II SA/KR 1060/20

II SA/Kr 1060/20 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2020-12-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-09-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jacek Bursa /przewodniczący/
Joanna Człowiekowska
Mirosław Bator /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 819/21 - Wyrok NSA z 2023-12-19
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1121
art. 50
Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Bursa, Sędziowie WSA Mirosław Bator (spr.), WSA Joanna Człowiekowska, , po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. i M. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego w K. z dnia 30 czerwca 2020 r. nr [...] znak [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu l instancji; 2/ zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego w K. na rzecz K. J. i M. J. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania
Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. – powiat grodzki decyzją z dnia 27 sierpnia 2019 r. nr [...] działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 50 ust. 1 pkt 4, art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 104 K.p.a. nakazał inwestorom K. J. oraz M. J. będącymi właścicielami nieruchomości przy ul. [...] w K. dz. nr [...] obr. [...] rozbiórkę wiaty o wymiarach w rzucie prostokąta 3,8 m na 5,2 m stanowiącej zadaszenie stanowiska postojowego zlokalizowanego na działce nr [...] obr. [...] wykonanej w sposób niezgodny z przepisami techniczno – budowlanymi. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 10 lipca 2019 r. przeprowadzono czynności kontrolne w obrębie lokalizacji przedmiotowej wiaty. Podczas kontroli stwierdzono, że przy budynku mieszkalnym jednorodzinnym (od strony północnej budynku), zlokalizowane są dwa stanowiska postojowe, co jest zgodne z planem zagospodarowania terenu, stanowiącym załącznik projektu budowlanego zatwierdzonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 25.06.2014 r., znak: [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę dla cyt: "zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych obejmująca dziesięć domów jednorodzinnych wolnostojących (oznaczonych symbolami A, B, C, D, E, F, G, H, I, J) wraz z wewnętrznymi instalacjami, dojściami i dojazdami oraz budowa drogi wewnętrznej , zjazdu indywidualnego, budowa sieci wodociągowej, sieci kanalizacji ogólnospławnej, instalacji deszczowej wewnętrznej, wewnętrznej linii zasilającej energii elektrycznej na dz. nr [...] obr. [...] j. ewid. [...] przy ul. [...] w K.". Nad jednym z miejsc postojowych wykonana została wiata w konstrukcji drewnianej, z dachem jednospadowym, o wymiarach w rzucie prostokąta 3,8m na 5,2m, która tym samym stanowi zadaszenie miejsca postojowego. Odległość przedmiotowej wiaty od granicy działki sąsiedniej nr [...] obr. [...] wynosi ok. 10 cm. Ustalono, że inwestorem robót budowlanych polegających na budowie wiaty są K. J. oraz M. J.. W dniu kontroli roboty budowlane były zakończone. Po analizie zgromadzonego w aktach sprawy materiału, tut. organ ustalił, że wykonanie przedmiotowych robót, polegających na budowie wiaty o wymiarach w rzucie prostokąta 3,8m na 5,2m, stanowiącej zadaszenie stanowiska postojowego, zlokalizowanej na dz. nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K., kwalifikuje się jako roboty budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane, cyt: art. 3 "Ilekroć w ustawie jest mowa o: [...] robotach budowlanych — należy przez to rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego; [...]". Z uwagi na zakres wykonanych prac, organ nadzoru budowlanego zakwalifikował je jako roboty budowlane, które zostały zrealizowane w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach. W myśl art. 50 ust. 1 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane, "1. W przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych: 1/ bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub 2/ w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub 3/ na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub 4/ w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach. (...). 3. W postanowieniu o wstrzymaniu robót budowlanych można nałożyć obowiązek przedstawienia, w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia, inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych lub odpowiednich ocen technicznych bądź ekspertyz." Następnie zgodnie z dyspozycją art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, cyt.: "Przed upływem 2 miesięcy od wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji: 1/ nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego (...). Równocześnie art. 51 ust. 7 stanowi, że cyt.: "Przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1". Badając możliwość doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem tut. organ zobligowany jest ustalić, czy przedmiotowe roboty nie naruszają przepisów techniczno -budowlanych. Po dokonanej analizie PINB w K. - Powiat Grodzki ustalił, iż ww. roboty budowlane, były prowadzone wbrew przepisom zawartym w aktach prawnych, w tym warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki, funkcjonującym aktualnie w obrocie prawnym w Rzeczpospolitej Polskiej, tj. Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie § 19 (Rozdział 3. Parkingi i garaże dla samochodów) cyt.: "§ 19 (...) 