II SA/Kr 1097/24

II SA/Kr 1097/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-10-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-08-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jacek Bursa
Joanna Tuszyńska /przewodniczący/
Mirosław Bator /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
uchylono decyzję organu II i I instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art 30 ust 6 pkt 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędzia WSA Jacek Bursa Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Cyganik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2024 r. sprawy ze skargi P. F. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 28 maja 2024 r., znak WI-I.7840.2.56.2023.KN w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz P. F. kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 10 lipca 2023 r. nr 661/6743/2023 działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 104 K.p.a. wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania przez P. F. robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzenia reklamowego – panelu reklamowego na elewacji budynku; teren inwestycji: działka nr [...] obr. [...] jed. ewid. K. ul. [...] w K.. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że miejsce usytuowania zgłaszanego panelu reklamowego stoi w sprzeczności z ustaleniami uchwały nr XXXVI/908/20 Rady Miasta K. z dnia 26 lutego 2020 r. w sprawie ustalania Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, w ten sposób, że usytuowanie panelu reklamowego na elewacji budynku, który nie jest obiektem wolnostojącym oraz nie stanowi kiosku, stoi w sprzeczności z ustaleniami § 12 pkt 3 uchwały krajobrazowej.
Od tej decyzji odwołanie wniósł P. F. zarzucając błędne zinterpretowanie zapisów uchwały krajobrazowej, błędne posłużenie się definicją pojęcia kiosk, a w efekcie przyjęcie, że obiekt, na którym planuje się usytuować panel reklamowy nie wpisuje się w przytoczoną definicję słownikową.
Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 28 maja 2024 r. nr WI-I.7840.2.56.2023.KN utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że przedmiotem zgłoszenia jest wykonywanie robót budowlanych polegających na montażu panelu reklamowego na elewacji południowej obiektu budowlanego, co zgodnie z art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. c u.p.b., z zastrzeżeniem art. 29 ust. 6 i 7 u.p.b., nie wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, jednakże wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej, o którym mowa w art. 30 u.p.b., i jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy jest zgodne z przepisami prawa, w tym prawa miejscowego. Jako teren inwestycji wskazano działkę nr [...] obr. [...] jedn. ewid. K. , dla której P. F. złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Na obszarze tym obowiązują zapisy uchwały krajobrazowej. Zgodnie z załącznikiem Nr 1, stanowiącym integralną część ww. uchwały, działka inwestycyjna nr [...] obr. [...] znajduje się w I Strefie. W tym miejscu podkreśla się, iż akt prawa miejscowego musi być bezwzględnie respektowany. Jego ustalenia kształtują, łącznie z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności w odniesieniu do konkretnych nieruchomości położonych na jego obszarze. Organ administracji architektoniczno-budowlanej jest związany zarówno ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania terenu, jak i innych aktów prawa miejscowego (m. in. uchwały krajobrazowej). Zgłaszana inwestycja polega na montażu panelu reklamowego na elewacji południowej obiektu budowlanego przy ul. [...] w K., o wymiarach 6,2 m x 3,7 m, co daje powierzchnię 22,9 m2. Wymiary zgłoszonego panelu reklamowego wynoszą natomiast 180 cm x 120 cm. Treścią wyświetlaną na przedmiotowym panelu będzie reklama przedsięwzięcia (sprzedaży, usługi, działalności). Istotą