II SA/Kr 1106/22

II SA/Kr 1106/22 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2022-11-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-09-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel
Monika Niedźwiedź /sprawozdawca/
Sebastian Pietrzyk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
III OSK 806/23 - Wyrok NSA z 2024-12-11
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
art 5 ust 2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 listopada 2022 r. sprawy ze skargi K. sp. z o.o. w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 28 lipca 2022 r. znak SKO-IP-4105-22/22 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 28 lipca 2022 r. znak SKO-IP-4105-22/22orzeczono o utrzymaniu w mocy decyzji Wójta Gminy C. z dnia 13 czerwca 2022 r. (znak: RB.1431.37.2022.KRZ) o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu 3 czerwca 2022 r. do Urzędu Gminy w C. wpłynął wniosek spółki K. sp. z o.o. w C. reprezentowanej przez pełnomocnika radcę prawnego P. K. skierowany do Wójta Gminy C. , w którym - na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r. poz. 902), dalej "u.d.i.p." - domagała się ona udzielenia informacji, czy zorganizowany został protest społeczny przeciwko istnieniu zakładu usługowego należącego do spółki, znajdującego się pod adresem [...], a jeśli tak, to jaka jest treść głównych postulatów protestujących oraz ile i czyje podpisy zostały przedłożone jako lista poparcia, a także, czy w ramach powyższego protestu zostały złożone jakiekolwiek pisma (w tym zakresie strona wnosiła o przesłani ich kserokopii lub umożliwienie zapoznania się z nimi przez zarząd spółki lub pracownika lub pełnomocnika, albowiem spółka chciałaby cyt.: "podjąć obronę sposobu zagospodarowania swojej własności przed potencjalnymi zarzutami "). W odpowiedzi na powyższy wniosek, pismem z dnia 7 czerwca 2022 r. Wójt Gminy C. poinformował spółkę K. Sp. z o.o. w C. , że w dnu 19 maja 2022 r. wpłynęła petycja dochodząca od mieszkańców miejscowości C. , która została przekazana Staroście Nowotarskiemu jako organowi właściwemu do jej rozpatrzenia. Wójt Gminy C. poinformował przy tym, że dysponuje jedynie kopią przedmiotowej petycji, którą w postaci zanonimizowanej przesłał wnioskodawcy w załączeniu pisma. Odnośnie żądania udostępnienia podpisów złożonych pod dokumentem petycji Wójt Gminy C. poinformował, że rozstrzygnięcie w tym zakresie zostanie podjęte po uzyskaniu stanowiska podmiotów, których dotyczą żądane dane. Następnie, w dniu 13 czerwca 2022 r. Wójt Gminy C. wydał decyzję z (znak: RB. 1431.37.2022.KRZ) o odmowie udostępnienia informacji publicznej w części dotyczącej żądania udostępnienia danych osób, których podpisy zostały złożone pod treścią "Petycji mieszkańców w sprawie planowanej rozbudowy budynku usługowego z zapleczem socjalnym z infrastrukturą techniczną z wniosku firmy K. Sp. z o.o. ul. [...] w C. ". W uzasadnieniu organ powołał się na przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p. oraz wskazał, że wszystkie osoby, których podpisy widniały na liście poparcia dla postulatów wskazanych w petycji odmówiły rezygnacji z przysługujących im uprawnień wynikających z ww. przepisu.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu wskazało, że nie ulega wątpliwości, że w stanie faktycznym sprawy Wójt Gminy C. mieści się w zakresie podmiotowym stosowania tej ustawy w związku z czym zobowiązany jest do udostępniania informacji publicznej, a taki charakter ma informacja żądana przez odwołującą. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest natomiast kwestia zasadności odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej z uwagi na prawo do prywatności. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. W ocenie organu odwoławczego - mając na uwadze, że okolicznością bezsporną w sprawie jest, iż petycja będąca przedmiotem wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie została podpisana przez osoby pełniące funkcje publiczne oraz, że wszystkie osoby podpisane pod petycją, w drodze odrębnych indywidulanych oświadczeń, wyraźnie wyłączyły możliwość udostępnienia swoich danych osobowych - brak było podstaw do udostępnienia tych danych ze względu na treść art. 5 ust. 2 u.d.i.p., co uzasadnia uznanie zaskarżonej decyzji za prawidłową. W ocenie organu odwoławczego podane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyny z powodu, których organ pierwszej instancji odmówił wnioskodawcy udostępnienia informacji publicznej w części dotyczącej udostępnienia danych osób, których podpisy zostały złożone pod treścią petycji zasługują na akceptację.
