II SA/Kr 1044/25

II SA/Kr 1044/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-11-13
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-08-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Anna Kopeć /sprawozdawca/
Joanna Człowiekowska /przewodniczący/
Paweł Darmoń
Symbol z opisem
6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
Hasła tematyczne
Wodne prawo
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art 145  par 1  pkt 1  lit c  i art 190
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art 156  par 1  pkt 5
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Darmoń Asesor WSA Anna Kopeć (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Opiłka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2025 r. sprawy ze skargi K. L. i P. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 15 lipca 2021 r. znak SKO.PW/4171/12/2021 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz skarżących K. L. i P. L. solidarnie kwotę 714 zł (siedemset czternaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta Krakowa ostateczną decyzją z dnia 5 kwietnia 2011 r., Nr WS-08.PP.6219-7/10 nakazał współwłaścicielom działki nr [...] obr. [...] N. H. W. W., J. W., J. N., B. P., J. P., T. K., K. K., M. K., PPHu "S. Sp. z o.o. - solidarnie wykonać urządzenie zapobiegające szkodom, które umożliwi swobodny odpływ wód opadowych z działek nr [...], [...], [...] obr. [...] N. H. zgodnie z naturalnym spadkiem terenu w kierunku południowym; w punkcie 2 decyzji orzeczono, że urządzenie należy wykonać zgodnie ze sztuką budowlaną i obowiązującymi przepisami.
K. i P. L. złożyli wniosek o stwierdzenie nieważności w/w decyzji wskazując, iż są współwłaścicielami działki nr [...] obręb [...] N. H., stanowiącej drogę dojazdową do domów dwurodzinnych, którzy zostali na mocy decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 5 kwietnia 2011 r. obciążeni obowiązkiem wykonania urządzenia zapobiegającego szkodom w postaci zalewania działek bezpośrednio z tą drogą sąsiadujących. Wnioskodawcy zaznaczyli, że w/w decyzja została wydana w oparciu o art. 29 ust. 3 poprzednio obowiązującego Prawa wodnego, a z jego brzmienia wynika, że w razie stwierdzenia zaistnienia wskazanych w tym przepisie przesłanek, obligatoryjnym elementem rozstrzygnięcia decyzji powinno być oprócz ustanowienia obowiązku wykonania urządzenia, doprecyzowanie takich kwestii jak rodzaj urządzenia (w tym jego parametry i lokalizacja), sposób czy termin jego wykonania. Tymczasem w decyzji, której dotyczy wniosek, organ ograniczył się do lakonicznego wskazania na obowiązek "wykonania urządzenia", nie precyzując znaczenia tego określenia w żaden sposób. Wobec tego, zdaniem wnioskodawców, decyzja była niewykonalna już w chwili jej wydania i jej niewykonalność trwa do dziś. To z kolei, na podstawie art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. stanowi podstawę do ubiegania się od organu wyższego stopnia w stosunku do organu, który wydał decyzję, stwierdzenia jej nieważności.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 15 lipca 2021 r. nr SKO.PW/4171/12/2021, na podstawie art. 158 § 1, art. 157 § 1 i § 2 oraz art. 156 § 1 k.p.a. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 5 kwietnia 2011 r.
Organ podkreślił w uzasadnieniu, iż art. 29 ustawy Prawo wodne nie wymagał, aby w decyzji nakazującej wykonanie urządzenia zapobiegającego szkodom - organ musiał określić rodzaj tego urządzenia i jego parametry. Ponadto organ l instancji w celu dokonania ustaleń w przedmiocie wykonania prac nakazanych w decyzji z dnia 5 kwietnia 2011 r. nr WS-08.PP.6219-7/10 przeprowadził w dniu 19 marca 2021 r. na terenie działek nr [...], [...], [...] i [...] oględziny (protokół z oględzin, Tom 2, karty akt nr 785-788), a do protokołu załączono także dokumentację fotograficzną. Podczas oględzin stwierdzono wykonanie obowiązku nałożonego w decyzji z dnia 5 kwietnia 2011 r. nr WS-08.PP.6219-7/10 (Tom 2, karta akt nr 790). To oznacza, że decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 5 kwietnia 2011 r nr WS-08.PP.6219-7/10 nie jest obarczona wadą nieważności uregulowaną w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.. ponieważ decyzja została wykonana. Przesłanek nieważności decyzji nie można interpretować rozszerzające i dlatego ewentualne wady decyzji, które kwalifikowałyby ją do wyeliminowania z obrotu prawnego w trybie odwoławczym (art. 138 k.p.a.) nie zawsze będą podstawą do wzruszenia tej decyzji w trybie art 156 k.p.a.. Ponadto postępowanie prowadzone w trybie stwierdzenia nieważności decyzji jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji, stąd też ustalenie podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Organ orzeka wyłączenie kasacyjnie, stwierdzając nieważność decyzji albo jej niezgodność z prawem, a w przypadku braku przesłanek takiego orzeczenia odmawia stwierdzenia nieważności decyzji. Organ nadzoru jest w tym przypadku kontrolerem prawidłowości samej decyzji administracyjnej. Kolegium doszło do wniosku, że decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 5 kwietnia 2011 r. nr WS-08.PP.6219-7/10 nie jest obarczona wadą niewykonalności, ani też żadną z pozostałych wad nieważności z art. 156 k.p.a., tj.: została wydana przez właściwy (w znaczeniu właściwości miejscowej, rzeczowej i instancyjnej) organ; wydana została na podstawie art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne; nie narusza rażąco prawa; sprawa nie została poprzednio rozstrzygnięta inną decyzja ostateczną; decyzja została skierowana do osób będących stronami w sprawie; nie wywołała czynu zagrożonego karą; nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyli K. i P. L. zarzucając naruszenie:
- art. 156 § 1 pkt 1 k. p. a w zw. z art 6 k.p.a., art. 19 k.p.a. w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 2 oraz 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej wydanej przez niewłaściwy rzeczowo organ administracji publicznej, a więc Prezydenta Miasta Krakowa, a nie organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego, w sytuacji, kiedy zmiana stosunków wodnych uzasadniająca wszczęcie postępowania administracyjnego, jak ustaliły organy administracji w postępowaniu jurysdykcyjnym, wywołana została wykonaniem budowy w sposób istotnie odstępujący od warunków określonych w zatwierdzonym projekcie budowlanym oraz decyzji o pozwoleniu na budowę, wobec czego zastosowanie powinny znaleźć przepisy proceduralne oraz administracyjne normy prawa materialnego regulujące postępowanie naprawcze, w szczególności nakazujące wykonanie projektu budowlanego naprawczego, w którym uprawniony projektant powinien wskazać dokładnie jakiego rodzaju roboty budowlane należy wykonać, aby doprowadzić budowę do stanu zgodnego z prawem, również w aspekcie uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym w zakresie zgodnego z prawem zagospodarowania wód opadowych,
- art. 156 § 1 pkt 5 k. p. a w zw. z art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz art. 29 ustawy prawa wodnego, poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, podczas, gdy decyzja ta obarczona jest wadą niewykonalności z uwagi na brak sprecyzowania obowiązku nałożonego nią na adresatów decyzji, w stopniu które de facto oznaczał brak przedstawienia w decyzji administracyjnej jej rozstrzygnięcia,
- art. 156 § 1 pkt 2 k. p. a w zw. z § 22 ust. 3 ppkt 3, 6 oraz 7 uchwały Rady Miasta Krakowa nr CIII/1384/10 z dnia 9 czerwca 2010 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Grębałów - Lubocza" w zw. z z art. 6 k.p.a., poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, podczas gdy decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem powszechnie obowiązujących przepisów prawa miejscowego zawartych w planie zagospodarowania przestrzennego obszaru "Grębałów - Lubocza", który nakazuje na terenie objętym decyzją, której stwierdzenia nieważności domagali się Skarżący odprowadzanie wód opadowych i roztopowych zabezpieczające przed podtopieniami w okresach intensywnych opadów atmosferycznych, stosowanie w istniejącym terenie zabudowanym w pierwszej kolejności budowy kanalizacji opadowej odprowadzającej wodę do kolektorów opadowych usytuowanych w ulicach, które mają za zadanie zbierać wody opadowe z pasa drogowego oraz przynależnej zlewni, podczas gdy utrzymaną w mocy decyzją administracyjną nakazano skierowanie wód opadowych na położone poniżej tereny zabudowane, bez nałożenia obowiązku ich rozprowadzenia w systemie kanalizacji poopadowej z odprowadzeniem do kolektora opadowego w najbliższej ulicy,
- art. 156 § 1 pkt 2 k. p. a w zw. z art. 7, 77 § 1 oraz 84 § 1 k.p.a. oraz art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 roku Prawo wodne, poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, podczas gdy decyzja ta wydana została z rażącym naruszeniem zasad prowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie o naruszenie stosunków wodnych, polegające na braku wszechstronnego ustalenia i przeanalizowania materiału dowodowego, w szczególności braku zasięgnięcia opinii biegłego, co w rezultacie doprowadziło do wydania decyzji administracyjnej, pomimo iż organ ją wydający nie ustalił: jakie roboty, a w szczególności jakie "urządzenie" należy wykonać aby doprowadzić do przywróceni zakłóconych stosunków wodnych, kto odpowiada za zakłócenie stosunków wodnych i jakie konsekwencje może mieć wykonanie dowolnego "urządzenia" kierującego spływ wód opadowych z terenu działek o nr ewidencyjnych [...], [...] oraz [...] obręb [...], jednostka ewidencyjna N. H. zgodnie z naturalnym spadkiem terenu w kierunku południowym,
- art. 158 § 1 k.p.a., w związku z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, polegające na odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 5 kwietnia 2011 r., NrWS-08.PP.6219-7/10, podczas gdy zachodzi w stosunku do wskazanej decyzji przesłanka stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., jako że przedmiotowa decyzja w dniu jej wydania była niewykonalna i jej niewykonalność trwa do dziś,
- art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a., w związku z art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - prawo wodne, poprzez jego niezastosowanie, polegające na błędnym przeświadczeniu, że decyzja wydana na podstawie art. 29 ust. 3 prawa wodnego stanowi Iex specialis w stosunku do art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a., a tym samym do decyzji wydanej na podstawie art. 29 ust. 3 prawa wodnego nie mają zastosowania wymagania stawiane treści rozstrzygnięcia decyzji, w tym wymóg precyzyjnego określenia nakładanego na stronę postępowania administracyjnego obowiązku,
- art. 6 k.p.a., w związku z art. 8 § 1 k.p.a., w zw. z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w zw. z art. 32 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie, polegające na uchybieniu przez organ wydający zaskarżoną decyzję, obowiązkowi działania na podstawie i w granicach prawa, w sposób wzbudzający zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, jak również w sposób bezstronny, z poszanowaniem zasady równości obywateli wobec prawa.
