały: "W zakresie ochrony środowiska ustala się: 1) zakaz lokalizowania przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska, za wyjątkiem przedsięwzięć służących realizacji celów publicznych; 2) zakaz lokalizowania zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii; 3) odprowadzanie ścieków w sposób zapewniający ochronę przed zanieczyszczeniem gruntu, wód powierzchniowych i podziemnych; 4) gromadzenie odpadów w urządzeniach przystosowanych do ich przechowywania, umieszczanych w osłoniętych miejscach, na podłożu nieprzepuszczalnym.". Powołując się na art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach właściwy organ wskazał, że odmowa wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów następuje w przypadku gdy zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z przepisami prawa, w tym prawa miejscowego.
Na postanowienie Z.C. i D. C., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą A. S.C. z siedzibą w Ł., reprezentowani przez pełnomocnika, wnieśli zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu, w którym zarzucili wydanie rozstrzygnięcia z naruszeniem:
1) § 9 uchwały nr XXXIX/440/2017 Rady Miejskiej w Ł. z 20 grudnia
2017 r. w związku z art. 72 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez uznanie,
że wskazana uchwała ma zastosowanie także do istniejącego przedsiębiorstwa skarżących działającego na podstawie dotychczasowych zgód i zezwoleń przy jednoczesnym braku zmiany profilu i zakresu działalności przedsiębiorstwa
oraz braku rozszerzenia zakresu działalności stacji demontażu pojazdów;
2) art. 72 ust. 2a pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez jego niezastosowanie i negatywne zaopiniowanie przez organ kolejnego wniosku przedsięwzięciu, które od początku działalności ([...] lat) nie uległo zmianie -
a wniosek kolejny jest jedynie kontynuacją pozwoleń, na podstawie których strona prowadzi w niezmienionej formie stację demontażu pojazdów;
3) art. 7 K.P.A. w związku z art. 8 K.P.A. poprzez wydanie opinii negatywnej
z pominięciem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz wydanie postanowienia sprzecznego z obowiązującym stanem prawnym - tj. z ustawą oraz aktem prawa lokalnego,
4) art. 8 K.P.A. poprzez wydanie przez organ postanowienia sprzecznego
z zasadą "lex retro non agit" i zaopiniowanie negatywne w dniu 11 czerwca 2025 r. dalszej działalności stacji demontażu pojazdów A. S.C. działającej
i mającej zamiar działać w niezmienionej formie od [...] lat - w oparciu o akt prawa miejscowego wydany po uzyskaniu przez skarżących wszelkich zgód i pozwoleń na prowadzenie działalności w formie nigdy niezmienianej - a co za tym idzie wniosek o wydanie "kolejnej" decyzji jest wyłącznie kontynuacją decyzji już obowiązującej.
Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i wydanie przez organ odwoławczy opinii pozytywnej, "alternatywnie przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji celem ponownego rozpatrzenia celem rozważania ewentualności umorzenia postępowania.".
W uzasadnieniu zażalenia zostało wskazane, że stacja demontażu pojazdów A. S.C. działa nieprzerwanie w niezmienionej formie na podstawie decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia 25 maja 2006 r., w sprawie pozwolenia na wytwarzanie odpadów z uwzględnieniem wymagań przewidzianych dla prowadzenia działalności w zakresie odzysku, zbierania i transportu odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne oraz udzielenia pozwolenia na wytwarzanie odpadów oraz zezwolenia na przetwarzanie i zbieranie odpadów w stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji zlokalizowanej przy ul. [...] [...] Ł. i dalej na podstawie decyzji Marszałka Województwa Łódzkiego z dnia 28 listopada 2014 r.,
w sprawie pozwolenia na wytwarzanie odpadów oraz zezwolenia na przetwarzanie
i zbieranie odpadów. Przed rozpoczęciem działalności określonej decyzją Wojewody Łódzkiego uprzednio jako A. S.C. uzyskała decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia
z dnia 17 marca 2006 r. wydaną przez Burmistrza Ł.. Negatywna opinia wydana zaskarżonym postanowieniem, odnosi się do uchwały Rady Miejskiej w Ł. z dnia 20 grudnia 2017 r. W ocenie skarżących uchwała Rady Miejskiej w Ł. w swojej treści nie odnosi się w żaden sposób do przedsięwzięć już istniejących i zrealizowanych. Od daty wydania decyzji Marszałka Województwa Łódzkiego z dnia 28 listopada 2014 r. skarżący nie występowali o nową decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia. Dodatkowo na skarżących nie ciążył taki obowiązek wynikający z przepisów prawa, ponieważ posiadali już stosowne uzgodnienia środowiskowe w postaci wymaganej decyzji z dnia 17 marca 2006 r. Od momentu rozpoczęcia działalności w zakresie prowadzonej stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji spółka A. S.C. nie zmieniła charakteru, zakresu, terenu, na którym prowadzony jest demontaż pojazdów, obszaru prowadzonej stacji demontażu oraz nie zostały zwiększone ilości przyjmowanych do przetwarzania odpadów ani wytwarzanych odpadów w związku z przetwarzaniem, czyli prowadzoną przez spółkę działalnością. Decyzja środowiskowa zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa wymagana jest w określonym przypadku, gdy nakazuje tego ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2024 r., poz. 1112 ze zm.). Powołując się na art. 72 ust. 2a pkt 2 ww. ustawy oraz poglądy judykatury strona podniosła, że jeśli złożony wniosek dotyczy przedsięwzięcia już realizowanego, którego warunki w żaden sposób nie ulegną zmianie, decyzja środowiskowa nie będzie wymagana. Wymóg jej uzyskania pojawi się jednak w sytuacji, jeśli będzie to kolejne zezwolenie na prowadzoną działalność w zakresie odzysku odpadów, jednakże zmieniająca parametry tej inwestycji (np. zmieniające ilość odpadów poddanych przetworzeniu). Dalej strona argumentowała, że to na organie administracji publicznej wydającym zezwolenie w zakresie gospodarowania odpadami spoczywa obowiązek dokładnego zbadania czy zezwolenie, o które ubiega się przedsiębiorca jest kolejnym zezwoleniem, a jeśli tak, to czy zmieniać się będą w jakikolwiek sposób parametry realizacji przedsięwzięcia – chociażby poprzez przekształcenie lub zmianę sposobu wykorzystania terenu (np. w zakresie ilości przetwarzanych odpadów). Skarżący podkreślili, że mamy do czynienia z przedsięwzięciem już zrealizowanym, którego warunki w żaden sposób nie ulegają zmianie, a co za tym idzie decyzja środowiskowa nie będzie wymagana. Natomiast organ wydał zaskarżone postanowienie w oparciu o akt prawa miejscowego wydany wiele lat po uzyskaniu przez skarżących wszelkich zgód i pozwoleń na prowadzenie działalności w formie nigdy niezmienianej, a co za tym idzie Burmistrz Ł. wydał postanowienie sprzeczne z fundamentalną zasadą państwa prawa - potwierdzoną w procedurze administracyjnej, iż "prawo nie działa wstecz".
Wspomnianym na wstępie postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu utrzymało w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie.
Kolegium, wskazując na kolizję przedsięwzięcia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stwierdziło, że prawidłowa jest opinia Burmistrza Ł. w kwestii zaopiniowania wniosku co do możliwości wydania na rzecz Z.C. i D.C., prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą A. S.C. z siedzibą w Ł., kolejnego pozwolenia na wytwarzanie odpadów i zezwolenia na przetwarzanie odpadów i zbieranie odpadów w istniejącej instalacji stacji demontażu pojazdów.
Z akt sprawy wynika, że Rada Miejska w Ł. podjęła uchwałę
nr XXXIX/440/2017 z 20 grudnia 2017 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego w miejscowości Ł., fragment obrębu [...] (Dz.Urz.Woj.Łódzk. z 2018 r. poz. 123). Działki o nr [...] i [...] obręb [...] w Ł., na których zlokalizowana jest stacja demontażu pojazdów zostały objęte zapisami ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
i znajdują się na terenie oznaczonym w planie jako [...] - tereny zabudowy produkcyjnej, składów i magazynów.
Kolegium zwróciło uwagę, że w § 9 pkt 1 uchwały w zakresie ochrony środowiska został ustalony zakaz lokalizowania przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska, za wyjątkiem przedsięwzięć służących realizacji celów publicznych. Działalność skarżących zalicza się do ww. przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko [§ 2 ust. 1 pkt 42 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - Dz.U. z 2019 r., poz. 1839 - stacje demontażu w rozumieniu art. 3 pkt 10 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1610)]. W ocenie organu zapis ten stanowi zatem przeszkodę pozytywnego zaopiniowania wniosku skarżących. Plan nie przewiduje wyłączenia ww. zakazu. Ponadto nie określa sposobu tymczasowego zagospodarowania terenów. W § 40 planu został ustalony zakaz tymczasowego zagospodarowania terenów, za wyjątkiem wykorzystania zgodnego z dotychczasowym zagospodarowaniem terenów lub wykorzystania rolniczego, ogrodniczego, sadowniczego, do czasu zagospodarowania zgodnie
z przeznaczeniem określonym w niniejszym planie miejscowym.