Przede wszystkim stwierdzić należy, że w sytuacji gdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczy imienia i nazwiska osoby fizycznej, to podstawowym obowiązkiem organu jest ustalenie, czy żądane dane osobowe dotyczą osoby pełniącej funkcje publiczne i mają związek z pełnieniem tych funkcji. Musi bowiem istnieć ścisły związek między informacją odnoszącą się do osoby pełniącej funkcję publiczną i jej funkcjonowaniem w sferze publicznej. Jeśli organ taki związek ustali, to jest obowiązany udostępnić żądane informacje, w przeciwnym wypadku zaś ma obowiązek odmowy ujawnienia danych osobowych w postaci imion i nazwisk osób fizycznych.
Pamiętać bowiem należy, że dane osobowe w postaci imion i nazwisk, które przy użyciu dodatkowych informacji można przypisać osobie fizycznej, należy uznać za informacje o możliwej do zidentyfikowania osobie fizycznej. Aby stwierdzić, czy dana osoba fizyczna jest możliwa do zidentyfikowania, należy wziąć pod uwagę wszelkie rozsądnie prawdopodobne sposoby, w stosunku do których istnieje uzasadnione prawdopodobieństwo, iż zostaną wykorzystane w celu bezpośredniego lub pośredniego zidentyfikowania osoby fizycznej. Aby stwierdzić, czy dany sposób może być z uzasadnionym prawdopodobieństwem wykorzystany do zidentyfikowania danej osoby, należy wziąć pod uwagę wszelkie obiektywne czynniki, takie jak koszt i czas potrzebne do jej zidentyfikowania, oraz uwzględnić technologię dostępną w momencie przetwarzania danych, jak i postęp technologiczny. Biorąc powyższe pod uwagę podnieść wypada, że udostępnienie imion i nazwisk oraz wzbogacenie tych danych o obszar zamieszkiwania osób podpisanych pod petycją, mogłoby doprowadzić nie tylko do pośredniej ale i bezpośredniej identyfikacji tych osób, na co organ z ich strony zgody nie miał; wręcz przeciwnie rozpatrując niniejszą sprawę organ dysponował oświadczeniami złożonymi indywidulanie przez każdą z osób podpisanych pod petycją o braku zgody na udostępnienie ich danych osobowych wnioskodawcy. Należy pamiętać, iż petycja nie została podpisana przez osoby zamieszkałe na większym obszarze (np. z terenu całego województwa), lecz osoby zamieszkałe w stosunkowo małej miejscowości jaką jest C. i o stosunkowo niewielkiej liczbie. Mowa jest tutaj również o osobach, które mogą być dotknięte negatywnym oddziaływaniem inwestycji. Są to więc osoby zamieszkałe w sąsiedztwie lub niewielkiej odległości od planowanej inwestycji.
