II SA/Kr 1018/25

II SA/Kr 1018/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-11-07
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-08-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Anna Kopeć
Małgorzata Łoboz /sprawozdawca/
Paweł Darmoń /przewodniczący/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art 61 ust 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
par 6 pkt 2
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Biegalska – Ciepacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2025 r. sprawy ze skargi A. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 12 czerwca 2025 r. znak: SKO.ZP/415/199/2024 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala.
Uzasadnienie
II SA/Kr 1018/25
UZASADNIENIE
Prezydent Miasta Krakowa decyzją nr 88/6730.2/2024 z 26 lutego 2024 r., znak: AU-02-3.6730.2.247.2023.MCI, ustalił J. L. warunki zabudowy dla budowy wolnostojącej wiaty konstrukcji drewnianej na działce nr [...] przy ul.. w K.:
- nieprzekraczalna linia zabudowy utrzymująca istniejącą odległość zabudowy od granicy z działką drogową nr [...], a więc na elewacji istniejącego budynku na działce nr [...] w odległości w odległości 4,6 m od granicy z ul. [...] (§ 4 ust. 4);
- utrzymanie istniejącego wskaźnika powierzchni zabudowy na poziomie ok. 43% z dopuszczeniem realizacji wiaty o wymiarach 2,8 m x 7,7 m i o pow. ok. 21,56 m2 oraz powierzchni biologicznie czynnej na poziomie min. 13,8% (§ 5 ust. 2);
- utrzymanie istniejącej szerokości elewacji frontowej dla zabudowy na działce nr [...] na poziomie ok. 9,95 m z dopuszczeniem realizacji wiaty o szerokości ok. 2,8 m (§ 6 ust. 2);
- utrzymanie wskaźnika wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej na wysokości 4 m do okapu z dopuszczeniem realizacji wiaty, której wysokość frontu nie przekracza tak ustalonej wysokości elewacji frontowej zabudowy (§ 7 ust. 4) – wysokości mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku;
- utrzymanie wysokości całkowitej budynku do kalenicy na obecnym poziomie, tj. na wysokości ok. 5,5 m dla istniejącej zabudowy z dachem połaciowym dwuspadowym o kącie ok. z dopuszczeniem realizacji wiaty o wysokości całkowitej nie przekraczającej wys. 3 m z dachem płaskim (o nachyleniu połaci mniejszym niż 15°) (§ 8).
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 12 czerwca 2025 r., znak: SKO.ZP/415/199/2024, wydaną po rozpatrzeniu odwołania A. , utrzymało decyzję organu pierwszej instancji w mocy.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że postępowanie toczy się w związku z postępowaniem legalizacyjnym (art. 49b Prawa budowlanego). Wobec niezmienionego stanu faktycznego obiekt – za organami nadzoru budowlanego – należy zakwalifikować jako wiatę (drewniana konstrukcja, słupy drewniane podtrzymują dach drewniany jednospadowy, między słupami do wysokości 100 cm wypełnienie z desek, powyżej ramy drewniane z wypełnieniem z przeźroczystego tworzywa; dwa otwory wejściowe zamykane drzwiami przesuwnymi; z budynkiem restauracji niepołączony konstrukcyjnie, ale połączony komunikacyjnie przez otwór drzwiowy budynku restauracji). Konstrukcję obiektu stanowią słupy o stopach fundamentowych w postaci betonowych podkładów – częściowe wyposażenie w drewniane ścianki osłonowe nie zmienia tego, że konstrukcja jest samonośna.
Istniejąca linia zabudowy nie przebiega jednolicie. Na części działek przebiega w odległości 2,6 m od granicy z działką drogowa, a na części działek (nr: [...]) uległa cofnięciu na odległości 4,6 m. Zabudowa znajdująca się po tej samej stronie ulicy posadowiona jest uskokowo względem granicy działki drogowej i nie nadaje się do sztywnego odwzorowania jej przebiegu. Zastany ład przestrzenny nie narzuca konieczności dowiązania do zabudowy położonej bliżej granicy działki drogowej (tworzącej pierzejową zabudowę) jako nienawiązującej ścisłego kontekstu przestrzennego z wolnostojącym, odmiennym gabarytowo budynkiem, do którego przylega wiata. Inwestycja jest pomocnicza wobec budynku i ze względu na to funkcjonalne powiązanie zasadne jest nawiązanie do linii kształtowanej przez budynek. Nie stanowi to wprowadzenia/powielenia elementów obcych, bo na działce nr [...] znajduje się zabudowa o podobnym oddaleniu od drogi.