2. Stanowiska postojowe, w tym również zadaszone, oraz otwarte garaże wielopoziomowe należy sytuować na działce budowlanej w odległości od granicy tej działki nie mniejszej niż: 1/ dla samochodów osobowych: a/ 3m – w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie (...) oraz § 19 ust. 6 ww. rozporządzenia "Zachowanie odległości, o których mowa w ust. 2 pkt 1 lit. a, nie jest wymagane w przypadku niezadaszonych parkingów składających się z jednego albo dwóch stanowisk postojowych dla samochodów osobowych w zabudowie jednorodzinnej oraz w zabudowie zagrodowej jeżeli stykają się one z niezadaszonymi parkingami dla samochodów osobowych na sąsiedniej działce. Na podstawie zebranego materiału dowodowego, w tym po przeprowadzonych czynnościach kontrolnych w terenie ustalono, że przedmiotowa wiata zlokalizowana w odległości około 10 cm od działki sąsiedniej nr [...] obr. [...], wykonana została z naruszeniem przepisów wyżej powołanego rozporządzenia, w zakresie niezachowania wymaganej odległości 3m od granicy działki sąsiedniej. Tym samym w niniejszej sprawie mają zastosowanie wyżej przywołane przepisy art. 50-51 ustawy Prawo budowlane. Przepisy te mają na celu doprowadzenie inwestycji do zgodności z ustawą Prawo budowlane oraz z obowiązującymi przepisami w tym techniczno-budowlanymi, polskimi normami i sztuką budowlaną. Z uwagi na zakończenie robót budowlanych organ nadzoru budowlanego odstąpił od wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, o jakim mowa w przepisie art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Jak wynika ze zgromadzonego w niniejszym postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego, przedmiotowa wiata o wymiarach w rzucie prostokąta 3,8m na 5,2m, stanowiąca zadaszenie stanowiska postojowego, zlokalizowana na dz. nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K., narusza przepisy techniczno - budowlane a naruszenia tego nie da się naprawić nakazując wykonanie robót budowlanych, bowiem i tak zmierzałyby one do rozebrania przedmiotowej wiaty, stąd nie znajduje uzasadnienia podejmowanie czynności przewidzianych w art. 51 ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane. Zatem mając na uwadze powyższe PINB w K. - Powiat Grodzki stwierdził, że przedmiotowe roboty budowlane podlegają dyspozycji art. 51 ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane. Przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 stosuje się, gdy roboty budowlane nie mogą być doprowadzone do stanu zgodnego z prawem. W takim przypadku organ nakazuje zaniechanie dalszych robót (co w stosunku do prac już wykonanych nie ma zastosowania), rozbiórkę obiektu budowlanego lub doprowadzenie obiektu do stanu, poprzedniego. W przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy art. 50-51 ustawy Prawo budowlane.
Od tejj decyzji odwołanie wniosła M. J. i K. J. domagając się jej uchylenia.
Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 30 czerwca 2020 r. nr [...] utrzymał zaskarżona decyzje w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest weryfikacja prawidłowości nałożenia przez organ I instancji obowiązku rozbiórki "wiaty o wymiarach w rzucie prostokąta 3,8m na 5,2m, stanowiącej zadaszenie stanowiska postojowego, zlokalizowanej na dz. nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K., wykonanej w sposób niezgodny z przepisami techniczno- budowlanymi". Podstawą materialnoprawną skarżonej decyzji jest przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego zgodnie z którym przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Na wstępie wskazać należy, iż w odniesieniu do przedmiotowych robót budowlanych organ I instancji prowadził postępowanie w trybie art. 50- 51 ustawy Prawo budowalne. Przepisy te regulują tryb i zasady tzw. postępowania naprawczego. Zasadniczym celem tego postępowania jest zbadanie przez organ nadzoru budowlanego czy wykonane, w warunkach określonych w art. 50 ust. 1 ww. ustawy roboty budowlane, spełniają wymogi sformułowane w przepisach prawa oraz czy są zgodne z zasadami wiedzy technicznej oraz w sytuacji stwierdzenia uchybień w ww. zakresie zobligowanie inwestora, właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego do doprowadzenia ww. robót do stanu zgodnego z ww. wymogami. Zatem wskazać należy, iż zgodnie z brzmieniem przepisów art. 50-51 ustawy Prawo budowlane, ww. przepisy są ze sobą ściśle powiązane. W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że istota procedury naprawczej opisanej w przepisach art. 50 i 51 Prawa budowlanego prowadzić ma do zweryfikowania tego, czy wykonane roboty budowlane odpowiadają prawu, a jeśli tak, to do ich zalegalizowania. Decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt l Prawa budowlanego nakazujące zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, wydaje właściwy organ nadzoru budowlanego w sytuacjach, gdy nie ma możliwości doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wykonywanych bądź już wykonanych robót budowlanych, o czym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2013 r., sygn. akt OSK 1877/11). Należy przy tym wskazać, że w postępowaniu naprawczym owa zgodność z prawem wykonanych robót rozumiana jest szeroko jako zgodność z przepisami prawa budowlanego, warunkami technicznymi, jak i przepisami prawa miejscowego. Ratio legis art. 51 Prawa budowlanego polega na wymuszeniu na inwestorze doprowadzenia prowadzonych lub zakończonych robót do stanu zgodnego z obowiązującym prawem. Wybór merytorycznego rozstrzygnięcia spośród możliwych na gruncie wskazanego artykułu zależy od rodzaju samowoli budowlanej, jej zakresu, skutków i możliwych sposobów uzyskania stanu zgodnego z prawem, ale w aspekcie przepisów prawa administracyjnego. W każdym przypadku organ nadzoru budowlanego, po dokonaniu prawidłowych ustaleń jest uprawniony do dokonania wyboru najwłaściwszej formy działań, które doprowadzą do legalizacji stwierdzonej samowoli. W orzecznictwie wskazuje się, że organ, dokonując oceny stanu faktycznego i prawnego, musi stwierdzić, że nastąpiło niedające się usunąć naruszenie prawa i nie istnieje możliwość doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem (zob. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1084/16). Podnieść należy, że z treści art. 51 ust. l i 2 Prawa budowlanego wynika, że organ nadzoru budowlanego może wydać nakaz rozbiórki obiektu budowlanego, o ile nie ma możliwości doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Innymi słowy, organ nadzoru budowlanego winien wydać nakaz rozbiórki obiektu budowlanego, wówczas gdy nie ma technicznej i prawnej możliwości doprowadzenia danego obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem w drodze wydania decyzji, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego. W niniejszej sprawie wykonane roboty budowlane naruszyły w sposób istotny warunki określone w przepisach. Zgodnie z art. 50 ust. 1 pkt. 4 "w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach". Zgromadzony materiał dowodowy bezsprzecznie wskazuje, że roboty budowlane przy wznoszeniu ww. obiektu budowlanego zostały już zakończone. Wobec powyższego należy przywołać treść wyroku WSA w Łodzi z dnia 19 listopada 2013 r., zgodnie z którym: jeżeli organ stwierdza, iż zachodzą przesłanki z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, ale roboty budowlane zostały zakończone, nie wydaje postanowienia o wstrzymaniu (postanowienie takie byłoby w istocie fikcją), ale bezpośrednio stosuje normy wynikające z art. 51 ustawy Prawo budowlane. W ocenie organu odwoławczego przyjęty przez PINB w niniejszej sprawie tryb likwidacji skutków stwierdzonego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 51 ust. 1 Prawa budowalnego -jest prawidłowy. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że budynek mieszkalny jednorodzinny na działce nr [...] obr. [...] przy którym od strony północnej zrealizowano zadaszone miejsce postojowe wybudowany został na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia 23.06.2014r. znak: [...] Prezydenta Miasta K.. Projekt budowlany stanowiący załącznik do w/w decyzji dotyczył budowy "zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych obejmująca dziesięć domów jednorodzinnych wolnostojących (oznaczonych symbolami A, B, C, D, E, F, G, H, l, J) wraz z wewnętrznymi instalacjami: wod.-kan., gazu, c.o. i energii elektrycznej, dojściami i dojazdami oraz budowa drogi wewnętrznej na dz. nr [...] i zjazdu na dz. nr [...] i [...]. Budowa sieci gazowej i wodociągowej, kanalizacji ogólnospławnej wewnętrznej linii zasilającej energii elektrycznej na dz. nr [...], [...] obr. [...] j. ew. [...] przy ul [...] w K.. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu bezpośrednio przy budynku przewidziano dwa miejsca postojowe. Na przełomie roku 2018 i 2019, M. i K. J. wykonali zadaszenie nad jednym z miejsc postojowych. Konstrukcja jest w całości drewniana, wsparta jest na 6 słupach, pokryta dachem jednospadowym w kierunku działki sąsiedniej, orynnowanym. Przedmiotowy obiekt ma-wymiary 3,8m na 5,2m, wysokości 2,2 w najwyższym punkcie. Odległość wiaty od granicy działki sąsiedniej nr [...] obr. [...] to około 10 cm. Przystępując do uzasadnienia w przedmiotowej sprawie wskazać należy, iż zgodnie z art. 28 ust. 1 obecnie obowiązującej u.p.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 w/w ustawy. Przepis art. 29 u.p.b. enumeratywnie wylicza przypadki, które nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, a więc takie, do których nie będzie miała zastosowania powyżej powołana zasada. Art. 30 u.p.b. wskazuje zaś sytuacje, w których wymagane jest dokonanie zgłoszenia budowy lub robót budowlanych. Oba katalogi mają charakter zamknięty tj. obejmują wyliczenia w sposób enumeratywny. Analizując treść art. 29 ust. l pkt 10 u.p.b.: Pozwolenia na budowę nie wymaga budowa: (...) miejsc postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie. Natomiast zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 b u.p.b. zgłoszenia wymaga budowa obiektów, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt (...) 10 (...) sytuowanych na obszarze Natura 2000. Nie mniej jednak budowa miejsca postojowego musi być zgodna z obecnie obowiązującymi normami wskazanymi w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z § 19 ust 2 pkt. 1 w.t. stanowiska postojowe, w tym również zadaszone, oraz otwarte garaże wielopoziomowe należy sytuować na działce budowlanej w odległości od granicy działki nie mniejszej niż: 1) dla samochodów osobowych: a) 3 m w przypadku parkingu do 10 stanowiska postojowych włącznie. Kontynuując MWINB wskazuje, iż zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2c u.p.b oraz art. 30 ust. 1 u.p.b. budowa wiat o powierzchni zabudowy do 50 m2, sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m2 powierzchni działki nie wymaga uzyskania pozwolenia lub dokonania i zgłoszenia do właściwego organu administracji architektoniczno - budowlanej. W tym miejscu należy przywołać stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1748/19, w którym wskazano, iż za cechy obiektu (budowli) pozwalające na uznanie