Na powyższą decyzję skargę złożyła K. Sp. z o.o. z siedzibą w C. zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie:
- art. 5 ust 2 zd. 1 ustawy z dnia 6 września 2002 roku o dostępie do informacji publicznej w związku z art 2 ust. l tejże ustawy poprzez uznanie jako własnych ustaleń organu 1 instancji co do tego, że dane objęte odmową udostępnienia informacji publicznej stanowią prywatność osoby/osób fizycznych podpisanych pod petycją lub na liście podpisów załączonej do petycji, co rzekomo uzasadniało odmowę udostępnienia informacji,
- art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 1 i § 3 kpa poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że w ocenie skarżącego, odniesienie się przez organ do przepisów RODO i przyjęte w ten sposób wnioski niekorzystne dla skarżącego było zupełnie nietrafne z niżej podanych przyczyn. Skarżący nie spierał się przecież z Organem I instancji (a teraz również Organem II instancji), o to, czy informacje objęte odmowną decyzją są danymi osobowymi, czy nie, ale o zasadność odmowy ich udostępnienia. Należy podnieść w ślad za utrwalonym orzecznictwem i poglądami doktryny, że art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie wprowadza ochrony danych osobowych jako przesłanki ograniczenia prawa do informacji. Nie oznacza to jednak, że na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej relacje między dostępem do informacji oraz ochroną danych osobowych nie występują, jednakże należy je oceniać w oparciu o prywatność, o której mowa w art. 5 ust. 2 ww. ustawy, a dopiero potem to rozwiązanie odnieść do przepisów ustawy o ochronie danych osobowych (por. G. Sibiga, glosa do wyroku SN z 8 listopada 2012r., ICSK 190/12, Monitor Prawniczy 20013/8/59-62). Problem relacji prawa do prywatności i ochrony danych osobowych był analizowany przez Sąd Najwyższy w wyroku z 8 listopada 2012 r. (I CSK 190/12, lex nr 1286307). Sąd Najwyższy wskazał w nim, iż "do prywatnej sfery życia zalicza się przede wszystkim zdarzenia i okoliczności tworzące sferę życia osobistego i rodzinnego. Szczególny charakter tej dziedziny życia człowieka uzasadnia udzielenie jej silnej ochrony prawnej. Nie znaczy to, by każda informacja dotycząca określonej osoby była informacją z dziedziny jej życia osobistego." Reżim ochrony prawa do prywatności i reżim ochrony danych osobowych są wobec siebie niezależne. Niewątpliwie dochodzi przy tym do wzajemnych relacji i oddziaływania tych reżimów, bowiem w określonych sytuacjach faktycznych przetworzenie danych osobowych może spowodować naruszenie dobra osobistego w postaci prawa do prywatności, bądź ochrona prawa do prywatności będzie wymagała sprzeciwienia się wykorzystaniu danych osobowych.
Powyższe rozważania odnoszące się do poprzedniego stanu prawnego (poprzednio obowiązująca ustawa o ochronie danych osobowych) aktualne są również na gruncie obecnych przepisów o ochronie danych osobowych, gdyż art. 86 RODO stanowi, iż "przetwarzanie a publiczny dostęp do dokumentów urzędowych dane osobowe zawarte w dokumentach urzędowych, które posiada organ lub podmiot publiczny lub podmiot prywatny w celu wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym, mogą zostać przez ten organ lub podmiot ujawnionych zgodnie z prawem Unii lub prawem państwa członkowskiemu, któremu podlegają ten organ lub podmiot, dla pogodzenia publicznego dostępu do dokumentów urzędowych z prawem do ochrony danych osobowych na mocy niniejszego rozporządzenia" Jest to więc wyraźne odesłanie do przepisów krajowych, a więc przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Organ II instancji powielając w tym zakresie rozstrzygnięcie organu I instancji założył z góry, że udostępnienie imion i nazwisk osób, które podpisały petycję będzie naruszeniem ich prywatności, gdyż imię i nazwisko to dane osobowe, a osoby nie wyraziły zgody na udostępnienie. Tymczasem, wyżej powołane utrwalone orzecznictwo wskazuje, że takiego odgórnego założenia nie można robić, ale należy za każdym razem ocenić, czy rzeczywiście udostępnienie danych osobowych, a w szczególności tylko imienia i nazwiska osoby będzie naruszeniem jej prywatności. Chodzi zatem o odniesienie się do konkretnej sytuacji. Organ argumentuje, że podanie imion i nazwisk osób podpisujących petycję stworzyłoby możliwość identyfikacji tychże osób. Skarżący nie rozumie, na czym polegać ma tutaj naruszenie prawa do prywatności. Przecież udostępnienie imion i nazwisk doprowadziłoby do ujawnienia tylko jednego