niniejszego postępowania jest ustalenie czy miejsce usytuowania panelu reklamowego narusza § 12 pkt 3 uchwały krajobrazowej. Zgodnie z § 4 pkt 13 uchwały krajobrazowej, ilekroć w uchwale jest mowa o panelu reklamowym należy przez to rozumieć urządzenia, służące do eksponowania reklam umieszczonych w gablocie lub na elektronicznych powierzchniach reklamowych. Z kolei w § 12 uchwały krajobrazowej, wskazano możliwie lokalizacje sytuowania paneli reklamowych: 1/ w wiatach przystankowych komunikacji miejskiej - nie więcej niż dwóch paneli reklamowych, a dla wiat składających się z min. sześciu segmentów ściany tylnej - trzech paneli reklamowych; 2/ w przejściach podziemnych, w odległości pomiędzy panelami co najmniej 2 m; 3/ na wolnostojących obiektach budowlanych o powierzchni zabudowy do 35 m2 takich jak: kiosk, toaleta - w liczbie jeden, z wyłączeniem takich obiektów budowlanych zlokalizowanych w Podobszarze 1111 Strefy, 4/ jednego, w odległości nie większej niż 50 m od budynku restauracji, o ile restauracja prowadzi bezpośrednią sprzedaż, umożliwiającą klientom zmotoryzowanym realizację zakupu bez opuszczania pojazdu. Z przepisu § 12 pkt 3 uchwały krajobrazowej wynika, że uchwałodawca dopuszcza możliwość lokalizowania jednego panelu reklamowego na obiektach budowlanych, o ile są one obiektami wolnostojącymi poza Podobszarem 1 III Strefy o określonej powierzchni zabudowy do 35m2 jak kiosk czy toaleta. Obiekt budowlany, na którym inwestor planuje zamontować panel reklamowy jest budynkiem murowanym, parterowym i niepodpiwniczonym o powierzchni 22,9m2. W budynku tym prowadzona jest działalność gastronomiczna, polegająca na sprzedaży dań typu kebab, co sugeruje sama nazwa prowadzonej działalności, tj. [...]. Zestawiając opisaną powyżej charakterystykę budynku, na którym zamontowany zostać ma panel reklamowy oraz charakterystykę obiektów budowlanych wskazanych przez uchwałodawcę w przepisie § 12 pkt 3 uchwały krajobrazowej, organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowy budynek nie stanowi obiektu budowlanego, o którym mowa w przepisie § 12 pkt 3 uchwały krajobrazowej. Obowiązujące przepisy prawa nie zawierają legalnej definicji kiosku, zatem bazując na językowej wykładni pojęcia kiosku jest to z pewnością obiekt budowlany niewielkich rozmiarów, o lekkiej konstrukcji, pełniący funkcje małego sklepu. Asortymentem dostępnym w tego typu obiektach są głównie produkty takie jak: prasa, papierosy, przekąski czy bilety, a obsługa klientów odbywa się najczęściej przez specjalne okienko (słownik PWN oraz Wikipedia). Analiza cech funkcjonalnych jak i sposobu wykorzystania spornego budynku wskazuje, że budynek ten przeznaczony jest na cele działalności tzw. małej gastronomii, stanowiący w istocie punkt gastronomiczny. Co prawda, budynek ten jest obiektem małych rozmiarów (6;2 m x 3,7 m), co mogłoby sugerować, że wpisuje się w powszechna definicję kiosku, niemniej jednak rozbieżna jest funkcja świadczonej w tych obiektach działalności. Zdaniem organu odwoławczego nie można utożsamiać punktu gastronomicznego świadczącego usługi gastronomiczne polegające na sprzedaży dań typu kebab z kioskiem, w którym co do zasady sprzedawane są przedmioty takie jak: gazety, papierosy, bilety itp. Nie sposób uznać, że obiekt pełniący odmienne funkcje niż kiosk, a ponadto gdy jego charakterystyka znacząco obiega od powszechnych standardów (obiekt ten jest murowany), jest obiektem budowlanym stanowiącym kiosk. Z kolei wskazanie przez uchwałodawcę § 12 pkt 3 uchwały krajobrazowej wprost dwóch szczególnych obiektów budowlanych (kioski i toalety) sugeruje, że nic poza wymienionymi obiektami nie może stanowić miejsca lokalizacji paneli reklamowych. Nie wskazano w ww. zapisie uchwały krajobrazowej określenia jak budka, w której oczywiście można sprzedawać np. prasę, papierosy, przekąski