II SA/Kr 1113/21

II SA/Kr 1113/21 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2021-12-22
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-09-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jacek Bursa /przewodniczący/
Małgorzata Łoboz /sprawozdawca/
Piotr Fronc
Symbol z opisem
6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I OSK 1266/22 - Wyrok NSA z 2025-06-12
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 2040
art.1, 7, 8
Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo  własności tych gruntów - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Sędzia WSA Piotr Fronc po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 listopada 2021 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 lipca 2021 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności oddala skargę.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 22 stycznia 2021 r., znak: [...] nr [...], sprostowaną postanowieniem z dnia 30 maja 2021 r., na podstawie art. 1, art. 7 ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 6a, ust. 7, ust. 8a ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz. U.
2020 r., poz. 2040), § 3 lit. a uchwały Nr CXV/3022/18 Rady Miasta Krakowa z dnia 7 listopada 2018 r. w sprawie warunków udzielania bonifikat od opłat jednorazowych z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntów stanowiących własność Gminy Miejskiej Kraków w prawo własności tych gruntów i wysokości stawek procentowych tych bonifikat (Dz. Urz. Województwa Małopolskiego z 2018 r., poz. 7736), po rozpatrzeniu wniosku M. M. ustalił wysokość opłaty jednorazowej z tytułu przekształcenia udziału wynoszącego 301/10000 części prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działki nr [...] i [...], obr. [...], jednostka ewidencyjna [...], położonej w Krakowie, przy ulicy [...] (dotyczy lokalu użytkowego nr [...]), dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...], w prawo własności nieruchomości - na 90 730,88 zł.
W uzasadnieniu organ podał, że przedmiotowa nieruchomość została objęta przepisami ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego. Wobec powyższego organ I instancji wydał w dniu 28 listopada 2019 r. zaświadczenie znak: [...] nr [...], potwierdzające fakt przekształcenia przedmiotowej nieruchomości oraz ustalające wysokość opłaty (zaktualizowanej) z tego tytułu na kwotę 2 835,34 zł. Wysokość opłaty wynikała z ugody zawartej przed SKO w Krakowie w dniu 15 listopada 2019 r., znak sprawy: [...] Ze względu, na okoliczność, iż lokal ten miał przeznaczenie użytkowe, okres wnoszenia opłat z tego tytułu został ustalony zgodnie z art. 7 ust. 6a ustawy na okres 33 lat. Następnie M. M. zgłosiła zamiar jednorazowego wniesienia opłaty z tytułu przekształcenia użytkowania wieczystego nieruchomości w prawo własności wraz z wnioskiem o udzielenie bonifikaty. W odpowiedzi na wniosek, organ I instancji, informacją z dnia 7 grudnia 2020 r. znak: [...] Nr [...] ustalił opłatę jednorazową z tytułu przekształcania przedmiotowej nieruchomości w prawo własności, w kwocie 90 730,88 zł. M. M. zwróciła się o ustalenie wysokości jednorazowej opłaty rocznej w drodze decyzji z zastosowaniem bonifikaty przewidzianej w uchwale Rady Miasta Krakowa (jako sumę 20 opłat rocznych wraz z bonifikatą wynoszącą 50%).
Na podstawie danych uwidocznionych w CEIDG ustalono, że M. M. jest przedsiębiorcą. Na podstawie księgi wieczystej prowadzonej dla przedmiotowego lokalu ustalono, że lokal składa się z następujących pomieszczeń: "sala sprzedaży", "magazyn", "biuro", "pokój socjalny", "pracownia serwera", "wc" oraz "korytarz". Z dokumentów będących w posiadaniu organu I instancji, wynikało, iż lokal ten nie jest i nie był lokalem mieszkalnym, tym samym zasadnym było założenie, iż wykorzystywany jest on do prowadzenia działalności gospodarczej, a to wobec charakteru prowadzonej przez skarżącą działalności (wynajem lub zarządzenie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi). Mając na uwadze powyższe, w ocenie organu zasadnym było wyliczenie opłaty przekształceniowej na podstawie art. 7 ust. 6a pkt 3 w zw. z art. 7 ust 7 ustawy. Z uwagi, iż zamiar jednorazowego wniesienia opłaty został doręczony do organu w dniu 26 listopada 2020 r., opłata wyniosła 90 730,88 zł tj. 32 x 2835,34 zł.