Odstąpienie od średniego wskaźnika powierzchni zabudowy (58,3%) jest zasadne, bo jest on niereprezentatywną wynikową różnorakich wskaźników, zaś wiata o większej powierzchni mogłaby naruszać wzajemne proporcje budynku i wiaty. Podobny wskaźnik (47%) generuje zabudowa na działce nr [...].
W zakresie powierzchni biologicznie czynnej uwzględniono wniosek inwestora, który objął swym zamierzeniem także jej istnienie na części działki objętej terenem inwestycji (na powierzchni 35,35 m2). Z wizji w terenie-inwentaryzacji z 27 grudnia 2023 r. wynika, że tereny wskazane w części graficznej wniosku nie stanowią powierzchni biologicznie czynnej, a jedynie teren utwardzony, co uzasadniało przyjęcie, że jej wskaźnik wynosi 0. Wyznaczenie warunku odmiennie od stwierdzonego obecnie w terenie stanu zagospodarowania działki nie stanowi jednak nieuprawnionego wyjścia poza związanie wynikające z przedmiotu postępowania legalizacyjnego, bo przepisy nie wymagają ustalania wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej. Można było ustalić go na takim poziomie, zwłaszcza że wniosek obejmował żądanie jego ustalenia, sąsiadujący ład przestrzenny wskazywał na występowanie powierzchni biologicznie czynnej na działkach sąsiednich, zaś organ opiniujący (Wydział Kształtowania Środowiska UMK) powołał się na niewiążące postanowienia studium o potrzebie odtworzenia powierzchni biologicznie czynnej.
Średnia szerokość elewacji frontowych wynosi 11,6 m. Przy uwzględnieniu, że szerokość elewacji frontowych większości budynków w obszarze analizowanym pozostaje równa szerokości frontu działek (ze względu na zabudowę pierzejową) oraz to, że dwie działki (nr [...] i działka inwestycyjna) zagospodarowane są budynkami w odmienny sposób jako wolnostojącymi, za dopuszczalne uznano zlokalizowanie obok budynku restauracji o szerokości elewacji frontowej: 9,95 m wiaty o szerokości elewacji frontowej 2,8 m. Obiekt o charakterze pomocniczym nie zdominuje budynku restauracji; nie będzie godzić w zastany ład przestrzenny, bo łączna szerokość eksponowanych od frontu elewacji obu przylegających do siebie budowli nie wykracza ponad szerokości elewacji frontowych sąsiedniej zabudowy (np. na działce nr [...] wynosi 13,6 m, a na działce nr [...] wynosi 12,3 m.).
W zakresie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej wiaty uwzględniono zróżnicowanie w szerszym kontekście przestrzennym, tj. obudowie ul. [...] w całym obszarze analizowanym (szeroki przedział od 4,56 do 13,4 m). Wysokość elewacji frontowej zabudowy sąsiedniej przebiega uskokowo, co uniemożliwia zastosowanie § 7 ust. 1. Średnia (8,64 m) jest niereprezentatywna. Uwzględniono najbliższy kontekst przestrzenny, tj. wysokość budynku, do którego wiata przylega (4 m). Ze względu na jej drugorzędny charakter nie będzie dominowała nad główną zabudową. Podobnie rzecz ma się z geometrią dachu.
Wbrew odwołaniu "przepisami odrębnymi" (art. 61 ust. 1 pkt 5 upzp) nie są przepisy rozporządzenia o warunkach technicznych, bo te mają zastosowanie dopiero przy wydawaniu pozwolenia na budowę. Natomiast brak uznaniowego zawieszenia postępowania (art. 62 ust. 1 upzp) nie jest pozbawiony podstaw, gdy weźmie się pod uwagę opinię Biura Planowania Przestrzennego UMK z 27 października 2023 r., z której wynika, że procedura planistyczna jest na wstępnym etapie.