czy bilety ale już w kiosku nie świadczy się usług gastronomicznych. Skoro w omawianym akcie prawa miejscowego jest odniesienie się do dwóch obiektów tj. kiosku i toalety to nie można dokonywać wykładni rozszerzającej o inne obiekty, które inwestor wymienił w odwołaniu a charakterem świadczonych w nich usług i funkcją ich nie przypominają. Użyto w uchwale krajobrazowej potocznego pojęcia i "kiosk", które jest znane jako miejsce oczywiście sprzedaży i handlu a nie działalności gastronomicznej prowadzonej raczej w tzw. budkach a nie w kioskach, które nawet pod względem formy architektonicznej, wyposażenia, sanitarnym nie są przystosowane do świadczenia usług tego typu. Oczywiście nazwa "kiosk gastronomiczny" funkcjonuje w przestrzeni publicznej ale swoją funkcją nie odpowiadają powszechnemu rozumieniu kiosku jako punktu sprzedaży drobnych artykułów. Uchwała krajobrazowa obowiązuje od roku 2020, gdzie budki świadczące usługi gastronomiczne czy kioski gastronomiczne były już rozpowszechnione ale nie doprecyzowano i nie dookreślono, że na takiego rodzaju obiektach można również sytuować panele reklamowe, wskazując jedynie dwa obiekty tj. kiosk i toaletę. Pojęcie "kiosk" zostało wyjaśnione w treści niniejszej decyzji. Rację ma organ l instancji również w kwestii, że przedmiotowy budynek stanowiący punkt gastronomiczny nie jest obiektem wolnostojącym. W przepisach u.p.b. brak jest definicji wolnostojącego budynku, jednakże pojęcie to pojawia się w definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego (art. 3 pkt2a u.p.b.), określając go jako, cyt.: "budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku". Należy przy tym zwrócić uwagę, iż ustawodawca wyraźnie rozróżnił budynek wolnostojący od budynku w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej. Ponadto, skoro u.p.b. nie zawiera bezpośredniej definicji pojęcia wolnostojący, można również posiłkować się Słownikiem Języka Polskiego (sjp.pwn.pl), który definiuje budynek wolnostojący, jako budynek niestykający się z innymi budynkami. Z kolei wyraz wolno, powyższy słownik określa w pierwszym znaczeniu, jako: "pierwszy człon wyrazów złożonych, wskazujący, że to, co nazywa drugi człon złożenia, nie podlega żadnym ograniczeniom ani wpływom". Padają też określenia: swobodnie, luzem. Odnosząc się do powyższych definicji, należy stwierdzić, iż budynek wolno stojący to budynek stojący swobodnie, luzem, niestykający się z innymi budynkami, oraz nie podlegający żadnym ograniczeniom i wpływom. W ocenie organu odwoławczego, budynek wolnostojący to obiekt usytuowany w sposób niezależny od innego obiektu budowlanego, również z uwagi na miejsce swojej lokalizacji (nieograniczony fizycznie w przestrzeni innymi obiektami). Jest to budynek, który nie dość, że nie jest trwale związany konstrukcyjnie z innym budynkiem (nie jest połączony z nim przegrodami), to również nie przylega bocznymi ścianami do sąsiedniego budynku, umożliwiając w ten sposób dostęp do wszystkich jego ścian. Budynek wolnostojący musi być samodzielny z punktu widzenia funkcjonalno-użytkowo-technicznego. Wobec powyższego, przedmiotowy budynek, nie jest obiektem wolnostojącym. Sama niezależność konstrukcyjna nie jest niewystarczająca do uznania obiektu za wolnostojący. Ponadto organ odwoławczy zwraca uwagę, że z dokumentacji fotograficznej wynika, że do przedmiotowego budynku od strony wschodniej przylega bezpośrednio obiekt, przypominający poprzez swoją konstrukcję wiatę. Pozostałe budynki (od strony północnej i zachodniej) usytuowane są bezpośrednio przy przedmiotowym budynku, w ten sposób, iż są ód siebie oddzielone niewielkimi przestrzeniami, które niewątpliwie utrudniają lub uniemożliwiają swobodny dostęp do wszystkich ścian od strony zewnętrznej. Nie można zatem uznać, że przedmiotowy budynek spełnia wymóg wolnostojącego obiektu budowlanego.
Na tą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł P. F. zarzucając naruszenie:
1/ art. 30 ust. 6 pkt 2 w zw. z art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane w zw. z § 12 pkt 3 uchwały nr XXXVl/908/20 Rady Miasta K. z dnia 26 lutego 2020 r. w sprawie ustalenia "Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń" poprzez niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję wnoszącą sprzeciw wobec zamiaru wykonania robot budowlanych, mimo że - w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione przesłanki wydania takiego rozstrzygnięcia, ponieważ zainstalowanie urządzenia reklamowego - panelu reklamowego na elewacji budynku - jest w pełni zgodne z prawem;
2/ art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane w zw. z § 12 pkt 3 uchwały krajobrazowej - poprzez niewłaściwe zastosowanie i bezzasadne uznanie, że obiekt budowlany, którego dotyczy postępowanie - nie jest "obiektem wolnostojącym", jak również nie spełnia definicji "kiosku";
3/ art 30 ust 6 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane w zw. z § 12 pkt 3 uchwały krajobrazowej - poprzez niewłaściwą wykładnię i bezzasadne uznanie, że wolnostojącym obiektem budowlanym - nie jest budynek stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, oddzielony od innych obiektów, jak również bezzasadne uznanie, że kioskiem nie jest niewielki obiekt małej gastronomii, w którym można kupić produkty spożywcze;
4/ § 12 pkt 3 uchwały krajobrazowej - poprzez błędną wykładnię i bezzasadne uznanie, że wyliczenie wolnostojących obiektów budowlanych ma charakter zamknięty i wyczerpujący, a nie charakter choćby częściowo otwarty, co skutkowałoby uznaniem, że w zakresie desygnatów omawianego pojęcia - mieszczą się również inne wolnostojące obiekty budowlane analogiczne (ściśle zbliżone) swoją charakterystyką do kiosku i toalety;
5/ art. 4 w zw. z art. 30 ust. 6 pkt 2 w zw. z art 29 ust 3 pkt 3 lit c ustawy - Prawo budowlane - poprzez niewłaściwe zastosowanie i naruszenie wolnościowego prawa zabudowy skarżącego, a także gwarancji materialnoprawnych oraz procesowych związanych z tym prawem;
6/ art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, mimo że organ II instancji powinien uchylić decyzję organu I instancji w całości i umorzyć postępowanie;
7/ art 7 k.p.a. w zw. z art 77 § 1 k.p.a. - poprzez brak dokładnego wyjaśnienia okoliczności przedmiotowej sprawy i naruszenia zasady prawdy materialnej oraz jej gwarancji, a w szczególności: brak podjęcia przez organ najdalej idącej inicjatywy i wnikliwości w badaniu stanu faktycznego;
8/ art 80 k.p.a. - poprzez przekroczenie granic swobodniej oceny dowodów, polegające na rozstrzygnięciu sprawy bez pełnej i merytorycznej oceny zgromadzonego w sprawie materiału, a także dowolną analizę okoliczności istotnych dla sprawy;
9/ art 8 § 1 k.p.a. - poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do organów władzy publicznej:
10/ art 11 k.p.a. w zw. z art 107 § 3 k.p.a. - chaotyczne oraz niewyczerpujące i niejasne
uzasadnienie skarżonej decyzji oraz nieprzekonywające wyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi organ kierował się wydając rozstrzygnięcie.
W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia.
Kontroli sądu w niniejszej sprawie podlega ocena legalności decyzji Wojewody Małopolskiego utrzymującej w mocy sprzeciw Prezydenta Miasta Krakowa, wobec zgłoszonego zamiaru wykonania robót budowlanych określonych jako instalowanie panelu reklamowego na elewacji budynku. W ocenie organu, zgłoszenie obejmuje wykonanie robót budowlanych, które naruszają ustalenia uchwały nr XXXVI/908/20 Rady Miasta K. z dnia 26 lutego 2020 r. w sprawie ustalania Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń (dalej; uchwała reklamowa). Budynek, na którym panel reklamowy ma być zainstalowany nie jest bowiem obiektem wolnostojącym typu kiosk, (na których to obiektach uchwała reklamowa dopuszcza instalowanie paneli reklamowych), ale obiektem gastronomicznym. W ocenie sądu stanowisko to jest wadliwe.
Zgodnie z dyspozycją art 29 ust 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 725 z późn. zm (dalej; ustawa ) nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Z kolei przepis art 30 ust 6 pkt 2 ustawy stanowi, że organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy.
Dla porządku wyjaśnić należy zakres pojęciowy terminu instalowanie. Nie jest on bowiem zdefiniowany ustawą. Zwrócić należy uwagę na fakt, że przepis art 29 ust 3 ustawy posługuje się także ustawowo zdefiniowanymi pojęciami takimi jak przebudowa i remont. Instalowanie jest zatem innych rodzajem robót budowlanych niż przebudowa czy remont,. W słowniku PWN instalowanie definiowane jest jako montowanie urządzeń technicznych, a synonimy tego słowa to montować, podłączać, zamontowywać, zakładać. Jak wskazano w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 stycznia 2022 r. sygn. akt II SA/Gd 468/21 zawarte w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. c P.b. pojęcie instalowanie odnosi się do wykonywania robót budowlanych polegających na umocowaniu (połączeniu, złączeniu) jakiegoś elementu do istniejącej już konstrukcji nośnej. Ze stanowiskiem tym należy się w pełni zgodzić. Uzupełniając ten trafny opis, dodać by można, że instalowanie to trwałe połączenie z konstrukcją nośną lub obiektem budowlanym nowego elementu (reklamy), które w przyszłości może być od tej konstrukcji odłączone bez uszkodzenia konstrukcji nośnej lub obiektu budowlanego i zastąpione innym elementem. Tego typu roboty budowlane są co do zasady zwolnione z wymogu uzyskania pozwolenia na budowę i objęte procedurą zgłoszeniową. Organ uprawniony jest do wniesienia sprzeciwu od zgłoszenia dotyczącego wykonania tego typu robót budowlanych w sytuacji, kiedy ich wykonania naruszało by ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy.
W mniejszej sprawie organ powołuje się na naruszenie przepisów uchwały reklamowej, a konkretnie § 12 pkt 3 tej uchwały. Przepis ten ma brzmienie - dopuszcza się sytuowanie panelu reklamowego na wolnostojących obiektach budowlanych o powierzchni zabudowy do 35 m2 takich jak: kiosk toaleta – w liczbie jeden, z wyłączeniem takich obiektów budowlanych zlokalizowanych w Podobszarze 1 III strefy. Uchwała posługuje się pojęciem "sytuowania" a nie "instalowania" tj. terminu którego znaczenie sąd wyjaśnia na wstępie, tym niemniej jednak uznać należy, że dotyczy on właśnie instalacji nośników reklamowych na istniejących obiektach budowlanych i pojęcie to należy rozumieć w sposób wyżej opisany.
W ocenie sądu, organ wadliwie odczytuje ten zapis w kontekście oceny kategorii obiektu budowlanego, na którym przedmiotowa reklama (panel reklamowy) miał być zainstalowany a czego dotyczyło zgłoszenie. Po pierwsze, wyżej wskazany przepis dopuszcza instalowanie reklam na obiektach budowlanych określając jedynie dwie ich cechy, a mianowicie powierzchnię - do 35 m2, oraz kategorię – jako obiektu wolnostojącego. Przeznaczenie obiektu budowlanego tj. jaką funkcję ono pełni, jest bez znaczenia. Uchwała jedynie przykładowo wymienia kioski i toalety jako obiekty, na których reklamy mogą być sytuowane (instalowane). Nie jest to oczywiście katalog zamknięty, o czym świadczy zwrot "takich jak". Byłoby absurdem uznać, że na wolnostojącym obiekcie budowlanym, o powierzchni do 35 m2 pełniącym funkcję toalety reklamę można instalować, natomiast na takim samym obiekcie, który pełni funkcje gastronomiczną instalowanie reklamy byłoby zapisami uchwały wykluczone.
