II OSK 1069/24

II OSK 1069/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-01-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-05-20
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Paweł Miładowski /sprawozdawca/
Piotr Broda
Robert Sawuła /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Sygn. powiązane
II OSK 786/25 - Postanowienie NSA z 2025-05-14
II SA/Kr 1259/23 - Wyrok WSA w Krakowie z 2023-12-14
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 grudnia 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 1259/23 w sprawie ze skargi A. C. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 7 sierpnia 2023 r. znak WI-VI.7821.1.10.2022.JB w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 grudnia 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 1259/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków-Śródmieście Wschód, oddalił skargę A. C. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 7 sierpnia 2023 r., znak: WI-VI.7821.1.10.2022.JB, wydane na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775), zwanej dalej "K.p.a.", o stwierdzeniu, że odwołanie złożone przez skarżącego od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 3 lutego 2022 r., Nr 6/6740.4.2022, o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, pn.: Rozbudowa ulicy [...] (drogi gminnej, lokalnej L) w km AB 0+005.00 - 0+267.00 i budowa odcinka ulicy [...] (drogi gminnej dojazdowej D) w km CD 0+008.00 - 0+067.00, z przebudową skrzyżowań z ulicami [...] i [...] oraz budową skrzyżowania z ulicą [...] boczną wraz z infrastrukturą techniczną w Krakowie (decyzja ZRID) – zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego dla jego wniesienia, a określonego w art. 129 § 2 K.p.a.
Sąd I instancji wskazał, że zaskarżone postanowienie jest postanowieniem stwierdzającym wniesienie odwołania z uchybieniem terminu. Tymczasem skarga zawiera szereg zarzutów dotyczących kwestii przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, które na płaszczyźnie oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia są bezprzedmiotowe (kwestia odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania zaskarżona została do Sądu odrębną skargą, która została oddalona – wyrok WSA w Krakowie o sygn. akt II SA/Kr 1260/23).
Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie istotne są jedynie takie okoliczności, jak data doręczenia zaskarżonej decyzji, z czym wiąże się określenie terminu do kiedy można wnieść odwołanie, data wniesienia odwołania i ocena w powyższym kontekście, czy zostało ono wniesione w terminie, czy też z jego uchybieniem. W przedmiotowym wypadku są to okoliczności jednoznaczne i oczywiste. Z akt organu I instancji wynika, że doręczenie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nastąpiło w myśl art. 11f ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 176), zwanej dalej "specustawą", poprzez obwieszczenie. Obwieszczenie o wydaniu decyzji zostało dokonane w dniu 10 lutego 2022 r., a zatem za datę doręczenia decyzji należy przyjąć dzień 24 lutego 2022 r. Ponieważ odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, termin na wniesienie odwołania od wyżej wymienionej decyzji dla strony niebędącej wnioskodawcą (czyli w tym wypadku dla skarżącego) upłynął w dniu 10 marca 2022 r. Odwołanie zostało natomiast wniesione w dniu 29 czerwca 2022 r., czyli ponad trzy miesiące po upływie terminu. Z powyższego jednoznacznie zatem wynika, że odwołanie zostało przez skarżącego wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia, co prawidłowo stwierdził organ zaskarżonym postanowieniem.
Odnośnie samego trybu doręczenia decyzji ZRID Sąd wskazał, że sposób doręczenia takiej decyzji uregulowany został w art. 11f ust. 3 specustawy. Przepis ten stanowi, że Wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych doręczają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy oraz zawiadamiają o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń, odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym oraz w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, w urzędowych publikatorach teleinformatycznych – Biuletynie Informacji Publicznej tych urzędów, a także w prasie lokalnej. Ponadto wysyłają zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu na adres wskazany w katastrze nieruchomości. W przypadku, o którym mowa w art. 11a ust. 2, zawiadomienie to wysyła się wojewodom albo starostom, na których obszarze właściwości znajdują się nieruchomości lub ich części objęte wnioskiem o wydanie tej decyzji. Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne.
Odnośnie skutków doręczenia w tym trybie, Sąd wskazał, że orzecznictwo sądów jest jednoznaczne, a mianowicie, iż art. 11f ust. 3 specustawy reguluje kwestię wysłania zawiadomienia dotychczasowym właścicielom i użytkownikom wieczystym o wydaniu decyzji, jednakże w żaden sposób nie nadaje tejże czynności znaczenia równoważnego doręczeniu decyzji (por. wyrok NSA z 5 lutego 2020 r., II OSK 3815/19). Oznacza to, że skutek prawnoprocesowy w postaci przyjęcia wynikającego z art. 49 K.p.a. domniemania, że po upływie terminu czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia nastąpiło doręczenie decyzji stronom, którym decyzja nie została doręczona na piśmie, znajduje zastosowanie względem wszystkich stron, z wyjątkiem wnioskodawcy, a zatem również względem dotychczasowych właścicieli i użytkowników wieczystych.
W tym stanie rzeczy, w świetle wskazanych powyżej faktów i poglądów prawnych, zdaniem Sądu, odwołanie skarżącego od decyzji organu I instancji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nastąpiło z uchybieniem terminu do jego wniesienia.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
1) art. 233 § 1 K.p.c. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. przez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego polegający na pominięciu w ocenie dowodu:
- wyroku NSA z 27 kwietnia 2022 r., sygn. akt I OSK 2289/21;
- wyroku WSA w Krakowie z dnia 14 czerwca 2021 r. [sygn. akt II SA/Kr 338/21];
- decyzji Wojewody Małopolskiego z 19 stycznia 2021 r., znak: WS- VI.7534.3.84.2020.BK, orzekającej o zwrocie udziału w łącznej wysokości 4/5 cz. w nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,3855 ha, objętej księgą wieczystą o nr KW [...] w obr. [...] jed. ewid. [...] m. Kraków w granicach wywłaszczonej działki nr [...], b gm kat. [...],
co do faktu, iż skarżący jest właścicielem nieruchomości na mocy ww. decyzji Wojewody Małopolskiego od chwili jej wydania, albowiem wówczas decyzja ta stała się ostateczna, wiedzy i świadomości Gminy Miejskiej Kraków o tym, że skarżącemu na mocy ww. decyzji orzeczono ostatecznie zwrot wcześniej wywłaszczonej nieruchomości w latach 70 XX w., a tym samym:
- braku skuteczności doręczenia ww. decyzji ZRID skarżącemu na dzień 10 lutego 2022 r. oraz 10 marca 2022 r. za pośrednictwem obwieszczenia, albowiem w tychże dniach współwłaścicielem był skarżący;
2) art. 233 § 1 K.p.c. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. przez niepełne przeprowadzenie postępowania dowodowego w niniejszej sprawie, co skutkowało brakiem rozpatrzenia wszystkich okoliczności sprawy w kontekście faktów wpływających na obiektywny brak niemożności wniesienia odwołania – wobec braku świadomości wydania decyzji, pominięcie szeregu istotnych okoliczności faktycznych, co w konsekwencji doprowadziło do następujących błędów w ustaleniach faktycznych, a to:
- Sąd I instancji wskazał, że skarżący A. C. – uchybił terminowi do wniesienia odwołania na decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej ze względu na to, że termin upłynął w dniu 10.03.2022 r., a doręczenie decyzji nastąpiło w drodze obwieszczenia z dnia 10.02.2022 r., podczas gdy
- Sąd I instancji nie ustalił do jakich kategorii podmiotów powiadamianych o wydaniu decyzji w rozumieniu art. 11f ust. 3 specustawy należy skarżący;
- skarżącemu nie zostało doręczone zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej;
ewentualnie:
- Sąd I instancji całkowicie pominął, że na dzień 10.03.2022 r. w toku pozostawało postępowanie sądowoadministracyjne przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (sygn. akt: I OSK 2289/21) ze skargi Gminy Miejskiej Kraków na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 czerwca 2021 r., oddalającego skargę Gminy Miejskiej Kraków na decyzję Wojewody Małopolskiego orzekającej o zwrocie udziału w łącznej wysokości 4/5 cz. w nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,3855 ha, objętej księgą wieczystą o nr KW [...] poł w obr. [...] jed. ewid. [...] m. Kraków w granicach wywłaszczonej działki nr [...], b gm kat. [...]. Naczelny Sąd Administracyjny wydał w tej sprawie wyrok w dniu 27 kwietnia 2022 r., wobec czego obwieszczenie z dnia 10.02.2022 r. nie mogło mieć również skutku wobec skarżącego, a Gmina Miejska Kraków miała wiedzę o stanie prawnym nieruchomości. W konsekwencji nie mogło dojść do doręczenia skarżącemu decyzji w drodze obwieszczenia w trybie art. 11f ust. 3 specustawy albowiem ten tryb doręczenia wobec skarżącego był błędnym trybem ex tunc;
- Sąd I instancji uznał, że "za datę doręczenia decyzji należy przyjąć dzień 24.02.2022 r." – str. 6 uzasadnienia wyroku, podczas gdy skarżący dowiedział się o wydanej decyzji po rozmowie z pracownikiem Urzędu Wojewódzkiego w dniu 22 czerwca 2022 r., kiedy to również zostały dopiero udostępnione akta sprawy. Dopiero wówczas miał możliwość jakiejkolwiek weryfikacji jaka decyzja oraz postępowanie dotyczyło nieruchomości należącego do skarżącego;
- Sąd I instancji wskazał, że współwłaścicielowi – skarżącemu zostało doręczone zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, podczas gdy do skarżącego nie zostało skierowane, ani tym bardziej doręczone zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację ’ inwestycji drogowej, brak jest również takiego dowodu w aktach sprawy. Skarżący nie został poinformowany w żaden sposób o toczącym się takim postępowaniu o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej obejmującej należącą do niego nieruchomość;
- Sąd I instancji wskazał, że "Obwieszczenie o wydaniu decyzji zostało dokonane w dniu 10.02.2022 r., zatem za datę doręczenia decyzji należy przyjąć dzień 24.02.2022 r." – str. 6 uzasadnienia wyroku, podczas gdy Sąd I instancji lakonicznie, jak również bez wskazania konkretnego dowodu, na którym się oparł nie określił w jaki sposób nastąpiło obwieszczenie o wydaniu decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej;
3) art. 58 § 1 K.p.a. przez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie, w sytuacji gdy skarżący jednoznacznie wykazał, że o wydanej decyzji ZRID oraz jej treści dowiedział się w dniu 22 czerwca 2022 r. po rozmowie z pracownikiem Urzędu oraz po udostępnieniu akt sprawy, przez zweryfikowanie jakim dokładnie postępowaniem została objęta nieruchomość należąca do skarżącego,
co skutkowało naruszeniem art. 151 p.p.s.a. przez błędne przyjęcie, że zaistniały podstawy do oddalenia skargi skarżącego na decyzję.
Ponadto zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.
4) art. 11f ust. 3 specustawy przez jego błędną wykładnię polegającą na wadliwym przyjęciu, iż bieg terminu do wniesienia odwołania w przypadku skarżącego należy liczyć od dnia obwieszczenia (art. 49 K.p.a.), w sytuacji gdy Sąd I instancji nie zaliczył skarżącego do żadnej kategorii adresatów, o których mowa ww. przepisie, biorąc pod uwagę fakt, że na mocy decyzji z dnia 19 stycznia 2021 r. Wojewody Małopolskiego, znak: WS-VI.7534.3.84.2020.BK został zwrócony na rzecz Skarżącego udział we własności nieruchomości, która została wywłaszczona w latach 70 XX w., a więc był właścicielem;
5) art. 2, art. 31 ust. 3 i art. 78 Konstytucji RP przez ukształtowanie ujemnych dla strony skutków prawnych, niezawinionych przez skarżącego i niezależnych od jego prawidłowego i normatywnego zachowania, skutkujących brakiem możliwości obrony prawa własności, brakiem możliwości zajęcia merytorycznego stanowiska co do wydanej decyzji ZRID bezpośrednio na należącej do niego nieruchomości, nie został w żaden sposób powiadomiony o postępowaniu w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, która objęła przede wszystkim część nieruchomości skarżącego, a która miała jedynie na celu zapewnienie drogi dojazdowej do przedsięwzięcia deweloperskiego [...] w Krakowie, bez której wykonania – deweloper nie uzyskałby pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego (infrastruktura drogowa na działce skarżącego, jak i przedsięwzięcie deweloperskie zostało zrealizowane przez tego samego wykonawcę – T. sp. z o.o.), a skarżącemu nawet nie zostało wypłacone żadne odszkodowanie.
W piśmie z dnia 5 grudnia 2024 r. skarżący wniósł o ujawnienie informacji i weryfikację bezstronności sędziego NSA Roberta Sawuły – przewodniczącego składu orzekającego, z uwagi na treść oświadczenia majątkowego, w którym zanonimizowano informację z jakim podmiotem zawarto umowę deweloperską.
W piśmie z dnia 13 stycznia 2025 r. skarżący wniósł o wyłączenie sędziego NSA Roberta Sawułę od orzekania w niniejszej sprawie.
Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2025 r., sygn. akt II OSK 1069/24, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek o wyłączenie sędziego NSA Roberta Sawuły od orzekania w niniejszej sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.
Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego i materialnego.
Zasadniczo cała podnoszona w skardze kasacyjnej argumentacja nie może skutecznie prowadzić do podważenia oceny, że skarżący wniósł odwołanie od decyzji ZRID po terminie. Nie ma dla tej oceny znaczenia to kiedy skarżący dowiedział się o decyzji ZRID, ponieważ termin do wniesienia odwołania dla innych podmiotów niż wnioskodawca – inwestor jest związany z zastosowaniem art. 11f ust. 3 specustawy. Należy skarżącemu wskazać, że zgodnie z art. 49 § 1 K.p.a., jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej. Stosownie zaś do art. 49 § 2 K.p.a. dzień, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej wskazuje się w treści tego obwieszczenia, ogłoszenia lub w Biuletynie Informacji Publicznej. Zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej.
Przepis art. 49 K.p.a. wprowadza fikcję doręczenia, regulując możliwość zawiadamiania o decyzjach w drodze obwieszczeń lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli stanowi tak przepis szczególny. Ustawodawca określił, że w takim przypadku zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Tym samym ustawodawca w stosunku do wszystkich podmiotów, do których znajduje zastosowanie tryb doręczenia decyzji w drodze obwieszczenia ustalił datę końcową, którą przyjmuje się jako datę doręczenia decyzji, co wymaga podkreślenia skarżącemu, niezależnie od tego w jakim terminie rzeczywiście strony zawiadamiane na podstawie art. 49 K.p.a. o decyzji się dowiedziały, czy też się z decyzją zapoznały.
Przepisami szczególnymi, o których mowa w art. 49 § 1 K.p.a. są w niniejszej sprawie przepisy specustawy, tj. art. 11d ust. 5, regulujący w sposób szczególny zawiadamianie stron o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej oraz art. 11f ust. 3, stosownie do którego Wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych doręczają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy oraz zawiadamiają o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń, odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym oraz w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, w urzędowych publikatorach teleinformatycznych – Biuletynie Informacji Publicznej tych urzędów, a także w prasie lokalnej. Ponadto wysyłają zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu na adres wskazany w katastrze nieruchomości.
Należy zauważyć, że w art. 11f ust. 3 zdanie pierwsze specustawy ustawodawca wyraźnie rozróżnia dwie kategorie stron postępowania w sprawie realizacji inwestycji drogowej – wnioskodawcę oraz pozostałe strony i w odniesieniu do każdej z tych kategorii stron postępowania przyjmuje odmienny sposób realizacji doręczenia decyzji. W przypadku kategorii pierwszej, obejmującej wyłącznie wnioskodawcę, specustawa drogowa zakłada (nakazuje) doręczenie decyzji w formie właściwej. Formą doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji przyjętą w art. 11f ust. 3 zdanie pierwsze specustawy w odniesieniu do kategorii określonej przez ustawodawcę mianem "pozostałych stron postępowania" jest obwieszczenie, a więc forma publicznego ogłoszenia, o którym mowa w art. 49 K.p.a. Wskazać należy, że art. 11f ust. 3 zdanie pierwsze specustawy w sposób kompletny wskazuje formy doręczeń, jakie znajdują zastosowanie przy wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Oznacza to, że skutek prawnoprocesowy w postaci przyjęcia wynikającego z art. 49 K.p.a. domniemania, że po upływie terminu czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia nastąpiło doręczenie decyzji stronom, którym decyzja nie została doręczona na piśmie, znajduje zastosowanie względem wszystkich stron, z wyjątkiem wnioskodawcy, a zatem również względem potencjalnie wszystkich właścicieli i użytkowników wieczystych. Dlatego nawet jeżeli hipotetycznie przyjąć, że skarżący mógł skutecznie twierdzić, że w wyniku decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 19 stycznia 2021 r., znak: WS-VL7534.3.84.2020.BKo, o zwrocie na rzecz A. C. udziału w 1/20 części nieruchomości (oznaczonej jako działka nr [...] w obrębie [...], jedn. ewidencyjna [...], m. Kraków w granicach wywłaszczonej działki nr [...]) był właścicielem nieruchomości to w takiej sytuacji Sąd I instancji trafnie ocenił, że organ w zaskarżonym postanowieniu trafnie wskazał, iż za datę doręczenia decyzji należało przyjąć dzień 24 lutego 2022 r. Ponadto Sąd niewadliwie stwierdził, że ponieważ odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, termin na wniesienie odwołania od wyżej wymienionej decyzji dla strony nie będącej wnioskodawcą (czyli w tym wypadku dla skarżącego) upłynął w dniu 10 marca 2022 r. Odwołanie zostało natomiast wniesione w dniu 29 czerwca 2022 r., czyli ponad trzy miesiące po upływie terminu.
W tym miejscu należy wskazać, że Sądowi z urzędu znana jest okoliczności, iż postanowieniem z dnia 23 lutego 2021 r. Wojewoda Małopolski wstrzymał swoją ww. decyzję z dnia 19 stycznia 2021 r., znak: WS-VL7534.3.84.2020.BKo, o zwrocie na rzecz A. C. udziału w 1/20 części nieruchomości (oznaczonej jako działka nr [...] w obrębie [...], jedn. ewidencyjna [...], m. Kraków w granicach wywłaszczonej działki nr [...]). Oznacza to, że w związku z art. 61 § 6 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania ww. decyzji "zwrotowej" utraciło moc z dniem uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę, co też nastąpiło dopiero w dacie wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z dnia 27 kwietnia 2022 r., sygn. akt I OSK 2289/21. Dlatego dopiero od tej daty skarżący mógł skutecznie podnosić, że jest stroną postępowania, a więc w sytuacji, gdy w związku z zastosowaniem art. 11f ust. 3 specustawy w zw. z art. 49 K.p.a. termin na wniesienie odwołania już upłynął 10 marca 2021 r. Takie zaś okoliczności mogły stanowić podstawę do uznania skarżącego jako stronę postępowania, ale na dalszym jego etapie, co też nastąpiło, ponieważ skarżący skutecznie wniósł skargę do Sądu Administracyjnego na ostateczną decyzję ZRID, tj. decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 21 grudnia 2023 r., znak: WI-VI.7821.1.10.2022.JB, w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. W tych okolicznościach nie może więc być mowy także o naruszeniu art. 2, art. 31 ust. 3 i art. 78 Konstytucji RP, a więc wyrażonych w tych przepisach zasad: demokratycznego państwa prawnego; ograniczenia konstytucyjnych wolności i praw; dwuinstancyjności postępowania.
W tych warunkach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy Sąd I instancji trafnie ocenił legalność zastosowania przez Wojewodę Małopolskiego art. 134 K.p.a. i stwierdzenia, że odwołanie złożone przez skarżącego w dniu 29 czerwca 2022 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu; dlatego zaistniały podstawy do zastosowania przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a. i oddalenia skargi.
Odnośnie zaś zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 58 § 1 K.p.a. należy wskazać, że w niniejszej sprawie ten przepis nie mógł zostać naruszony, ponieważ nie stanowił on podstawy prawnej do wydania zaskarżonego postanowienia Wojewody o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania, a uregulowana w art. 58 § 1 K.p.a. kwestia przywrócenia terminu jest odrębną od przedmiotu niniejszej sprawy.
Dlatego zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenie prawa procesowego i materialnego, tj. art. 233 § 1 K.p.c. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a.; art. 58 § 1 K.p.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a.; art. 11f ust. 3 specustawy oraz art. 2, art. 31 ust. 3 i art. 78 Konstytucji RP – nie zawierają usprawiedliwionych podstaw.
Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.