II SA/Kr 1055/25

II SA/Kr 1055/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-11-13
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-08-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Anna Kopeć
Jacek Bursa /przewodniczący/
Monika Niedźwiedź /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art 28 ust 2  w zw z art 3 pkt 20
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Dz.U. 2002 nr 130 poz 1112
art 86
Ustawa z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Opiłka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2025 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 16 czerwca 2025 r. znak: WI-I.7840.7.120.2024.ES w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz strony skarżącej M. Sp. z o.o kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją Wojewody Małopolskiego z dnia 16 czerwca 2025 znak WI-I.7840.7.120.2024.ES orzeczono o umorzeniu postępowania odwoławczego w sprawie z odwołania M. sp. z o.o. od decyzji Starosty Krakowskiego Nr AB.V.1.989.2024 z 17 października 2024 r., znak: AB- V.6740.1.235.2024.SP, zatwierdzającej projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej inwestorowi: K. G. sp. k. pozwolenia na budowę inwestycji pn.: Budowa hali magazynowej z wewnętrzną instalacją elektryczną, punktem ładowania pojazdów, zewnętrznymi odcinkami: linii zasilającej oraz kanalizacji opadowej (z retencją kanałową) do zbiornika szczelnego przeciwpożarowego, z murami oporowymi i utwardzeniem komunikacyjnym na działce nr [...] w miejscowości B., gmina Z..
Decyzja ta zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Organ I instancji ustalając obszar oddziaływania inwestycji nie zaliczył do tego obszaru działek w obrębie ewid[...] B. , jednostka ewidencyjna Z. : nr [...] [...]), nr [...]) - nieruchomości, których MPL jest właścicielem, a także działki nr [...] ([...] której właścicielem jest Skarb Państwa w trwałym zarządzie Rejonowego Zarządu Infrastruktury z siedzibą w K., w odniesieniu do której MPL jest dzierżawcą (zgodnie z informacją podaną w odwołaniu). Także projektant w informacji o obszarze oddziaływania obiektu zawartej na str. 11- 13 opisu PZT, nie wskazał działek nr [...], [...], [...] jako znajdujących się w obszarze oddziaływania. Z akt organu I instancji, wynika że organ ten pismem z 4 września 2024 r., działając na podstawie art. 61 § 4 kpa, zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie pozwolenia na budowę (karta 50 akt I instancji). Ustalony na tym etapie krąg stron przedmiotowego postępowania obejmował jedynie Inwestora: K. sp. k. W toku prowadzonego postępowania pierwszoinstancyjnego, M. sp. z o.o., pismem z 19.09.2024 r. zwrócił się do organu I instancji o uznanie spółki za stronę postępowania (karta 57- 63 akt I instancji), jednak organ ten nie znalazł podstaw do uznania MPL za stronę postępowania.
W toku prowadzonego postępowania odwoławczego, do kwestii oddziaływania
przedmiotowego obiektu na działki nr [...], [...], [...], [...] ustosunkowała
się, w piśmie z 12 marca 2025 r., pełnomocnik Inwestora i jednocześnie projektant przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, tj. Pani A. P.. Odnosząc się do argumentów MPL organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż przepisy Prawa budowlanego regulujące kwestię przymiotu strony w sprawie pozwolenia na budowę należy wykładać ściśle, nie zaś rozszerzająco (por. wyrok NSA z 25 listopada 2021 r., sygn. akt II OSK 3630/18). Zauważyć należy, że z dniem 19 września 2020 r., tj. wraz z wejściem w życie ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw art. 3 pkt 20 Pb otrzymał nowe brzmienie.
Ustawodawca jeszcze bardziej zawęził definicję strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Do przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Pb, należą m.in. przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przepisy z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, ochrony przyrody, prawo wodne, prawo lotnicze i przepisy wykonawcze do ustaw. Odrębnymi przepisami w rozumieniu art. 3 pkt 20 Pb mogą też być ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który – jak stanowi art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu
przestrzennym (tekst jednolity Dz.U.2024.1130 ze zmianami) - dalej UPiZP – jest aktem prawa miejscowego. W ocenie organu odwoławczego brak jest podstaw do przyznania przymiotu strony spółce M. sp. z o.o. Uzasadniając powyższe, wskazano, że nieruchomości będące własnością M. , działki nr [...] (niezabudowana działka od strony zachodniej), [...] (droga -od strony wschodniej) bezpośrednio sąsiaduje z działką Inwestycyjną [...]. Niezabudowana dotychczas działka nr [...], nie graniczy bezpośrednio z terenem Inwestycji i znajduje się w odległości około 4,20 m od terenu inwestycji, za działką drogową nr [...]