faktu, a mianowicie faktu podpisania petycji przez daną osobę, a nie jakichkolwiek faktów z życia prywatnego takiej osoby. Skarżący nie domaga się podania: adresu zamieszkania, wieku, stanu cywilnego i rodzinnego, stanu zdrowia, stanu majątkowego, miejsca pracy, wysokości zarobków itp. itd., bo podanie takich danych istotnie byłoby naruszeniem prywatności. Treść petycji nie zawiera żadnych informacji ani faktów z zakresu życia prywatnego osób, które ją poparły, więc skarżący nie może tą drogą pozyskać żadnych innych informacji poza imieniem i nazwiskiem danej osoby. Skarżący wskazał już w odwołaniu i powtórzy w tym miejscu, że podstawowe dane osobowe człowieka (nazwisko i imię) są jego dobrem osobistym, ale jednocześnie są dobrem powszechnym w tym znaczeniu, iż istnieje publiczna zgoda na posługiwanie się nimi w życiu społecznym (towarzyskim, urzędowym, handlowym itp.). Dopóki więc dane osobowe człowieka są używane zgodnie z regulacjami specyficznymi, nie można mówić ani o bezprawności działań innych osób, ani o zagrożeniu dóbr osobistych tymi działaniami, (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 15 marca 1996r., I AC 33/96, publ. OSA 1996/7-8/31, podobnie Sąd Najwyższy w wyroku z 19 listopada 2003r., IPK 590/02, publ. OSNP 2004/20/351). Skarżący nie neguje, że częstokroć konieczna będzie anonimizacja udostępnianych dokumentów, aby zapewnić ochronę prywatności, ale na pewno nie jest tak zawsze i na pewno nie w sytuacji objętej zaskarżoną decyzją. Jednocześnie skarżący zwraca tutaj uwagę, że nawet anonimizacja może być kwestionowana jako niewystarczająca dla ochrony prywatności. Powołując się na orzecznictwo skarżąca wskazuje, że w każdej sytuacji należy przeprowadzić staranną analizę, czy udostępnienie danych doprowadzi, czy też nie doprowadzi do naruszenia prywatności. Organy natomiast analizy takiej zaniechały przyjmując z góry pewne wnioski, które nie znajdują żadnego uzasadnienia w stanie faktycznym, co stanowi naruszenie art.7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych). Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się zatem do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Kontrola ta powinna zawsze przebiegać na trzech płaszczyznach:
1) oceny zgodności rozstrzygnięcia (decyzji lub innego aktu) lub działania z prawem materialnym,
2) dochowania wymaganej prawem procedury,
3) respektowania reguł kompetencji.
Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Na podstawie art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.
Ramy prawne sądowej kontroli skarżonej decyzji wyznaczają przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej u.d.i.p.). Stosownie do art. 1 tej u.d.i.p.
każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. W art. 6 u.d.i.p. określono niewyczerpujący katalog informacji podlegających udostępnieniu jako informacji publicznych.
Zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Istotna dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje treść art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych "W rozumieniu ustawy za dane osobowe uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej".
W orzecznictwie NSA wskazuje się, że "wprawdzie obowiązek udostępnienia informacji publicznej jest obowiązkiem podmiotów wykonujących zadania publiczne wynikającym z przepisów prawa, w tym zwłaszcza z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej i publicznym prawem podmiotowym wynikającym z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jednakże zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, każdy ma prawo do ochrony dotyczących go danych osobowych, a według art. 23 ust. 1 pkt 2 i 4 tej ustawy przetwarzanie danych osobowych jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy "jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa", a także gdy "jest niezbędne do wykonania określonych prawem zadań realizowanych dla dobra publicznego", co oznacza, że zgodnie z ustawą o ochronie danych osobowych, udostępnianie informacji, w tym informacji publicznej jest dopuszczalne według zasad określonych w tej ustawie, tj. z poszanowaniem konstytucyjnego prawa do prywatności. Jednocześnie art. 5 ust. 2 zdanie 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu m.in. ze względu na prywatność osoby fizycznej. Pierwszeństwo prawa do prywatności wobec prawa dostępu do informacji publicznej wynika zatem z obydwu wskazanych wyżej ustaw" (tak wyrok NSA z dnia 16 października 2015 r., sygn. I OSK 1986/14).