Organ zaznaczył, że uchwała Rady Miasta Krakowa z dnia 7 listopada 2018 r., Nr CXV/3022/18 nie przewiduje udzielenia bonifikaty od lokali niemieszkalnych, tym samym nie może zostać ona przyznana.
Odwołanie do powyższej decyzji złożyła M. M., zarzucając naruszenie:
1) art. 7 ust. 6a ustawy przekształceniowej, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w stosunku do odwołującej, która nie jest przedsiębiorcą wykorzystującą przedmiotową nieruchomość do prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców,
1) art. 7 ust. 6 i ust. 7 ustawy przekształceniowej, poprzez ich niezastosowanie i
odmówienie odwołującej możliwości wniesienia opłaty jednorazowej w wysokości odpowiadającej iloczynowi pozostałych 18 lat i opłaty przekształceniowej,
2) naruszenie art. 7 i 77 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie zebrania w sprawie materiału dowodowego i zastąpienie go dowolnymi założeniami, co doprowadziło do:
- błędu w ustaleniach faktycznych, polegającym na bezpodstawnym (i nieznajdującym oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym) przyjęciu, iż skarżąca wykorzystuje przedmiotowy lokal do prowadzenia działalności gospodarczej),
- błędu w ustaleniach faktycznych polegającym na bezpodstawnym przyjęciu, że skarżąca jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą.
Do odwołania przedłożono wydruk z CEIDG, z którego wynika, iż w dniu 18 lutego 2021 r. M. M. zawiesiła wykonywanie działalności gospodarczej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 12 lipca
2021 r., znak: [...], na podstawie art. 1 ust. 1 i ust. 2, art. 7 ust. 1 i ust. 2 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2021 r. poz. 735), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia przepisy ustawy przekształceniowej.
Następnie wskazał, że nie jest sporne, że na mocy ww. przepisów nastąpiło przekształcenie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka nr [...], [...] obr. [...] jedn. ewid. [...], położonej w Krakowie przy ul. [...] - dotyczy to również lokalu użytkowego nr [...] w udziale 301/10000 w/w nieruchomości. W związku z tym zaktualizował się obowiązek dotychczasowego użytkownika wieczystego poniesienia tzw. opłaty przekształceniowej. Zaświadczenie w niniejszej sprawie zostało wydane dnia 28 sierpnia 2019 r., w którym roczne opłaty zostały określone w kwocie odpowiadającej wysokości należnej w roku 2021 r.,tj. w kwocie 2 835,34 zł.
Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji odnośnie prowadzenia przez odwołującą działalności gospodarczej oraz samego wykorzystywania lokalu do tej działalności. Wskazał, że zgodnie z księgą wieczystą nr [...] prowadzoną dla lokalu użytkowego nr [...], lokal ten składa się z następujących pomieszczeń: "sala sprzedaży", "magazyn", "biuro", "pokój socjalny", "pracownia serwera", "wc" oraz "korytarz". W treści KW wskazano wyraźnie również, iż lokal ten jest lokalem użytkowym i niemieszkalnym. W świetle przytoczonej treści KW nie ulega zatem wątpliwości, iż lokal ten nie jest lokalem mieszkalnym.
Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, że M. M. jest przedsiębiorcą wykonującym działalność gospodarczą. Działalność ta podlega w przeważającej części na wynajmie i zarządzeniu nieruchomościami własnymi i dzierżawionymi. Jak stanowi art. 7 ust. 6d ustawy przekształceniowej, do zaświadczenia, o którym mowa w ust. 6c, właściwy organ załącza informację o możliwości złożenia wniosku o zmianę okresu wnoszenia opłaty na okres 20 lat, pod warunkiem złożenia przez właściciela gruntu będącego przedsiębiorcą oświadczenia o nieprowadzeniu działalności gospodarczej w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców na nieruchomości, której dotyczy to zaświadczenie, lub wniosku o udzielenie pomocy publicznej wraz z dokumentami wymaganymi na podstawie przepisów odrębnych. Odnosząc się do okoliczności zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej, Kolegium zaznaczyło, że zawieszenie działalności nie jest jednak tożsame z jej nieprowadzeniem - tak jak wynika z art. 7 ust. 6d ustawy przekształceniowej. Zaprzestanie prowadzenia działalności nie obejmuje bowiem zawieszenia prowadzenia działalności gospodarczej, co wynika wprost z regulacji instytucji zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej w art. 14a ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, skoro w okresie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej jest dopuszczalne podejmowanie pewnych czynności dotyczących działalności gospodarczej. Wyklucza to przyjęcie, że zawieszenie działalności gospodarczej jest równoznaczne z zaprzestaniem działalności gospodarczej. Kolegium nadmieniło, iż odwołująca oprócz wydruku z CEIDG nie przedłożyła jakichkolwiek innych dowodów na okoliczność, iż nie jest przedsiębiorcą, a lokal nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. W tym stanie faktycznym i prawnym Kolegium podzieliło ustalenia organu I instancji, iż w stosunku do odwołującej należy zastosować przepisy ustawy przekształceniowej odnoszącej się do przedsiębiorców, nie zaś osób fizycznych.
Dalej organ odwoławczy stwierdził, że skoro § 3 uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 7 listopada 2018 r., Nr CXV/3022/18, stanowi iż przepisy tej ustawy nie przewidują możliwości udzielenia bonifikat od opłaty jednorazowej dla lokali niemieszkalnych, zarzuty odwołującej w tym zakresie należy uznać za irrelewantne.
Opłata została prawidłowo obliczona.
Na opisaną wyżej decyzję M. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę, domagając się jej uchylenia, jak i uchylenia decyzji organu I instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania.
Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie:
I. prawa materialnego mające wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a to:
1. naruszenie art. 7 ust. 6a ustawy o przekształceniu prawa użytkowania
wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności
tych gruntów w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy prawo przedsiębiorców - poprzez niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji wydanie decyzji na podstawie przepisów dot. właściciela gruntu będącego przedsiębiorcą, podczas gdy zgodnie z ustawą prawo przedsiębiorców skarżąca przedsiębiorcą nie jest, a ponadto nie wykorzystuje lokalu do prowadzenia działalności gospodarczej;
1. naruszenie art. 7 ust. 6 ustawy przekształceniowej- poprzez jego niezastosowanie w niniejszym stanie faktycznym, pomimo zrealizowania przesłanek do przyjęcia, że opłata winna być wnoszona przez okres 20 lat, licząc od dnia przekształcenia;
II. przepisów postępowania mające wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a to:
3. naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, w tym w szczególności zebrania oraz rozpatrzenia całego materiału dowodowego i zastąpienia go dowolnymi założeniami oraz powziętymi wybiórczymi informacjami, a w efekcie błąd w ustaleniach stanu faktycznego, polegający na bezpodstawnym przyjęciu, iż skarżąca wykorzystuje przedmiotowy lokal do prowadzenia działalności gospodarczej, a sama skarżąca jest przedsiębiorcą wykonującą działalność gospodarczą.
Uzasadniając powyższe zarzuty skarżąca nawiązując do definicji przedsiębiorcy w art. 4 ust. 1 ustawy prawo przedsiębiorców wskazała, że nie wystarczy samo powiązanie z działalnością gospodarczą, lecz niezbędną przesłanką do uznania osoby fizycznej za przedsiębiorcę jest faktyczne wykonywanie przez niego działalności gospodarczej. Powyższe znajduje także odzwierciedlenie w orzecznictwie, m. in. w wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 7 sierpnia 2019 r. w sprawie o sygn. akt: III AUa 1312/18. Skarżąca zawiesiła działalność gospodarczą. Organ II Instancji niewłaściwie zadecydował zatem o ustaleniu opłaty jednorazowej z tytułu przekształcenia na podstawie art. 7 ust. 6a ustawy przekształceniowej. Ponadto skarżąca wywodziła, że w ustawie przekształceniowej nie sposób znaleźć definicji obiektu mieszkalnego, co więcej pojęcie to nie ma znaczenia dla przedmiotowej sprawy. Ustawa przekształceniowa stanowi o "nieruchomości wykorzystywanej do prowadzenia działalności gospodarczej" i jedynie używanie tegoż lokalu w ww. celu mogłoby mieć wpływ na stosowanie powyższych przepisów w stosunku do skarżącej.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje:
Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.- dalej jako "p.p.s.a."), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być bezzasadna.
