II SA/Kr 1032/25

II SA/Kr 1032/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-12-16
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-08-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Joanna Tuszyńska /przewodniczący/
Piotr Fronc
Sebastian Pietrzyk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art 105 par 1  i 110 par 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: Sędzia WSA Piotr Fronc Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) Protokolant: starszy referent sądowy Adrianna Garus po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 26 czerwca 2025 r. znak: SKO.GN/4160/42/2025 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie projektu podziału nieruchomości skargę oddala.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi T. Sp. z.o.o. z siedzibą w K. – dalej też jako "Skarżąca" jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 26 czerwca 2025r., znak: SKO.GN/4160/42/2025 uchyla zaskarżoną decyzję Wójta Gminy W. W. z dnia 5 marca 2025 r. znak: GK.6831.4.2025.MF orzekającej o odmowie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości położonej w obrębie M. gm. W. W., objętej KW nr [...] oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. 0,2002 ha na następujące działki: dz. nr [...] o powierzchni 0,0322 ha, dz. nr [...] o powierzchni 0,0466 ha, dz. nr [...] o powierzchni 0,0442 ha, dz. nr [...] o powierzchni 0,0375 ha, dz. nr [...] o powierzchni 0,0397 ha – w całości i umarzająca postępowanie przed organem I instancji.
Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach.
Za pismem z dnia 27 stycznia 2025 roku T. Sp. z.o.o. z siedzibą w K. złożyła do Wójta Gminy W. W. wniosek o zatwierdzenie podziału nieruchomości położonej w obrębie M. gm. W. W., objętej KW nr [...] oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka [...] o pow. 0,2002 ha w celu wydzielenia czterech działek budowlanych nr [...], [...], [...] i [...] niezbędnych do korzystania z budynku mieszkalnego (art. 95 pkt 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Do wniosku dołączono kserokopię map (bez skali) opieczętowanej wcześniej przez Urząd Gminy przy postępowaniu GK.6831.72.2024.MF z dnia 08.11.2024 r.
Po rozpoznaniu wniosku Wójt Gminy W. W. decyzją z dnia 5 marca 2025 roku odmówił zatwierdzenia projektu podziału wskazanej nieruchomości.
W uzasadnieniu Wójt wskazał, że właściciel nieruchomości zwrócił się już z tożsamym wnioskiem w dniu 07.10.2024 r., gdzie prowadzone było postępowanie GK.6831.72.2024.MF i wydana została w sprawie decyzja odmowna, a następnie postępowanie zakończono umorzeniem na wniosek właściciela.
Organ I instancji uznał, że nie jest możliwe wydanie skutecznej i merytorycznie właściwej decyzji zatwierdzającej przedłożony projekt podziału nieruchomości, ponieważ jedynie na wydzielanych działkach nr [...], [...], [...] i [...] znajdują się budynki. Zdaniem organu I instancji, dodatkowo w wyniku podziału powstaje działka nr [...], która nie jest zabudowana budynkiem mieszkalnym, a zgodnie z wyrokiem Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 17 stycznia 2017r II SA/OI 1320/16 interpretacja art. 95 pkt 7 u.g.n. może prowadzić tylko do obejścia zasady, że podział powinien być zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, stąd zastosowanie tego artykułu musi być usprawiedliwione ściśle określonym w nim celem. Zatwierdzenie podziału nieruchomości spowodowało by wydzielenie między innymi działki nr [...] 0 powierzchni 0,0322 ha, która nie jest zabudowana budynkiem mieszkalnym a stanowić ma drogę dojazdową do wydzielonych nieruchomości, w terenach zabudowy jednorodzinnej, zagrodowej i usługowej (symbol planu "MNR"), gdzie minimalna powierzchnia nowo wydzielanej działki to 0,0900 ha. Zatem obecny podział z art. 95 pkt. 7 u.g.n., można traktować jako próbę "obejścia" obowiązujących przepisów, prowadzącą do wydzielenia działki o nienormatywnej powierzchni.
Zatem w ocenie organu I instancji obecny kształt i wielkość działki, a także dostęp do drogi oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej umożliwiają prawidłowe korzystanie z tych budynków, bez konieczności przeprowadzania dalszych podziałów.
Od powyższej decyzji odwołanie złożyła spółka T. Sp. z o.o. z siedzibą w K.
Po rozpoznaniu sprawy w wyniku wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 26 czerwca 2025 r. uchyliło decyzję organu I instancji i umorzyło postępowanie przed organem I instancji.
W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że akt przedmiotowej sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 07.10.2024 r. spółka T. Sp. z o.o. zwróciła się o zatwierdzenie podziału działki nr [...] o powierzchni 0,2002 ha, położonej w miejscowości G. gm. W. W.. We wniosku wskazano, iż celem podziału jest wydzielenie czterech działek budowlanych zgodnie z art. 95 ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Do wniosku dołączono m.in. mapę przedstawiającą planowany podział na działki: [...] o pow. 0,0333 ha, [...] o pow. 0,0466 ha, [...] o pow, 0,0442, [...] o pow. 0,0375 ha, [...] o pow. 0,397 ha.
Decyzją z dnia 8 listopada 2024 r, znak: GK.6831.72.2024.MF organ I instancji orzekł o odmowie zatwierdzenia wnioskowanego podziału. Decyzja została doręczona wnioskodawcy w dniu 22.11.2024 r.
Natomiast pismem z dnia 19.11.2024 r. spółka T. Sp. z o.o. wniosła do organu I instancji prośbę o wycofanie wniosku z dnia 07.10.2024 r. o zatwierdzenie podziału nieruchomości ozn. jako działka nr [...], W związku z powyższym w dniu 29 listopada 2024 r, organ I instancji wydał decyzję nr GK.6831.72.2024.MF, którą umorzył postępowanie o podział w/w nieruchomości z wniosku spółki T. Sp. z o.o. z dnia 07.10.2024 r.
Kolejno z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 27.01.2025 r. spółka T. Sp. z o.o. ponownie zwróciła się do organu I instancji z wnioskiem o zatwierdzenie podziału działki nr [...] o powierzchni 0,2002 ha, położonej w miejscowości G. gm. W. W.. We wniosku wskazano, iż celem podziału jest wydzielenie czterech działek budowlanych zgodnie z art. 95 ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Do wniosku dołączono m.in. mapę przedstawiającą planowany podział na działki: [...] o pow. 0,0333 ha, [...] o pow. 0,0466 ha, [...] o pow. 0,0442, [...] o pow. 0,0375 ha, [...] o pow. 0,397 ha. Wraz z wnioskiem załączono stanowisko Inwestora wobec odmowy zatwierdzenia podziału nieruchomości.
Decyzją z dnia 5 marca 2025 r. znak: GK.6831.4.2025.MF organ I instancji orzekł o odmowie zatwierdzenia wnioskowanego podziału. Decyzja jest przedmiotem odwołania.
Kolegium w składzie niniejszym zajęło się zatem, w pierwszej kolejności, ustaleniem, czy w związku tym dopuszczalne pozostaje prowadzenie niniejszego postępowania.
W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, gdy na podstawie tożsamych wniosków strony (z dnia 07.10.2024 r. i z dnia 27.01.2025 r.) organ I instancji wydał w sumie trzy decyzje. Niemniej jednak, kierując się zasadą aktualności postępowania Kolegium zbadało aktualny stan sprawy i ustaliło, że obecnie, w sprawie zaistniała przyczyna niedopuszczalności postępowania administracyjnego tj. stan res iudicata - powaga rzeczy osądzonej.
Okoliczność, czy powaga rzeczy osądzonej w danym przypadku występuje, wymaga ustalenia tożsamości ocenianych spraw. Tożsamość podmiotowa będzie miała miejsce wtedy, gdy w sprawie występują te same strony lub ich następcy prawni. Tożsamość w zakresie przedmiotu sprawy, to tożsamość podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia.
Decyzją z dnia 8 listopada 2024 r. znak: GK.6831.72.2024.MF organ I instancji orzekł o odmowie zatwierdzenia wnioskowanego podziału. Decyzja została doręczona wnioskodawcy w dniu 22,11,2024 r.
Natomiast pismem z dnia 19.11.2024 r. spółka T. Sp. z o.o. wniosła do organu I instancji prośbę o wycofanie wniosku z dnia 07.10.2024 r. o zatwierdzenie podziału nieruchomości ozn. jako działka nr [...]. W związku z powyższym w dniu 29 listopada 2024 r. organ I instancji wydał decyzję nr GK.6831.72.2024.MF, którą umorzył postępowanie o podział w/w nieruchomości z wniosku spółki T. Sp. z o.o. z dnia 07.10.2024 r.
Kolejno z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 27.01.2025 r. spółka T. Sp. z o.o. ponownie zwróciła się do organu I instancji z wnioskiem o zatwierdzenie podziału działki nr [...] o powierzchni 0,2002 ha, położonej w miejscowości G. gm. W. W.. We wniosku wskazano, iż celem podziału jest wydzielenie czterech działek budowlanych zgodnie z art. 95 ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Do wniosku dołączono m.in. mapę przedstawiającą planowany podział na działki: [...] o pow. 0,0333 ha, [...] o pow. 0,0466 ha, [...] o pow. 0,0442, [...] o pow. 0,0375 ha, [...] o pow. 0,397 ha. Wraz z wnioskiem załączono stanowisko Inwestora wobec odmowy zatwierdzenia podziału nieruchomości.
Decyzją z dnia 5 marca 2025 r. znak: GK.6831.4.2025.MF organ I instancji orzekł o odmowie zatwierdzenia wnioskowanego podziału. Zatem wydanie w niniejszym postępowaniu kolejnej decyzji merytorycznej, w sytuacji, gdy ww. decyzja Z dnia 8 listopada 2024 r. znak: GK.6831.72.2024.MF rozstrzygnęła kwestię dopuszczalności zatwierdzenia podziałki nr [...], doprowadziłoby do niedopuszczalnej sytuacji naruszenia powagi rzeczy osądzonej. Taka decyzja zaś obarczona byłaby wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt. 3 k.p.a.
Powyższej sytuacji nie zmienia również fakt, że w dniu 19 listopada 2024 r. Spółka T. złożyła do organu I instancji prośbę o wycofanie wniosku z dnia 07.10.2024 r. o zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości ozn. jako dz. nr [...]. Natomiast z akt sprawy wynika, że w dniu złożenia wycofania wniosku (19.11) w obrocie prawnym istniało już merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Należy bowiem wyjaśnić, że decyzją z dnia 8 listopada 2024 r. organ
1 instancji odmówił zatwierdzenia podziału działki nr [...] z wniosku spółki T. Sp. z o.o. z dnia 07.10.2024 r. Z elektronicznego potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłka zawierająca rozstrzygnięcie została nadana do wnioskodawcy w dniu 18.11.2024 r., a odebrana w dniu 22.11.2024 r.
Z chwilą podpisania decyzji administracyjnej mamy do czynienia z wydaniem decyzji w sensie procesowym w tym znaczeniu, że istnieje decyzja administracyjna, a dzień wydania decyzji jest miarodajny dla oceny podstawy prawnej i podstawy faktycznej decyzji. Zasada związania decyzją rozciąga się zatem także na okres między wydaniem decyzji a jej doręczeniem, bowiem również w tym czasie organ administracji publicznej nie może zmieniać wydanej decyzji, która "istnieje" już w momencie wydania, choć wywiera skutki prawne dopiero z chwilą doręczenia stronie. Data wydania (sporządzenia) decyzji zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. jest czynnością procesową wywołującą oznaczone, choć nie wszystkie skutki prawne. Doręczenie decyzji zgodnie z art. 110 k.p.a. powoduje jej wejście do obrotu prawnego, rozpoczyna bieg terminu do wniesienia odwołania, złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Przedmiotowa decyzja została skutecznie doręczona stronie postępowania w dniu 22.11.2024 r., zatem weszła do obrotu prawnego. Nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie fakt, że decyzją z dnia 29.11.2024 r. organ I instancji umorzył przedmiotowe postępowanie z uwagi na wycofanie wniosku przez Stronę, bowiem nie spowodowało to wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji z dnia 08.11.2024 r. rozstrzygającej wniosek merytorycznie.
Biorąc powyższe pod uwagę, Kolegium stwierdziło, że ani organ I instancji, ani też Kolegium kompetentne do rozpoznania odwołania od decyzji Wójta, nie posiada obecnie możliwości prowadzenia przedmiotowego postępowania i wydania decyzji w przedmiocie wnioskowanego podziału. Niniejsze postępowanie wszczęte na wniosek z dnia 27.01.2025 w całości podlega zatem umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. jako bezprzedmiotowe.
Skargę na powyższą decyzję wniosła T. Sp. z.o.o. z siedzibą w K., podnosząc zarzuty naruszenia:
a) art. 105 § 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez niewłaściwą kontrolę instancyjną mającą postać uznania, iż w przedmiotowej sprawie zachodzi powaga rzeczy osądzonej w związku z uprzednio prowadzonym postępowaniem, w którym to postępowaniu doszło do wydania decyzji w podobnej sprawie przez Organ I instancji w dniu 8 listopada 2024 roku znak: GK.6831.72.2024.MF, która to decyzja nie weszła do obrotu gdyż przed jej doręczeniem pismem z dnia 19 listopada 2024 roku wnioskodawca wycofał wniosek inicjujący postępowanie, na skutek czego Organ I instancji zmienił swoją decyzję i orzekł o umorzeniu postępowania decyzją z dnia 29 listopada 2024 roku znak: GK.6831.72.2024.MF, na skutek czego Organ odwoławczy błędnie umorzył postępowanie w sprawie miast rozpoznać merytorycznie odwołanie skarżącej;
b) art. 7 k.p.a. w zw. z art 77 § 1 k.p.a., w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez nie swobodną a dowolną ocenę materiału zgromadzonego w sprawie i dokonaną błędnie ocenę zakresu związania organów I instancji decyzjami z dnia 8 listopada 2024 znak GK.6831.72.2024.MF oraz 29 listopada 2024 znak: GK.6831.72.2024.MF czego skutkiem było przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie zachodzi przesłanka powagi rzeczy osądzonej.
c) art. 97 ust. 1 w zw. z art. 95 ust. 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 z późn. zm.) w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 w zw z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez nieprawidłową kontrolę instancyjną, wydanie decyzji uchylającej decyzję organu I instancji i umorzenie postępowania przed organem I instancji czym naruszono prawo strony do rozstrzygnięcia sprawy merytorycznie zgodnie ze złożonym wnioskiem o podział nieruchomości.
Powołując się na powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji SKO w Krakowie i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przewidzianych.
W uzasadnieniu wskazano, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie błędnie uchyliła i umorzyła postępowanie przed organem I instancji ze względu na błędną ocenę stanu rzeczy osądzonej. Prawidłowym rozstrzygnięciem winno być merytoryczne rozpoznanie odwołania strony skarżącej.
Działanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie należy uznać za całkowicie błędne gdyż samo wydanie decyzji, która jednak nie została wprowadzona do obrotu nie może zostać uznane za zakończenie postępowania z wniosku strony, gdyż nie uzyskała ona dalej rozstrzygnięcia - akt taki nie wszedł bowiem do obrotu prawnego i nie wywołał żadnych skutków prawnych. Cofnięcie wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego jest równoznaczne z brakiem żądania uprawnionego podmiotu do rozpoznania konkretnej sprawy administracyjnej, co oznacza, że przedmiot postępowania, oznaczony we wniosku, przestaje istnieć. Inaczej rzecz ujmując, z chwilą cofnięcia wniosku odpada jeden z koniecznych elementów sprawy administracyjnej (przedmiot), co obliguje organ do umorzenia postępowania (tzw. obiektywna konieczność umorzenia postępowania) na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Nie mają przy tym znaczenia przyczyny dla jakich doszło do cofnięcia wniosku (tak m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9.03.2012 r., I OSK 394/11, LEX nr 1264790). Jeżeli jedyny wnioskodawca cofa wniosek i wnosi o umorzenie postępowania, które może być wszczęte i prowadzone tylko na wniosek, to wówczas ma zastosowanie art. 105 § 1 k.p.a., tj. zachodzi obiektywna przeszkoda - brak wniosku - do dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego i musi być ono umorzone (tak w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14.09.2011 r., II OSK 1339/10, LEX nr 1132074).
Dopóki doręczenie decyzji nie nastąpiło, decyzja podjęta - choćby została sporządzona i podpisana - może być zmieniona. Decyzja sporządzona [a więc spełniająca wymogi formalne), ale niedoręczona nie załatwia sprawy administracyjnej, gdyż nie wiąże organu ani strony, co stanowi uzasadnienie przyjęcia, że decyzja administracyjna jest wydana z chwilą jej doręczenia lub ogłoszenia [zob. też uchwała NSA (7) z 15.10.2008 r., II GPS 4/08, ONSAiWSA 2009/1, poz. 1, z częściowo krytyczną glosą S. Błaszaka, GSP-PO 2009/1, s. 9).
Z art. 109 § 1 w związku z art. 110 k.p.a. nie można zatem przyjąć, że wydanie decyzji jest wprowadzeniem decyzji administracyjnej do obrotu prawnego. Oświadczenie woli organu administracji publicznej nie zostaje bowiem uzewnętrznione przez jego zakomunikowanie jednostce, co pozbawia bytu prawnego w zakresie możliwości wywołania skutku prawnego. Następnie wydana w tej samej sygnaturze decyzja umarzająca postępowanie jako decyzja późniejsza i zmieniająca rozstrzygniecie zgodnie z wolą dysponenta postępowania tj. umorzenie postępowania na skutek wycofania wniosku, przesądza o braku merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy a tym samym braku przesłanki zawisłości sprawy lis pendens powagi rzeczy osądzone rei iudicata.
W uzasadnieniu skarżonej decyzji możemy przeczytać natomiast wprost błędną wykładnię contra legem stanowiącą powód błędnego rozstrzygnięcia (str. 5 i 6 uzasadnienia), gdzie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie stwierdza, iż "zasada związania decyzją rozciąga się zatem także na okres między wydaniem decyzji a jej doręczeniem, bowiem również w tym czasie organ administracji publicznej nie może zmieniać wydanej decyzji, która "istnieje" już w momencie wydania, choć wywiera skutki prawne dopiero z chwilą doręczenia stronie. Stwierdzenie to jest wprost sprzeczne z art 110§ 1 k.p.a., który stanowi, iż Organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie z racji jej bezzasadności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.
Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).
W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi:
a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.
Wskazać również należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uzasadnienie do wyroku NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07).
Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 26 czerwca 2025 r. umarzająca postępowanie przed organem I instancji w sprawie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości położonej w obrębie M. gm. W. W., objętej KW nr [...] oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. 0,2002 ha na następujące działki: dz. nr [...] o powierzchni 0,0322 ha, dz. nr [...] o powierzchni 0,0466 ha, dz. nr [...] o powierzchni 0,0442 ha, dz. nr [...] o powierzchni 0,0375 ha, dz. nr [...] o powierzchni 0,0397 ha.
W ocenie Skarżącego zaskarżona decyzja jest wadliwa a to z tego powodu, że organ odwoławczy nie dostrzegł, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzi powaga rzeczy osądzonej, albowiem uprzednio wydania decyzji w podobnej sprawie przez Organ I instancji w dniu 8 listopada 2024 roku znak: GK.6831.72.2024.MF – jak podkreśla Skarżący – nie weszła do obrotu, gdyż jeszcze przed jej doręczeniem za pismem z dnia 19 listopada 2024 roku wnioskodawca wycofał wniosek inicjujący postępowanie, na skutek czego Organ I instancji zmienił swoją decyzję i orzekł o umorzeniu postępowania decyzją z dnia 29 listopada 2024 roku znak: GK.6831.72.2024.MF. W takim stanie sprawy Organ odwoławczy błędnie umorzył postępowanie w sprawie zamiast rozpoznać merytorycznie odwołanie skarżącej.
Odnosząc się do skargi i argumentacji w niej zawartej w pierwszej kolejności należy wskazać na istotne okoliczności faktyczne tej sprawy.
Skarżąca spółka za pismem z dnia 17 września 2024 r. (wniosek doręczony, jak wynika z treści prezentaty Urzędu Gminy W. W., w dniu 7 października 2024 roku) wniosła o zatwierdzenie podziału nieruchomości składającej się z działki nr [...] o powierzchni 0,2002 ha, położonej w miejscowości G. gm. W. W.. We wniosku wskazano, iż celem podziału jest wydzielenie czterech działek budowlanych zgodnie z art. 95 ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Do wniosku dołączono m.in. mapę przedstawiającą planowany podział na działki: [...] o pow. 0,0333 ha, [...] o pow. 0,0466 ha, [...] o pow, 0,0442, [...] o pow. 0,0375 ha, [...] o pow. 0,397 ha (por k. 12 oraz 1 – 11 a.a.).
Po rozpoznaniu tego wniosku Wójt Gminy W. W. decyzją z dnia 8 listopada 2024 r, znak: GK.6831.72.2024.MF orzekł o odmowie zatwierdzenia wnioskowanego podziału (k. 14 a.a.). Decyzja ta została doręczona wnioskodawcy w dniu 22 listopada 2024 r. (por. k. 15 a.a.).
Za pismem z dnia 19 listopada 2024 roku Skarżąca spółka wycofała swój wniosek z dnia 7 października 2024 roku (por. k. 16 a.a.).
Następnie decyzją z dnia 29 listopada 2024 roku Wójt Gminy W. W. umorzył postępowanie administracyjne o podział nieruchomości (k. 18 a.a.). Decyzja ta została doręczona w dniu 9 grudnia 2024 roku (por. k. 17 a.a.).
Z kolei za pismem z dnia 24 stycznia 2025 roku (wniosek doręczony, jak wynika z treści prezentaty Urzędu Gminy W. W., w dniu 27 stycznia 2025 roku) Skarżąca wniosła o zatwierdzenie podziału nieruchomości składającej się z działki nr [...] o powierzchni 0,2002 ha, położonej w miejscowości G. gm. W. W.. We wniosku wskazano, iż celem podziału jest wydzielenie czterech działek budowlanych zgodnie z art. 95 ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Do wniosku dołączono m.in. mapę przedstawiającą planowany podział na działki: [...] o pow. 0,0333 ha, [...] o pow. 0,0466 ha, [...] o pow, 0,0442, [...] o pow. 0,0375 ha, [...] o pow. 0,397 ha (por k. 38 a.a.).
Po rozpoznaniu wniosku Wójt Gminy W. W. decyzją z dnia 5 marca 2025 r. znak: GK.6831.4.2025.MF orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu podziału wskazanej nieruchomości.
Trafnie w tym stanie przyjęło Kolegium, że na podstawie tożsamych wniosków strony (z dnia 07 października 2024 r. i z dnia 27 stycznia 2025 r.) organ I instancji wydał w sumie trzy decyzje. Zasadnicze znaczenie ma rozstrzygnięcie zależności i relacji między tymi decyzjami.
Nie budzi wątpliwości, że decyzją z dnia 8 listopada 2024 r, znak: GK.6831.72.2024.MF Wójt Gminy W. W. orzekł o odmowie zatwierdzenia wnioskowanego podziału (k. 14 a.a.) i decyzja ta została skutecznie doręczona wnioskodawcy w dniu 22 listopada 2024 r. Przesyłka zawierająca tę decyzję została nadana w dniu 18 listopada 2024 roku (por. k. 15 a.a.).
Natomiast pismo wycofujące wniosek zostało złożone do organu w dniu 19 listopada 2024 roku (por. k. 16 a.a.).
Zgodnie z art. 110 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 roku, poz. 572 ze zm.) – dalej jako "k.p.a.", organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej.
Na gruncie tego przepisu zarówno w orzecznictwie jak i piśmiennictwie niejednolicie jest ujmowana kwestia momentu związania przez organ treścią wydanej decyzji. W myśl jednego poglądu przed doręczeniem (ogłoszeniem) decyzji organ władny jest dokonywać wszelkich zmian mimo jej wydania, tj. podpisania projektu zawierającego ustawowe elementy (por. J. Jendrośka, Trwałość rozstrzygnięć administracyjnych [w:] Instytucje współczesnego prawa administracyjnego. Księga jubileuszowa Profesora zw. dra hab. Józefa Filipka, red. I. Skrzydło-Niżnik, P. Dobosz, D. Dąbek, M. Smaga, Kraków 2001, s. 297).
Przeciwne stanowisko przyjmuje, że zasada związania decyzją rozciąga się także na okres między wydaniem decyzji a jej doręczeniem (zob. np. A. Wróbel [w:] A. Wróbel, M. Jaśkowska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, s. 745; podobnie też por. też np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 25 kwietnia 2006 r., sygn. II OSK 714/05; por. też stanowisko W. C. który wskazuje że "wbrew bowiem wyraźnemu brzmieniu art. 110 k.p.a. związanie organu własną decyzją rozpoczyna się nie z chwilą jej doręczenia stronie, ale z momentem «nadania pisma» operatorowi pocztowemu bądź powierzenia go do doręczenia pracownikowi organu lub innym wyznaczonym osobom lub organom w rozumieniu art. 39 k.p.a., pod warunkiem że anulowanie owego «nadania pisma» nie jest już możliwe. W przypadku doręczania pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej owo związanie organu rozpoczyna się z chwilą wysłania pisma" por. W. Chróścielewski, Związanie organu administracji publicznej własną decyzją a możliwość dokonania jej autoweryfikacji, PiP 2017/5, s. 56).
Sąd na gruncie niniejszej sprawy podziela stanowisko, że decyzja administracyjna rozpoczyna swój byt prawny z chwilą jej sporządzenia, doręczenie ma zaś na celu zakomunikowanie stronie zawartego w niej rozstrzygnięcia, które następuje w chwili złożenia na decyzji podpisu osoby uprawnionej. Nie można podzielić poglądu, że w okresie pomiędzy datą sporządzenia decyzji a momentem jej zakomunikowania stronie sprawa nie została zakończona (nie zakończone zostało postępowanie administracyjnej). W postępowaniu administracyjnym załatwienie sprawy poprzedza moment, w którym strona ma możliwość zapoznania się z rozstrzygnięciem. Z chwilą podpisania decyzji mamy do czynienia z jej wydaniem w sensie procesowym w tym znaczeniu, że istnieje decyzja, a dzień jej wydania jest miarodajny dla oceny podstawy prawnej i podstawy faktycznej.
W orzecznictwie podkreśla się także (por. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 13 lutego 2024 roku, sygn. I OSK 2353/20), że data, którą oznaczone jest rozstrzygnięcie, musi odpowiadać dacie jego faktycznego sporządzenia, a ponadto, że zawarte w tym rozstrzygnięciu treści nie mogą wykraczać poza stan sprawy ustalony na ten dzień - w ślad za poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 stycznia 2014 r. sygn. akt II GSK 1797/12 - trzeba stwierdzić, że jakkolwiek sporządzenie decyzji w określonej (wskazanej w niej) dacie nie oznacza, że decyzja ta weszła do obrotu prawnego, albowiem zgodnie z art. 110 k.p.a. ma to miejsce dopiero z datą jej doręczenia stronie, to jednak z chwilą podpisania następuje wydanie decyzji bez możliwości uwzględnienia przez organ administracji publicznej jakichkolwiek okoliczności, które ujawniły się po tej dacie. Stąd też - jak z kolei podkreślono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2016 r., sygn. akt II FSK 3064/14 - omawiana zasada związania organu administracji wydanym rozstrzygnięciem rozciąga się na okres pomiędzy jego wydaniem i doręczeniem, albowiem rozstrzygnięcie to zostało podjęte i istnieje (wyrok NSA z 24 marca 2023 r., I OSK 268/22; wyrok NSA z 5 października 2023 r., III OSK 2005/23; wyrok NSA z 21 grudnia 2023 r., II GSK 1103/22).
Przyjęcie, że niedoręczona decyzja nie istnieje w sensie prawnym oraz że doręczenie decyzji jest równoznaczne z jej wydaniem, pozbawia art. 110 § 1 k.p.a. nie tylko logicznego, lecz także normatywnego sensu. Zatem przyjąć należy, że decyzja istnieje w sensie prawnym od dnia jej podpisania przez upoważnioną osobę i tylko istniejąca decyzja może być skutecznie doręczona (por. postanowienie NSA z 29 września 2021 r., I OSK 1051/21). Tak więc organ jest związany wydaną decyzją od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia, "o ile kodeks nie stanowi inaczej", czyli że związanie od chwili doręczenia lub ogłoszenia nie jest związaniem bezwzględnym. Warto zwrócić uwagę, że w treści uchwały NSA z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt. II OPS 5/19, jak i w jej uzasadnieniu, Naczelny Sąd Administracyjny wiąże skutek w postaci przeszkody w merytorycznym rozpoznaniu przez sąd administracyjny skargi na bezczynność z samym faktem "wydania decyzji". Przyjąć zatem należy, że decyzja istnieje w sensie prawnym od dnia jej podpisania przez upoważnioną osobę i tylko istniejąca decyzja może być skutecznie doręczona. W konsekwencji należy uznać, że wady w zakresie doręczenia decyzji nie powodują, że mamy do czynienia z decyzją nieistniejącą. Doręczenie decyzji ma na celu zakomunikowanie stronie zawartego w niej rozstrzygnięcia, które zostaje podjęte w chwili złożenia na decyzji podpisu osoby uprawnionej.
Reasumując należy wskazać, że z chwilą podpisania decyzji administracyjnej akt ten istnieje w sensie procesowym, zaś dzień jej wydania jest miarodajny dla oceny podstawy prawnej i podstawy faktycznej. Zasada związania decyzją rozciąga się zatem także na okres między wydaniem decyzji a jej doręczeniem (por też np. tak w wyrokach NSA: z dnia 28 lutego 2020 r., sygn. I GSK 234/18, i z dnia 26 maja 2020 r., sygn. II OSK 1554/19).
Przekładając powyższe na grunt niniejszej sprawy, należy wskazać, że sprawa dotycząca zatwierdzenia podziału nieruchomości składającej się z działki nr [...] o powierzchni 0,2002 ha, położonej w miejscowości G. gm. W. W.. We wniosku wskazano, iż celem podziału jest wydzielenie czterech działek budowlanych zgodnie z art. 95 ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Do wniosku dołączono m.in. mapę przedstawiającą planowany podział na działki: [...] o pow. 0,0333 ha, [...] o pow. 0,0466 ha, [...] o pow, 0,0442, [...] o pow. 0,0375 ha, [...] o pow. 0,397 ha, została załatwiona decyzją Wójta Gminy W. W. z dnia 8 listopada 2024 r, znak: GK.6831.72.2024.MF, która orzeczono o odmowie zatwierdzenia wnioskowanego podziału (k. 14 a.a.). Decyzja ta została również skutecznie doręczona. Nie zmienia tej okoliczności fakt wydania i doręczenia innej decyzji Wójta o umorzeniu postępowania z dnia 9 grudnia 2024 roku (por. k. 17 i 18 a.a.).
Słusznie przyjęło Kolegium, że w takim stanie zachodzi przeszkoda do wydania kolejnej decyzji w tej samej sprawie i prawidłowo uchyliło decyzję Wójta Gminy W. W. z dnia 5 marca 2025 r. znak: GK.6831.4.2025.MF w całości i umorzyło postępowanie przed organem I instancji na zasadzie art. 105 § 1 k.p.a., zgodnie z którym gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko, że "sprawa administracyjna musi mieć charakter "otwarty" w tym znaczeniu, że nie może być rozstrzygnięta orzeczeniem ostatecznym (res iudicata). "Dopóki orzeczenie rozstrzygające w sposób ostateczny daną sprawę funkcjonuje w obrocie prawnym, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii jest w oczywisty sposób bezprzedmiotowe (...). Dopiero bowiem eliminacja z obrotu prawnego w trybie prawem przewidzianym (...) takiego rozstrzygnięcia otworzyłaby możliwość ponownego rozstrzygnięcia tej samej sprawy" (uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 19 czerwca 2000 r., I SA/Ka 2247/98; por. G. Łaszczyca [w:] C. Martysz, A. Matan, G. Łaszczyca, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II. Komentarz do art. 104-269, wyd. III, Warszawa 2010, art. 105).
Z tego względu podniesione w skardze zarzuty, które akcentują, że w sprawie nie zachodzi powaga rzeczy osądzonej są bezpodstawne. Podobnie wbrew zarzutom skargi nie było podstaw dla wydania w tym stanie rzeczy decyzji merytorycznej przez organ II instancji.
Także niezależnie od zarzutów skargi Sąd nie dostrzega jakichkolwiek podstaw, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.
Ze względu na powyższe skarga na zasadzie art. 151 p.p.s.a. została oddalona.