. Natomiast działka nr [...] (będąca własnością Skarbu Państwa w trwałym zarządzie Rejonowego Zarządu Infrastruktury z siedzibą w Krakowie, którą dzierżawi M. (na podstawie informacji wskazanej w odwołaniu), bezpośrednio graniczy z terenem Inwestycji, jest zabudowana (teren lotniska). Na działce nr [...] w odległości około 7,10 m od terenu inwestycji, znajduje się żwirowa droga patrolowa (pomiar własny skalówką), oraz w odległości około 427 m znajduje się istniejąca droga startowa lotniska. Projektowany na działce nr [...], budynek magazynowy o wysokości 6,5 m, znajduje się w najmniejszej odległości 20,00 m od granicy działki nr [...]; 20,68 m od granicy działki nr [...]; około 28 m od granicy działki nr [...], oraz w odległości 3,05 m od granicy działki nr [...], i od strony tej działki, dla zapewnienia ochrony przeciwpożarowej, ścianę południową zaprojektowano jako ścianę oddzielenia przeciwpożarowego REI60. Położenie wskazanej działki względem spornego przedsięwzięcia wyklucza uznanie, że niesie ono ze sobą jakiekolwiek ograniczenia w możliwości zabudowy działek należących do odwołującego M. , które to ograniczenia wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa. Działki należące do MPL (nr [...], [...], [...]), jak również działka (nr [...] – teren lotniska), dla której MPL wskazuje umowę dzierżawy, nie znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanego przedsięwzięcia, wyznaczonym m.in. w oparciu o przepis § 12 (odległość budynków na działce budowlanej od granicy tej działki), § 13 (przesłanianie), jak również § 60 ust. 1 (m.in. nasłonecznienie) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz.U.2022.1225 ze zmianami), zwanego dalej WT, ponadto projektowana inwestycja nie wpływa na warunki ochrony przeciwpożarowej (§ 271 i nast. WT) usytuowanych obiektów na nieruchomości odwołującego M. , jak również działki nr [...] [zarówno istniejących (m.in. droga patrolowa – odległość około 10,15 m od projektowanego budynku; droga startowa – odległość około 430 m od projektowanego budynku), jak i potencjalnych], jak również w oparciu o ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Balice, Rząska, Szczyglice w Gminie Zabierzów [uchwała Nr XXIII/168/12 Rady Gminy Zabierzów z 15 czerwca 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Balice, Rząska, Szczyglice w Gminie Zabierzów. Wskazano, że zgodnie z ustaleniami obowiązującego MPZP, działka nr [...], znajduje się w terenach zabudowy usługowej oznaczonych symbolem 15.U, gdzie w § 29 ust. 4 MPZP ustalono warunki zagospodarowania terenu m.in. dotyczące wysokości. Położenie wskazanej działki względem spornego przedsięwzięcia wyklucza uznanie, że niesie ono ze sobą jakiekolwiek ograniczenia w możliwości zabudowy działek należących do odwołującego M. , które to ograniczenia wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa. Działki należące do M. (nr [...], [...], [...]), jak również działka (nr [...] – teren lotniska), dla której M. wskazuje umowę dzierżawy, nie znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanego przedsięwzięcia, wyznaczonym m.in. w oparciu o przepis § 12 (odległość budynków na działce budowlanej od granicy tej działki), § 13 (przesłanianie), jak również § 60 ust. 1 (m.in. nasłonecznienie) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz.U.2022.1225 ze zmianami), zwanego dalej WT, ponadto projektowana inwestycja nie wpływa na warunki ochrony przeciwpożarowej (§ 271 i nast. WT) usytuowanych obiektów na nieruchomości odwołującego M. , jak również działki nr [...] [zarówno istniejących (m.in. droga patrolowa – odległość około 10,15 m od projektowanego budynku; droga startowa – odległość około 430 m od projektowanego budynku), jak i potencjalnych], jak również w oparciu o ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Balice, Rząska, Szczyglice w Gminie Zabierzów [uchwała Nr XXIII/168/12 Rady Gminy Zabierzów z 15 czerwca 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Balice, Rząska, Szczyglice w Gminie Zabierzów. Zgodnie z ustaleniami obowiązującego MPZP, działka nr [...], znajduje się w terenach zabudowy usługowej oznaczonych symbolem 15.U, gdzie w § 29 ust. 4 MPZP ustalono warunki zagospodarowania terenu m.in. dotyczące wysokości. Zgodnie z informacją w legendzie MPZP, w oznaczeniach formalnych, działka nr [...] znajduje się w terenie, dla którego na rysunku planu oznaczono powierzchnie ograniczające wysokość zabudowy, cyt.: powierzchnie ograniczające wysokość zabudowy i obiektów naturalnych w rejonie lotniska Kraków-Balice. Zgodnie z rysunkiem planu powierzchnia ograniczająca wysokość zabudowy wynosi: 283 m n.p.m. Działka inwestycyjna nr [...], znajduje się w przedziale powierzchni ograniczających zabudowę pomiędzy 239 m n.p.m. a 246,5 m n.p.m. (rys. zał. 2, str. 15 PZT). Projektowany budynek magazynowy na działce nr [...], w miejscu kalenicy ma wysokość 6,5 m, co z uwzględnieniem rzędnej posadowienia 235,00 m n.p.m. daje rzędną kalenicy wynoszącą 241,50 m n.p.m., przy powierzchni ograniczającej wskazanej w MPZP 283 m n.p.m. (tj. rzędna kalenicy budynku o 41,5 m mniejsza, niż rzędna powierzchni ograniczającej wskazanej w MPZP, na podstawie dokumentacji rejestracyjnej lotniska). Jednocześnie na terenie działki nr [...] obowiązuje obszar ograniczonego użytkowania. Uchwałą Sejmiku Województwa Małopolskiego [Uchwała Nr XXXII/470/09 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 25 maja 2009 r. w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla lotniska Kraków – Balice, zarządzanego przez Międzynarodowy Port Lotniczy im. Jana Pawła II Kraków–Balice
Sp. z o.o.], dla Międzynarodowego Portu Lotniczego im. Jana Pawła II Kraków– Balice utworzono obszar ograniczonego użytkowania (dalej OOU) w oparciu o wskaźnik wyrażony jako długookresowy średni poziom dźwięku A, przez co rozumie się wielkość określoną wskaźnikiem hałasu dzienno-wieczorno-nocnego (LDWN) lub hałasu nocnego (LN) w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo Ochrony Środowiska (tekst jednolity Dz.U.2024.54 ze zmianami) - dalej POŚ.