go za wiatę należy uznać posiadanie fundamentów, dachu, nieposiadanie ścian oraz posadowienie budowli na słupach. Wiata, nie będąc budynkiem, nie powinna posiadać wszystkich cech, o jakich mowa w treści art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Oznacza to, że najczęściej jest ona obiektem budowlanym niezwiązanym trwale z gruntem lub niewydzielonym z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych lub też nie posiada fundamentów lub dachu. Co więcej istotnym jest tutaj podniesienie, iż aby obiekt budowlany można było zaliczyć do kategorii wiat musi stanowić samodzielną konstrukcję (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 2 października 2019 r., sygn. akt: IV SA/Po 392/19). Wskazać należy, iż przepisy prawa budowlanego nie definiują pojęcia "wiaty". W słowniku języka polskiego" (PWN) wiata to "lekka budowla w postaci dachu wspartego na słupach, np. nad peronem kolejowym, parkingiem, magazynem, nad przystankiem tramwajowym". Podobne określenie wiaty zawiera rozporządzenie Rady Ministrów z 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (Dz. U. z 1999 r. Nr 112, póz. 1316). Rozporządzenie powyższe określając pojęcia podstawowe stwierdza, że "za szczególny rodzaj budynku uważa się wiatę, która stanowi pomieszczenie naziemne, nie obudowane ścianami ze wszystkich stron lub nawet ścian pozbawione". W orzecznictwie podkreśla się, że brak ustawowej definicji wiaty oznacza, że kwalifikacja obiektu budowlanego do tego pojęcia wymaga uwzględnienia m.in. jego funkcji. Odnieść należy się do funkcji jaką ma ona pełnić, na jaki cel ma być ona wykorzystywana (por wyrok WSA w Krakowie z 8 października 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 517/09). Zawsze jednak wskazuje się, że jest to samodzielna, lekka budowla, posiadająca dach, niekiedy ściany, której celem jest ochrona miejsca lub rzeczy przed oddziaływaniem atmosferycznym. Gdy faktycznym przeznaczeniem wiaty jest zadaszenie nad parkującymi samochodami osobowymi, z uwagi właśnie na powyższą funkcję, uznać obiekt należy, jako zadaszone miejsce postojowe. Podkreślić przy tym należy, że z materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że obiekt ten służy do parkowania samochodów osobowych. Jest to udokumentowane w postaci zdjęć fotograficznych, ale również sami inwestorzy w odwołaniu wskazali, że przedmiotowa budowla "czasami naprzemiennie w razie takiej potrzeby stanowi garaż otwarty jednopoziomowy". Dodatkowo w projekcie budowlanym wyraźnie jest to miejsce przeznaczone do parkowania pojazdów. Szerokość zadaszonego miejsca postojowego ma też wymagane warunkami technicznymi minimum 3,8m oraz długość obiektu około 5,2m,m co pozwala na zaparkowanie samochodu osobowego, przy zachowaniu minimalnej szerokości miejsca postojowego wymaganego warunkami technicznymi na 2,5 m. prawidłowo zatem organ I instancji zakwalifikował przedmiotowy obiekt jako zadaszone miejsce parkingowe. Prawidłowo również Organ I instancji wskazał na naruszenie § 19 ust. 2 pkt 1 lit. a Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 (Dz.U. z 2019 r. póz. 1065), w zakresie wymaganej odległości zadaszonego miejsca postojowego od granicy sąsiedniej działki. Wymagana odległość wynosząca 3 m nie została zachowana bowiem wynosi tylko 10 cm. Z powyższego wynika, że usytuowanie przedmiotowego obiektu jakim jest zadaszone miejsce postojowe dla samochodów osobowych w zbliżeniu do granicy z sąsiednią działka budowlaną nr [...] narusza przepisy techniczno-budowlane. a tym samym nie zostały spełnione przesłanki do legalizacji tego obiektu. Zatem doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem zadaszonego miejsca postojowego na działce nr [...] obr. [...] możliwe jest jedynie poprzez jego rozbiórkę, bowiem żadne inne roboty budowlane np. zmniejszenie gabarytów zadaszenia nie doprowadzi go do stanu zgodnego z prawem. Odnosząc się do uwag zawartych w odwołaniu M. J. i K. J. wskazać należy, że odróżnić należy miejsca postojowe zadaszone od niezadaszonych. Również prawo w tym zakresie reguluje tę kwestię odmiennie. Wspomniane wyżej rozporządzenie w sprawie warunków technicznych w § 19 ust. 5 i 6 wskazuje, że "5. Zachowanie odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, nie jest wymagane w przypadku parkingów niezadaszonych składających się z jednego albo dwóch stanowisk postojowych dla samochodów osobowych przypadających na jeden lokal mieszkalny w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, zlokalizowanych przy tym budynku. 6. Zachowanie odległości, o których mowa w ust. 2 pkt 1 lit. a, nie jest wymagane w przypadku niezadaszonych parkingów składających się z jednego albo dwóch stanowisk postojowych dla samochodów osobowych w zabudowie jednorodzinnej oraz w zabudowie zagrodowej, jeżeli stykają się one z niezadaszonymi parkingami dla samochodów osobowych na sąsiedniej działce ". W związku z powyższym nie został wniesiony sprzeciw do zakończenia budowy, ponieważ w 2016r. na przedmiotowej działce zgodnie z projektem budowlanym znajdowało się niezadaszone miejsce postojowe, które mogło być w ten sposób zlokalizowane. Ponadto wskazać należy, że postępowanie zostało wszczęte z urzędu. W odpowiedzi na pozostałe uwagi zawarte w odwołaniu, MWINB stwierdza, iż zostały one rozpatrzone w toku postępowania odwoławczego. Przedstawione powyżej motywy faktyczne i prawne rozstrzygnięcia, stanowią odpowiedź na zarzuty zgłoszone przez skarżącą, zarówno w kwestii zastosowania podstawy materialnoprawnej decyzji.