W związku z brakiem możliwości przeprowadzenia rozprawy zdalnej (organ nie złożył stosownego oświadczenia), stosownie do treści art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz.1842 t.j. z późn. zm.), w sprawie zarządzono przeprowadzenie posiedzenia niejawnego celem rozpoznania sprawy.
Na wstępie Sąd pragnie wskazać, że podziela w całej rozciągłości tak ustalenia faktyczne dokonane przez organy, jak też oceny prawne. W konsekwencji zapadło w decyzjach rozstrzygnięcie, którego prawidłowość nie budzi wątpliwości.
Materialnoprawną podstawę decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz. U. 2020 r., poz. 2040) – dalej "ustawa przekształceniowa". Zgodnie z art. 1 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy, z dniem 1 stycznia 2019 r. prawo użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe przekształca się w prawo własności tych gruntów. Jak stanowi zaś art. 7 powołanego aktu, z tytułu przekształcenia nowy właściciel gruntu ponosi na rzecz dotychczasowego właściciela gruntu opłatę (ust.1). Wysokość opłaty jest równa wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, która obowiązywałaby w dniu przekształcenia (ust. 2).
Regulacje dotyczące okresu ponoszenia omawianej opłaty zostały zawarte m.in. w art. 7 ust. 6 – ust. 6d ustawy przekształceniowej. Zgodnie z art. 7 ust. 6, opłata jest wnoszona przez okres 20 lat, licząc od dnia przekształcenia. W myśl art. 7 ust. 6a właściciel gruntu będący przedsiębiorcą, w odniesieniu do nieruchomości wykorzystywanej do prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1292 i 1495 oraz z 2020 r. poz. 424 i 1086), z uwzględnieniem art. 14, może w terminie 3 miesięcy od dnia przekształcenia złożyć właściwemu organowi oświadczenie o zamiarze wnoszenia opłaty przez okres:
1) 99 lat, licząc od dnia przekształcenia - jeżeli stawka procentowa opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, o której mowa w ust. 2, wynosi 1% albo
2) 50 lat, licząc od dnia przekształcenia - jeżeli stawka procentowa opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, o której mowa w ust. 2, wynosi 2%, albo
3) 33 lat, licząc od dnia przekształcenia - jeżeli stawka procentowa opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, o której mowa w ust. 2, wynosi 3%, albo
4) w którym suma opłat nie przekroczy wartości rynkowej nieruchomości stanowiącej podstawę ustalenia opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, o której mowa w ust. 2 - jeżeli stawka procentowa opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, o której mowa w ust. 2, jest wyższa niż 3%.
Przepis art. 7 ust. 6b ustawy przekształceniowej stanowi, że właściciel gruntu będący przedsiębiorcą w okresie pozostałym do wnoszenia opłaty w każdym czasie, z uwzględnieniem art. 14, może złożyć nowe oświadczenie o zamiarze wnoszenia opłaty stosownie do ust. 6 albo 6a, z uwzględnieniem dotychczas wniesionych opłat. Właściwy organ wydaje zaświadczenie potwierdzające wysokość i okres pozostały do wnoszenia opłaty w terminie 30 dni od dnia złożenia nowego oświadczenia. Do zaświadczenia potwierdzającego wysokość i okres pozostały do wnoszenia opłaty stosuje się odpowiednio przepis art. 11 ust. 2.
Stosownie do art. 7 ust. 6c ustawy przekształceniowej w przypadku gdy właściciel gruntu będący przedsiębiorcą nie złożył oświadczenia w terminie, o którym mowa w ust. 6a, właściwy organ wydaje zaświadczenie i informuje o obowiązku wnoszenia opłaty odpowiednio przez okres, o którym mowa w ust. 6a. Oświadczenie złożone po upływie terminu, o którym mowa w ust. 6a, ale przed doręczeniem zaświadczenia uznaje się za skuteczne. Z kolei zgodnie z art. 7 ust. 6d ustawy przekształceniowej do zaświadczenia, o którym mowa w ust. 6c, właściwy organ załącza informację o możliwości złożenia wniosku o zmianę okresu wnoszenia opłaty na okres 20 lat, pod warunkiem złożenia przez właściciela gruntu będącego przedsiębiorcą oświadczenia o nieprowadzeniu działalności gospodarczej w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców na nieruchomości, której dotyczy to zaświadczenie, lub wniosku o udzielenie pomocy publicznej wraz z dokumentami wymaganymi na podstawie przepisów odrębnych.