Wydzielono trzy strefy (A, B i C). W strefie C wprowadzono jedynie zakaz lokalizowania i budowy nowych obiektów zabudowy związanej ze stałym lub wielogodzinnym pobytem dzieci i młodzieży, działających w porze nocnej. Zatem ograniczenia wynikające z w/w uchwały nie dotyczą projektowanego zamierzenia inwestycyjnego. Wskazać dodatkowo należy, że do projektu dołączono rysunek "szkic zasięgu strefy wrażliwej" (zał. 2, str. 15 PZT), na którym oznaczono (zgodnie z informacją na tym rysunku - na podstawie Planu Generalnego) powierzchnie ograniczające (OLS). Na podstawie wskazanych na załączniku powierzchni ograniczających, działka nr [...], znajduje się w przedziale powierzchni ograniczających zabudowę pomiędzy 239 m n.p.m. a 246,5 m n.p.m. 26 listopada 2018 r. Minister Infrastruktury zatwierdził Plan Generalny Lotniska Kraków-Balice na lata 2016-2036 – dalej Plan Generalny. Plan generalny to dokument stanowiący plan rozwoju lotniska użytku publicznego, sporządzony na okres nie krótszy niż 20 lat (art. 55 ust. 5 PL). Określa m.in. obszar objęty planem, z określeniem dopuszczalnych gabarytów obiektów budowlanych i naturalnych (art. 55 ust. 6 pkt 1 PL), koncepcję rozwoju przestrzennego wraz z zagospodarowaniem stref wokół lotniska (art. 55 ust. 6 pkt 4 PL). Obowiązujący MPZP dla terenu niniejszej inwestycji, po zatwierdzeniu Planu Generalnego przez Ministra Infrastruktury w 2018 r., nie został zmieniony w zakresie uwzględnienia ograniczeń wskazanych w Planie Generalnym (m.in. powierzchni ograniczających). Wskazano, że mapa z powierzchniami ograniczającymi dla nowej drogi startowej – stanowiąca integralną część Planu Generalnego i określająca jego granice – obejmuje działkę nr [...], która według Planu Generalnego będzie znajdowała się w docelowych granicach lotniska (patrz legenda określająca granice lotniska – czerwony szraf). Projektowany budynek magazynowy na działce nr [...], w miejscu kalenicy ma wysokość 6,5 m, co z uwzględnieniem rzędnej posadowienia 235,00 m n.p.m. daje rzędną kalenicy wynoszącą 241,50 m n.p.m., przy powierzchni ograniczającej w tym miejscu 241,55 m n.p.m. (tj. mniej niż rzędna powierzchni ograniczającej wskazana w zatwierdzonym 26 listopada 2018 r. przez Ministra Infrastruktury Planie Generalnym Lotniska Kraków-Balice na lata 2016-2036 – dalej Plan Generalny).
Organ odwoławczy zwrócił także uwagę na okoliczność, że został złożony wniosek w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego dotyczy m.in. działki nr [...] obręb ewidencyjny [...] [...] B. , która w całości objęta jest ww. inwestycją, Międzynarodowego Portu Lotniczego im. Jana Pawła II Kraków-Balice sp. z o.o. – dalej MPL. Wskazano, że zgodnie z art. 14 ustawy z dnia 12 lutego 2009 r. – o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego (tekst jednolity Dz.U.2024.1464) – dalej SZPiRLUP, uzyskanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego jest równoznaczne z uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i pozwolenia na budowę w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, a także decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami co oznacza, że decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego, zawiera w sobie jednocześnie rozstrzygnięcia z zakresu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o pozwoleniu na budowę. Dodać także należy, że ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego (SZPiRLUP), zaliczana jest do katalogu tzw. specustaw, regulujących procedurę lokalizacji inwestycji o charakterze publicznym, istotnych dla rozwoju państwa. O ile w przypadku innych specustaw wyraźnie wskazano, że w przypadku realizacji inwestycji nimi objętych wstrzymuje się wydawanie pozwoleń na budowę bądź zawiesza się postępowanie, to takich postanowień nie zawierają przepisy specustawy dotyczącej lotnisk.
Organ odwoławczy zaakcentował, że odwołujący M. , nie wykazał żadnych konkretnych okoliczności i norm prawnych, w świetle których należałoby przyjąć istnienie oddziaływania niniejszej inwestycji na jego nieruchomości nr [...], [...], [...] oraz nieruchomość nr [...] (lotnisko) – w odniesieniu do której M. wskazuje że ma umowę dzierżawy. Biorąc pod uwagę zakres inwestycji zatwierdzony decyzją Starosty Krakowskiego stwierdzić należy, że rację maj organ I instancji uznając, że nieruchomość nr [...], [...], [...] oraz nieruchomość nr [...] (lotnisko), nie znajdują się w obszarze odziaływania projektowanej inwestycji, bowiem nie powoduje ona jakichkolwiek ograniczeń, które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa, w zakresie możliwości zabudowy tych działek. Dla porządku, wskazać należy, że wyłączenia od zasady udostępniania akt sprawy stronom postępowania administracyjnego określa przepis art. 74 § 1 kpa, zgodnie z którym przepisu art. 73 kpa nie stosuje się do akt sprawy zawierających informacje niejawne o klauzuli tajności "tajne" lub "ściśle tajne", a także do innych akt, które organ administracji publicznej wyłączy ze względu na ważny interes państwowy. Przepis art. 74 § 1 kpa, określający wyjątki od zasady udostępniania akt stronom postępowania, nie może być interpretowany w sposób rozszerzający. Art. 5 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (tekst jednolity Dz.U.2024.632 ze zmianami) – dalej UOIN, stanowi, że informacjom niejawnym nadaje się klauzulę: "ściśle tajne", jeżeli ich nieuprawnione ujawnienie spowoduje wyjątkowo poważną szkodę dla Rzeczypospolitej Polskiej, "tajne", jeżeli ich nieuprawnione ujawnienie spowoduje poważną szkodę dla Rzeczypospolitej Polskiej, "poufne", jeżeli ich nieuprawnione ujawnienie spowoduje szkodę dla Rzeczypospolitej Polskiej. Ponadto, art. 6 ust. 1 UOIN. stanowi, że klauzulę tajności nadaje osoba, która jest uprawniona do podpisania dokumentu lub oznaczenia innego niż dokument materiału.