Kolegium zaakcentowało, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest podstawowym instrumentem kształtowania przestrzeni, który obejmuje ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy. Fakt, że uzyskując uprzednie zezwolenia Spółka spełniła wszelkie wymogi (w tym uzyskała decyzję środowiskową) i do chwili obecnej profil działalności pozostał niezmienny, nie świadczy o tym, że brak jest podstaw do wydania negatywnej opinii co do kolejnego pozwolenia. Skoro w obrocie prawnym znajduje się ww. akt prawa miejscowego, to od daty wejścia w życie jego zapisy determinują sposób wykorzystywania terenów objętych jego zapisami. Uchwałodawca nie przewidział w niniejszej sprawie możliwości zwolnienia od ustanowionego w § 9 pkt 1 planu zakazu. Przyjmując, jak chcieliby skarżący, że zapisy planu nie odnoszą się do ich działalności, skoro jest ona prowadzona od [...] lat zgodnie z wymaganymi pozwoleniami, to należy stwierdzić, że uchwalanie planu miejscowego dla terenów, na których jest prowadzona długoletnia, niezmieniona działalność byłoby zbędne. Władztwo planistyczne organu nad terenami tego typu byłoby wyłączone. Organ nie miałby możliwości regulowania polityki przestrzennej, co znajduje się w jego kompetencji. Ponadto przepisy ustawy o odpadach nie zwalniają organu koncesyjnego z obowiązku zaopiniowania kolejnych pozwoleń w przypadku braku zmiany charakteru dotychczasowej działalności. Zarzuty skarżących dotyczące naruszenia przepisów uchwały, ustawy środowiskowej, jak i procedury administracyjnej nie znajdują zatem podstawy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący, ponownie przedstawili zarzuty i argumentację jak w zażaleniu. Ponowili w szczególności argument, że uchwała Rady Miejskiej w Ł. w swojej treści nie odnosi się w żaden sposób do przedsięwzięć już istniejących i zrealizowanych. Od daty wydania decyzji Marszałka Województwa Łódzkiego z 28 listopada 2014 r. skarżący nie występowali o nową decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia. Dodatkowo strona podkreśliła, iż na skarżących nie ciążył obowiązek wynikający z przepisów prawa ponieważ posiadali już stosowne uzgodnienia środowiskowe w postaci wymaganej decyzji z 17 marca 2006 r. wydanej przez Burmistrza Ł.. Od momentu rozpoczęcia działalności w zakresie prowadzonej stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji spółka nie zmieniła charakteru, zakresu, terenu na którym prowadzony jest demontaż pojazdów, obszaru prowadzonej stacji demontażu oraz nie zostały zwiększone ilości przyjmowanych do przetwarzania odpadów ani wytwarzanych odpadów w związku z przetwarzaniem - czyli prowadzoną przez spółkę A. S.C. działalnością.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga okazała się zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935) (dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Należy również wskazać, że na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.
W związku z tym, że przedmiotem skargi było postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, sprawa niniejsza, zgodnie z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a., podlegała rozpoznaniu w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Przedmiotem skargi było postanowienie z dnia 30 lipca 2025 r., którym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Ł. z dnia 11 czerwca 2025 r. wydane na podstawie art. 41 ust. 6a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1587 ze zm.) (dalej: u.o.). Przywołany przepis stanowi, że organ właściwy wydaje zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów po zasięgnięciu opinii wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwych ze względu na miejsce prowadzenia zbierania odpadów lub przetwarzania odpadów. Wymóg zasięgania opinii prezydenta miasta nie dotyczy prezydenta miasta na prawach powiatu, jeżeli jest on organem właściwym do wydania zezwolenia. Zgodnie z art. 41 ust. 6b u.o., w przypadku niewydania opinii w terminie określonym w art. 106 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.) (dalej: k.p.a.), przyjmuje się, że wydano opinię pozytywną.
Zgodnie z art. 106 § 1 k.p.a., jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Organ załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska, zawiadamia o tym stronę (§ 2). Organ, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska, obowiązany jest przedstawić je niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia mu żądania, chyba że przepis prawa przewiduje inny termin (§ 3). Organ obowiązany do zajęcia stanowiska może w razie potrzeby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające (§ 4). Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie (§ 5). W przypadku niezajęcia stanowiska w terminie określonym w § 3 stosuje się przepisy art. 36-38 k.p.a., przy czym organ obowiązany do zajęcia stanowiska niezwłocznie informuje organ załatwiający sprawę o wniesieniu ponaglenia (§ 6).