Z powołanych powyżej przepisów wynika, że okres wnoszenia opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntu we własność został uzależniony od tego czy grunt po przekształceniu stanowi własność osoby fizycznej czy też przedsiębiorcy i czy wykorzystywany jest do prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 3 ustawy Prawo przedsiębiorców. Analizując aktualne (a więc z uwzględnieniem regulacji w art. 7 ust. 6c i 6d wprowadzonych ustawą z dnia 13 czerwca 2019 r. o zmianie ustawy o krajowym zasobie nieruchomości oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 1309) brzmienie art. 7 w doktrynie wskazano, że: "dla przedsiębiorców wydłużony okres płatności jest zasadą. Jeżeli przedsiębiorca chce skorzystać ze standardowego 20-letniego okresu, musi złożyć odpowiedni wniosek wraz z oświadczeniem o nieprowadzeniu działalności gospodarczej w rozumieniu art. 3 ustawy z 6.3.2018 r. – Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1292) na nieruchomości, której dotyczy to zaświadczenie, lub wniosku o udzielenie pomocy publicznej wraz z dokumentami wymaganymi na podstawie przepisów odrębnych. Celem ustawodawcy było zapobiegnięcie nieświadomemu skorzystaniu przez przedsiębiorcę z niedozwolonej pomocy publicznej i konieczności zwrotu tej pomocy. Przedsiębiorca nie korzysta więc z dwudziestoletniego okresu wnoszenia opłaty, ale musi zwrócić rzeczywistą wartość gruntu. Jeżeli w trakcie okresu obowiązywania opłaty zaprzestanie działalności gospodarczej, może złożyć wniosek o powrót do dwudziestoletniego okresu spłacania rat." tak: W. Modzelewski (red.), Ustawa o przekształcaniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów. Komentarz, Warszawa 2020, art. 7).
Zgodnie z art. 3 ustawy Prawo przedsiębiorców działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły. Zorganizowanie, zgodnie z uzasadnieniem projektu ww. ustawy należy rozumieć jako wykorzystanie konkretnych składników materialnych (np. nieruchomości lub ruchomości) lub składników niematerialnych (np. know-how, dobre imię, prawa na dobrach niematerialnych), które są przez daną osobę łączone w sensie funkcjonalno-gospodarczym w jeden uporządkowany kompleks, zdatny do tego, aby przy jego wykorzystaniu można było uczestniczyć w obrocie gospodarczym. Zarobkowy charakter ma działalność, która jest prowadzona w celu (z subiektywnym zamiarem) osiągania zysków, nawet jeżeli de facto dana działalność nie zawsze będzie obiektywnie dochodowa. Przeciwieństwem działalności zarobkowej w tym rozumieniu jest działalność niezarobkowa, czyli taka, której rzeczywistym przeznaczeniem nie jest generowanie czystych zysków, nawet jeżeli w toku jej wykonywania pewne niezamierzone zyski w pewnym momencie de facto się pojawiają. Działalnością wykonywaną w sposób "ciągły" jest natomiast działalność wykonywana regularnie i powtarzalnie. Jako całość działalność ta nabiera charakteru względnie trwałego i stabilnego, nie ograniczającego się do jednorazowych, okazjonalnych czy też sporadycznych przedsięwzięć gospodarczych (por. rządowy projekt ustawy – Prawo przedsiębiorców, VIII kadencja, druk nr 2051, s. 57–58).