Na tą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli K. J. i M. J. zarzucając naruszenie:
1/ art. 8 K.p.a., art. 7 K.p.a. w związku z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez nieudostępnienie przez Powiat Grodzki w K. fotografii wykazanych w protokole z dnia 10.07.2019 (k 1-10 akt PINB) a które nie były dołączone do akt, z którymi strona zapoznała się dnia 07.08.2019 r.;
2/ art. 80 K.p.a., art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., przez wybiórczą ocenę przez PINB materiału dowodowego, ciągłe ignorowanie ustaleń opartych o przytaczaną dokumentację projektową w zakresie lokalizacji i wymiarów przedmiotowego miejsca postojowego a przy tym również bezpodstawnego przyjęcia, iż wykonana wiata narusza obowiązujące przepisy techniczno-budowlane;
3/ art. 80 K.p.a., art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., poprzez odbiegające od treści
całokształtu materiału dowodowego ustalenie przez organy skutkujące błędnym
przyjęciem, iż wykonana wiata nie stanowi wiaty rekreacyjnej przeznaczonej na cele gospodarczo-rekreacyjne, lecz stanowi wyłącznie zadaszenie nad miejscem postojowym;
4/ art. 80 k.p.a., art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez odrzucenie przez organy okoliczności, że tylko część, nie zaś całość wiaty, może stanowić zadaszenie miejsca postojowego o wymiarach 2,3 m na 5m zlokalizowanego zgodnie z projektem bezpośrednio przy budynku mieszkalnym,
5/ art. 80 K.p.a., art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez pominięcie przez organy okoliczności, że budowa wiaty o takim rozmiarze na takim obszarze jest racjonalna, uzasadniona ekonomicznie i nie stanowi przesłanki o zwiększeniu rozmiarów miejsca postojowego bądź o budowie nowego.
6/ art. 80 k.p.a., art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez błędną interpretację przez MWINB, iż miejsce postojowe pod wiatą miało mieć wymiar 3,8 m X 5,2 m, czyli być tożsame z całym rozmiarem wiaty. Insynuacje, iż nowe miejsce miało być szersze niż 2,5 m oraz dłuższe niż 5,0 m prowadzi do likwidacji wymaganego przez mpzp "Dolina Dłubni Krzesławice" na przedmiotowej działce drugiego miejsca postojowej bowiem zgodnie z projektem przy budynku wykonano dwa miejsca o wymiarach 2,3 m na 5 m stykające się ze sobą krótszym bokiem a na obszarze, na którym miejsca są wybudowane nie ma zapasu by je wydłużyć. Zatem wyznaczenie miejsca dłuższego niż 5 m oznaczałoby, iż drugie miejsce postojowe nie spełniałoby wymagań Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie § 21 ust 1 co z kolei oznaczałoby jego likwidację i konsekwencji niespełnienie wymogów mpzp "Dolina Dłubni Krzesławice " § 15 ust 2 pkt 1a (działka nr [...] znajduje się na obszarze oznaczonym w mpzp jak MN.7.), gdzie ustala się następujące zasady lokalizacji i obsługi parkingowej obszaru dla Terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej MN.1, MN.2, MN.3, MN.4. MN.6. MN.7. MN.8, MN.9 – w ilości min. 1 miejsce na 1 mieszkanie lub 2 miejsca na dom jednorodzinny;
7/ 80 k.p.a., art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 107 § l i 3 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie okoliczności, że niezadaszone miejsca postojowe na działkach nr [...] oraz [...] czyli na sąsiednich działkach stykały bądź stykają się, wobec czego są zlokalizowane z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie § 19 ustęp 6. Z dokumentacji projektowej wynika, że miejsca postojowe były projektowane i wykonane zostały bezpośrednio przy budynkach mieszkalnych jako oddalone od siebie o około 3,8 m, wobec czego nie stykały się i fakt stykania nie miał również miejsca po podziale geodezyjnym działek, ponieważ odległość ta w żaden sposób nie uległa zmianie;
8/ 80 k.p.a., art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez pominiecie okoliczności, że zgodnie z projektem obszar o szerokości około 1,9 m między przedmiotowym miejscem postojowym a granicą działki [...] stanowi jedyny ciąg komunikacyjny do furtki do ogrodu a nie miejsce postojowe w związku z czym jego zadaszenie nie może być częścią postępowania co organy winne były zweryfikować i udokumentować;
9/ art. 80 K.p.a., art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez błędną ocenę zakresu prac. Z całą pewnością nie doszło bowiem do budowy nowego miejsca postojowego pod całością wiaty jak arbitralnie przyjmują PINB i MWINB;
10/ art. 8, art. 80, art. 7 w zw. z art. 77 § 1 art. 75 § 1 k.p.a., art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy bowiem nie została w całości zbadana funkcja wiaty, jej przeznaczenie, budowa, wyposażenie oraz fakt co i w jakim stopniu zadasza;
11/ art. 7a, art. 8, art. 80, art. 75 § 1, art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez zaniechanie rozważenia okoliczności ważnej dla wyjaśnienia sprawy. Jak sam MWINB zauważył w odwołaniu od decyzji PINB napisałem, że "przedmiotowa budowla czasami naprzemiennie w razie takiej potrzeby stanowi garaż jednopoziomowy otwarty ". W odwołaniu wskazałem również wobec ustaleń PINB, iż zarówno PINB jak i MWINB powinien był zbadać okoliczność, czy lub w jakiej części wiata może stanowić garaż - otwarty jednopoziomowy który jest usytuowany zgodnie z warunkami techniczno-budowlanym a tym samym może być doprowadzony do zgodności z obowiązującymi przepisami;
12/ art. 8, art. 11, art. 12, art. 80, art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 75 § 1 k.p.a. PINB nie wyjaśnił w trakcie czynności, dlaczego wykonane zgodnie z projektem niezadaszone miejsca postojowe o wymiarach 2,3 m na 5m znajdujące się na działkach nr [...] oraz [...] obr. [...] zostały odebrane w 2016 roku, poprzez niewniesienie sprzeciwu przez PINB, jako zgodne z warunkami techniczno-budowlanymi pomimo nie zachowania wymaganej odległości 3 m od granicy działek (czym tym samym uznał takie usytuowanie miejsca jako zgodnego z przepisami w 2016 roku). Sankcjonując lokalizację niezadaszonego miejsca wybudowanego niezgodnie z warunkami techniczno- budowlanymi organ nie może teraz wymagać od strony budowy zadaszonego miejsca postojowego zgodnie z warunkami techniczno-budowlanymi nad takim miejscem,
13/ art. 8, art. 11, art. 12, art. 80, art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 75 § 1 k.p.a. przez PINB i MWINB bowiem organy nie dokonały rozpoznania wszystkich okoliczności co do zastosowania art. 49 ust. 2 kiedy to organ nadzoru budowlanego nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości zanim wyda decyzje rozbiórki przez co organy nie umożliwiły inwestorom doprowadzenie inwestycji do zgodności z obowiązującymi przepisami jak i odrzuciły możliwość przeprowadzenia postępowania naprawczego, nie rozpatrując chociażby możliwości wyznaczenia niezadaszonego miejsca postojowego w innej lokalizacji na działce, ani możliwości przebudowy spornej części bądź całości obiektu;
14/ art. 8 k.p.a., poprzez nie przyczynienie się przez organy do starannego i zgodnego
z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa, w sytuacji kiedy organ pomimo zgłaszanych zastrzeżeń w tym zakresie bezpodstawnie dopuścił do toczącego się postępowania sąsiadów skarżącego;
15/ art. 8, art. 11, art. 12, art. 80, art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 75 § 1 k.p.a. bowiem PINB oraz MWINB nie umożliwiły inwestorom doprowadzenie inwestycji do zgodności z obowiązującymi przepisami poprzez odrzucanie przesłanek dających możliwość przeprowadzenia postępowania naprawczego lub przebudowy;
16/ art. 8, art. 11, art. 12, art. 80, art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. przez MWINB. W uzasadnieniu organ nie odniósł się do całości faktów oraz zarzutów z odwołania od ROIK [...] a jedynie do wybranych, choć jak twierdzi, iż dokonał pełnego rozpoznania sprawy;
17/ naruszenie prawa materialnego a w szczególności art. 51 ust. 1 Prawo budowlane przez jego błędne zastosowanie polegające na wydaniu decyzji nakazującej rozbiórkę wiaty w sytuacji, kiedy spełnia ona wszelkie wymogi prawne i techniczne.
W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu i instancji.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia.
Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu poddana jest ocena legalności decyzji organów nadzoru budowlanego w przedmiocie nakazu rozbiórki drewnianej wiaty zakwalifikowanej też, jako zadaszenie miejsca postojowego, wydanej w tzw. postępowaniu naprawczym. W ocenie organów obu instancji, nie można tego obiektu doprowadzić do stanu zgodnego z prawem z uwagi na jego lokalizację, w odległości 10 cm. od działki sąsiedniej. W ocenie sądu organy nie dokonały kompletnych ustaleń, co skutkuje tym, że wątpliwy jest tryb, w jakim wydano decyzję (tryb naprawczy) ale przede wszystkim podstawa prawna rozstrzygnięcia.
Jako tą art. 50 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 50 ust 1 pkt 4 ustawy dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 z późn. podstawę organ I instancji wskazuje przepis art. 50 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 50 ust 1 pkt 4 ustawy dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 z późn. zm.(dalej; ustawa). Drugi z wyżej powołanych przepisów brzmi - w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach. Organ odwoławczy przepisu tego bezpośrednio nie przywołuje, ale podzielając prawidłowość ustaleń i przyjętą kwalifikację prawą organu I instancji, wydaje się tą kwalifikację podzielać.
Jeżeli by uznać, że klasyfikacja ta powinna być do zaistniałego w sprawie stanu faktycznego zastosowana, przyjąć by należało, że przedmiotowy obiekt zaklasyfikowany, jako wiata czy zadaszone miejsce postojowe powstała w ramach realizacji budynku mieszkalnego – prac budowlanych objętych pozwoleniem na budowę wykonanych z odstępstwem od tego projektu. W ocenie sądu wymagało by to dokonania ustaleń, po pierwsze, że prace te były wykonane w ramach realizacji przedmiotowego budynku (osiedla domów jednorodzinnych) i po drugie, że jest to część tego budynku – mają one wspólne elementy konstrukcyjne. Przedstawiając argumentację takiego stanowiska wskazać należy, że istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego można się dopuścić jedynie w ramach realizacji danego przedsięwzięcia a po drugie istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego o ile nie dotyczy projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, innych aktów prawa miejscowego lub decyzji o warunkach zabudowy, dotyczyć musi charakterystycznych parametrów obiektu danego budowlanego tj. jego kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji obiektu budowlanego (art. 36a ust 5 pkt 2 ustawy). By stwierdzić, że w sposób istotny od zatwierdzonego projektu budowlanego zrealizowano dany obiekt, należało by wykazać, że doszło do zmian w zakresie, o którym mowa w wyżej przywołanej regulacji i że dotyczy tego obiektu a nie innego obiektu choćby przylegającego do obiektu objętego pozwoleniem na budowę. Fakt przylegania obiektów budowlanych do siebie nie przesądza, że stanowią jedność.
Dalej wskazać należy, iż zgodnie z art. 36a ust 5 pkt 1 ustawy
istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę stanowi odstąpienie w zakresie projektu zagospodarowania działki lub terenu, z wyjątkiem urządzeń budowlanych oraz obiektów małej architektury. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 9 ustawy ilekroć w ustawie jest mowa o urządzeniach budowlanych - należy przez to rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Tak więc odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego w zakresie zagospodarowania działki lub terenu które dotyczy realizacji miejsca postojowego (ustawa tu nie odróżnia miejsc postojowych zadaszonych i niezadaszonych) nie jest odstępstwem istotnym a co za tym idzie, nie podlega ocenie przez pryzmat art. 50 ust 1 pkt 4 ustawy.
Jeżeli zatem uznać, że miejsce postojowe jest urządzeniem budowlanym (placem postojowym) nazwany w rozdziale 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 z późn. zm.(rozporządzenie) stanowiskiem postojowym, to po pierwsze nie wymagało wyzyskania pozwolenia na budowę ani nie podlegało zgłoszeniu (art. 29 ust 1 pkt 10 w związku z art. 30 ust 1 pkt 1 ustawy) a po drugie odstępstwo w zakresie jego realizacji nie powinno być kwalifikowane, jako odstępstwo istotne.
Konstatacją tej oceny jest stwierdzenie, że jeżeli przedmiotowy obiekt nie powstał w ramach realizacji budynku mieszkalnego, do którego przylega i nie jest częścią tego budynku, organy nie miały podstaw do wszczęcia postępowania (i to postępowania i to zakończonego decyzją o nakazie rozbiórki) na podstawie art. 50 ust 1 pkt 4 ustawy. Jego realizacja nie mogła być dokonana w ramach odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, tych bowiem musi dopuścić się inwestor (ogląd sprawy pozwala uznać, że inwestorami budynku mieszkalnego nie byli skarżący) a odstępstwa dotyczą konkretnego, realizowanego w ramach tego samego przedsięwzięcia obiektu, przy czym odstępstwo musi zaistnieć do zakończenia procesu inwestycyjnego tj. do uzyskania przez ten obiekt pozwolenia na użytkowanie. W późniejszym okresie można dany obiekt nielegalnie rozbudować, nadbudować czy przebudować, ale nie będą to odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego.
