II SA/Kr 1109/00

II SA/Kr 1109/00 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2004-10-26
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2000-05-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Andrzej Niecikowski
Jan Zimmermann /przewodniczący/
Renata Detka /sprawozdawca/
Symbol z opisem
601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Sentencja
WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 października 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Zimmermann Sędziowie: NSA Andrzej Niecikowski SO-del. Renata Detka ( spr.) Protokolant: Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2004r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody z dnia 14 kwietnia 2000r., Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej J. K. kwotę 10 ( dziesięć ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
II SA/Kr 1109/00
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia [...] lutego 1997 r. Prezydent Miasta udzielił Firmie Handlowej "A." w T. pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego, dwuklatkowego na terenach obejmujących nieruchomości położone w T. przy ulicy [...], nr ewidencyjny gruntów-działka nr [...] obręb [...]. Decyzja ta nie została zaskarżona przez żadną ze stron i stała się ostateczna.
Postępowanie administracyjne zakończone wydaniem powyższej decyzji zostało wznowione postanowieniem z dnia [...] czerwca 1999 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa na wniosek J. K., zaś decyzją z [...] lipca 1999 r. Prezydent Miasta odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] lutego 1997 r. udzielającej Firmie Handlowej "A." pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego.
Rozpoznając odwołanie wniesione od tego rozstrzygnięcia przez J. K., organ II instancji uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, nakazując mu przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego mającego na celu zbadanie, czy przyczyny określone w art. 145 § 1 pkt 1 kpa wpłynęły na treść decyzji z dnia [...] lutego 1997 r.
Dnia [...] grudnia 1999 r. z upoważnienia Prezydenta Miasta wydana została decyzja ponownie odmawiająca J. K. uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] lutego 1997 r. w oparciu o przepis art. 145 § 1 kpa i art. 151 kpa, w której uzasadnieniu podniesiono, że istniejące w obiekcie usterki, jak zniszczone docieplenie ściany szczytowej, brak części obróbek blacharskich, wpadnięte rynny spustowe, brak siatki zabezpieczającej kominy, ubytki w okładzinach cokołu przy wjazdach do garaży, nie mają wpływu na decyzję dopuszczającą obiekt do użytkowania, podlegają natomiast usunięciu w ramach gwarancji, co zostało potwierdzone przez przedstawiciela firmy wykonującej obiekt. Skoro zatem decyzja z [...] lutego 1997 r. wydana została zgodnie z obowiązującym prawem, to nie ma podstaw do jej uchylenia. Rozpoznając odwołanie wniesione od tego rozstrzygnięcia przez J. K, Wojewoda decyzją z dnia 14 kwietnia 2000 r. na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz.U. nr 89, poz. 414 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy
Organ II instancji podniósł, że w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego stwierdzono, że inwestor wystąpił do organu o pozwolenie na użytkowanie budynku załączając wszystkie wymagane przepisami prawa dokumenty. Co do stanu sprawności przewodów kominowych organ podniósł, ze gdy przeprowadzane kontrole stwierdziłyby, że obiekt użytkowany jest w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, organem właściwym do wydania decyzji jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego. Gdy zatem w postępowaniu wznowieniowym nie potwierdzono, aby przyczyny wznowienia określone w art. 145 § 1 kpa miały wpływ na treść prawomocnej decyzji, to orzeczenie organu I instancji odmawiające jej uchylenia, nie narusza prawa.
Od powyższej decyzji skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie złożyła J. K. wnosząc ojej uchylenie.
W uzasadnieniu podniosła, że właściciele wydzielonych w przedmiotowym budynku lokali mieszkalnych tworzący Wspólnotę Mieszkaniową nie zostali poinformowani o dniu odbioru obiektu, stąd nie mieli możliwości dokonania odwołań pisemnych w terminie. Nie zostali oni także powiadomieni o wydaniu decyzji przez organ I-szej jak i II-giej instancji.
Zarzuciła, iż w budynku dokonano szeregu zmian konstrukcyjnych i nie przedstawiono dokumentacji powykonawczej.