Postanowienie w kontrolowanej sprawie zapadło w trybie współdziałania organów przed wydaniem decyzji. Należy wskazać, że wydawanie opinii kiedy tak wymaga odpowiednia norma kompetencyjna w trybie art. 106 k.p.a. stanowi formalną przesłankę wydania decyzji administracyjnej w tym znaczeniu, iż organ prowadzący postępowanie jest obowiązany uzyskać takie stanowisko przed wydaniem decyzji, zaś organ współdziałający jest obowiązany przed tym dniem odpowiednio przedstawić swoje stanowisko w sprawie. Zwrot w brzmieniu: "jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ w postaci wyrażenia opinii" nie może być natomiast odczytywany jako ustanawiający jakąkolwiek zależność treściową merytoryczną (materialną) decyzji administracyjnej od stanowiska opiniującego organu współdziałającego, czy też związanie organu wydającego decyzję treścią tego stanowiska. Niezależnie jednak od powyższej konstatacji trzeba stwierdzić, że zgodnie z art. 6 k.p.a. formułującym zasadę praworządności i stanowiącym, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa - przedmiotowe opinie powinny być wydawane na podstawie prawa i zgodnie z prawem. Formułowana przez organ opinia powinna być oparta o porządek prawny i powinna zasadniczo nawiązywać do kompetencji i zadań publicznych organu, zbieżnych z istotą sprawy, w której ma być wydana decyzja. Z faktu, że opinia nie jest wiążąca dla organu rozstrzygającego sprawę/organu decyzyjnego nie wynika, że wobec obowiązującego prawa jej treść może być dowolna lub/i obojętna wobec prawa, gdyż inaczej nie miałoby ratio legis jej zażalanie do organu wyższego stopnia, a także możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego (por. wyrok WSA w Krakowie z 22 listopada 2019 r., II SA/Kr 1117/19, LEX nr 2752918, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA).
Podkreślić przy tym należy, że opinia wójta (burmistrza, prezydenta miasta) podejmowana na podstawie art. 41 ust. 6a u.o., powinna konsekwentnie nawiązywać do okoliczności faktycznych relewantnych ze względu na kompetencje i zadania publiczne organu zbieżne z istotą sprawy (por. wyrok WSA w Krakowie z 22 listopada 2019 r., II SA/Kr 1117/19, LEX nr 2752918, CBOSA). Organ opiniujący powinien więc ustalić stan faktyczny w zakresie okoliczności istotnych dla dokonania przez niego oglądu sprawy, co do której zajmuje stanowisko, mając na względzie art. 106 § 4 k.p.a. W ocenie Sądu użyte w tym przepisie sformułowanie "może" nie oznacza bynajmniej, że wyjaśnienie stanu faktycznego w zakresie niezbędnym do zajęcia stanowiska pozostawiono uznaniu organu współdziałającego. Wykładnia art. 106 § 4 k.p.a. powinna być spójna z zasadą wyrażoną w art. 7b k.p.a., która nakłada na organy administracji publicznej obowiązek współdziałania ze sobą w zakresie niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz sprawność postępowania, przy pomocy środków adekwatnych do charakteru, okoliczności i stopnia złożoności sprawy. Zasada z art. 7b k.p.a. nawiązuje więc treściowo do zasady prawdy materialnej wyrażonej w art. 7 k.p.a., wobec której nie może pozostać obojętny także organ podejmujący współdziałanie w "słabszej" formie, jaką jest opiniowanie. Trzeba podkreślić, że również takie stanowisko ma dla organu właściwego do wydania decyzji znaczenie. Stanowi ono wszakże element materiału dowodowego, który organ wydający decyzję powinien uwzględnić i rozważyć, ustalając treść rozstrzygnięcia w sprawie (por. M. Romańska [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. III, red. H. Knysiak-Sudyka, Warszawa 2023, art. 106).
Odnosząc powyższe do okoliczności kontrolowanej sprawy, Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu I instancji wydane zostały bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie wymaganym dla zajęcia stanowiska w sprawie. Organy nie ustaliły należycie wszystkich okoliczności sprawy istotnych dla stwierdzenia, czy planowana przez skarżących kontynuacja działalności polegającej na wytwarzaniu odpadów, przetwarzaniu odpadów i zbieraniu odpadów w istniejącej instalacji stacji demontażu pojazdów na terenie działek nr [...] i [...] obręb [...] w Ł. jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym dla terenu tych działek, co mieściło się w zakresie opiniowania określonego w art. 41 ust. 6a u.o.
Bezsporne w kontrolowanej sprawie jest, że stacja demontażu pojazdów A. S.C. prowadzona przez skarżących działa nieprzerwanie w niezmienionej formie na podstawie decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia 25 maja 2006 r. Bezsporne jest także, że w ramach niniejszego postępowania skarżący prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą A. S.C. z siedzibą w Ł., ubiegają się o kolejne pozwolenie na wytwarzanie odpadów i zezwolenie na przetwarzanie odpadów i zbieranie odpadów w istniejącej instalacji stacji demontażu pojazdów. Bezsporne jest wreszcie, że Rada Miejska w Ł. podjęła uchwałę
nr XXXIX/440/2017 z 20 grudnia 2017 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego w miejscowości Ł., fragment obrębu [...] (Dz.Urz.Woj.Łódzk. z 2018 r., poz. 123) (dalej także: uchwała), a działki o nr [...] i [...] obręb [...] w Ł., na których zlokalizowana jest stacja demontażu pojazdów zostały objęte zapisami ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i znajdują się na terenie oznaczonym w planie jako [...] - tereny zabudowy produkcyjnej, składów i magazynów.
Jak słusznie zauważyło Kolegium w § 9 pkt 1 uchwały w zakresie ochrony środowiska został ustalony zakaz lokalizowania przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska, za wyjątkiem przedsięwzięć służących realizacji celów publicznych. Ma także rację Kolegium, że działalność skarżących zalicza się do ww. przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 42 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - Dz.U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm.
- stacje demontażu w rozumieniu art. 3 pkt 10 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, Dz. U. z 2019 r. poz. 1610). Powyższe oznacza zakaz lokalizowania na działkach o nr [...] i [...] obręb [...] działalności polegających na prowadzeniu stacji demontażu w rozumieniu art. 3 pkt 10 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji.
Nie może jednak umknąć uwadze, że jak stanowi § 40 uchwały ustala się zakaz tymczasowego zagospodarowania terenów, za wyjątkiem wykorzystania zgodnego z dotychczasowym zagospodarowaniem terenów lub wykorzystania rolniczego, ogrodniczego, sadowniczego, do czasu zagospodarowania zgodnie z przeznaczeniem określonym w niniejszym planie miejscowym.
Organy obu instancji przyjęły, że działalność skarżących, która ma być przez nich kontynuowana w ramach nowego pozwolenia, jest niezgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy dla obszaru położonego w miejscowości Ł., fragment obrębu [...] - teren znajduje się w obszarze dla którego został ustalony zakaz lokalizowania przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska, za wyjątkiem przedsięwzięć służących realizacji celów publicznych, a działalność skarżących zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Organy obu instancji nie przeanalizowały jednak zakresu działalności wskazanej we wniosku o kolejne pozwolenie w kontekście brzmienia
§ 40 uchwały, zgodnie z którym, na zasadzie wyjątku, dopuszcza się wykorzystanie terenów zgodne z dotychczasowym zagospodarowaniem terenów do czasu zagospodarowania zgodnie z przeznaczeniem określonym w planie miejscowym. Organy w kontrolowanej sprawie powinny były to uczynić. Jeśli bowiem działalność która ma być przez skarżących kontynuowana w ramach nowego pozwolenia jest taką samą działalnością jak działalność realizowana przez nich przed wejściem w życie uchwały to działalność taka w świetle uregulowań zawartych w § 40 uchwały byłaby dopuszczalna. Organy powyższej kwestii w kontrolowanej sprawie nie wyjaśniły. Tym samym rozstrzygnięcia organów w kontrolowanej sprawie okazały się co najmniej przedwczesne.
Prowadzi to do wniosku, że postanowienia organów obu instancji wydane zostały z zaniechaniem dokonania rzetelnej analizy i oceny zgromadzonej w sprawie dokumentacji, czym naruszono przepisy art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., 80 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a., a naruszenia te co najmniej mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skutkiem wskazanych wyżej naruszeń zaskarżone postanowienie i postanowienie je poprzedzające zapadło z istotnym naruszeniem art. 106 § 1 i 4 w zw. z art. 7b k.p.a. oraz w zw. z art. 41 ust. 6a u.o., a naruszenia te co najmniej mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając na uwadze powyższe, Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji.
Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań Sądu oraz oceny prawnej i wiążą organy w niniejszej sprawie stosownie do art. 153 p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy powinny mieć na uwadze powyższe ustalenia, bacząc by nie naruszono reguł postępowania oraz by rozstrzygnięcia odpowiadały prawu materialnemu.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.
dc