W stanie faktycznym niniejszej sprawy Prezydent Miasta Krakowa wydał w dniu 28 listopada 2019 r. zaświadczenie znak: [...], potwierdzające fakt przekształcenia prawa wieczystego użytkowania nieruchomości w prawo własności oraz ustalające wysokość opłaty (zaktualizowanej) z tego tytułu na kwotę 2 835,34 zł. Ze względu, na fakt, iż zachodziły przesłanki określone w cytowanym wyżej art. 7 ust. 6a ustawy okres wnoszenia opłat z tego tytułu został ustalony na okres 33 lat. Stosownie do powołanych wyżej regulacji (art. 7 ust. 7) właściciel gruntu w każdym czasie trwania obowiązku wnoszenia opłaty może zgłosić właściwemu organowi na piśmie zamiar jednorazowego jej wniesienia w kwocie pozostającej do spłaty (opłata jednorazowa). Wysokość opłaty jednorazowej odpowiada iloczynowi wysokości opłaty obowiązującej w roku, w którym zgłoszono zamiar wniesienia opłaty jednorazowej, oraz liczby lat pozostałych do upływu okresu, o którym mowa w ust. 6 albo 6a. Skarżąca skorzystała z powyższego uprawnienia i pismem z dnia 26 listopada 2020 r. zgłosiła zamiar jednorazowego wniesienia opłaty z tytułu przekształcenia wieczystego użytkowania nieruchomości w prawo własności, domagając się jednocześnie udzielenia bonifikaty.
W odpowiedzi na powyższe organ najpierw informacją z dnia 7 grudnia 2020 r., a następnie (na skutek wniosku skarżącej o ustalenie wysokości opłaty jednorazowej w drodze decyzji złożonego w oparciu o art. 7 ust. 8a ustawy przekształceniowej) decyzją z dnia 22 stycznia 2021 r. ustalił wysokość opłaty jednorazowej z tytułu przekształcenia na kwotę 90730,88 zł. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 12 lipca 2021 r. W ocenie Sądu działanie organów znajdowało oparcie w przytoczonych wyżej przepisach prawa. Nie ulega wątpliwości, że w dacie orzekania przez organ I instancji skarżąca prowadziła działalność gospodarczą zarejestrowaną w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej w dniu 5 czerwca
2013 r. polegającą na wynajmie i zarządzeniu nieruchomościami własnymi lub wydzierżawionymi (kod PKD 68.20). Słusznie również organ ustalił, że przedmiotowy lokal nr [...] położony przy ulicy [...] z własnością którego związany był udział wynoszącego 301/10000 części prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działki nr [...] i [...], obr. [...] jednostka ewidencyjna [...] nie był lokalem mieszkalnym, a lokalem użytkowym wykorzystywanym do prowadzenia działalności gospodarczej. Za słusznością takiego ustalenia przemawia analiza księgi wieczystej nr [...] prowadzonej dla ww. lokalu. W dziale I-O – Oznaczenie nieruchomości wskazano, że lokal ten składa się z następujących pomieszczeń: "sala sprzedaży", "magazyn", "biuro", "pokój socjalny", "pracownia serwera", "wc" oraz "korytarz". Określając przeznaczenie nieruchomości wskazano, że jest to lokal niemieszkalny. W świetle przytoczonych okoliczności organ prawidłowo przyjął, że zastosowanie w sprawie znajdował art. 7 ust. 6a ustawy przekształceniowej, a więc opłata z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntu we własność powinna być ponoszona przez okres 33 lat, a wobec wyrażenia przez skarżącą woli uiszczenia jednorazowej opłaty z tytułu przekształcenia wyliczył opłatę jednorazową z uwzględnieniem powyższych regulacji. Oceny ten nie zmienia fakt zawieszenia prowadzenia działalności gospodarczej na etapie postępowania odwoławczego z dniem 18 lutego 2021 r. Jak trafnie zauważył organ II instancji zawieszenie prowadzenia działalności gospodarczej nie jest tożsame z zaprzestaniem jej prowadzenia. Stanowi o tym art. 25 ust.2 ustawy Prawo przedsiębiorców zgodnie z którym w okresie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej przedsiębiorca: 1) może wykonywać wszelkie czynności niezbędne do zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, w tym rozwiązywania zawartych wcześniej umów; 2) może przyjmować należności i jest obowiązany regulować zobowiązania, powstałe przed datą zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej; 3) może zbywać własne środki trwałe i wyposażenie; 4) ma prawo albo obowiązek uczestniczyć w postępowaniach sądowych, postępowaniach podatkowych i administracyjnych związanych z działalnością gospodarczą wykonywaną przed datą zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej; 5) wykonuje wszelkie obowiązki nakazane przepisami prawa; 6) może osiągać przychody finansowe, także z działalności prowadzonej przed datą zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej; 7) może zostać poddany kontroli na zasadach przewidzianych dla przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą; może powołać albo odwołać zarządcę sukcesyjnego, o którym mowa w ustawie z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw (Dz.U. poz. 1629 oraz z 2019 r. poz. 1495). W art. 26 ww. ustawy wskazano z kolei, że z chwilą wykreślenia z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej przedsiębiorca będący osobą fizyczną nie może wykonywać działalności gospodarczej.