Dlatego wydana decyzja jest krzywdząca dla właścicieli wydzielonych lokali, wydana została z naruszeniem prawa, a niedokończenie budynku i pozostawienie głębokiego wykopu z wadliwie wykonanym i nieszczelnym ogrodzeniem powoduje "narastające naruszenie prawa materialnego Wspólnoty" i zalewanie murów.
Ponadto na rozprawie przed Sądem dnia 26 października 2004 r. J. K. oświadczyła, że nie występuje w niniejszej sprawie we własnym imieniu, lecz jako przedstawiciel Wspólnoty Mieszkaniowej i administrator nieruchomości, na której posadowiony jest przedmiotowy budynek.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podniósł, że w chwili wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynek odpowiadał warunkom, jakie przewiduje Prawo budowlane i mógł być przekazany do normalnej eksploatacji i użytkowania. Przyznał także, że w postępowaniu wznowieniowym właściciele wydzielonych lokali mieszkalnych nie brali udziału.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :
Nie ulega wątpliwości, że w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem dnia [...] lutego 1997 r. ostatecznej decyzji dotyczącej udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkaniowego wielorodzinnego przy ulicy [...] w T., wie brała udziału ani skarżąca J. K. ani też żaden ze współwłaścicieli wydzielonych w tym budynku lokali, czy też Wspólnota Mieszkaniowa.
Okoliczność ta ma decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia skargi, niezależnie od oceny, czy skarżąca może skutecznie reprezentować interesy Wspólnoty Mieszkaniowej w świetle ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali ( Dz.U. z 2000 r. nr 80, poz. 903 ze zm.), w imieniu której - jak oświadczyła przed Sądem - od początku występowała.
Jak bowiem wynika z przepisu art. 147 kpa, wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony, przy czym wznowienie na podstawie określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa ( kiedy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu ) następuje tylko na żądanie strony. Tym samym, jeżeli skarga o wznowienie postępowania złożona została przez osobę, która nie była stroną w postępowaniu administracyjnym, którego dotyczy i nie opiera się na przesłance, o której mowa w powołanym wyżej art. 145 § 1 pkt 4 kpa, to winna powodować odmowę wznowienia w rozumieniu art. 149 § 3 kpa, chyba, że organ uzna, iż powołane w tej skardze okoliczności dają podstawę do wznowienia postępowania z urzędu.
Ta ostatnia sytuacja nie ma jednak w sprawie miejsca, o czym świadczy zarówno treść decyzji podejmowanych przez organy obu instancji po wznowieniu postępowania, jak i samo postanowienie z dnia [...] czerwca 1999 r. wznawiające postępowanie na wniosek J. K., a nie z urzędu. Nie ulega także wątpliwości, że skarżąca jako podstawę wznowienia nie podawała w złożonej przez siebie skardze przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, lecz inne okoliczności, które organ wznawiając postępowanie zakwalifikował jako odpowiadające podstawie wymienionej w art. 145 § 1 pkt 5 kpa ( ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nie znanych organowi, który ją wydał). Skoro zatem skargę o wznowienie postępowania złożyła osoba nie będąca stroną, a organ uznał, że nie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania z urzędu, to winien był wydać decyzję odmawiającą wznowienia w trybie art. 149 § 3 kpa.
Uchybienie temu przepisowi przez organy obu instancji spowodowało w konsekwencji sytuację, w której decyzje wydawane w wyniku wznowienia kierowane były do osoby nie będącej stroną w sprawie, powodując tym samym ich nieważność na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 kpa.
W tym stanie rzeczy, zachodziła konieczność stwierdzenia nieważności zarówno decyzji zaskarżonej skargą jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi"( Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.). Zwrot uiszczonego przez skarżącego wpisu Wojewódzki Sąd Administracyjny zasądził w oparciu o przepis art. 97 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( Dz.U. nr 74, poz. 368 i nr 104, poz. 515 z 1997 r. z późn. zm.).