Na podstawie tych zarzutów skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, stwierdzenie przez Sąd nieważności decyzji Prezydenta Miasta Krakowa oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wyrokiem z 22 grudnia 2021 r., sygn. II SA/Kr 1123/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę stwierdzając, że rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 5 kwietnia 2011 r. jest wykonalne. Może być uznane za nieprecyzyjne, ale nie jest niewykonalne. W szczególności organ I instancji w celu dokonania ustaleń w przedmiocie wykonania prac nakazanych w decyzji przeprowadził w dniu 19 marca 2021 r. na terenie działek nr [...], [...], [...] i [...] oględziny, podczas których stwierdzono wykonanie obowiązku nałożonego w decyzji z dnia 5 kwietnia 2011 r. nr WS-08.PP.6219-7/10 (Tom 2, karta akt nr [...]). Brak określenia zatem jakie konkretnie urządzenie ma być zrealizowane oznacza jedynie, iż może być wykonane każde takie urządzenie, które wywoła skutek taki jak wskazano w decyzji, a zatem które umożliwi swobodny odpływ wód opadowych z działek nr [...], [...], [...] zgodnie z naturalnym spadkiem terenu w kierunku południowym. Takie określenie obowiązku jak w spornej decyzji oznacza jedynie, że organ w nietypowy sposób musi zweryfikować czy nakaz z decyzji wykonano, gdyż będzie musiał ocenić czy wykonane urządzenie spowoduje zapobiegnięcie szkodom, tak jak to ujęto w decyzji. Zatem pewna możliwa trudność w ocenie czy wykonano obowiązek nie może być uznana za tożsamą z niewykonalnością decyzji. Ewentualne sporne oceny zainteresowanych stron, w tym skarżących, czy decyzję wykonano czy nie, nie mogą oznaczać, że jest co do zasady niewykonalna. Decyzję można zatem obiektywnie wykonać, lecz jednie może wystąpić usuwalna trudność w ocenie czy ją wykonano w sposób należyty. Również w zakresie podnoszonej kwestii terminu, wskazywany brak nie oznacza niewykonalności. Skoro nie określono konkretnego terminu, to zgodnie z zasadami ogólnymi decyzja podlega wykonaniu z chwilą kiedy stała się ostateczna, a zatem wówczas zobowiązany ma natychmiast przystąpić do jej wykonania. Jeśli tego nie uczyni sprawa trafia do egzekucji.
Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej K. L. i P. L. od tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 1 lipca 2025 r., sygn. III OSK 1284/22 uchylił wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpatrzenia.
Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a." kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie między innymi w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
W uzasadnieniu wyroku wydanego w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny wskazał: "Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko, że wydana w trybie art. 29 ust. 3 u.p.w. decyzja administracyjna nakazująca wykonanie urządzeń zapobiegającym szkodom powinna precyzyjnie określać rodzaj tych urządzeń oraz ich podstawowe parametry. (...) Brak sprecyzowania w treści decyzji wydanej w trybie art. 29 ust. 3 u.p.w., jakiego rodzaju urządzenia mają zostać wykonane w celu zapobieżenia szkodom i jakie powinny być ich podstawowe parametry, czyni tę decyzję – w tym zakresie – niewykonalną. (...) Należy przy tym dodać, że wydana w trybie art. 29 ust. 3 u.p.w. decyzja administracyjna nakładająca obowiązek wykonania urządzeń zapobiegających szkodom z założenia angażuje strony o spornych interesach. Brak sprecyzowania w jej treści rodzaju i charakteru urządzeń, które ma obowiązek wykonać właściciel gruntu, na którym doszło do szkodliwie oddziałującej zmiany stanu wody spowodowałby, że ewentualny spór co do tego, czy działania adresata nałożonego tą decyzją obowiązku stanowią jego realizację przenosiłby się poza postępowanie administracyjne. Poza postępowaniem administracyjnym organ musiałby rozstrzygać bowiem o tym, czy adresat decyzji prawidłowo doprecyzował jej treść, a więc ustalił zakres ciążącego na nim obowiązku adekwatnie do założonego skutku, jakim jest zapobieżenie szkodom. W tym celu nie tylko musiałby czynić precyzyjne i nierzadko wymagające specjalistycznej wiedzy ustalenia, co do przyczynowo-skutkowej zależności między działaniami podjętymi przez adresata decyzji a szkodliwym oddziaływaniem zmiany stanu wody na gruncie jakie wywołał, ale również miałby obowiązek skonfrontować się ze stanowiskami pozostałych stron. De facto organ musiałby przeprowadzić nowe postępowanie administracyjne, którego celem byłoby po pierwsze, zweryfikowanie prawidłowości dookreślenia treści decyzji administracyjnej przez adresata nałożonego nią obowiązku i po drugie, ustalenie, czy tak sprecyzowana decyzja została wykonana. W przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego takie skonfigurowanie jest niedopuszczalne i narusza art. 29 ust. 3 u.p.w. (...) nieokreślenie zakresu obowiązku wykonania urządzeń zapobiegających szkodom w treści decyzji wydanej w trybie art., 29 ust. 3 u.p.w. będzie czyniło ją niewykonalną na etapie postępowania egzekucyjnego. Wykonanie obowiązku nałożonego decyzją administracyjną polega na podjęciu działań, które przekształcą układ rzeczywistości do stanu wymaganego jej treścią. Brak wskazania w treści decyzji wydanej na podstawie art. 29 ust. 3 u.p.w. jakie konkretnie urządzenia zapobiegające szkodom ma wykonać jej adresat, uniemożliwia ustalenie oczekiwanego układu rzeczywistości, do którego mają doprowadzić podjęte przez niego działania. Przystępując do przymusowej realizacji takiej decyzji organ egzekucyjny nie posiadałby wiedzy co do tego, jaki stan rzeczy należy uznać za zrealizowanie wynikającego z jej treści obowiązku. Nie jest przy tym rzeczą organu egzekucyjnego rozstrzyganie o tym, jakie urządzenia będą adekwatne do usunięcia szkód stwierdzonych egzekwowaną decyzją, wydaną na podstawie art. 29 ust. 3 u.p.w. Organ egzekucyjny nie jest również właściwy do rozstrzygania sporów między adresatami takiej decyzji dotyczących tego, czy dane działanie realizuje nałożony nią obowiązek. Zobowiązany do wykonania obowiązku nałożonego decyzją administracyjną nie powinien mieć możliwości wyboru działania, które w jego ocenie są odpowiednie do jego realizacji. W takim układzie sens postępowania egzekucyjnego byłby podważony – tak NSA w wyroku z 15 grudnia 2020 r., II OSK 1845/18. Treść obowiązku nałożonego decyzją administracyjną powinna być precyzyjna, tzn. jednoznacznie wskazywać charakter i zakres działań stanowiących jego realizację. Jak wskazał NSA w wyroku z 8 listopada 2017 r., II OSK 2839/16 "obowiązek nałożony na podstawie art. 29 ust. 3 Prawa wodnego powinien być na tyle precyzyjny aby mogło wynikać z niego jakie konkretnie działania powinien podjąć podmiot, do którego taki obowiązek skierowano. W innym wypadku brak sprecyzowania obowiązku powoduje niepożądany stan polegający na niemożliwości wyegzekwowania obowiązku."
Z wyłożonych względów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wydana na podstawie art. 29 ust. 3 u.p.w. decyzja administracyjna, która nie określa precyzyjnie jakiego rodzaju urządzenia należy wykonać w celu zapobieżenia szkodom wywołanym przez zmiany stanu wody na gruncie jest niewykonalna w rozumieniu art. 156 pkt 5 k.p.a."
Będąc związanym tak sformułowanym poglądem prawnym Wojewódzki Sąd Administracyjny zobowiązany był do uchylenia zaskarżonej decyzji – w której organ zaprezentował pogląd przeciwny. Dlatego też Sąd orzekł jak w pkt I wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a.
O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 714 zł składa się: kwota 200 zł tytułem uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego stronę skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z z 2023 r. poz. 1935) oraz kwota 34 zł (2 x po 17 zł od każdego ze skarżących) tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżących opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1044 z późn. zm).