W ocenie sądu (aczkolwiek poza opisem dotyczącym wymiarów i materiału, z jakiego został wykonany) przedmiotowy obiekt należy zaklasyfikować, jako wiata przylegająca do budynku mieszkalnego. Pojęcia "wiata" ustawa ani rozporządzenie nie definiuje ale w orzecznictwie przyjmuje się, że wiata to samodzielna, lekka budowla, posiadająca dach, niekiedy ściany, której celem jest ochrona miejsca lub rzeczy przed oddziaływaniem atmosferycznym - deszczem, śniegiem, wiatrem (tak w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2020 r. II OSK 1082/19). Z kolei w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2019 r.II OSK 2543/18 przyjęto, iż cechą rozróżniającą budynki od budowli, do których zaliczyć należy wiaty, jest między innymi wydzielenie pewnej przestrzeni przez przegrody budowlane, a funkcjonalnie za takie przegrody należy uznać ściany danego obiektu budowlanego Za przegrodę taką może być uważana również ściana bezpośrednio sąsiadującego innego budynku.
Jeżeli jest to wiata, rzeczą obojętną jest, do czego w danej chwili służy - czy to do celów rekreacyjnych czy do ochrony samochodu przed warunkami atmosferycznymi. Samo określenie w projekcie budowlanym części terenu objętego zamierzeniem inwestycyjnym, "stanowiskiem postojowym" oznacza jedynie, że projektant czy inwestor spełnia wymogi określone miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dotyczące ilości wymaganych przez plan miejsc postojowych, ale nie zmusza właściciela terenu by po zrealizowaniu zamierzenia samochód tam parkował. Jeżeli po realizacji inwestycji właściciel będzie miał wolę w inny sposób teren ten wykorzystać, przepisy temu się nie sprzeciwiają. Fakt, ze zadaszenie może być wykorzystywane także, jako miejsce parkowania samochodu nie wpływa na ocenę, że wiata zrealizowana po oddaniu budynku do użytkowania nie jest budową miejsca postojowego (to już istniało) a jedynie obiektem, na realizacje którego (o ile spełniał warunki o których mowa w art. 29 ust 1 pkt ust 1 pkt 2c ustawy wg. stanu prawnego na dzień wydania zaskarżonej decyzji) nie było wymagane pozwolenie na budowę oraz nie istniały normy określające dopuszczalne zbliżenie tego typu obiektu do granicy z działką sąsiednią.
Dalej stwierdzić należy, iż przepis § 19 ust 2 pkt 1 oraz ust 6 rozporządzenia pozostaje w pozornej sprzeczności funkcjonalnej z art. 29 ust 1 pkt 10 w związku z art. 30 ust 1 pkt 1 ustawy. Skoro bowiem, realizacja miejsc postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie nie wymaga pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, zamiar ich realizacji w sprzeczności do tego przepisu nie będzie mógł skutkować odmową udzielenia przez organ administracji architektoniczno-budowlanej pozwolenia na budowę czy też zgłoszeniem sprzeciwu. Wyklucza to również możliwość wszczęcia przez organ nadzoru budowlanego postępowania z art. 48 ani 49b ustawy – prace budowlane nie zostały wykonane bowiem bez wymaganego pozwolenia na budowę czy zgłoszenia. W ocenie sądu także art. 50 ust 1 ustawy zakreślający przedmiotowo zakres postępowania naprawczego, co do zasady poza wyjątkiem o którym niżej, nie na także zastosowania. Uznać by należało zatem, że przepisy te odnosić należy do placów postojowych powyżej 10 samochodów osobowych lub placów dla samochodów ciężarowych lub innego sprzętu, bo te są objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę a co za tym idzie są oceniane przesz organ administracji architektoniczno-budowlanej w kontekście oceny zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami w tym techniczno-budowlanymi, a na etapie ich realizacji oceniane także przez organu nadzoru budowanego w postępowaniu o którym mowa w art. 50-51 ustawy- jako realizacja robót budowlanych które nie są obiektem budowlanym lub jego częścią.
W ocenie sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, organ nadzoru budowlanego może oceniać jedynie stan takiego obiektu i wszcząć postępowanie naprawcze w trybie art. 50 ust 1 pkt 2 ustawy (roboty budowlany prowadzone są lub były sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska) lub postępowanie o którym mowa w art. 66 ust 1 ustawy tj. w razie stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia. W ocenie sądu, prawnych możliwości ingerowania w legalność tego typu obiektów organ nadzoru budowlanego nie ma. Można jedynie zwalczać kwestie bezpieczeństwa takiego obiektu dla otoczenia (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2016 r. II OPS 1/16.
Z postępowania ani z zaskarżonej decyzji nie wynika z kolei, by organ stwierdził zaistnienie przesłanek z art. 50 ust 1 pkt 2 ustawy, co uprawniało by go do wszczęcia postępowania naprawczego. Kwestię tę organ zbada w postępowaniu po przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia tym bardziej, że uczestnicy tego postępowania B. T. i W. T. w piśmie procesowym z dnia 25 listopada 2020 r. na okoliczności, że przedmiotowy obiekt zagraża mieniu, zdrowiu a nawet ich życiu się powołują.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a oraz c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.