W skardze A. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania (w tym kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego), zarzucając przy tym naruszenie:
1) art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 upzp z uwagi na niezgodność z § 271-273 rozporządzenia WT w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego (budynek na działce nr [...] znajduje się ok. 4,8 m od ściany budynku na działce nr [...], natomiast wiata – 2,1 m od budynku na działce nr [...]);
2) art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. art. 61 ust. 1 upzp z uwagi na nieprawidłowe ustalenie wskaźnika powierzchni zabudowy do powierzchni terenu oraz sprzeczność między wskaźnikiem powierzchni biologicznie czynnej a powierzchnią terenu, bo w załączniku nr 3 z jednej strony ustalono powierzchnię biologicznie czynną na poziomie 13,8%, a z drugiej strony ustalono, że powierzchnia biologicznie czynna to 0 mkw.;
3) art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 61 ust. 1 upzp z uwagi na nieprawidłowe oznaczenie obiektu jako "wolnostojąca wiata o konstrukcji drewnianej", podczas gdy ze zdjęć wynika, że ma on ściany i jest dobudowany do budynku o konstrukcji murowanej;
4) art. 62 ust. 1 upzp z uwagi na to, że postępowanie nie zostało zawieszone, podczas gdy dotyczy nieruchomości znajdującej się na obszarze, co do którego przystąpiono do sporządzania planu miejscowego ("Rejon ulic Reymonta i Oleandry", a od początku 2025 r. procedura planistyczna przyspieszyła;
5) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 8, art. 11 i art. 107 kpa z uwagi na to, że nie uwzględniono tego, że: a) działka nr [...] jest zabudowana także murowaną dobudówką mieszczącą kuchnię i drewnianą przybudówką od strony zachodniej działki nr [...] i działki nr [...] przy ww. murowanej kuchni oraz drewnianą wiatę usytuowaną przy granicy z działkami nr [...] i [...]; b) wiata jest w rzeczywistości dobudówką drewnianą mającą otwory okienne i drzwi o funkcji gastronomicznej (jadalnia) oraz domu jednorodzinnego.
Skarżąca podkreśliła, że podstawą ustalenia funkcji zabudowy nie może być stan obecny, który jest wynikiem bezprawnych działań inwestora lub jego poprzednika prawnego, zaś decyzja PINB z 23 października 2023 r. legalizująca budynek usługowy na działce nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem art. 49f ust. 1 i art. 49i Prawa budowlanego (od zakończenia budowy nie upłynęło co najmniej 20 lat).
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga nie okazała się być zasadna.
W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu błędnej kwalifikacji obiektu dokonanej przez organy, czyli oznaczeniu go jako "wolnostojąca wiata o konstrukcji drewnianej". W ocenie skarżącej, obiekt posiada ściany i jest dobudowany do budynku przy ul. [...] ergo nie jest wiatą /k. 205 akt adm./.
Łącznie z tym zarzutem należy rozpoznać zarzut nie uwzględnienia przez organ faktu, że oprócz "wiaty" działka nr [...] zabudowana jest także murowaną przybudówką z kuchnią i drewnianą przybudówką od strony zachodniej i wiatą przy granicy z działkami nr [...] i [...], czego nie wzięto po9d uwagę.
A zatem: do zasady warunki zabudowy można ustalić stosowną decyzją dla przedsięwzięcia dopiero planowanego, a nie już realizowanego bądź zrealizowanego. Powyższa reguła doznaje jednak istotnego wyjątku w sytuacji, gdy warunki zabudowy ustalane są w celu legalizacji zrealizowanego już przedsięwzięcia. Jednakże takie postępowanie w sprawie warunków zabudowy jest ściśle, wręcz instrumentalnie, związane ze stanowiącym przyczynę i uzasadnienie dla jego wszczęcia, postępowaniem legalizacyjnym. Decyzja o warunkach zabudowy wydawana w celu uzyskania pozwolenia na budowę oraz decyzja o warunkach zabudowy wydawana w celu legalizacji samowoli budowlanej, to dwie odmienne kategorie decyzji, różniące się celem, dla którego są wydawane. Decyzja o warunkach zabudowy, w celu legalizacji samowoli budowlanej jest pomyślana jako środek dowodowy w postępowaniu legalizacyjnym ( por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2023 r. II OSK 262/20 LEX nr 3553117). "Możliwość ubiegania się przez inwestora o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla obiektu wybudowanego lub będącego w budowie pozostaje w ścisłym związku z postępowaniem legalizacyjnym, w ramach którego wydawane jest postanowienie w tym przedmiocie. Nie jest natomiast dopuszczalne, aby inwestor inicjował postępowanie co do ustalenia warunków zabudowy niezależnie od działań organów nadzoru budowlanego podejmowanych co do robót budowlanych rozpoczętych bądź prowadzonych bez wymaganego pozwolenia na budowę" ( wyrok NSA z dnia 17 maja 2016 r. II OSK 146/15 LEX nr 2108438, wyrok NSA z dnia 8 września 2017 r. II OSK 46/16 LEX nr 2366610. Podobnie wyrok WSA w Gdańsku z dnia 25 kwietnia 2025 r. II SA/Gd 197/25 LEX nr 3857271, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 12 kwietnia 2018 r. II SA/Sz 265/18, LEX nr 2487219, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 16 października 2019 r IV SA/Po 471/19 LEX nr 2733976).
Wynika z powyższego, że ani inwestor, ani oczywiście organ nie mogą rozszerzać przedmiotu sprawy poza ten wskazany w postępowaniu legalizacyjnym. Skoro zatem, jak wynika z postanowienia PINB z dnia 10 sierpnia 2023r. ROIK I.5160.172.2022.AST /k.27 akt adm./ - postępowanie legalizacyjne dotyczy "wiaty drewnianej o pow. zabudowanej 21,56 m2, zlokalizowanej w północnej części działki nr [...] obr, [...] przy ul. [...] w K.", to postępowanie w kwestii ustalenia warunków zabudowy nie może dotyczyć innych obiektów nie wskazanych przez PINB.
Podobnie, organ planistyczny, procedując warunki zabudowy, nie jest władny ustalać we własnym zakresie, czy też weryfikować, czy organ nadzoru budowlanego prawidłowo nazwał przedmiot postępowania. Przedmiot postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla obiektu już wybudowanego nie może być inny aniżeli określony przez organ nadzoru w postępowaniu legalizacyjnym toczącym się przed organem nadzoru budowlanego ( wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 7 listopada 2017 r. II SA/Rz 809/17 LEX nr 2406242).
Zupełnie na marginesie twierdzeń o tym, że wiata drewniana jest " w rzeczywistości dobudówką drewnianą posiadającą otwory okienne i drzwi" – wskazać należy, że w okresie zimowym przedmiotowy obiekt w istocie ma "okna", jednak na zdjęciach Google maps z okresu letniego prezentuje się jako typowa wiata bez ścian.
Co się tyczy zarzutu, że nie uwzględniono § 271-273 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i och usytuowanie w kwestii minimalnych odległości między obiektami z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe – to jest on bezzasadny.
W ramach procedowania "zwykłej" decyzji o ustaleniu warunków zabudowy ukształtował się pogląd, zgodnie z którym "Przepisami odrębnymi, do których ustawodawca odsyła w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., nie są przepisy należące do systemu prawa budowlanego, bowiem przepisy te normują zupełnie inny etap postępowania inwestycyjnego, jakim jest etap realizacji inwestycji w postaci wykonania zaplanowanych robót budowlanych, uprzednio już przetestowanych co do zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym" ( wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2021 r. II OSK 2138/18 LEX nr 3332266, z dnia 23 marca 2023 r. II OSK 905/20, LEX nr 3515285, z dnia 18 lipca 2023 r. II OSK 2726/20 LEX nr 3600742 ). W przypadku decyzji o warunkach zabudowy na potrzeby procedury legalizacyjnej można wyrazić ten sam pogląd, z tym tylko, że zamiast odesłania do przyszłej realizacji obiektu, należy odesłać dla zastosowania przepisów prawa budowlanego do tejże procedury legalizacyjnej. Tam bowiem obowiązkiem organu nadzoru budowlanego jest zbadać zgodność istniejącego obiektu z tymi przepisami, w tym warunkami technicznymi. Nie jest to natomiast zadanie organu planistycznego.
Kolejnym zarzutem był zarzut naruszenia art. 62 ust. 1 u.p.z.p. poprzez prowadzenie postępowania w sprawie w sytuacji, gdy na obszarze, gdzie znajduje się nieruchomość, przystąpiono do sporządzenia planu miejscowego "Rejon ulic Reymonta i Oleandry", co uzasadniało zdaniem skarżącej zawieszenie postępowania. Wskazać zatem należy, że art. 62 ust. 1 u.p.z.p. nie nakłada na organ administracyjny obowiązku zawieszenia postępowania w sytuacji podjęcia przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lecz daje organowi możliwość rozważenia zasadności zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy (wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2022 r. II OSK 489/19 LEX nr 3401747). Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 października 2025 r. II OSK 2704/24 LEX nr 3935483: "Przepis art. 62 ust. 1 u.p.z.p. nie nakłada na organ administracyjny obowiązku zawieszenia postępowania w sytuacji podjęcia przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lecz daje organowi możliwość rozważenia zasadności zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Taka uznaniowość organu powinna zatem być odpowiednio uzasadniona". Podkreślenia w tym kontekście wymaga, że postanowienie organu I instancji o odmowie zawieszenia postępowania zostało obszernie uzasadnione /k.175 akt adm./ Wskazano tam między innymi, że czynnościami proceduralnymi w zakresie uchwalenia nowego planu była Uchwała Rady Miasta Krakowa z 13 września 2023r. w sprawie przystąpienia do sporządzania planu. Wobec tego, że jest to wstępna faza wspomnianej procedury, przywołać należy wyrok NSA z dnia 22 października 2025 r. II OSK 2705/24, LEX nr 3935484: "Przy zastosowaniu art. 62 ust. 1 u.p.z.p. ma znaczenie perspektywa uchwalenia planu miejscowego, co wiąże się z kwestią istniejącego zaawansowania prac nad planem miejscowym w momencie podejmowania przez organ administracyjny oceny czy uprawnionym jest zawieszenie postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, w sytuacji gdy wdrożono procedurę zmierzającą do sporządzenia planu miejscowego. Podmiot wnioskujący o wydanie warunków zabudowy nie może bez końca wyczekiwać na uchwalenie planu miejscowego". Pogląd ten Sąd orzekający w pełni podziela.
Skarżąca wskazuje w skardze, że skoro faktycznie powierzchnia biologicznie czynna na przedmiotowej działce wynosi 0%, to nie jest możliwe spełnienie parametru wskazanego przez organ – 13,8 %.
To zdanie istotnie obrazuje sytuację na chwilę obecną. Jednak odnośnie kwestii powierzchni biologicznie czynnej, to wskazać należy, że w przepisach u.p.z.p. przewidziano konieczność ustalenia takiego wskaźnika w planie miejscowym, w przeciwieństwie do decyzji o warunkach zabudowy ( wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2019 r. II OSK 1764/18 LEX nr 2656144). Skoro racjonalny ustawodawca nie zawarł w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wymogu by nowa zabudowa odpowiadała wymaganiom w zakresie kontynuacji wskaźnika udziału powierzchni biologicznie czynnej, a jednocześnie wskazał w tym przepisie, na wskaźnik intensywności wykorzystania terenu, to jego wolą było odmienne ukształtowanie zakresu decyzji o warunkach zabudowy, w stosunku do planu miejscowego i rezygnacja w przypadku tejże decyzji z ustalania wskaźnika udziału powierzchni biologicznie czynnej ( wyrok WSA w Poznaniu z dnia 18 września 2015 r. II SA/Po 602/15 LEX nr 1932851). Określenie parametru powierzchni biologicznie czynnej powinno nastąpić w związku z wyznaczeniem parametru wielkości powierzchni zabudowy. Z treści przepisów u.p.z.p. nie wynika by ten parametr miał być obligatoryjnie ustalony w decyzji o warunkach zabudowy, a ponadto przepisy prawa nie precyzują metody ustalania tego parametru ( wyrok NSA z dnia 12 marca 2015 r. II OSK 2043/13, LEX nr 1675966, także wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 listopada 2024 r. II SA/Kr 1235/24 LEX nr 3793199). Odnośnie ustalenia wskaźnika udziału powierzchni biologicznie czynnej należy wskazać, że jego ustalenie jako obowiązkowy element decyzji o warunkach zabudowy nie wynika wprost z przepisów obowiązującego prawa. Możliwość ustalenia takiego parametru zabudowy uzależniona jest od oceny występujących w danej sprawie okoliczności ( wyrok NSA z dnia 16 lipca 2020 r. II OSK 425/20 LEX nr 3047701 ). W ocenie Sądu, wobec szczególnego celu decyzji o warunkach zabudowy w procedurze legalizacyjnej ( czyli odnośnie stanu rzeczy istniejącego), wyznaczenie "docelowej" wartości tego wskaźnika może mieć miejsce, ale okoliczność, że stan faktyczny na gruncie jest odmienny – wobec braku możliwości ustalenia tego wskaźnika zgodnie z przepisami nie może prowadzić do uznania, że zarzut jest skuteczny.
Kolejne dwa zarzuty zostały podniesione w trakcie rozprawy.
Pierwszy dotyczy braku precyzyjnego określenia elewacji wiaty.
W ocenie Sądu decyzja określa szerokość elewacji frontowej zabudowy na działce nr [...], oczywiście zabudowy istniejącej, gdyż chodzi jak wiadomo o legalizację wiaty. Otóż, jak czytamy w analizie /k.217 akt adm./, średnia szerokość elewacji frontowej w obszarze analizowanym wynosi 11,6 m. Szerokość wiaty od frontu terenu /k.201 zdj./ wynosi 2,8 m, zaś budynku, do którego wiata przylega – 9,95 m. Tak też wskazuje decyzja, powołując przy tym § 6 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U.2003.164.1588) /k.296/. Zatem wprawdzie sama szerokość elewacji frontowej wiaty jest mniejsza niż najmniejsza w obszarze (ta ostatnia ma 6,1 m), stąd powołanie § 6 ust. 2 Rozporządzenia. Niemniej całość istniejącej zabudowy w jednej linii i ciągu ma 9,95m + 2,8m = 12,75 m czyli jest zbliżona do średniej. Stąd też zaakceptowanie takich wartości jest dopuszczalne.
Ostatni zarzut dotyczy tego, że wiata nie stanowi kontynuacji funkcji zabudowy sąsiedniej. Jak wiadomo, wiata jest obiektem przylegającym do budynku usługowego na działce nr [...] i stanowi funkcjonalnie jego część, czyli ma charakter usługowy. Nie ulega zatem wątpliwości, że stanowi kontynuację funkcji, skoro zgodnie z analizą w obszarze analizowanym występuje funkcja usługowa, czego przykładem jest właśnie budynek na działce nr [...]. Zauważenia wymaga, że budynek ten został zalegalizowany decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie – Powiat Grodzki z dnia 23.10.2023r. znak ROIK I.5160.90.2023.AST /k.279 akt adm./, a zatem stanowi punkt odniesienia. Także w wypisie z rejestru gruntów można odnaleźć informację, że posiada on funkcję handlowo – usługową, o czy nadmienił organ I instancji w decyzji. Ponadto, jak wynika z analizy, bezpośrednie sąsiedztwo stanowią budynki mieszkaniowe wielorodzinne z usługami. Stąd ocena kontynuacji funkcji jest zasadna.
Końcowo należy wskazać, że Sąd w pozostałym zakresie rozważań
( wskazanych paramentów) pozytywnie odnosi się do ustaleń i konkluzji Organu Odwoławczego. Należy też podsumowująco wskazać, że nie doszło do naruszenia przepisów prawa wskazanych w skardze.
W związku z powyższym skargę należy ocenić jako bezzasadną, co spowodowało jej oddalenie na zas. art. 151 p.p.s.a.