Nie ulega wątpliwości, że ani akta sprawy dotyczące niniejszej inwestycji, ani dokumenty przesłane wraz z odwołaniem przez MPL, a także akta sprawy znak: WIVI.
7820.1.10.2021.DS, czy też Plan Generalny, nie są opatrzone klauzulą tajności, bądź też klauzulą poufności. Odwołujący MPL poinformował, jedynie, iż materiały stanowiące załącznik do odwołania (tj. załączniki wymienione w odwołaniu oraz materiały na płycie CD, przesłanej przez Starostę Krakowskiego pismem z 10.12.2024 r.), dotyczące inwestycji Budowy nowej drogi startowej, zgodnie z treścią Uchwały nr 17/88/19 z dnia 19 kwietnia 2019 r., stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 roku o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji
(tekst jednolity Dz.U.2022.1233). Tut. organ wziął pod uwagę informacje M. dotyczące tajemnicy przedsiębiorstwa - wymienione wyżej dokumenty nie były udostępniane stronom postępowania.
Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy orzekł o umorzeniu postępowania odwoławczego.
Z powyższą decyzją nie zgodził się M. sp.z o.o. , wywodząc skargę do tut. Sądu. W skardze zarzucono:
Naruszenie:
1) art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418, dalej: "Prawo budowlane") – poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że nieruchomości Skarżącego nie leżą w obszarze oddziaływania planowanego obiektu, podczas gdy nieruchomości Skarżącego leżą w obszarze oddziaływania planowanego obiektu;
2) art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z pożn. zm., dalej: "k.p.a.") poprzez ich niezastosowanie, wyrażające się w nieuwzględnieniu interesu społecznego (publicznego) w postaci bezpieczeństwa i poprawności funkcjonowania lotniska użytku publicznego, oraz lotniska wojskowego o podstawowym strategicznym znaczeniu dla państwa, wzrostu kosztów, które zgodnie z art. 21 i art. 22 ustawy z dnia 12 lutego 2009 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego (ł.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1464, dalej: "Specustawa lotnicza") ponieść będzie musiał Skarb Państwa, oraz w niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego i jego dowolnej ocenie, niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności poprzez brak ustalenia okoliczności przemawiających za tym, że nieruchomości Skarżącego leżą w obszarze oddziaływania obiektu, podczas gdy konieczne jest uwzględnienia realiów miejscowych, w szczególności w postaci naziemnych urządzeń lotniczych, oględzin obszaru, uwzględnienie innych toczących się postępowań;
3) naruszenie art. 8 k.p.a. przez jego niezastosowanie wyrażające się w przeprowadzeniu postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej i niekierowanie się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, tj.:
a) niepełnym rozważeniu stanu faktycznego i prawnego sprawy, oraz obowiązku rozważenia całokształtu skutków prawnych i ekonomicznych, a w konsekwencji błędnym nieuznaniu M. za stronę,
b) błędnym uznaniu, że w niniejszej sprawie nie występuje konieczność ochrony interesów publicznych oraz interesów osób trzecich;
c) błędnym uznaniu, że bez znaczenia dla niniejszej sprawy pozostają przyszłe skutki prawne określone w art. 21 Specustawy lotniczej oraz błędnym przyjęciem, iż, bez znaczenia dla niniejszego postępowania pozostaje postępowanie o wydanie decyzji na w zakresie lotniska użytku publicznego (znak: WI-VL7820.1.10.2021.DS), podczas gdy złożony wniosek w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego dotyczy m.in. działki nr [...], która w całości objęta jest inwestycją.
d) błędnym uznaniu, że nie ma podstaw do nałożenia na Inwestora obowiązku przedłożenia analizy dotyczących wpływu inwestycji na funkcjonowanie systemu ILS.
Zarzucono także naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:
1) art. 6 ust. 2 pkt. 1) ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 86 ust. 3 oraz ust. 8 w zw. z art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze oraz art. 4 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9) Prawa budowlanego, a także art. 68 ust. 2 pkt 2) i 3), ust. 2a Prawa lotniczego - poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że nie dochodzi do naruszenia chronionego prawem interesu publicznego i osób trzecich, oraz przyjęcie zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami, podczas gdy:
a) realizacja inwestycji może rodzić zagrożenia dla poprawnego funkcjonowania lotniczych urządzeń naziemnych (w szczególności ILS), a zastosowanie ściany przeciwpożarowej REI6O nie eliminuje możliwości wystąpienia zakłóceń;
b) zakładanie, utrzymywanie lotniczych urządzeń naziemnych stanowi cel
publiczny;
c) postanowienia planu generalnego winny być uwzględnione w planowaniu przestrzennym;
d) MPL obowiązany jest do zapewnienia sprawności i bezpieczeństwa funkcjonowania lotniska.