W związku z powyższym stwierdzić trzeba, że zawieszenie działalności gospodarczej nie jest równoznaczne z zaprzestaniem działalności, ale oznacza jej ograniczenie do czynności dozwolonych na podstawie ustawy. Należy przy tym zauważyć, że skarżąca poza wydrukiem z CEIDG nie przedłożyła żadnych dowodów na okoliczność iż nie jest przedsiębiorcą, a lokal nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Podkreślić też trzeba, że zgłoszenie skarżącej zamiaru wniesienia jednorazowej opłaty nie zostało poprzedzone wnioskiem o zmianę okresu wnoszenia opłaty na okres 20 lat z jednoczesnym oświadczeniem o którym mowa w cytowanym wyżej art. 7 ust. 6d ustawy przekształceniowej. W tej sytuacji nie było podstaw do zastosowania względem skarżącej przepisów odnoszących się do osób fizycznych, a nie przedsiębiorców.
Nie znajdowało również oparcia w przepisach prawa żądanie skarżącej przyznania jej bonifikaty. W art. 9 ust. 4 ustawy przekształceniowej wskazano, że w przypadku wniesienia opłaty jednorazowej za przekształcenie gruntu stanowiącego własność jednostki samorządu terytorialnego, właściwy organ może udzielić osobom fizycznym będącym właścicielami budynków mieszkalnych jednorodzinnych lub lokali mieszkalnych lub spółdzielniom mieszkaniowym bonifikaty od tej opłaty na podstawie uchwały właściwej rady albo sejmiku (art. 9 ust. 4). Wydana na podstawie powyższej delegacji ustawowej uchwała Nr CXV/3022/18 Rady Miasta Krakowa z dnia 7 listopada 2018 r. w sprawie warunków udzielania bonifikat od opłat jednorazowych z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntów stanowiących własność Gminy Miejskiej Kraków w prawo własności tych gruntów i wysokości stawek procentowych tych bonifikat w § 3 wskazała, że bonifikata przysługuje: a) osobom fizycznym będącym właścicielami lub współwłaścicielami gruntów zabudowanych budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi bądź udziałów w gruntach związanych z lokalami mieszkalnymi, b) spółdzielniom mieszkaniowym będącym właścicielami lub współwłaścicielami gruntów zabudowanych budynkami - w części przeznaczonej na cele mieszkaniowe, zwanym dalej "właścicielami". Nie przewidziano więc możliwości przyznania bonifikaty w odniesieniu do lokali niemieszkalnych. W tym kontekście warto zwrócić uwagę, że w piśmie z dnia 26 listopada 2020 r. skarżąca (reprezentowana przez pełnomocnika), zgłaszając zamiar wniesienia opłaty jednorazowej, sama oznaczyła lokal jako lokal użytkowy. Warto także zauważyć, że lokal został nabyty umową darowizny ( co wynika z treści KW) w dniu 5 czerwca 2013r., czyli dokładnie w dacie rozpoczęcia działalności gospodarczej /k.26 akt adm/. Zatem lokal jako niemieszkalny służył niewątpliwie do prowadzenia działalności gospodarczej, zwłaszcza, że skarżąca zamieszkuje w K. przy ul. [...].
Powyższe rozważania stanowią odpowiedź na zarzuty podniesione w skardze. Z omówionych wyżej powodów, w ocenie Sądu organowi nie można zarzucić naruszenia art. 7 ust. 6 i 6a ustawy przekształceniowej. Analiza toku postępowania administracyjnego nie pozwala też na uznanie, że organ dopuścił się naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w sposób istotny dla wyniku sprawy. Ustalony stan faktyczny znajdował oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, który był wystarczający dla wydania rozstrzygnięcia w sprawie.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.