W ocenie sądu, organ wadliwie ocenia także przedmiot postępowania, jako obiekt który nie może być zakwalifikowany jako kiosk. Pojęcie to nie jest definiowane ani ustawą Prawo budowlane, ani uchwałą reklamową. W ustawie Prawo budowlane pojęcie to występuje jeden raz w art 3 pkt 5 gdzie wymieniony jest także w wyliczeniu przykładowym jako niepołączony trwale z gruntem tymczasowy obiekt budowlany. Zawężanie tego terminu do obiektów handlowych w których sprzedawana jest prasa, papierosy i.t.p. jest niczym nieuprawnione i choć ma konotacje historyczne (kioski Ruch), to jednak współcześnie takie zawężenie nie wynika z żadnych prawnych umocowań. Aktualnie kiosk, w rozumieniu uchwały to w ocenie sądu niewielki obiekt budowlany na ogół pełniący funkcje handlowe, przy czym rodzaj asortymentu, który bywa w nim udostępniany, jest prawnie obojętny. Może być to także obiekt gastronomiczny. Organ miałby ewentualnie podstawy negować kategorie przedmiotowego obiektu jako kiosku, w sytuacji kiedy obiekt ten byłby trwale połączony z gruntem, nawiązując tym samym do ustawy Prawo budowlane, czego jednak organ nie czyni, nawiązując wyłącznie do funkcji gastronomicznej obiektu, co jak mowa wyżej nie jest uprawnione. Ja się zresztą wydaje, uchwała reklamowa posługując się pojęciem "kiosk" (jak mowa wyżej, przykładowo) nie tyle nawiązuje do ustawy Prawo budowlane dopuszczając instalowanie reklam na kioskach jako niepołączonych trwale z gruntem obiektach tymczasowych, ale podaje go jako model niewielkiego obiektu (do 35 m2) handlowego i mającego cechy obiektu wolnostojącego.
Co do ostatniej kwestii, w ocenie sądu organ także wadliwie ocenia cechy przedmiotowego obiektu uznając, że nie jest on wolnostojący. W orzecznictwie wykształcił się powszechnie przyjęty pogląd prawny, że obiekt budowlany (budynek) wolnostojący, to obiekt (budynek) stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość. W obiekcie tego typu, pomiędzy poszczególnymi elementami budynku, takimi jak fundament, ściany nośne więźba dachowa, istnieje wolna przestrzeń i żaden z tych elementów nie jest konstrukcyjnie ani funkcjonalnie powiązany z innym obiektem budowlanym (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 stycznia 2022 r. II SA/Kr 1204/21, wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 lutego 2019 r. VII SA/Wa 1646/18, wyrok WSA w Kielcach z dnia 6 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Ke 185/13, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 26 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Po 637/10, wyrok WSA w Rzeszowie z dn. 15 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Rz 784/10 oraz wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2014 r. sygn. akt II OSK 23/13).
Organ wadliwie przyjmuje, że cechą obiektów wolnostojących jest możliwość swobodnego dostępu do tego obiektu z każdej strony. Jak mowa wyżej cechą obiektów wolnostojących jest ich konstrukcyjna samodzielność a nie dostępność do poszczególnych elementów konstrukcyjnych tego obiektu. Jeżeli dany obiekt nie ma żadnego wspólnego elementu konstrukcyjnego z innym obiektem budowlanym, ani do niego nie przylega ścianą bądź ścianami (zabudowa pierzejowa lub bliźniacza) jest obiektem wolnostojącym nawet jeżeli dostęp do wszystkich jego części (ścian) jest utrudniony bądź wyłączony z powodu zbliżenia do innych obiektów budowlanych. Opis przedstawiony przez organ, dokumentacja zdjęciowa zgromadzona w aktach administracyjnych, w ocenie sądu nie pozwalają przyjąć, że obiekt którego dotyczy zgłoszenie (jako miejsca instalowania reklamy) jest obiektem wolnostojącym. Jego zbliżenie jedną ścianą do budynku sąsiedniego a drugą do wiaty, nie świadczy, że jest z którymś z tych obiektów konstrukcyjnie powiązany. Takich faktów organ zresztą nie ustala.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a oraz c a także 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.