W uzasadnieniu zarzutów skargi wskazano, że dokonując swych ustaleń Organy I i II instancji zastosowały zawężającą wykładnię definicji "obszaru oddziaływania obiektu", stwierdzając wręcz, że obszar ten należy interpretować szczególnie wąsko przez co wykluczyły MPL z kręgu stron. W toku tak prowadzonej argumentacji Organowi umyka jednak, iż wskazane czynniki tj. odległość budynków, przesłanianie jak i m.in. nasłonecznienie, czy wpływ na warunki ochrony przeciwpożarowej, nie stanowią jedynych czynników, które Organ powinien wziąć pod uwagę przeprowadzając kompletną analizę stanu faktycznego i wszystkich relewantnych czynników.
Wskazać należy bowiem, że zastosowanie w Inwestycji ścianą oddzielenia pożarowego REI60 (nawet od strony kluczowej działki nr [...]) nie wyklucza jakkolwiek zaistnienia zakłóceń funkcjonowania systemu lądowania ILS (z angielskiego Instrumenfal Landing System, dalej: "ILS"), którego niezakłócone funkcjonowanie ma podstawowe z punktu widzenia poprawnego i bezpiecznego funkcjonowania Portu Lotniczego. Jak wskazano już w dotychczasowym postępowaniu, ILS jest radiowym systemem nawigacyjnym, który wspomaga lądowanie samolotów w warunkach ograniczonej widzialności, pozwala on również na automatyczne lądowania. ILS jest obecnie najpopularniejszym, standardowym systemem nawigacyjnym, jednakże ma kilka wad, a jedną z nich jest nieustanne zagrożenie zakłóceniami ze strony rozgłośni pracujących na sąsiednich częstotliwościach, jak również odbicia sygnału od gruntu i budynków, które mogą powodować zakłócenia. W tej perspektywie wskazać należy, iż zastosowanie w Inwestycji ścian oddzielenia pożarowego REI 60 odnosi się wyłącznie do wymagań przeciwpożarowych. Oznaczenie to wskazuje bowiem na poziom odporności ogniowej elementów budowlanych, które w warunkach pożaru muszą utrzymać określone właściwości przez co najmniej 60 minut. W klasyfikacji tej występują trzy kluczowe parametry - nośność (R), szczelność (E) oraz izolacyjność ogniowa (I) -oceniane osobno, a następnie łączone w jedno kompleksowe oznaczenie - REI60. Podkreślić należy więc, iż klasyfikacja ta nie ma żadnego przełożenia na właściwości elektromagnetyczne inwestycji, a spełnienie kryteriów REI 60 w żaden sposób nie eliminuje ryzyka zakłóceń pracy systemu ILS. Ochrona przeciwpożarowa i kompatybilność elektromagnetyczna to dwa odrębne zagadnienia techniczne, które powinny być analizowane niezależnie. MPL ponownie wskazuje więc na możliwość negatywnego wpływu inwestycji na funkcjonowanie ILS dla obecnej oraz nowoprojektowanej drogi startowej. Jeśli bowiem wykonanie inwestycji powodowałoby permanentne utrudnienia w działaniu ILS (funkcjonującego obecnie oraz planowanego) stanowiłoby to zagrożenie zarówno dla wszystkich osób znajdujących się na terenie portu lotniczego, jak i dla pasażerów i załogi samolotów lub mogłoby doprowadzić do zamknięcia portu lotniczego. Brak takiej analizy, osadzonej w realiach niniejszej sprawy, gdzie droga startowa znajduje się w odległości około 430 metrów od Inwestycji, może skutkować zafałszowaniem wskazań ILS i znacznym obniżeniem poziomu bezpieczeństwa operacji lotniczych. Ponadto zauważyć należy, iż Organ analizując wysokość obiektu w stosunku do płaszczyzn ograniczających ograniczył się do porównania ich do wysokości kalenicy, nie wziął jednak pod uwagę, iż kalenica ta będzie znajdowała się praktycznie na wysokości płaszczyzn ograniczających, a zatem ewentualne obiekty znajdujące się na dachu, bądź wykonywanie czynności związanych z naprawą dachu lub jego odśnieżaniem, będą powodowały przebicie płaszczyzn ograniczających. Całkowite pominięcie analizy tych kwestii, a w szczególności dotyczących wpływu inwestycji na system ILS i uznanie ich za niepotrzebną jawi się jako jaskrawe naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, wyrażonych przede wszystkim w art. 7, art. 10, art. 77, art. 80 k.p.a., które nakazują podjęcie wszelkich niezbędnych czynności, które mają doprowadzić do dokładnego ustalenia obrazu sprawy oraz jego wyjaśnienia. W przedmiotowej sprawie działań takich jednak nie podjęto.
Skarżąca podnosi, że ocena zamierzenia budowlanego, w tym zakresu jego oddziaływania i kręgu stron postępowania w tym przedmiocie, nie może ograniczać się do prostego sprawdzenia jego zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organy zobowiązane są uwzględnić również szerszy kontekst ogólnosystemowy, w szczególności ochronę interesu publicznego oraz uzasadnionych interesów osób trzecich. W realiach niniejszej sprawy interes publiczny przejawia się w geostrategicznym znaczeniu lotniska jako elementu infrastruktury krytycznej państwa, natomiast interesem osoby trzeciej jest interes Skarżącego, jako zarządzającego lotniskiem określonymi ustawowo obowiązkami publicznoprawnymi. Zakres tych obowiązków i ich konsekwencje statuowane są przez bezpośrednie wypowiedzi ustawodawcy wynikające z przepisów prawa lotniczego.
MPL jako podmiot odpowiedzialny za lotnisko cywilno-wojskowe, będące częścią infrastruktury krytycznej, a więc niezbędnego elementu do minimalnego funkcjonowania gospodarki i państwa, zobowiązany jest dochować najwyższych standardów staranności przy wykonywaniu każdej czynności i reagować na każde sytuacje, które mogą stwarzać (nawet najmniejsze i dopiero potencjalne) zagrożenie dla funkcjonowania lotniska. Takie publicznoprawne zobowiązania i zadania MPL wynikają bezpośrednio z przytoczonych wyżej norm prawnych, ponadto związane są z powinnością spoczywającą na Rzeczpospolitej Polskiej, która zgodnie z Rozporządzeniem Komisji (UE) nr 139/2014 z dnia 12 lutego 2014 r. ustanawiającym
wymagania oraz procedury administracyjne dotyczące lotnisk zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008 (Dz. U. UE. L. z 2014 r. Nr 44, str. 1 z poźn. zm.), ma monitorować, oceniać i łagodzić ryzyka powstające w otoczeniu lotnisk. Tak chociażby art. 9 tego rozporządzenia nakłada na Państwo Polskie obowiązek prowadzenia konsultacji w sprawie działalności człowieka i użytkowania gruntów m.in. każdego zagospodarowania gruntów w strefie lotniska, jak i wszelkich rodzajów zagospodarowania, które mogą tworzyć turbulencje wywołane przez przeszkody potencjalnie niebezpieczne dla operacji statków powietrznych. Z powyższego należy również wywieść, że taki obowiązek podwyższonej staranności
spoczywa więc na każdym organie jak i podmiocie stanowiącym emanację państwa, którego decyzje oraz działania mogłyby mieć wpływ na infrastrukturę krytyczną. Co więcej, zakładanie oraz utrzymywanie lotniczych urządzeń naziemnych jest celem
publicznym w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Kolejnych z ogólnosystemowych wskazań ustawodawcy w tym przedmiocie dopatrywać należy się także w cytowanych powyżej art. 86 ust. 8 i art. 87[8] ust. 1 Prawa lotniczego, które nakazują uwzględnienie postanowień planu generalnego lotniska i ograniczeń z nich wynikających w planowaniu przestrzennym. W tej perspektywie MPL pragnie wskazać także na doniosły dla skali chronionego prawem interesu publicznego występującego w niniejszej sprawie, całkowicie pominięty w dotychczasowym postępowaniu fakt, iż dnia 15 sierpnia 2020 r. pomiędzy rządem Rzeczypospolitej Polskiej a rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki została zawarta Umowa o Wzmocnionej Współpracy Obronnej (Dz. U. poz. 2153), przewidująca współpracę Stron m. in. w zakresie ruchu statków powietrznych, w ramach której Rzeczpospolita Polska zobowiązała się do zapewnienia określonych projektów infrastrukturalnych, w tym pasa startowego dostosowanego do przyjmowania ciężkich wojskowych samolotów transportowych Lockhead C-5 Galaxy, zlokalizowanego na lotnisku Kraków-Balice. Co więcej, mimo, iż nie stanowią one aktów prawa powszechnie obowiązującego, czego w pełni świadomy jest MPL, wskazać należy, iż mogą istnieć szczegółowe umowy, porozumienia bądź uzgodnienia międzynarodowe, nieznane również MPL, które potencjalnie zawierają terminy bądź możliwość egzekwowania dostarczenia określonych obiektów mających właściwości określone w załącznikach do Umowy o Wzmocnionej Współpracy Obronnej. Wszak mamy do czynienia z zagadnieniami dotyczącymi obronności państwa, które z oczywistych względów mogą częściowo stanowić informacje niejawne. Dodatkowo, nie można tracić z pola widzenia tego, że jak wskazywano to już wcześniej, omawiana kwestia dotyczy także bezpieczeństwa państwa i zobowiązań sojuszniczych, co - w świetle aktualnej sytuacji geopolitycznej Rzeczypospolitej Polskiej i potencjalnych zagrożeń - nie może być ignorowane, a poprawne funkcjonowanie lotniska i jego systemów jawi się całkowicie niezbędnym.
W realiach niniejszej sprawy istnieje więc szereg okoliczności wskazujących na
wpływ inwestycji na nieruchomości skarżącego (w szczególności działkę [...]) i uwikłanie interesu publicznego, które uzasadniają przyznanie Skarżącemu strony w postępowaniu związanym z realizacją inwestycji. Zaakcentowano, że działka inwestycji nr [...] w B. leży w granicach obszaru przewidzianego w planie generalnym jako teren docelowej rozbudowy lotniska (m.in. pod nową drogę startową). Inwestycja może też negatywnie oddziaływać na funkcjonowanie naziemnych urządzeń lotniczych (systemu ILS), kluczowych dla bezpieczeństwa operacji lotniczych - nawet zastosowanie wymaganej ściany przeciwpożarowej REI60 nie gwarantuje wyeliminowania zakłóceń sygnału. Mimo to organy obu instancji zignorowały powyższe fakty i uznały, że nieruchomości M. nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, odmawiając M. przymiotu strony. Taka decyzja rażąco narusza art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, a także pozostałe relewantne i przywołane
normy prawa procesowego i materialnego. W efekcie Skarżący został pozbawiony możliwości wypowiedzi i obrony swoich praw oraz interesu publicznego w postępowaniu administracyjnym, podczas gdy powinien być do tego dopuszczony. Powoduje to więc naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., które przejawia się w uniemożliwieniu
MPL realnego udziału w postępowaniu -uniemożliwiając wypowiedzenia się co do materiału zgromadzonego w sprawie. Takie postępowanie Organu I instancji, "potwierdzone" następnie przez Organ, narusza podstawowe reguły postępowania administracyjnego określone w art. 7, 77 § 1,80 i 10 § 1 k.p.a. oraz przywołane normy
prawa materialnego, co nie tylko mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ale miało go rzeczywiście - decyzja została wydana bez pełnego rozpoznania wszystkich okoliczności, z pominięciem strony, która mogła dostarczyć istotnych informacji i powinna mieć możliwość wypowiedzenia się w sprawie.
Podniesiono także, że w toku postępowania organy nie uwzględniły ekonomicznych skutków przyjętych przez siebie rozstrzygnięć, w postaci znacznego
wzrostu kosztów, które zgodnie z ort. 21 art. 22 Specustawy lotniczej, w związku z
graniczącym z pewnością wywłaszczeniem inwestora z jego nieruchomości w postaci działki [...], ponieść będzie musiał Skarb Państwa. Realizacja inwestycji w sposób oczywisty zwiększy bowiem ciężar ekonomiczny.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu skarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania.
Zgodnie z przepisem art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 roku, poz. 935 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji lub postanowienia bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (wyrok NSA W-wa z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07).
Ramy prawne sądowej kontroli skarżonej decyzji w aspekcie prawa materialnego wyznaczają przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 418, dalej p.b.) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania skarżonego aktu.
Zgodnie z treścią art. 28 ust. 2 p.b. stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.
W myśl art. 3 pkt 20 p.b. obszarze oddziaływania obiektu - należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu.
Ustalenia stanu faktycznego organy dokonują zgodnie z przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024, poz. 572). W szczególności mając na uwadze art. 7 k.p.a, który na organy administracji publicznej nakłada obowiązek podjęcia wszelkich czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z kolei zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, zaś zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. ustalenia faktyczne i wynik postępowania dowodowego powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.
W doktrynie i orzecznictwie wskazuje się, że "obszar oddziaływania obiektu stanowi teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Pojęcie obszaru oddziaływania obiektu musi być doprecyzowane przy każdej inwestycji na podstawie cech indywidualnych obiektu oraz jego przeznaczenia w odniesieniu do przepisów odrębnych, na podstawie których można ustalić obszar wokół realizowanej inwestycji, który będzie wprowadzał związane z tym obiektem budowlanym ograniczenia w zabudowie tego terenu (zob. wyrok NSA z 14.12.2010 r., II OSK 1872/09, LEX nr 746836). Zadaniem organów w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę jest ustalenie, przy uwzględnieniu rodzaju i charakterystyki planowanego obiektu budowlanego, wszystkich przepisów odrębnych, które wprowadzają związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie znajdującego się w jego otoczeniu terenu, oraz wyznaczenie na ich podstawie obszaru oddziaływania, którego granice powinny być wyraźnie zakreślone w uzasadnieniu podjętej przez organ decyzji. Wobec braku wyraźnego wskazania przez ustawodawcę przepisów, na podstawie których dochodzi do wyznaczenia terenu w otoczeniu obiektu budowlanego, przyjąć należy, że są to wszystkie powszechnie obowiązujące przepisy prawa wprowadzające określonego rodzaju ograniczenia czy też utrudnienia w zabudowie tego terenu, w tym w szczególności przepisy techniczno-budowlane, przepisy z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków czy też przepisy prawa miejscowego" (zob. wyrok NSA z 16.03.2011 r., II OSK 472/10, A. Despot-Mładanowicz, Komentarz do art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego [w:] Plucińska-Filipowicz Alicja (red.), Wierzbowski Marek (red.), Prawo budowlane. Komentarz aktualizowany, Lex/el. 2024).
Nie budzi zatem wątpliwości, że w realiach niniejszej sprawy do takich przepisów należy zaliczyć przepisy ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. prawo lotnicze według stanu obowiązującego na dzień wydania zaskarżonej decyzji (t.j. Dz.U. z 2023 poz. 2110, dalej u.p.l.).
Zgodnie z art. 86 ust. 1-2a u.p.l. do lotniczych urządzeń naziemnych należą obiekty i urządzenia do kierowania, kontroli, nadzoru i zabezpieczania obsługi ruchu lotniczego. Zakładającemu lotnisko, zarządzającemu lotniskiem użytku publicznego oraz instytucjom zapewniającym służby żeglugi powietrznej przysługuje prawo zakładania lotniczych urządzeń naziemnych na nieruchomościach sąsiadujących z lotniskiem oraz prawo dostępu do nich. W celu ochrony lotniczych urządzeń naziemnych przed zakłóceniami ich działania wyznacza się powierzchnie ograniczające zabudowę zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 92 ust. 1, dla urządzeń:
1) wpisanych do rejestru lotniczych urządzeń naziemnych, o którym mowa w art. 88 ust. 1;
2) wskazanych w planie generalnym lotniska;
3) określonych w decyzji o wprowadzeniu zmian w systemie funkcjonalnym;
4) dla których wydano decyzję o pozwoleniu na budowę.
W myśl art. 86 ust. 2b u.p.l. podmiot, o którym mowa w ust. 2, przekazuje Prezesowi Urzędu dane wektorowe dotyczące granic poziomych i pionowych wraz z wartościami atrybutowymi, przedstawiające powierzchnie ograniczające zabudowę, w wersji elektronicznej, odniesione przestrzennie w układzie współrzędnych Światowego Systemu Geograficznego 1984 (WGS-84), w celu uwzględnienia tych powierzchni w uzgodnieniach, o których mowa w ust. 7, oraz opiniach, o których mowa w ust. 11. Z kolei art. 86 ust. 3 stanowi, że zakładanie oraz utrzymywanie lotniczych urządzeń naziemnych jest celem publicznym w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, co następuje.
Uwadze Sądu nie umknęło, że organ odwoławczy przeprowadził analizę możliwego ograniczenia prawa do zabudowy nieruchomości Skarżącej spółki, pochylając się nad przepisami prawa budowlanego, rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przepisy prawa miejscowego.
Wadliwości zaskarżonej decyzji upatrywać należy, podzielając przy tym zasadniczo zarzuty skargi, w pominięciu przepisów ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. prawo lotnicze oraz ustawy z dnia 12 lutego 2009 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego. Wskutek tego doszło w ocenie Sądu do naruszenia art. 28 ust. 2 p.b. w zw. z art. 7, art. 77 §1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Z powołanych wyżej przepisów u.p.l. (art. 86) wynika, że zakładającemu lotnisko, zarządzającemu lotniskiem użytku publicznego oraz instytucjom zapewniającym służby żeglugi powietrznej przysługuje prawo zakładania lotniczych urządzeń naziemnych na nieruchomościach sąsiadujących z lotniskiem oraz prawo dostępu do nich. Wiadomo także, że działka inwestowana jest objęta postępowaniem prowadzonym przez Wojewodę Małopolskiego w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego pn. "budowa nowej drogi startowej w Międzynarodowym Porcie Lotniczym im. Jana Pawła II Kraków-Balice". W tym stanie faktycznym i prawnym organy powinny również zweryfikować możliwość negatywnego wpływu inwestycji na funkcjonowanie ILS dla obecnej oraz nowoprojektowanej drogi startowej, w szczególności prawo zakładania lotniczych urządzeń naziemnych. Jeśli bowiem wykonanie inwestycji powodowałoby uniemożliwienie posadowienia bądź utrudnienia w działaniu ILS stanowiłoby to ograniczenie prawa do zabudowy obiektami i urządzeniami do kierowania, kontroli, nadzoru i zabezpieczania obsługi ruchu lotniczego, wynikającego z art. 86 u.p.l. Brak takiej analizy, osadzonej w realiach niniejszej sprawy, gdzie droga startowa znajduje się w odległości około 430 metrów od inwestycji stanowi naruszenie prawa, w konsekwencji decyzja o umorzeniu postępowania jawi się jako nieprawidłowa i przedwczesna. Ponadto należy zwrócić uwagę, że będzie analiza wysokości projektowanego budynku w kontekście płaszczyzn ograniczających powinna zostać przeprowadzona z uwzględnieniem ewentualnych obiektów znajdujących się na dachu.
Ponownie rozpatrując sprawę organ powinien przeanalizować, czy w realiach niniejszej sprawy może dojść do ograniczenia prawa do zabudowy obiektami i urządzeniami do kierowania, kontroli, nadzoru i zabezpieczania obsługi ruchu lotniczego, wynikającego z art. 86 u.p.l. Przy czym analizę taką należy przeprowadzić nie tylko pod kątem przekroczenia przez planowaną zabudowę powierzchni ograniczających lotniska, ale także z uwzględnieniem ryzyka zakłócenia elektromagnetycznego (odbicia sygnału od budynku). Duże konstrukcje budowlane mogą zakłócać działanie krytycznych lotniczych urządzeń naziemnych, takich jak systemy nawigacyjne (np. ILS, VOR), radary czy systemy łączności radiowej, wpływając na ich precyzję i niezawodność. Budynki mogą również ograniczać widoczność z wieży kontroli ruchu lotniczego (TWR) lub dla personelu naziemnego, co utrudnia nadzór nad ruchem na płycie lotniska, drogach kołowania i drogach startowych. Zaakcentowania wymaga, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne ma być zlokalizowane w stosunkowo bliskiej odległości (projektowany budynek znajduje się w odległości 3, 05 m od granicy działki [...] stanowiącej teren lotniska (droga patrolowa) oraz ok. 427 m od terenu inwestycji znajduje się droga startowa samolotów. Co więcej, droga startowa jest także przewidziana na działce inwestowanej, zgodnie z procedowanym na podstawie specustawy pozwoleniem na budowę nowej drogi startowej w Międzynarodowym Porcie Lotniczym im. Jana Pawła II Kraków-Balice.
Prowadząc postępowanie dowodowe organ będzie miał na uwadze treść art. 75 § 1 k.p.a., zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Rozstrzygając sprawę organ uwzględni także, że zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.
Natomiast nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja Skarżącej, iż w toku postępowania organy nie uwzględniły ekonomicznych skutków przyjętych przez siebie rozstrzygnięć. Nie ma to bowiem bezpośredniego przełożenia na wynik sprawy.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c w pkt I sentencji wyroku orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia.
O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. zasadzając od Wojewody Małopolskiego na rzecz M. Sp. z o.o. kwotę 997 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.