II SA/KR 1081/24

II SA/Kr 1081/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-10-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-08-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel /sprawozdawca/
Jacek Bursa /przewodniczący/
Mirosław Bator
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
uchylono decyzję organu II i I instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art 59 ust 1 , art 61 ust 1 pkt 2 i 3
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Agnieszka Nawara – Dubiel (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Biegalska – Ciepacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2024 r. sprawy ze skargi B. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 29 maja 2024 r. nr SKO.ZP/415/481/2023 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz B. J. kwotę 1014 zł (słownie: jeden tysiąc czternaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
II SA/Kr 1081/24
UZASADNIENIE
Prezydent Miasta Krakowa decyzją nr 395/6730.2/2023 z dnia 24 sierpnia 2023 r., znak: AU-02-3.6730.2.446.2022.MML, wydaną m.in. na podstawie art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 977), odmówił B. J. ustalenia warunków zabudowy dla "Budowy czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych na części dz. nr [...] obr. [...] [...] wraz z budową zjazdu z dz. nr [...] obr. [...] [...] oraz budową drogi dojazdowej na dz. nr [...] i części dz. nr [...] obr. [...] [...] przy ul. [...] w K." z uwagi na niewystarczające uzbrojenie terenu. Z negatywnej opinii ZDMK z dnia 9 czerwca 2023 r. wynika, że inwestor wskazał obsługę komunikacyjną terenu inwestycji od drogi publicznej ul. [...] przez projektowany zjazd na działkę nr [...] (niepozostającą w zarządzie ZDMK) i przez działkę drogową nr [...] (pozostającą w zarządzie ZDMK). Obecne parametry działki drogowej nr [...] (droga gruntowa o szerokości ok. 2,6 m) umożliwiają jedynie dojazd do przylegających do niej gruntów rolnych. Jednocześnie droga publiczna ul. [...] również nie daje możliwości zapewnienia prawidłowej i bezpiecznej obsługi komunikacyjnej ruchu pieszego i kołowego, w tym swobodnego mijania się pojazdów oraz mijania się pojazdów z pieszymi. Wniosek dotyczy budowy 4 budynków mieszkalnych jednorodzinnych, co spowoduje wygenerowanie ruchu kołowego i pieszego na działce nr [...] i na drodze publicznej ul. [...]. Biorąc pod uwagę kolejne planowane inwestycje na działkach nr [...] i mając na uwadze potencjał tych działek do kolejnej zabudowy, zakres Umowy nr [...] z dnia 27.08.2021 r., do której dotychczas dopisywane były kolejne zamierzenia inwestycyjne, jest niewystarczający. Inwestor powinien rozbudować drogę wewnętrzną na działce nr [...] do szerokości min. 5 m na odcinku od ul. [...] do końca działki nr [...] z uwzględnieniem pozyskania gruntu działek przyległych wraz z budową zjazdu na teren planowanej inwestycji. Inwestor powinien uwzględnić również rozbudowę/przebudowę drogi publicznej ul. [...] do szerokości jezdni min. 5 m o nawierzchni asfaltowej wraz z poboczem tłuczniowym oraz budową drogi dla pieszych (chodnika) na odcinku od terenu planowanej inwestycji do najbliższej pary przystanków komunikacji miejskiej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 29 maja 2024 r., znak: SKO.ZP/415/481/2023, wydaną po rozpatrzeniu odwołania B. J., utrzymało w mocy ww. decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podzielił ocenę organu pierwszej instancji i stwierdził, że opinia ZDMK jest wystarczającym dowodem na brak spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Według organu odwoławczego droga dojazdowa do terenu inwestycji mająca stanowić jej obsługę komunikacyjną stanowi uzbrojenie terenu w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Nie ma podstaw, aby wymienione w przepisie art. 2 pkt 13 u.p.z.p. elementy składające się na definicję uzbrojenia terenu różnicować między sobą i jednym przyznawać znaczenie, a innym takiego znaczenia odmawiać. Przepis wprost wymienia drogi w jednym rzędzie z przewodami kanalizacyjnymi, elektrycznymi, ciepłowniczymi, gazowymi i telekomunikacyjnymi, nie różnicując przy tym, o jakich drogach jest mowa (publicznych czy wewnętrznych). To, że teren inwestycji ma zagwarantowany faktyczny i prawny dostęp do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.), nie przesądza jeszcze, że ma uzbrojenie (art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.). W opinii ZDMK wskazano konkretne okoliczności i uwarunkowania wynikające z analizy stanu zagospodarowania w rejonie inwestycji, które przemawiają za uznaniem, że uzbrojenie terenu inwestycji w zakresie dróg dojazdowych aktualnie nie jest wystarczające. Nie jest też możliwe wykonanie normatywnych zjazdów zgodnych z rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Omawiane drogi wewnętrzne służą jedynie jako drogi dojazdowe do użytków rolnych i nieużytków, co oznacza, że ich obciążenie spowodowane ruchem generowanym tylko przez objęty wnioskiem budynek wzrośnie co najmniej dwukrotnie. Taki układ komunikacyjny nie jest wystarczający. Dotyczy to zarówno przepustowości, możliwości bezpiecznego mijania się pojazdów, jak i bezpiecznego poruszania się pieszych, na obiektywnie długim odcinku, w różnych porach roku i w różnych warunkach atmosferycznych. Biorąc pod uwagę, że do działek wewnętrznych inwestor nie posiada tytułu prawnego, a więc nie może samodzielnie zrealizować drogi, po której dadzą radę bezpiecznie poruszać się pojazdy, nie można uznać, że teren inwestycji posiada wystarczające uzbrojenie w zakresie drogi. Na koniec organ odwoławczy przytoczył § 14 rozporządzenia Ministra 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie B. J. wniosła o: 1) uchylenie decyzji organów obydwu instancji, 2) przeprowadzenie dowodu z decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 26 stycznia 2024 r., znak: SKO.ZP/415/511/2023, 3) zasądzenie kosztów postępowania (w tym kosztów zastępstwa procesowego), zarzucając przy tym naruszenie:
1) art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych przez nieuchylenie decyzji organu pierwszej instancji i nieumorzenie postępowania pierwszoinstancyjnego w części dotyczącej ustalenia warunków zabudowy dla budowy zjazdu z działki nr [...],
2) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. przez brak orzeczenia kasatoryjnego w zakresie ustalenia warunków zabudowy dla budowy czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych na części działek nr [...] oraz budowy drogi dojazdowej na działce nr [...] i części działki nr [...],
3) art. 8 § 1 i 2 k.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, podczas gdy w podobnej sprawie organ odwoławczy orzekł kasatoryjnie,
4) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez dokonanie niewłaściwej oceny w zakresie spełnienia przesłanki określonej w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. oraz oparcie się w tym zakresie wyłącznie na opiniach ZDMK bez poczynienia własnych ustaleń,
5) art. 107 § 3 i art. 11 k.p.a. przez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób sprzeczny z wymogami zawartymi w tych przepisach,
6) art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 2 pkt 13 u.p.z.p. przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że w pojęciu uzbrojenia terenu mieszczą się drogi publiczne oraz drogi dojazdowe do terenu inwestycji, podczas gdy uzbrojenie terenu obejmuje wyłącznie drogi położone (projektowane) w obrębie terenu inwestycji,
7) art. 61 ust. 1 pkt 2 i 3 w zw. z art. 2 pkt 14 u.p.z.p. przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że spełnienie warunku dostępu do drogi publicznej nie powoduje automatycznie, że zagwarantowana będzie prawidłowa obsługa komunikacyjna inwestycji, ponieważ już na etapie ustalania warunków zabudowy parametry drogi publicznej oraz dróg wewnętrznych powinny gwarantować prawidłową i bezpieczną obsługę komunikacyjną, podczas gdy pod pojęciem realnej możliwości dostępu do drogi publicznej nie można rozumieć normatywnych parametrów technicznych tej drogi, a wyłącznie jej stan umożliwiający komunikację (brak przeszkód w postaci ogrodzeń, lasu, nasadzeń), natomiast standard drogi, która zapewnia dostęp do drogi publicznej, nie może być podstawą do zakwestionowania spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.,
8) art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na odmowie ustalenia warunków zabudowy, podczas gdy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu w zakresie dróg jest wystarczające
W uzasadnieniu skargi skarżąca sformułowała argumentację na poparcie swojego stanowiska z przytoczeniem orzecznictwa sądów administracyjnych. Skarżąca wskazała m.in., że choć opinie ZDMK dotyczyły wyłącznie parametrów drogi publicznej (ul. [...]) oraz drogi wewnętrznej na działce nr [...] (która nie miała być wykorzystywana jako dojazd do inwestycji), to organ odwoławczy wypowiedział się szeroko na temat niewystarczających parametrów dróg wewnętrznych. Nie wiadomo jednak, skąd liczba mnoga, skoro teren inwestycji jest połączony z drogą publiczną jedną drogą wewnętrzną: na działce nr [...] z niewielkim łącznikiem na działce nr [...]. ZDMK nie wypowiedział się na temat parametrów drogi na działce nr [...], a tym samym twierdzenie o niewystarczających parametrach tej drogi (abstrahując od tego, że kwestia nie powinna być analizowana w postępowaniu) jest całkowicie gołosłowne. Skarżąca podkreśliła, że szerokość działki nr [...] wynosi ok. 5,5 m, co gwarantuje spełnienie warunku zapewnienia ciągu pieszo-jezdnego o szerokości nie mniejszej niż 5 m.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji są przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwanej w dalszej części uzasadnienia u.p.z.p. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1688), która weszła w życie w dniu 24 września 2023 r., do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym.
W myśl art. 59 ust. 1 u.p.z.p. w brzmieniu sprzed wyżej opisanej nowelizacji, zasadą jest, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy.
Niesporną okolicznością jest, że dla terenu objętego inwestycją nie został dotychczas uchwalony plan miejscowy.
Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi;
6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze:
a)w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy,
b)strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu,
c)strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.
Zgodnie natomiast z art. 61 ust. 5a u.p.z.p., w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu inwestycji na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości równej trzykrotnej szerokości frontu terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, jednak nie mniejszej niż 50 m oraz nie większej niż 200 m, i przeprowadza na nim analizę cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1 pkt 1a. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej, drogi wewnętrznej lub granicy działki obciążonej służebnością drogową, z której odbywa się główny wjazd na działkę.
Na podstawie delegacji ustawowej zamieszczonej w przepisie art. 61 ust. 6 u.p.z.p. - Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zwanego dalej "rozporządzeniem", określone zostały sposoby ustalenia parametrów tej zabudowy tj. linii nowej zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, szerokość elewacji frontowej i geometrii dachu.
Ponadto § 3 tego rozporządzenia stanowi, iż w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (ust 1). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust. 2).
Zgodnie natomiast z § 9 rozporządzenia, warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Wyniki analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a ustawy, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a ustawy, sporządza się na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. Część graficzną analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a ustawy, sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy.
Decyzję o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego organ może wydać, jeżeli zamierzenie inwestycyjne spełnia kryteria, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 i przy zachowaniu parametrów, o których mowa w rozporządzeniu.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że opisana wyżej pokrótce procedura, której celem jest ustalenie warunków zabudowy w formie decyzji administracyjnej nie została przez organ zachowana.
Nie została bowiem przeprowadzona analiza architektoniczno – urbanistyczna, a decyzja nie posiada w związku z tym wymaganych załączników. Tymczasem jak wynika z przytoczonego wyżej § 9 rozporządzenia, decyzja o warunkach zabudowy powinna zawierać dwa integralne załączniki: jeden w postaci analizy, na którą składają się część opisowa i graficzna, drugi w postaci mapy z zaznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji.
Już tylko ta wada decyzji upoważniałby Sąd do jej uchylenia.
Dalej wskazać należy, że organy odmówiły ustalenia warunków zabudowy, tylko z jednego powodu tj. z takiego, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu w zakresie dróg nie jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego.
Jednocześnie organ nie zakwestionował dostępu inwestycji do drogi publicznej.
Projektowany dostęp do drogi publicznej tj. ul. [...], projektowany jest przez zjazd na działkę nr [...] i dalej drogą wewnętrzną (działką drogową) nr [...] pozostającą w zarządzie Zarządu Dróg Miasta Krakowa. Organ (Prezydent Miasta Krakowa) oparł się na opinii własnej jednostki tj. Zarządu Dróg Miasta Krakowa, która wskazała, że ani droga publiczna ul. [...], ani działka drogowa nr [...] pozostająca w jego zarządzie nie ma parametrów odpowiednich do zapewnienia obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji.
Jest to stanowisko błędne.
Po pierwsze zadaniem własnym gminy jest zapewnianie właściwego standardu i parametrów technicznych gminnych dróg publicznych. Zatem stan techniczny i parametry drogi gminnej ul. [...] nie mogą stanowić podstawy do odmowy ustalenia warunków zabudowy.