Z kolei treść art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej należy odczytywać w związku z treścią art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, zgodnie z którym ograniczenie prawa do uzyskiwania informacji publicznej, o którym mowa w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Ograniczenie prawa dostępu do informacji publicznej może mieć w tym kontekście charakter wyjątkowy znajdujący uzasadnienie w regulacji rangi ustawowej, a zakres wskazanych w Konstytucji wartości uzasadniających ograniczenie dostępu do informacji publicznej precyzuje ustawodawca w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej wskazując, że ograniczenia takie uzasadnione są ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy.
We wspomnianym wyroku NSA wskazał, że "ustawodawca połączył pojęcie "prywatności" z prawną kategorią osoby fizycznej. "Prywatność osoby fizycznej" jest zatem pewną sytuacją prawną konkretnego człowieka. Jest to pewna korzystna sytuacja prawna podlegająca ochronie chociażby przez to, że informacje mieszczące się w zakresie pojęcia prywatności nie mogą być co do zasady udostępniane (poza wyjątkami ustawowo określonymi) nawet w ramach realizacji publicznego prawa podmiotowego innego podmiotu do uzyskania informacji publicznej. W zakresie pojęcia "prywatności" mieszczą się również dane osobowe. W orzecznictwie podkreśla się, że celem ustawy o ochronie danych osobowych jest ochrona prywatności w rozumieniu art. 47 Konstytucji RP (wyrok NSA z dnia 30 marca 2006 r., I OSK 628/05, LEX nr 198299; wyrok NSA w składzie 7 sędziów z dnia 6 czerwca 2005 r., I OPS 2/05, LEX nr 157167), zgodnie z którym każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym. Skoro zgodnie z art. 6 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie danych osobowych za dane osobowe uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej, tj. osoby, której tożsamość można określić bezpośrednio lub pośrednio, to poza sporem pozostaje, że imię i nazwisko stanowią takie dane.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy oraz mając na uwadze utrwalone orzecznictwo sądów administracyjnych stwierdzić należy, że prawidłowo odmówiono skarżącej udostępnienia informacji obejmującej dane osobowe (imię i nazwisko) osób fizycznych.
Nie ulega wątpliwości, że organy administracji publicznej prawidłowo wyważyły z jednej strony konstytucyjne prawo dostępu do informacji publicznej, a z drugiej strony także gwarantowane konstytucją prawo do ochrony danych osobowych. Mianowicie zwrócono się do zainteresowanych z prośbą o zajęcie stanowiska w przedmiocie udostępnienia danych osobowych, a wobec negatywnej odpowiedzi, odmówiono ich udostępnienia. Zauważyć przy tym należy, że żądane informacje nie mogłyby być udostępnione w postaci zanonimizowanej, albowiem chodziło właśnie o podanie danych osobowych postaci imienia i nazwiska. Podkreślenia wymaga, że wnioskowane informacje nie dotyczyły danych osobowych osób pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, lecz zwykłych obywateli, którzy złożyli petycję w sprawie planowanej inwestycji.
Niezależnie od powyższego, tut. Sąd podziela stanowisko skarżącego, że powołanie w kontekście rozpoznawanej sprawy rozporządzenia rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) nie było adekwatne z uwagi na zakres zastosowania tego rozporządzenia. Otóż w art. 2 ust. 2 lit. a wskazano, że rozporządzenie nie ma zastosowania do spraw nieobjętych prawem Unii Europejskiej. Nie wpływa to jednak na ocenę zgodności z prawem skarżonej decyzji, która została wydana zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p.
Sąd nie stwierdził także naruszenia przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu skarżonej decyzji wyjaśniono wszystkie istotne dla sprawy okoliczności, organ pozyskał niezbędny materiał dowodowy, w szczególności poszukując równowagi między dostępem do informacji publicznej a prawem do poszanowania prywatności, uzyskał stanowisko osób fizycznych w przedmiocie ich ewentualnej zgody na udostępnienie ich danych osobowych. Kierując się tym stanowiskiem, mając na względzie konsekwencje ujawnienia danych osobowych zdecydował o odmowie ich udostępnienia.
Ponieważ sądowa kontrola nie wykazała naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik spawy, ani też naruszenia przepisów prawa procesowego mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi.