II SA/Kr 1080/24

II SA/Kr 1080/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-01-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-08-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Joanna Człowiekowska
Małgorzata Łoboz /sprawozdawca/
Paweł Darmoń /przewodniczący/
Symbol z opisem
6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art 148  par 1 , art 149 par 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie : Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 12 czerwca 2024 r., znak: SKO.GN/4160/30/2024 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu podziału działki oddala skargę
Uzasadnienie
II SA/Kr 1080/24
UZASADNIENIE
Urząd Dzielnicowy Kraków-Podgórze decyzją z 26 czerwca 1989 r., znak: GI.8431/P/179/89, po rozpatrzeniu wniosku W. T. i S. T., zatwierdził projekt podziału działki nr [...] obr. [...] O. dz. P..
Prezydent Miasta Krakowa decyzją nr 758/2018 z 22 listopada 2018 r., znak: GD-5.6831.3.112.2017, wydaną m.in. na podstawie art. 151 § 1 k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku S. T., odmówił uchylenia ww. decyzji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 8 lipca 2019 r., znak: SKO.GN/4160/184/2018, wydaną po rozpatrzeniu odwołania S. T. utrzymało decyzję organu pierwszej instancji w mocy.
WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 11 lutego 2020r. sygn.. akt II SA/Kr 1144/19 oddalił skargę, a NSA wyrokiem z dnia 17 maja 2023r. sygn.. akt I OSK 2447/20 oddalił skargę kasacyjną.
21 lutego 2024 r. S. T. wniosła o wznowienie w/w postępowania przed Prezydentem Miasta Krakowa na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 k.p.a., wskazując przy tym, że fałszem okazało się to, że postępowanie pierwotne toczyło się na wniosek jednego ze współwłaścicieli działki nr [...] (jej męża), bo toczyło się na wniosek geodety, który sporządził dokumentację podziałową.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postanowieniem z 13 marca 2024 r., znak: SKO.GN/4160/17/2023, wydanym m.in. na podstawie art. 149 § 3 oraz art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a., odmówiło S. T. wznowienia postępowania zakończonego decyzją własną z 8 lipca 2019 r., znak: SKO.GN/4160/184/2019, utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa nr 758/2018 z 22 listopada 2018 r., znak: GD-5.6831.3.112.2027, o odmowie uchylenia decyzji Urzędu Dzielnicowego Kraków-Podgórze z 26 czerwca 1989 r., znak: GI.8431/P/179/89, o zatwierdzeniu podziału działki nr [...] obr[...] O. dz. P. .
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał, że w spornym postępowaniu nie stwierdzono istnienia przesłanek wznowieniowych, na które powołała się S. T. (art. 145 § 1 pkt 1, 4 i 5 k.p.a.), a jej skarga została prawomocnie oddalona (II SA/Kr 1144/19, I OSK 2447/20). 21 lutego 2024 r. S. T. zażądała wznowienia spornego postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a., uzasadniając zachowanie terminu, o którym mowa w art. 148 k.p.a. tym, że 1 lutego 2024 r. otrzymała pismo sądowe (II SAB/Kr 47/23) informujące ją o tym, że po zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego nie jest możliwe jego dalsze prowadzenie, a w szczególności odniesienie się do argumentów i zarzutów podniesionych w jej pismach.
Organ pierwszej instancji stwierdził, że żądanie wznowienia postępowania nie może opierać się na treści pisma sądowego, bo nie wskazuje ono w jakikolwiek sposób, że dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe (art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.), ani że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.). Pismo to nie może też potwierdzać założenia, że zachowano termin z art. 148 k.p.a., bo nie potwierdza ono żadnej okoliczności w tym przedmiocie. Poza tym wskazane przesłanki były już weryfikowane w spornym postępowaniu, co podlegało kontroli sądowej, podczas której stwierdzono, że organy obu instancji trafnie przyjęły, że wskazywane przesłanki wznowieniowe nie zachodzą.
"W odniesieniu do przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. trafnie wskazano, że co do zasady jest ona uwarunkowana uprzednim orzeczeniem sądu stwierdzającym sfałszowanie dowodu, które w niniejszej sprawie nie zapadło. Poza tym również skarżąca w skardze wskazała, że "zarzut sfałszowania podpisu męża przestał być aktualny" (geodeta podpisał wniosek swoim nazwiskiem) [...]. Aby zaś można było rozważać wystąpienie przyczyny wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., muszą wyjść na jaw nowe okoliczności lub nowe dowody, które, po pierwsze, istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej, po drugie, nie były znane organowi, który tę decyzję wydał, i – po trzecie – są istotne dla sprawy. Ten ostatni warunek jest spełniony tylko wtedy, gdy zachodzi bezpośredni związek między nowymi okolicznościami lub nowymi dowodami a przedmiotem pierwotnego postępowania prowadzonego w sprawie. W ocenie Sądu, organy obu instancji, dokonawszy analizy wniosku o wznowienia postępowania oraz pozostałych pism i dowodów powoływanych przez skarżącą – zasadnie skonstatowały brak nowych okoliczności i nowych dowodów, spełniających kryteria z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. [...]. Kryteriom z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie odpowiadają także dokumenty przedkładane następczo w postępowaniach wieczystoksięgowych ani dokumenty załączone do skargi. Decyzja ostateczna Kierownika Urzędu Dzielnicowego Kraków-Podgórze z dnia 26 czerwca 1989 r. została wydana na podstawie art. 12 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (t.j. Dz. U. z 1989 r. Nr 14 poz. 74), który stanowił, że podział nieruchomości może nastąpić, jeżeli jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (ust. 1). Podział nieruchomości następował na podstawie decyzji terenowego organu administracji państwowej, zatwierdzającej projekt podziału (ust. 3)". Organ pierwszej instancji wskazał, że znamiennym jest, że argumentacja żądania wznowienia postępowania jest w istocie tożsama z tą, która była podnoszona w toku spornego postępowania.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postanowieniem z 12 czerwca 2024 r., znak: SKO.GN/4160/30/2024, po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżącej S. T., utrzymało postanowienie własne w mocy, wskazując przy tym, że pisma skarżącej nie świadczą o zachowaniu terminu do złożenia wniosku o wznowienie, a brak zachowania terminu sam w sobie stanowi przesłankę do odmowy wznowienia. Ponadto wskazano, że argumentacja we wniosku o wznowienie jest tożsama z tą, którą skarżąca podnosiła w toku poprzedniego postępowania ( którego dotyczy wniosek o wznowienie). Ponadto fakt fałszu podpisu (poza wyjątkiem przewidzianym w art. 145 § 2 k.p.a.) powinien być stwierdzony prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu, zaś strona takiego dowodu nie przedłożyła, ani w żaden inny sposób nie poparła swoich twierdzeń.
W skardze na powyższe postanowienie S. T. wniosła o jego uchylenie celem umożliwienia Kolegium rozpoznania jej wniosku z 29 czerwca 2020 r. o zmianę decyzji z 6 czerwca 2011 r. w części dotyczącej odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Dzielnicowego Kraków-Podgórze z 26 czerwca 1989 r.
Skarżąca wskazała, że wniosek z 21 lutego 2024 r. złożyła w terminie, bo przed NSA (I OSK 2447/20) została wyjaśniona sprawa podpisu pod wnioskiem z 26 czerwca 1989 r. Do wniosku z 21 lutego 2024 r. skarżąca dołączyła swoje oświadczenie z marca 2011 r. o wadliwym prawnie podpisie pod wnioskiem z 26 czerwca 1989 r. W trakcie procedury wszczętej jej pismem z 3 listopada 2017 r. wskazała, że decyzja uzyskała przymiot nieodwracalności na skutek doręczenia przez organ pierwszej instancji K. dokonanego na jej podstawie wykazu zmian gruntowych działki, choć w tym czasie K. nie istniała i nie była stroną.
Skarżąca zwróciła uwagę na to, że NSA przyjął, że ona sama "[...] w piśmie z 21 sierpnia 2018 r. twierdziła, że geodeta reprezentował jej męża. W świetle zatem samych twierdzeń Skarżącej nie sposób uznać, by wydanie decyzji było wynikiem przestępstwa". Odnosząc się do tego wskazała, że pismo to sformułowała celem wskazania na możliwość uchylenia decyzji na podstawie art. 154 k.p.a., a w dacie jego sformułowania nie mogła zweryfikować twierdzeń pracownika prowadzącego postępowanie, że podpis nie jest sfałszowany, bo A. P. (geodeta sporządzający dokumentację podziałową) był pełnomocnikiem jej męża. W dacie sformułowania pisma geodeta już nie żył, więc nie miała innej (poza rozpoznaniem dokonanym przez urzędnika) możliwości weryfikacji podpisu. Skarżąca podkreśliła, że przy wniosku z 26 czerwca 1989 r. nie było pełnomocnictwa.
W wezwaniu z 17 sierpnia 2020 r. Kolegium wyraziło gotowość do rozpoznania jej wniosku z 29 czerwca 2020 r. w części dotyczącej zmiany decyzji z 6 czerwca 2011 r. Pismem z 21 lutego 2024 r. skarżąca wyjaśniła, że jej pismo z 29 czerwca 2020 r. jest wnioskiem o stwierdzenie nieważności. Po wyjaśnieniu, że podpis pod wnioskiem z 26 czerwca 1989 r. pochodzi od geodety, który nie był właścicielem działki, ani pełnomocnikiem męża skarżącej, Kolegium może zmienić decyzję z 6 czerwca 2011 r., skoro wnioskodawca z 1989 r. nie był znany.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o oddalenie skargi.
Pismem z 21 października 2024 r. skarżąca wniosła o wezwanie skarżonego organu o doręczenie akt postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z 26 czerwca 1989 r. celem ustalenia, czy zalega w nich pełnomocnictwo jej męża dla geodety, skoro NSA (I OSK 2447/20) przyjął, że geodeta był pełnomocnikiem jej męża.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Zgodne z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718) zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Stosownie natomiast do treści art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.
Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Dokonując kontroli legalności wskazanego postępowania w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych ustaw sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Skarżąca złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją SKO z dnia 8 lipca 2019r. sygn. akt SKO/GM/4160/184/2019 - w dniu 21 lutego 2024r. (prezentata) /k.15 t. 6 akt adm./. We wniosku powołała jako podstawy wznowienia art. 145 § 1 pkt 1 i art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.. Wskazała także, iż okoliczność, że postępowanie zakończone decyzją Kierownika Urzędu Dzielnicowego Kraków Podgórze z dnia 26.06 1989r. toczyło się w oparciu o wniosek jednego ze współwłaścicieli działki nr [...] obr[...] – okazała się fałszywa, ponieważ postępowanie toczyło się na wniosek geodety, który sporządzał dokumentację podziałową działki. Równocześnie z wniosku skarżącej wynika, że o tym fakcie dowiedziała się w toku postępowania wznowieniowego zakończonego decyzją z dnia 22 listopada 2018r., tyle tylko, że urzędy uznały, że geodeta działał w oparciu o udzielone mu pełnomocnictwo, co jej zdaniem nie jest zgodne z prawdą.
Skarżąca stwierdziła, że wniosek składa w terminie, powołując się na pismo WSA w Krakowie z dnia 25 stycznia 2024r. ( otrzymane w dniu 1 lutego 2024) w sprawie sygn. akt II SAB/Kr 47/23, oraz wyrok NSA z dnia 17 maja 2023r. sygn. akt OSK 2447/20 otrzymany w dniu 20 czerwca 2024r.
Należy przyjąć, w ślad za wyraźnym stwierdzeniem skarżącej, że wskazane wyżej dokumenty mają uzasadniać dotrzymanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją SKO z dnia 8 lipca 2019r. sygn. akt SKO/GM/4160/184/2019.
Tymczasem pismo WSA do skarżącej, skierowane do niej w sprawie II SAB/Kr 47/23 po prawomocnym zakończeniu tejże sprawy o bezczynność z informacją, że w związku z zakończeniem sprawy dalsze pisma skarżącej będą pozostawiane bez biegu /k.11 akt adm. t.6/ - nie zawiera żadnych treści, z których skarżąca mogłaby powziąć jakąkolwiek informację dotyczącą kwestii sfałszowania bądź nie podpisu w sprawie z 1989r. Jest więc w kwestii zachowania terminu prawnie irrelewantne.
Co się tyczy wyroku NSA, to zakładając, że wyrok ten takie treści zawiera – skarżąca otrzymała go, jak twierdzi, w czerwcu 2023r.
Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Istotne jest przy tym, że to strona żądająca wznowienia postępowania administracyjnego musi udowodnić, kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania ( wyrok NSA z dnia 14 listopada 2024 r III OSK 6109/21. LEX nr 3787964).
W omawianej sprawie skarżąca nie wykazała dotrzymania miesięcznego terminu. Nie jest takim wykazaniem powołanie się na pismo WSA z 25 stycznia 2024r., które żadnych treści merytorycznych nie zawiera. Powołanie się na wyrok NSA jest bezcelowe, gdyż niezależnie od tego, czy zawiera okoliczność eksponowaną przez skarżącą – dowiedziała się o nim w dniu 20 czerwca 2023r. Z kolei inne pismo, które przywołała skarżąca, z dnia 15.01.2024r. /k. 31 t.6 akt adm./ to pismo, które skierowała do WSA w Krakowie, uzupełniające podstawę prawną wznowienia postępowania w sprawie o bezczynność II SAB/Kr 47/23. Nie ma ono nic wspólnego ze wznowieniem postępowania, o którym mowa we wniosku i skierowane zostało do innego organu ( Sądu).
Zaznaczenia wymaga, że z treści art. 148 § 1 k.p.a. wprost wynika, że termin do wniesienia żądania wznowienia postępowania jest liczony od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin ten nie jest zatem liczony od dnia, w którym strona powzięła informację, że okoliczność ta może stanowić podstawę wznowienia postępowania. Natomiast świadomość prawnego znaczenia okoliczności faktycznych jako podstawy wznowienia, nie ma wpływu dla oceny zachowania terminu przewidzianego w art. 148 § 1 k.p.a. (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 22 października 2024 r II SA/Łd 606/24, LEX nr 3779177). Dalej: jak wskazał NSA w wyroku z dnia 6 grudnia 2023 r. II OSK 628/21 LEX nr 3672763: "Stosownie do art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Należy podkreślić, że stwierdzenie przez organ, że żądanie wznowienia postępowania zostało wniesione po upływie terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a., stanowi przeszkodę dla wznowienia postępowania i zmusza organ do wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., to jest do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Organ na etapie badania dopuszczalności wniosku o wznowienie postępowania nie jest uprawniony do badania, czy w sprawie zachodzi któraś z przesłanek wznowienia postępowania". Stwierdzenie, w fazie wstępnej postępowania, uchybienia terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie sprawy, ponieważ musi skutkować odmową jego wznowienia z przyczyn formalnych. Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek, pomimo uchybienia terminu, stanowiłoby więc rażące naruszenie prawa, godzące w wyrażoną w art. 16 § 1 k.p.a. zasadę trwałości decyzji ostatecznych ( tak wyrok WSA w Łodzi z dnia 21 listopada 2023 r. III SA/Łd 476/23, LEX nr 3646584).
Tak więc wobec faktu, iż wniosek o wznowienie został złożony po terminie, należało odmówić wszczęcia postępowania na zas. art. 149 § 3 k.p.a., co prawidłowo uczyniło SKO.
Niezależnie od powyższego należy wyjaśnić, że trafnie SKO podnosi, że przesłanki wznowienia postępowania w sprawie niniejszej są tożsame z tymi, które zainicjowały postępowanie wznowieniowe zakończone decyzją SKO z dnia 8 lipca 2019r. znak: SKO.GN/4160/184/2018. Skarżąca sama wskazuje w obecnym wniosku o wznowienie, że w toku wymienionego postępowania dowiedziała się, że podpis złożył geodeta, a w 2011r. stwierdziła brak pełnomocnictwa w aktach sprawy o podział działki. Nie wystąpiły zatem jakiekolwiek nowe okoliczności w sprawie. Pojęcie «nowe dowody i nowe okoliczności faktyczne» należy interpretować w sposób ścisły. Nowy dowód to taki, za pośrednictwem, którego można wykazać istotne dla sprawy okoliczności faktyczne. Za nowy dowód lub okoliczność w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie może być uznana inna od dokonanej przez organ w pierwotnym postępowaniu, ocena znanych wówczas temu organowi dowodów i faktów, gdyż w takiej sytuacji nie ma miejsca ujawnienie nowych okoliczności lub dowodów, a tylko odmienna ocena tego samego stanu faktycznego. Natomiast pojęcie «wyjdą na jaw» oznacza takie dowody, co do których istnienia strona postępowania nie posiadała wiedzy.
Co się tyczy zarzutu sfałszowania podpisu, konstrukcja prawna przesłanek wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. jest w znacznej części identyczna. Przestępstwo co do zasady powinno być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu i w tym zakresie jest to wymóg analogiczny jak w przypadku stwierdzenia fałszu dowodu (dokumentu). Zatem strona, która domaga się wznowienia postępowania na tej podstawie, że dowód okazał się fałszywy lub, że decyzję wydano w wyniku przestępstwa, musi przedłożyć organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego tę okoliczność ( wyrok NSA z dnia 17 października 2023 r. II GSK 894/20, LEX nr 3622171).
Końcowo należy zauważyć, że potrzeba eliminacji decyzji wadliwych nie jest wartością bezwzględną i jest możliwa tylko w wypadku ścisłego wypełnienia przesłanek nadzwyczajnego wzruszenia decyzji ostatecznych. Organy administracji nie mają podstaw do wznowienia postępowania, gdy nie sposób mówić o ujawnieniu nowego dowodu lub nowej okoliczności.
Z wymienionych przyczyn, na zas. art. 151 p.p.s.a., skoro skarga nie okazała się zasadna, orzeczono jak w sentencji.