Po drugie, jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie uregulowano żadnych wymagań co do rodzaju dostępu do drogi publicznej poprzez drogę wewnętrzną, np. dotyczących odpowiednich parametrów technicznych drogi wewnętrznej. Podmiot posiadający dostęp do drogi wewnętrznej nie musi posiadać dodatkowego tytułu prawnego uprawniającego go do korzystania z tej drogi, podobnie jak nie musi posiadać tytułu prawnego do terenu inwestycji. Pojęcie "dostępu do drogi publicznej" należy rozumieć w znaczeniu funkcjonalnym, co oznacza, że działka, na której zaplanowano realizację inwestycji, powinna mieć zapewnioną możliwość obsługi komunikacyjnej celem zapewnienia dojazdu. Niedopuszczalne jest twierdzenie, że teren mający dostęp do drogi publicznej, czyli powszechnie dostępnej na równych zasadach, jednocześnie uznawany jest, ze względu na parametry drogi, za nie posiadający dostatecznego uzbrojenia w zakresie komunikacji, czyli możliwości zapewnienia dojazdu. Standard, jak również warunki techniczne drogi, która zapewnia dostęp do drogi publicznej nie może być podstawą do zakwestionowania prawidłowości ustalenia spełnienia przesłanki ustanowionej w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. (por. wyrok NSA z 17.03.2022 r., II OSK 906/21, Wyrok NSA z 22.04.2015 r., II OSK 2246/13; Wyrok NSA z 10.06. 2014 r. II OSK 76/13).
Prawidłowa wykładnia art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. naprowadza zaś na stwierdzenie, że nie odnosi się on do dróg publicznych. Skoro zatem teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej, po której odbywa się ruch kołowy, to nie jest możliwa odmowa ustalenia warunków zabudowy z powołaniem się na niedostateczne uzbrojenie terenu ze względu na parametry tej drogi, w szczególności nie jest także dopuszczalne uzależnianie ustalenia warunków od przebudowy przez inwestora istniejącej drogi publicznej (por. np. Wyrok WSA w Krakowie z 13.09.2016 r., II SA/Kr 534/16, LEX nr 2120595.).
Po trzecie wreszcie, kwestie związane z dojściem i dojazdem umożliwiający dostęp działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych do drogi publicznej uregulowane zostały w § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 z późn. zm.), które to przepisy stosowane są na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę, a nie decyzji o warunkach zabudowy.
Organ natomiast zupełnie nie zbadał, czy planowana inwestycja spełnia pozostałe warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., nie analizując tego, co faktycznie musi zostać zbadane w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. W szczególności organ nie przeanalizował znajdującej się w aktach sprawy informacji technicznej Wodociągów Miasta K. z dnia 23 lipca 2021 r. w zakresie możliwości zapewnienia uzbrojenia technicznego dotyczącego zaopatrzenia w wodę oraz możliwości odprowadzania ścieków. Tymczasem w obu przypadkach wskazano między innymi, że w sąsiedztwie przedmiotowych działek brak jest sieci wodociągowej i sieci kanalizacji sanitarnej, a sieci te (a nie tylko przyłącza) wymagają budowy, co będzie możliwe dopiero po wcześniejszej realizacji, odbiorze końcowym i przejęciu do eksploatacji przez WMK S.A. sieci zaprojektowanej na działkach nr [...]. Równocześnie w pkt. 7 wskazano, że WMK zlecił opracowanie rozbudowy sieci kanalizacji sanitarnej w ul. [...].
Nie jest rzeczą sądu administracyjnego zastępowanie organu w jego ustawowych kompetencjach, zatem w ponownie prowadzonym postępowaniu organ będzie obowiązany przeprowadzić poprawnie i w całości postępowanie dowodowe zmierzające do wydania decyzji o warunkach zabudowy lub odmowy jej ustalenia, uwzględniając to, co wyżej zostało wskazane.
Wobec powyższego tj. wobec naruszenia przepisów prawa materialnego jak i przepisów postepowania, zaskarżona decyzja została uchylona na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. Decyzja organu I instancji została uchylona na zasadzie art. 135 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 1014 zł składa się: kwota 500 zł tytułem uiszczonego przez skarżącą wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnej reprezentującej skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265) oraz kwota 34 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżącej opłaty skarbowej za złożone dokumenty pełnomocnictw (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1923 z późn. zm.).