II SA/Kr 104/23

II SA/Kr 104/23 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-03-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-01-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Małgorzata Łoboz
Piotr Fronc /przewodniczący/
Sebastian Pietrzyk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II OSK 2178/23 - Wyrok NSA z 2024-09-10
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 48 ust. 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Dnia 22 marca 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Fronc Sędziowie: WSA Małgorzata Łoboz WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 marca 2023 roku sprawy ze skargi K. D. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie nr 476/2022 z dnia 22 listopada 2022 roku w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest decyzja Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie (dalej też jako "MWINB") z dnia 22 listopada 2022 roku, znak: WOB.7721.342.2022.JKUR uchylająca decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Suchej Beskidzkiej nr 66/2022 z dnia 23 czerwca 2022r. i nakazująca inwestorowi panu K. D. rozbiórkę obiektu budowlanego - tartaku służącego do przemysłowej obróbki drewna - wykonanego bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę poprzez dokonanie demontażu traka taśmowego wraz z torowiskiem oraz rozbiórkę:
- wiaty konstrukcji drewnianej o wymiarach zewnętrznych 5 m x 12,20 ni wraz z płytą fundamentową (oznaczonej na szkicu stanowiącym załącznik do niniejszej decyzji numerem 1)
- obiektu magazynowego na wióry drzewne konstrukcji drewnianej o wymiarach 5,30 m x 5,40 m (oznaczonego na szkicu stanowiącym załącznik do niniejszej decyzji numerem 2)
- obiektu kontenerowego konstrukcji stalowej o wymiarach zewnętrznych 7,50 m x 2,60 m (oznaczonego na szkicu stanowiącym załącznik do niniejszej decyzji numerem 3),
- obiektu kontenerowego konstrukcji stalowej o wymiarach zewnętrznych 6,10 m x 2,45 m (oznaczonego na szkicu stanowiącym załącznik do niniejszej decyzji numerem 4),
- utwardzenia terenu tartaku z prefabrykowanych płyt betonowych (oznaczonego na szkicu stanowiącym załącznik do decyzji numerem 6).
Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach.
W dniu 26 września 2019 r. organ I instancji przeprowadził czynności kontrolne na działkach nr [...], [...] i [...] w T. , podczas których stwierdzono, że na ww. działkach "realizowane są roboty budowlane w postaci wykonania obiektu budowlanego (wg wskazań inwestora - budynku gospodarczego) o wymiarach zewnętrznych 5,0 x 5,0 m, konstrukcji drewnianej o dachu dwuspadowym; na dzień kontroli bez pokrycia. W/w konstrukcja drewniana obiektu wsparta jest na płycie betonowej o wymiarach 5,0 x 5,0 m, przy której w odległości 10 cm wykonano drugą płytę betonową o wymiarach 5,0 x 7,0 m." Pod wykonaną konstrukcją drewnianą na płycie betonowej zlokalizowano maszynę do obróbki drewna (pila taśmowa, trak taśmowy do cięcia tarcicy, (...). Do w/w maszyny na wykonanych płytach betonowych wylewanych na mokro ustawione jest torowisko do przejazdu piły o konstrukcji stalowej. Od strony południowej w/w płyt betonowych wylewanych na mokro wykonano utwardzenie terenu w postaci ułożenia płyt betonowych prefabrykowanych (...). Na w/w płytach betonowych prefabrykowanych od strony południowej obiektu o konstrukcji drewnianej zlokalizowano urządzenie służące jako podajnik kłód drewnianych w kierunku maszyny do cięcia tarcicy. Ustalono, że inwestorem przedmiotowych robót był Pan D. K., który rozpoczął wykonywać roboty budowlane wg wskazań tuż po dokonaniu zgłoszenia tj w maju 2015 roku (...) Wg wskazań Pana K. D. wszystkie w/w urządzenia nie są przytwierdzone do podłoża, są obecnie składowane. Na dzień kontroli nie są użytkowane, natomiast wg wskazań Pana D. pomimo, iż prowadzi działalność gospodarczą jeszcze nie wie czy na w/w działkach będzie prowadzona działalność związana z przetwórstwem drewna". W trakcie kontroli sporządzono szkic sytuacyjny oraz dokumentację fotograficzną, które wraz z protokołem z kontroli dołączono do akt sprawy (k. 1 akt PINB).
Zawiadomieniem z dnia 17 października 2019 r. znak: PINB.7355.II.59.JG.2019.MG, organ I instancji poinformował ustalone strony postępowania o wszczęciu postępowania administracyjnego "w sprawie wykonanych robót budowlanych związanych z budową obiektów przeznaczonych na tartak na działkach o nr ew. [...], [...], [...] w T. " (k. 2 akt PINB).
W odpowiedzi na pismo PINB z dnia 17 października 2019 r. znak: PINB.7355.II.59.JG.2019.MG (k. 5 akt PINB), Urząd Gminy w Jordanowie pismem z dnia 28 października 2019 r. znak: BZP.6727.353.2019 poinformował, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Sołectwa Toporzysko, zatwierdzonym Uchwałą Rady Gminy Jordanów nr XXVI/169/05 z dnia 28 kwietnia 2005 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z dnia 16 czerwca 2005 r. Nr 332, poz. 2492) działki nr [...], [...] i [...] w T. leżą w jednostce strukturalnej KS - tereny zaplecza technicznego, komunikacji. Jednocześnie za ww. pismem przesłano wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Jordanów (k. 7 akt PINB).
W trakcie przeprowadzonych w dniu 25 listopada 2019 r. oględzin stwierdzono, że na działkach nr [...], [...] i [...] w T. wykonano obiekt budowlany o konstrukcji drewnianej o wymiarach zewnętrznych 5,0 m x 5,0 m, z dachem dwuspadowym, z jedną ścianą pełną (od strony północnej) i dwoma ścianami posiadającymi częściowe wypełnienie (od strony południowej i wschodniej), posadowiony na fundamencie betonowym. Wewnątrz obiektu znajduje się instalacja elektryczna oraz usytuowana na płycie betonowej maszyna - piła taśmowa przejezdna do cięcia podłużnego drewna. Ustalono również, że od strony wschodniej ww. obiektu, na płycie betonowej wylewanej na mokro o wymiarach 5,0 m x 7,0 m, ustawiono pneumatyczne urządzenie połączone wraz z maszyną do cięcia drewna. Do protokołu z oględzin dołączono szkic sytuacyjny i dokumentację fotograficzną (k. 15 akt PINB).
Decyzją nr 26/2020 znak: PINB.7355.II.59.JG.2019.MG, którą na podstawie art. 48 ust. 1 PrBud nakazał inwestorowi P. K. D. "dokonać rozbiórki obiektu budowlanego - instalacji przemysłowej do obróbki drewna (trak taśmowy) - wykonanego bez wymaganego pozwolenia na budowę poprzez dokonanie demontażu traka taśmowego wraz z torowiskiem oraz:
1. rozbiórkę wykonanych dwóch płyt betonowych wylewanych na mokro, o wymiarach 7m x 5m oraz 5m x 5m na którym ustawiony jest trak i torowisko
2. rozbiórkę wykonanego drewnianego zadaszenia nad trakiem o konstrukcji drewnianej o wymiarach zewnętrznych 5m x 5m wraz z instalacją elektryczną
3. rozbiórkę wykonanego przy w/w zadaszeniu utwardzenia z prefabrykowanych płyt betonowych
- jako pozostałych części w/w obiektu składających się na całość techniczno-użytkową" (k. 38 akt PINB).
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł pan K. D. reprezentowany przez adwokat K. S..
Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie decyzją nr 101/2022 z dnia 18 marca 2022r., znak: WOB.7721.112.2020.JKUT uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Postanowieniem nr 87/2022 z dnia 30 maja 2022r., znak: PrNB.7355.II.59.JG.2019.MG organ I instancji postanowił o zmianie przedmiotu niniejszego postępowania, znak: P1NB.7355.1L59.JG.2019.MG poprzez objęcie nim również samowolnie zrealizowanych robót budowlanych przez P. K. D. na działkach o nr ewid. [...], [...], [...] w T. - w okresie prowadzenia postępowania odwoławczego przed Małopolskim Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego w Krakowie, od wydanej decyzji tut. organu Nr 26/2020 z dnia 31 stycznia 2020r., znak: PINB. 7355.II.59.JG.2019.MG (...) (k. 70 akta PINB).
Kolejno, zawiadomieniem z dnia 30 maja 2022r., znak: PINB.7355.II.59.JG.2019.MG organ I instancji zawiadomił ustalone strony postępowania o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie (k. 71 akta PINB),
W dniu 23 czerwca 2022r. PINB wydał zaskarżoną decyzję nr 66/2022.
Od powyższej decyzji w ustawowo przewidzianym terminie odwołanie wniósł pan K. D. reprezentowany przez adw. M. K..
Rozpoznając sprawę w wyniku złożonego odwołania Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie
MWINB wskazał, że z akt sprawy wynika, że na działkach ewid. nr [...], [...], [...] w miejscowości T. usytuowany jest tartak w skład którego wchodzą: trak taśmowy wraz z torowiskiem, wiata o konstrukcji drewnianej o wymiarach 5,0m x 12,20m wraz z płytą fundamentową, obiekt magazynowy na wióry drzewne konstrukcji drewnianej o wymiarach 5,3m x 5,4m, dwa obiekty kontenerowe. Teren tartaku jest utwardzony prefabrykowanymi płytami betonowymi. W realiach przedmiotowej sprawy mamy więc do czynienia z obiektem budowlanym - budowlą składająca się z elementów tworzących całość techniczno-użytkową. Dokumentacja fotograficzna oraz treść protokołów z czynności kontrolnych oraz oględzin potwierdzają, że płyty betonowe pod wiatą stanowią jednocześnie oparcie dla słupów wiaty jak i fundament pod trak i torowisko. Ponadto jak wynika z protokołu z czynności kontrolnych z dnia 22 lutego 2022r. oraz z dnia 20 maja 2022r. do obiektów w których zlokalizowano maszyny do obróbki drewna tj. wiata oraz kontener (roboczo oznaczony przez PINB pod nr [...]) doprowadzono instalacje elektryczną, która jest niezbędna do funkcjonowania instalacji do obróbki drewna. Ponadto na przedmiotowych działkach usytuowany jest także budynek magazynowy na wióry drzewne - surowiec będący efektem obróbki drewna. Zaś w obiektach kontenerowych znajduje się maszyna do obrzynania wzdłużnego desek. Mając na uwadze całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a zwłaszcza dokumentacje fotograficzną można bezsprzecznie stwierdzić, że trak z torowiskiem, płyty betonowe, wiata, obiekt magazynowy na wióry drzewne oraz dwa obiekty kontenerowe są ze sobą powiązane technicznie i użytkowo stanowiąc budowlę - tartak, który może być wykorzystywany do działalności gospodarczej w zakresie usług tartacznych. Innymi słowy wszystkie obiekty znajdujące się na działce (za wyjątkiem ogrodzenia) stanowią zespół technologicznie i użytkowo powiązanych ze sobą elementów służących działalności tartacznej.
W ocenie organu odwoławczego uznać należy, że instalacja przemysłowa - trak taśmowy wraz z torowiskiem oraz obiekty budowlane tj. wiata konstrukcji drewnianej o wymiarach zewnętrznych 5m x 12,20m wraz z płytą fundamentowa, obiekt magazynowy na wióry drzewne konstrukcji stalowej o wymiarach 5,3m x 5,4m, obiekt kontenerowy konstrukcji stalowej o wymiarach 7,5m x 2,6m, obiekt kontenerowy konstrukcji stalowej o wymiarach 6,lm x 2,45m oraz utwardzenie z prefabrykowanych płyt betonowych zlokalizowane na działkach ewid. nr [...], [...], [...] w T. zostały prawidłowo sklasyfikowane przez PINB jako tartak. Niemniej jednak z sentencji decyzji organu I instancji wynika, że PINB uznał także, że w skład tartaku wchodzi ogrodzenie od strony drogi powiatowej stanowiące w ocenie organu I instancji urządzenie związane z wykonanym tartakiem. Zdaniem MWINB stwierdzenie, że ogrodzenie stanowi urządzenie związane z wykonanym obiektem jest błędne. W ocenie MWINB rzeczone ogrodzenie nie stanowi całości techniczno-użytkowej ze znajdującą się na działce budowlą- tartakiem. Co do wzmiankowanego ogrodzenia organ I instancji winien rozważyć konieczność prowadzenia odrębnego postępowa legalizacyjnego w trybie art. 48 PrBud bądź naprawczego w trybie art. 50-51 PrBud.
Dalej organ wskazał, że zrealizowanie przedmiotowej budowli - tartaku wymagało uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że inwestor P. K. D. nie uzyskał dla przedmiotowego obiektu budowlanego decyzji o pozwoleniu na budowę.
W związku z tym organy nadzoru budowlanego obowiązane są do przeprowadzenia postępowania w sprawie legalności ww. budowli - tartaku w trybie art. 48 PrBud.
MWINB wskazał ewentualny nakaz rozbiórki zostaje poprzedzony postępowaniem mającym na celu ustalenie istnienia możliwości doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Orzeczenie nakazu rozbiórki należy zatem traktować jako przepis wyjątkowy, stanowiący odstępstwo od ogólnej zasady, a nie jako jedyną i ostateczną decyzję. Ponadto powołane przepisy świadczą o tym, iż organ nadzoru budowlanego jest władny do wszczęcia procedury legalizacyjnej dopiero w przypadku ustalenia, że zrealizowany obiekt jest zgodny z przepisami regulującymi kwestie zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Powyższe potwierdza stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażone w wyroku z dnia 8 czerwca 2010 r. sygn. akt VIII SA/Wa 118/10: Decydujące znaczenie w procesie legalizacji samowoli budowlanej (również legalizacji prowadzonej w związku z wszczęciem postępowania rozbiórkowego) winno mieć ustalenie, że obiekt wybudowany samowolnie nie narusza przepisów prawa - w tym regulujących kwestie planowania i zagospodarowania przestrzennego.
Teren na którym zlokalizowany jest przedmiot postępowania tj . działki ewid. nr [...], [...], [...] w T. objęte są miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy Jordanów - Sołectwo Toporzysko (dalej: mpzp) na mocy uchwały Rady Gminy Jordanów nr XXVI/169/05 z dnia 28 kwietnia 2005r. (Dz.U. Województwa Małopolskiego z dnia 16 czerwca 2005r., nr 332, poz. 2492). Działka na których usytuowany jest tartak znajdują się na terenie oznaczonym KS- tereny zaplecza technicznego, komunikacji.
Przedmiotowa budowla - tartak nie zawiera się ww. wyliczeniu obiektów budowlanych, które wg. mpzp mogą zostać zrealizowane na działkach nr [...], [...] i [...] w T. Tym samym MWTNB podzielił stanowisko PINB zawarte w decyzji w kwestii niezgodności przedmiotowej inwestycji z wyżej wymienioną uchwałą.
W realiach przedmiotowej sprawy brak jest możliwości legalizacji przedmiotowej samowoli budowlanej - z uwagi na brak zgodności z przepisami regulującymi kwestie zagospodarowania i planowania przestrzennego. Wobec powyższego w ocenie MWINB koniecznym jest nałożenie obowiązku rozbiórki na 7 inwestora - P. K. D., będącego jednocześnie osobą bliską aktualnego właściciela nieruchomości na których zlokalizowany jest przedmiot postępowania.
Z uwagi na fakt, że w ocenie MWINB, ogrodzenie od strony drogi powiatowej nie stanowi całości techniczno-użytkowej z tartakiem, organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł na nowo o nakazie rozbiórki budowli tartaku składającego się z traku taśmowego wraz z torowiskiem, wiaty z betonowym fundamentem, obiektu magazynowego na wióry drzewne, dwóch obiektów kontenerowych oraz utwardzenia tartaku z prefabrykowanych płyt betonowych. Przedmiotową decyzją nie orzeczono o nakazie rozbiórki ogrodzenia znajdującego się od strony drogi powiatowej.
Skargę na powyższą decyzję wniósł pan K. D. reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego Ł. B. – L. , podnosząc zarzuty
1. naruszenia przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
• art. 11 i art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a w zw. z art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez nieprecyzyjne sformułowanie nakazu decyzji o rozbiórce z uwagi na brak wskazania w wyrzeczeniu rozstrzygnięcia numerów działek, na których obiekty się znajdują i odesłanie do załącznika graficznego, który jednakże nie określa miejsca położenia obiektów budowlanych podlegających rozbiórce poprzez wskazanie miejscowości, w której działki się znajdują, co czyni nakaz rozbiórki niewykonalnym,
• naruszenie art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu materiału dowodowego i przyjęciu, iż nakaz rozbiórki należy skierować do osoby inwestora, który w dacie wydania rozstrzygnięcia nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością działką nr ewid.[...],[...] i [...] w T. .
• naruszenie art. 7, art. 76 § 1 art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu materiału dowodowego i braku jednoznacznego wykazania, iż obiekty objęte nakazem rozbiórki funkcjonują w ramach jednego wspólnego procesu technologicznego i nie mogą funkcjonować samodzielnie, niezależnie od siebie, a także poprzez przyjęcie, iż budynek gospodarczy objęty zgłoszeniem z dnia 21 kwietnia 2015 r. znak: WA.6743.383.2015 stanowi samowolę budowlaną i winien być objęty tym samym postępowaniem co pozostałe obiekty.
2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
• art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane poprzez brak przeprowadzenia procedury legalizacji wykonanych robót budowlanych, w sytuacji gdy niezgodność budowy instalacji przemysłowej do obróbki drewna (trak taśmowy), nie jest w sposób oczywista niezgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Jordanów - Sołectwo Toporzysko (uchwała Rady Gminy Jordanów nr XX\/l/169/05 z dnia 28 kwietnia 2005 r. (Dz. U. Woj. Mał. Z dnia 16 czerwca 2005 r., nr 333, poz. 2492),
• art. 52 w zw. z art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez błędną wykładnię i nietrafne przyjęcie, że przepis ten dopuszcza możliwość wydania nakazu rozbiórki również w stosunku do Inwestora" – Pana K. D., który nie legitymuje się tytułem prawnym do nieruchomości, i w stosunku do którego wydanie nakazu rozbiórki oznaczałoby nie tylko skierowanie decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.) ale nadto nakaz taki byłby niewykonalny i jego niewykonalność miałaby charakter trwały (art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.). Nie można bowiem lege artis zobowiązać osoby, nieposiadającej tytułu prawnego do nieruchomości, aby mocą nakazu władzy publicznej wtargnęła w prawo własności innej osoby,
• art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez objęcie nakazem rozbiórki budynku gospodarczego, którego zamiar budowy zgłoszono do Starosty Suskiego w dniu 21 kwietnia 2015 r., znak: WA.6743.383.2015, z pominięciem procedury wskazanej w art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane.
Powołując się na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje.
Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).
Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.
Ponadto należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r., poz. 491 ze zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Zgodnie z brzmieniem art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 lipca 2021 r., wprowadzonym art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r., poz. 1090), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę wyłącznie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających prowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. W myśl art. 15zzs4 ust.3 ustawy Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W rozpoznawanej sprawie strony postępowania zostały wezwane o podanie, czy wnoszą o przeprowadzenie rozprawy zdalnej, a jeżeli tak – to o wskazanie adresu elektronicznego na platformie ePUAP - w terminie 7 dni od dnia doręczenia - pod rygorem przyjęcia, że strona nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej. Wszystkie strony nie zajęły w zakreślonym terminie stanowiska, dlatego też zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.
Skargi nie zawierają usprawiedliwionych podstaw.
Przedmiotem niniejszego postępowania jest kontrola dotycząca zasadności nakazania inwestorowi: P. K. D. rozbiórki "obiektu budowlanego zlokalizowanego na działkach nr [...], [...], [...] w T. obiektu budowlanego - tartaku służącego do przemysłowej do obróbki drewna - wykonanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, poprzez dokonanie demontażu traka taśmowego wraz z torowiskiem oraz rozbiórkę:
1. wiaty konstrukcji drewnianej o wymiarach zewnętrznych 5m xI2,20m, wraz z płytą fundamentową
2. obiektu magazynowego na wióry drzewne konstrukcji drewnianej o wymiarach 5,3m x 5,4m
3. obiektu kontenerowego konstrukcji stalowej o wymiarach zewnętrznych 7,5m x 2,6m
4. obiektu kontenerowego konstrukcji stalowej o wymiarach zewnętrznych 6, lm x 2,45m
5. ogrodzenia od strony drogi powiatowej stanowiącego urządzenie zawiązane z wykonanym obiektem
6. utwardzenia terenu tartaku z prefabrykowanych płyt betonowych
- jako pozostałych części w/w obiektu produkcyjnego, składających się na całość techniczno-użytkową, oznaczonych na dołączonym do niniejszej decyzji szkicu kolorem żółtym i numerami kolejno od 1-6."
W pierwszej kolejności należy wskazać, że z zgodnie z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471) do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1 (to jest ustawą z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane), wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym.
W związku z tym, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte przed dniem wejścia w życie tej ustawy, dlatego też postępowanie prowadzone było przez organy nadzoru budowlanego w trybie art. 48 ustawą z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 roku, poz. 1333; dalej też jako "PrBud") w brzmieniu obowiązującym przed wspomnianą nowelizacją.
Zgodnie z art. 48 PrBud w brzmieniu sprzed nowelizacji: "Organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego:
1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo
2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt la, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia.
2. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Na postanowienie przysługuje zażalenie.
3. W postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie:
1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;
2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2.
4. W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1.
5. Przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona."
Odnosząc się do podniesionych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, poczynić należy na wstępie kilka uwag o charakterze ogólniejszym.
Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 roku, poz. 2000 ze zm.) – dalej jako "K.p.a.", w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Natomiast w myśl art. 77 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
Realizując zasadę prawdy obiektywnej, na podstawie powołanych art. 7 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a., organ jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Podkreślić jednak trzeba, że postępowanie dowodowe nie jest celem samym w sobie, a przyjęta w postępowaniu administracyjnym zasada zupełności materiału dowodowego nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia. Ponadto Przeprowadzane dowody muszą mieć przymiot istotności dla rozstrzygnięcia i zakończenia postępowania merytorycznym orzeczeniem. Uprawnienie strony do zgłoszenia żądania przeprowadzenia dowodu podlega ograniczeniom, a organ powinien każdorazowo rozważyć żądanie przeprowadzenia dowodu z uwagi na celowość i konieczność zapewnienia szybkości postępowania, zwłaszcza w sytuacji, gdy nie ma dostatecznych argumentów przemawiających za zakwestionowaniem dotychczasowych ustaleń. Jeśli zatem organ na podstawie dowodów zebranych w toku postępowania może dokonać ustalenia stanu faktycznego niebudzącego wątpliwości, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. Organ nie ma obowiązku uwzględniania wszystkich wniosków dowodowych, jeśli w jego ocenie wniosek dowodowy strony dotyczy okoliczności dostatecznie wyjaśnionych w postępowaniu (por. np. uzasadnienia do wyroków NSA: z dnia 11 lutego 2014 roku, sygn. II OSK 2191/12, z dnia 14 kwietnia 2015 roku, sygn. I GSK 830/13, z dnia 21 lipca 2016 roku, sygn. I FSK 808/16, z dnia 8 grudnia 2017 roku, sygn. I OSK 1214/17, z dnia 18 września 2019 roku, sygn. II GSK 2374/17, z dnia 25 września 2020 r., sygn. II GSK 795/18).
Niezależnie trzeba wskazać, że zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego determinują przepisy prawa materialnego, bowiem to normy prawa materialnego przesądzają o przedmiocie sprawy i okolicznościach prawnie istotnych. W postępowaniu wyjaśniającym należy zatem uwzględnić specyfikę danej sprawy, jej inność i odrębność okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 19 maja 2021, sygn. I OSK 251/21).
Przechodząc na grunt niniejszej sprawy trzeba wskazać, że mając na uwadze przedmiot oraz tryb postępowania organy nadzoru budowlanego powinny ustalić czy miała miejsce budowa obiektu budowlanego oraz czy budowa ta miała miejsce bez wymaganego pozwolenia na budowę albo bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia.
Jak wynika z ustaleń organów nadzoru na działkach ewid. nr [...], [...], [...] w miejscowości T. usytuowany jest tartak w skład którego wchodzą: "trak taśmowy wraz z torowiskiem, wiata o konstrukcji drewnianej o wymiarach 5,0m x 12,20m wraz z płytą fundamentową, obiekt magazynowy na wióry drzewne konstrukcji drewnianej o wymiarach 5,3m x 5,4m, dwa obiekty kontenerowe. Teren tartaku jest utwardzony prefabrykowanymi płytami betonowymi. W realiach przedmiotowej sprawy mamy więc do czynienia z obiektem budowlanym - budowlą składająca się z elementów tworzących całość techniczno-użytkową. Dokumentacja fotograficzna oraz treść protokołów z czynności kontrolnych oraz oględzin potwierdzają, że płyty betonowe pod wiatą stanowią jednocześnie oparcie dla słupów wiaty jak i fundament pod trak i torowisko".
Ponadto "do obiektów w których zlokalizowano maszyny do obróbki drewna tj. wiata oraz kontener doprowadzono instalację elektryczną, która jest niezbędna do funkcjonowania instalacji do obróbki drewna. Na przedmiotowych działkach usytuowany jest także budynek magazynowy na wióry drzewne - surowiec będący efektem obróbki drewna. Zaś w obiektach kontenerowych znajduje się maszyna do obrzynania wzdłużnego desek."
Organy nadzoru uznały, że zrealizowanie przedmiotowej budowli - tartaku wymagało uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że inwestor pan K. D. nie uzyskał dla przedmiotowego obiektu budowlanego decyzji o pozwoleniu na budowę.
Powyższe ustalenia organów, dokonane zostały m.in. w oparciu o przeprowadzone kontrole (co potwierdzają protokoły kontroli oraz zgromadzony w aktach materiał fotograficzny). Ustalenia te nie budzą wątpliwości. Również Skarżący w tym zakresie nie formułuje żadnych zarzutów, ani też nie neguje tych ustaleń.
W ocenie Skarżącego organy nieprawidłowo jednak uznały, że powyższe obiekty objęte nakazem rozbiórki funkcjonują w ramach jednego wspólnego procesu technologicznego i nie mogą funkcjonować samodzielnie, niezależnie od siebie. Ponadto, jak wskazuje Skarżący, nieprawidłowo organy przyjęły, iż budynek gospodarczy objęty zgłoszeniem z dnia 21 kwietnia 2015 r. znak: WA.6743.383.2015 stanowi samowolę budowlaną i winien być objęty tym samym postępowaniem co pozostałe obiekty.
Stanowisko Skarżącego nie jest jednak trafne.
W ocenie Sądu, prawidłowo organy nadzoru stwierdziły, że trak taśmowy wraz z torowiskiem, wiata o konstrukcji drewnianej o wymiarach 5,0m x 12,20m wraz z płytą fundamentową, obiekt magazynowy na wióry drzewne konstrukcji drewnianej o wymiarach 5,3m x 5,4m, dwa obiekty kontenerowe są ze sobą funkcjonalnie powiązane i razem stanowią jedną budowlę, to jest tartak.
Bezzasadne i sztuczne jest rozdzielanie poszczególnych elementów tartaku i traktowanie ich jako odrębnych obiektów. Niewątpliwie wskazane powyżej elementy stanowią techniczną i funkcjonalną całość, przeznaczoną do obróbki (przecierania) drewna, i razem wzięte stanowią obiekt budowalny (budowlę) w rozumieniu art. 3 pkt 1) i pkt 3) PrBud.
Zgodnie z art. 3 pkt 1) PrBud przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych.
Z kolei budowlą jest każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, przykładowo wymieniony w art. 3 pkt 3) PrBud, jako odrębna pod względem technicznym część przedmiotów składających się na całość użytkową.
Jak wskazuje się w orzecznictwie przez całość techniczno-użytkową należy rozumieć takie połączenie poszczególnych elementów, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się one do określonego użytku. Jest to zatem zespół, technologicznie powiązanych ze sobą elementów, służący określonym zadaniom. Nie można przy tym wykluczyć, że każdy z tych elementów może być samodzielnym obiektem, choć nie zawsze będzie mógł być samodzielnie wykorzystywany do określonego celu, a budowla stanowić ma zaś całość techniczno-użytkową (por. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 27 listopada 2018 r., sygn. II FSK 3214/16.
Ponadto "skoro ustawodawca definiuje budowlę jako całość techniczno-użytkową, jednocześnie zaznaczając w odniesieniu do niektórych obiektów, że budowlę stanowią tylko części, które nie są odrębne pod względem technicznym, to tym samym wyróżnia w budowli części budowlane i niebudowlane. Ponadto przez całość techniczną rozumie całość spójną pod względem technicznym, a zatem wykonaną w tej samej technice. Z tego względu za budowlę uznaje fundamenty pod maszyny, a maszyn, dla których ten fundament został wykonany już za budowlę nie uważa, choć sam fundament, bez posadowienia na nim maszyny, nie będzie pozwalał przedsiębiorcy na prowadzenie produkcji. Dla uznania budowli za całość techniczno-użytkową nie ma też znaczenia cel prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, a jedynie funkcjonalność obiektu budowlanego jako całości, z punktu widzenia techniki wykorzystywanej w budownictwie. Użyte w definicji budowli określenie całość techniczno-użytkowa odnosić należy zatem wyłącznie do budowli jako obiektu budowlanego" (por. uzasadnienie do wyroku WSA w Szczecinie z dnia 14 listopada 2018 r., sygn. I SA/Sz 443/18).
"W przypadku powiązania części budowlanych z urządzeniami technicznymi dla oceny, czy jest to budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z urządzeniami i instalacjami, czy też budowla i odrębne od niej urządzenia techniczne, należy zbadać, czy tworzą one całość wyłącznie użytkową, ale są odrębne pod względem technicznym, czy też tworzą całość techniczno-użytkową, bo stanowią całość także pod względem technicznym. Ustawodawca wymaga bowiem nie tylko istnienia związku użytkowego, ale również technicznego. Warunek ten dotyczy tak budowli, jak i urządzeń i instalacji, które stanowią jeden obiekt budowlany jako budowla" (por. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 5 grudnia 2018 r., sygn. II FSK 3033/16).
Pojęcia całości techniczno-użytkowej nie można utożsamiać z rzeczą i jej częściami składowymi w rozumieniu przepisów k.c. Prawo budowlane nie odwołuje się bowiem do art. 45 i 47 k.c. Tworzenie całości techniczno-użytkowej należy natomiast rozumieć jako połączenie poszczególnych elementów w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się do użytku (por. uzasadnienie do wyroku WSA w Kielcach z dnia 13 grudnia 2018 r., sygn. II SA/Ke 681/18)
W ocenie Sądu, na gruncie niniejszej sprawy organy słusznie przyjęły, że trak taśmowy wraz z torowiskiem, wiata o konstrukcji drewnianej o wymiarach 5,0m x 12,20m wraz z płytą fundamentową, obiekt magazynowy na wióry drzewne konstrukcji drewnianej o wymiarach 5,3m x 5,4m, dwa obiekty kontenerowe są ze sobą funkcjonalnie powiązane i razem stanowią jedną budowlę – tartak.
Podkreślić należy, że wbrew stanowisku Skarżącego niemożliwość funkcjonowania poszczególnych elementów wchodzących w skład tartaku samodzielnie i niezależne od siebie nie jest warunkiem uznania tych elementów łącznie za całość techniczno - użytkową w rozumieniu art. 3 pkt 3) PrBud.
Określone elementy stanowią całość techniczno - użytkową w rozumieniu art. 3 pkt 3) PrBud, jeśli mogą łącznie funkcjonować one bowiem w ramach jednego wspólnego procesu technologicznego, a nie dlatego że poszczególne elementy niezależnie od siebie mogą lub nie mogą być wykorzystywane w określonym celu.
Dlatego nie jest uzasadnione stanowisko Skarżącego, że możliwość funkcjonowania niektórych elementów tartaku samodzielnie i niezależnie od siebie. świadczy o wadliwej kwalifikacji tartaku jako całości techniczno – użytkowej.
Ponadto, jak wskazuje Skarżący, nieprawidłowo organy przyjęły, iż budynek gospodarczy objęty zgłoszeniem z dnia 21 kwietnia 2015 r. znak: WA.6743.383.2015 stanowi samowolę budowlaną i winien być objęty tym samym postępowaniem co pozostałe obiekty.
Również i to stanowisko nie jest usprawiedliwione.
Dokonane bowiem rzez Skarżącego zgłoszenie z dnia 21 kwietnia 2015r. (sprawa prowadzona przez Starostę w Suchej Beskidzkiej, znak: WA.6743.383.15), a przyjęte milcząca zgodą organu, obejmowało budowę budynku gospodarczego o wymiarach 5,0 m x 5,0 m i wysokości 6,0 m na działkach nr [...], [...], [...] w T. . Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że inwestor zrealizował inny obiekt budowlany niż objęty zgłoszeniem z dnia 21 kwietnia 2015 r., dlatego też nie było podstaw do uznania, że budynek gospodarczy objęty zgłoszeniem z dnia 21 kwietnia 2015 r. znak: WA.6743.383.2015 został wybudowany legalnie.
Nie jest również uzasadnione stanowisko Skarżącego, że organ nieprecyzyjnie sformułował nakazu rozbiórki z uwagi na brak wskazania w wyrzeczeniu rozstrzygnięcia numerów działek, na których obiekty się znajdują i odesłanie do załącznika graficznego, który jednakże nie określa miejsca położenia obiektów budowlanych podlegających rozbiórce poprzez wskazanie miejscowości, w której działki się znajdują, co czyni nakaz rozbiórki niewykonalnym
Należy zwrócić uwagę, że w decyzji wskazano jednak, że rozbiórka dotyczy traka taśmowego oraz wskazanych obiektów oznaczonych na szkicu stanowiącym załącznik do decyzji numerami 1, 2, 3, 4 i 6. Wbrew twierdzeniom Skarżącego określono miejsce położenia obiektów budowlanych podlegających rozbiórce. Obiekty te są zaznaczone w załączniku, w którego można jednoznacznie wyczytać ich umiejscowienie, a także odczytać numery działek. Podobnie z decyzji wynika o jaką miejscowość chodzi.
Nie jest usprawiedliwiony zarzut dotyczący skierowania nakazu rozbiórki należy skierować do osoby inwestora, który w dacie wydania rozstrzygnięcia nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością działką nr ewid. [...], [...] i [...] w T.
W takim rozstrzygnięciu Skarżący dopatruje się naruszenia art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. oraz art. 52 w zw. z art. 48 ust. 1 PrBud.
Przede wszystkim trzeba zwrócić uwagę, że trafnie organy ustaliły, że inwestorem przedmiotowego obiektu jest pan K. D., który do dnia 24 marca 2022 r. był także właścicielem działek na których usytuowany jest przedmiotowy obiekt. Organy wskazały przy tym, że na mocy umowy darowizny z dnia 24 marca 2022r. (repertorium A nr [...] sporządzonej przez notariusza T. G.) działki ewid. nr [...], [...], [...] w miejscowości T. zostały przez panią Z. D. i pana K. D. darowane na majątek osobisty pani Z. D..
Reasumując powyższe należy wskazać, że organy obu instancji przeprowadziły postępowanie zgodnie z przepisami K.p.a. i w sposób prawidłowy dokonały ustaleń faktycznych, przyjęte w decyzjach jako podstawa rozstrzygnięć podjętych przez organy obu instancji. Trafnie organy ustalenie, że zrealizowanie przedmiotowej budowli - tartaku wymagało uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że inwestor pan K. D. nie uzyskał dla przedmiotowego obiektu budowlanego decyzji o pozwoleniu na budowę.
Tym samym podniesione zarzuty naruszenia art. 7, art. 11, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 pkt. 5) K.p.a. nie są uzasadnione.
Odnosząc się natomiast do podniesionego zarzutu dotyczącego skierowania nakazu rozbiórki do Skarżącego trzeba wskazać, że stosownie do art. 52 PrBud Inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51.
Adresatami decyzji, o których mowa w art. 52 PrBud, mogą być: inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego.
Pojęcie inwestora w rozumieniu art. 52 PrBud oznacza w istocie sprawcę samowoli budowlanej. W pierwszej kolejności nakaz rozbiórki powinien być skierowany do inwestora, który jest sprawcą samowoli budowlanej (por. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 23 lipca 2009 roku, sygn. II OSK 1234/08).
Jakkolwiek, co do zasady obowiązek nie powinien być kierowany do inwestora, który utracił tytuł prawny do obiektu budowlanego, gdyż to uniemożliwia wykonanie tego obowiązku (por. np. uzasadnienia do wyroków NSA z dnia 6 marca 2008 r., sygn. II OSK 158/07, NSA z dnia 23 lipca 2009 r., sygn. II OSK 1234/08, NSA z dnia 15 maja 2012 r., sygn. II OSK 338/11, NSA z dnia 30 maja 2012 r., II OSK 431/11), to jednakże w pewnych okolicznościach nakaz rozbiórki może zostać skierowany również do inwestora, który nie jest właścicielem nieruchomości.
Organ w uzasadnieniu decyzji wyjaśnił dlaczego stosownie do art. 52 PrBud należało obowiązkiem rozbiórki obciążyć Skarżącego.
Organ wskazał, że inwestorem przedmiotowego obiektu jest pan K. D., który do dnia 24 marca 2022r. był także właścicielem działek na których usytuowany jest przedmiotowy obiekt. Ponadto z treści księgi wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Suchej Beskidzkiej, IV Wydział Ksiąg Wieczystych wynika, że na mocy umowy darowizny z dnia 24 marca 2022r. (Rep. A nr [...], not. T. G.) działki ewid. nr [...], [...], [...] w miejscowości T. zostały przez panią Z. D. i pana K. D. darowane na majątek osobisty pani Z. D.. W tym stanie organ uznał, że koniecznym jest nałożenie obowiązku rozbiórki na inwestora pana K. D., będącego jednocześnie osobą bliską aktualnego właściciela nieruchomości na których zlokalizowany jest przedmiot postępowania.
Prawidłowość wyboru adresata decyzji nakazującej rozbiórkę powinna być oceniona z uwzględnieniem indywidualnych okoliczności konkretnej sprawy. W określonych sytuacjach adresatem decyzji może zostać inwestor niebędący właścicielem nieruchomości np. wówczas gdy właściciel nieruchomości nie kwestionuje wykonania rozbiórki danego obiektu przez inwestora (por. wyroki NSA z dnia: 22 lutego 2017 r. II OSK 1479/15, 18 października 2018 r. II OSK 2623/16, 23 lipca 2009 r. II OSK 1234/08, 12 marca 2020 r. II OSK 1219/18, 17 lutego 2022 r. II OSK 720/19).
Zasadniczo adresatem m.in. nakazu rozbiórki jest inwestor, a tylko wówczas, gdy wykonanie decyzji przez inwestora jest niemożliwe, obowiązek ten nakłada się na właściciela lub zarządcę. Brak tytułu prawnego do dysponowania przez skarżących nieruchomością na cele budowlane nie miał istotnego znaczenia w okolicznościach niniejszej sprawy. Słusznie podkreślił organ, że aktualny właściciel nieruchomości jest osobą bliską (małżonką – por. k. 9 akt II Inst.) Skarżącego.
Nie bez znaczenia jest również zachowanie samego Skarżącego, który będąc współwłaścicielem nieruchomości wraz ze swoją żoną Z. D., dokonuje darowizny swojego udziału na majątek odrębny swojej żony, co czyni 6 dni po wydaniu decyzji nr 101/2022 przez MWINB uchylającej decyzję PINB o nakazie rozbiórki i na 3 miesiące przed wydaniem decyzji nr 66/2022 z dnia 23 czerwca 2022 roku przez PINB.
W niniejszej sprawie nie zostały zatem stwierdzone żadne okoliczności wskazujące na to, że wykonanie nakazu rozbiórki przez inwestora nie będzie możliwe. Tym samym podniesiony zarzut naruszenia art. 52 w zw. z art. 48 ust. 1 PrBud jest chybiony.
Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane poprzez brak przeprowadzenia procedury legalizacji wykonanych robót budowlanych, w sytuacji gdy niezgodność budowy instalacji przemysłowej do obróbki drewna (trak taśmowy), nie jest w sposób oczywisty niezgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Jordanów - Sołectwo Toporzysko (uchwała Rady Gminy Jordanów nr XX\/l/169/05 z dnia 28 kwietnia 2005 r. (Dz. U. w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Sołectwa Toporzysko [Dz. Urz. Woj. Mał. z 2005 r., nr 332, poz. 2492])
Zgodnie z planem miejscowym działki nr [...], [...] i [...] w T. znajdują się obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem: KS.
Zgodnie z § 30 uchwały:
"1. Dla obszaru oznaczonego na rysunku planu symbolem: KS ustala się sposób zagospodarowania:
1) przeznaczenie podstawowe - obiekty i urządzenia zaplecza technicznego motoryzacji; w tym parkingi,
2) przeznaczenie dopuszczalne - usługi: handlu, gastronomii, hotelarstwa oraz inne obiekty i urządzenia, w zakresie niezbędnym dla funkcjonowania przeznaczenia podstawowego realizowane na zasadach indywidualnych uzgodnień z władzami sanitarnymi i ekologicznymi.
2. Ustala się możliwość realizacji obiektów z rygorem zachowania czystości ekologicznej tzn. działalności nieuciążliwej (proekologicznej) rozumie się przez to działalność, nie powodującą oddziaływań: - szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz mogącą pogorszyć stan środowiska - w myśl aktualnie obowiązujących przepisów zakresu ochrony środowiska i przepisów sanitarnych, a w przypadku lokalizacji w bezpośrednim sąsiedztwie terenów zalewowych oraz cieków wód płynących pełnego zabezpieczenia składowania materiałów szkodliwych dla środowiska.
3. Ustala się możliwość realizacji obiektów z rygorem zachowania czystości ekologicznej tzn. działalności nieuciążliwej (proekologicznej) rozumie się przez to działalność, nie powodującą oddziaływań: - szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz mogącą pogorszyć stan środowiska - w myśl aktualnie obowiązujących przepisów zakresu ochrony środowiska i przepisów sanitarnych, a w przypadku lokalizacji w bezpośrednim sąsiedztwie terenów zalewowych oraz cieków wód płynących pełnego zabezpieczenia składowania materiałów szkodliwych dla środowiska."
W świetle powyższych zapisów planu miejscowego należy jednak wskazać, że przedmiotowa budowla objęta nakazem rozbiórki - tartak nie zawiera się ani w przeznaczeniu podstawowym ani dopuszczalnym. Trafnie zatem organy nadzoru przyjęły, że przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z zapisami planu miejscowego, co czyni podniesiony zarzut bezzasadnym.
Skarżący podnosi także zarzut naruszenia "art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez objęcie nakazem rozbiórki budynku gospodarczego, którego zamiar budowy zgłoszono do Starosty Suskiego w dniu 21 kwietnia 2015 r., znak: WA.6743.383.2015, z pominięciem procedury wskazanej w art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane".
Zarzut ten jest jednak pozbawiony podstaw.
Dokonane bowiem rzez Skarżącego zgłoszenie z dnia 21 kwietnia 2015r. (sprawa prowadzona przez Starostę w Suchej Beskidzkiej, znak: WA.6743.383.15), a przyjęte milcząca zgodą organu obejmowało budowę budynku gospodarczego o wymiarach 5,0 m x 5,0 m i wysokości 6,0 m na działkach nr [...], [...], [...] w T. .
Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że inwestor zrealizował inny obiekt budowlany niż objęty zgłoszeniem z dnia 21 kwietnia 2015 r. Faktycznie Skarżący wykonywał kolejne urządzenia i w ten sposób dokonał rozbudowy tartaku (budowli).
Organ zwrócił także uwagę, na zgłoszenie Skarżącego z dnia 23 sierpnia 2019 r. (sprawa prowadzona przez Starostę w Suchej Beskidzkiej, znak: WA.6743.544.2019), które dotyczyło budowy fundamentów betonowych, słupów drewnianych i deskowania ścian, więźba i krycie blachą w miejscowości T. na działkach ewid. nr [...], [...], [...] w T. , Starosta decyzją z dnia 30 sierpnia 2019r., znak: WA.6743.544.2019.KM wniósł jednak sprzeciw.
Wobec tego zasadnie organ prowadził postępowanie w oparciu o art. 48 PrBud., a nie w trybie art. 50 – art. 51 PrBud.
Ze względu na powyższe skarga na podstawie art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.