II SA/KR 1017/03

II SA/Kr 1017/03 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2007-01-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-04-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Barbara Pasternak /przewodniczący sprawozdawca/
Izabela Dobosz
Janusz Kasprzycki
Symbol z opisem
601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 stycznia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak / spr. / Sędziowie NSA Izabela Dobosz AWSA Janusz Kasprzycki Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Wojewody z dnia [...] 2003 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego M. Z. kwotę 10 /dziesięć/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] 2003 znak [...] Wojewoda utrzymał mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] 2002 r. Nr [...], znak [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą M. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego (gabinety lekarskie i część mieszkalna) i wewnętrznych instalacji : elektrycznych, wod.-kan. i c.o., usytuowanego w zachodniej granicy działki, na działce nr 59 przy ul. [...] w K.
Prezydent Miasta K. ustalił, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego terenu Centrum, zatwierdzonego Uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...]1994 r. , ogłoszoną w Dz.Urz. Woj. Nr 11, poz. 115. Decyzję wydano w oparciu o dokumenty stwierdzające prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] 2000 nr[...], opinię ZUDP -54/2001 dotyczącą uzgodnienia budynku, sieci, i przyłączy wod.- kan., opinię Wojewódzkiego Oddziału Służby Ochrony Zabytków w K. z dnia [...] 2001 r. , uzgodnienie z Powiatowym Inspektorem Sanitarnym z dnia [...] 2001 r., rzeczoznawcą ds. BHP z dnia [...]2002 r. i inne wymagane dokumenty.
W toku prowadzonego przez organ I instancji postępowania zastrzeżenia wniósł Pan M. Z. Dotyczyły one powierzchni działki: uczestnik zarzucał niezgodność powierzchni działki podanej w opisie technicznym z powierzchnią obliczoną na podstawie aktualnej mapy geodezyjnej , oraz "przywłaszczenie" części działki o pow. 60 m2 przez inwestora.
Powyższe zastrzeżenia zostały wyjaśnione przez organ w uzasadnieniu decyzji w następujący sposób :
-projektantka dostarczyła nowy operat geodezyjny, zgodnie z którym powierzchnia działki nr 59 wnosi 374 m2, powierzchnia w granicach opracowania wynosi 374 m2 (zgodnie z opisem technicznym do projektu zagospodarowania działki) w zw. z tym projekt budynku został zmieniony- tj. zmniejszono szerokość budynku o 51 cm. W wyniku tej poprawki długość ściany południowej wynosi 12,49 m (wg. pierwszego opracowania – 13 m).
Sprawa ewentualnego przywłaszczenia części działki o pow. 60 m2 nie jest istotna dla postępowania, ponieważ zmniejszenie szerokości projektowanego budynku zabezpiecza interes prawny M. Z. ( wschodnie granice działki inwestora i M. Z. stanowią linię ciągłą, bez uskoku). W związku z dokonaną powyższą korektą nie ma podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkano- usługowego na działce nr 59, przy ul.[...].
W odwołaniu od decyzji organu I instancji M. Z. i podniósł, że nadal występuje niezgodność stanu podanego w decyzji ze stanem faktycznym, dotycząca głównie powierzchni i granic działki, nie uzasadniając bardziej szczegółowo swojego zarzutu. W piśmie z dnia [...] 2003 r. uzupełniającym odwołanie zarzucił, że decyzja jest niezgodna z planem szczegółowego zagospodarowania przestrzennego terenu i narusza jego uprawnienia –nie uzasadniając bliżej tego zarzutu, nadto, że zgodnie z aktem notarialnym
Rep. [...] z 27. 03. 1991 r. i odpisem z KW nr[...], oraz planem podziału na place nieruchomości z dnia [...]1938 r. sporządzonym przez Mierniczego Przysięgłego powierzchnia działki nr 59 wynosi 353 m2 i działka ma wymiary licząc wzdłuż ulicy 30 m x 11,60 m do 11,90 m , natomiast załączony wypis z rejestru gruntów wykazuje powierzchnię zawyżoną, bo wynoszącą 374 m2, co przyjęto za podstawę w sporządzonym planie zagospodarowania działki oraz w projekcie budynku. Nadto ściana południowa projektowanego budynku (po korekcie o 51 cm) stanowiąca głębokość działki jest dłuższa niż jej głębokość w najszerszym miejscu. Nie załączono do akt sprawy nowego operatu geodezyjnego, rzeczywista (ogrodzona) długość działki jest również większa o ponad 1 m od podanej w planie podziału, wyliczona powierzchnia działki aktywna przyrodniczo jest zawyżona i nie spełnia warunków decyzji wzizt. W kolejnym piśmie z dnia [...] 2003r. uzupełniającym wniesione odwołanie M. Z. zarzucił, że nadal występuje rozbieżność co do powierzchni działki nr 59 podanej w KW nr [...] i wynoszącej 353 m2, a opracowanym projektem zagospodarowania działki. Dotyczy to również wymiarów działki. Brak podpisów osób sprawdzających projekt budowlany, w części instalacyjnej i konstrukcyjnej- art. 20 ust. 2 prawa budowlanego. Projekt nie spełnia wymagań Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 3. 11. 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego(Dz.U. nr 140, poz. 906 z 1998 r.), w szczególności narusza następujące jego przepisy:
-§ 6 ust. 2 wymagania dot. formy projektu
- § 11 ust. 10 a,b,c,d,e –dane techniczne obiektu,
- § 13 ust. 1 – dot. skali projektu architekt.-budowlanego
Po rozpatrzeniu odwołania M. Z. Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda ustalił, co następuje: zaskarżona decyzja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania terenu Centrum, zatwierdzonego przytoczoną wyżej uchwałą Rady Miejskiej w K. Teren inwestycji położony jest na terenie oznaczonym symbolem 2.MN, o podstawowej funkcji terenu: mieszkalnictwo, oraz dopuszczalnej funkcji terenu: usługi w parterach budynków mieszkalnych. Decyzja jest zgodna z ustaleniami decyzji Prezydenta miasta K. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] 2000 r., znak[...], inwestor przedłożył dowód dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zatwierdzony projekt budowlany jest kompletny i zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi , wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia i posiada niezbędne uzgodnienia. Zatem brak podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ II instancji stwierdził:
§ 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz.U. Nr 25 , poz. 133) stanowi, że projekt zagospodarowania działki lub terenu należy sporządzać na kopii aktualnej mapy zasadniczej.
Mapa sytuacyjno-wysokościowa, na której został wykonany projekt zagospodarowania działki , obrazująca m. in. przebieg granic między działkami, zawiera klauzulę potwierdzającą jej zaktualizowanie w celu wykorzystania do celów projektowych i przyjęcie do zasobu Grodzkiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w K. w dniu [...] 2002 r. Ponadto w aktach znajduje się szkic graniczny przedmiotowej działki wykonany przez geodetę A. S , obrazujący dokładne wymiary działki w oparciu o współrzędne punktów granicznych zgodnych z ewidencją gruntów. Ze schematu tyczenia projektowanego budynku wynika, że nie naruszy on granic działki. Domaganie się, by projekt zagospodarowania działki wykonywać w oparciu o stan na gruncie z 1938 r. jest bezzasadne. Z projektu zagospodarowania działki wynika, że powierzchnia aktywna przyrodniczo wyniesie 120 m2, czyli 32 %, a więc jest to zgodne z decyzją o wzizt, która zawiera wymóg powierzchni aktywnej przyrodniczo co najmniej 30 %. Zarzut , że istniejące ogrodzenie inwestora wykracza poza granicę działki nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, ponieważ działalność inwestycyjna może się odbywać wyłącznie w granicach wynikających z mapy sytuacyjno-wysokościowej. Zarzut naruszenia art. 20 ust. 3 pkt. 2 pr. bud. dotyczący konieczności sprawdzenia projektu nie jest słuszny, ponieważ projektowany budynek nie jest objęty obowiązkiem sprawdzenia. Obowiązek ten nie dotyczy bowiem projektów o prostej konstrukcji , nie stwarzających zagrożenia dla użytkowników i otoczenia, między innymi takich jak małe domy mieszkalne lub niewielkie obiekty usługowe.
Organ II instancji ustosunkował się także szczegółowo do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów rozporządzenia MSWiA z 3. 11. 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu architektonicznego stwierdzając, że projekt został oprawiony w tomy zgodnie z § 6 ust. 2 rozporządzenia, część rysunkowa projektu została sporządzona w skali nie mniejszej niż 1 : 100, stosownie do dyspozycji § 13 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia, w opisie technicznym projektu zagospodarowania jest zawarta informacja , że projektowane użytkowanie obiektu nie stanowi zagrożenia dla środowiska naturalnego i nie jest uciążliwe dla otoczenia, w myśl przepisu § 11 ust. 10 rozporządzenia. Organ II instancji przywołał przepis art. 35 ust. 4 pr. bud. i uznał, że skoro spełnione są wymogi z art. 32 ust. 1 i 2 , oraz 4 i art. 35 ust. 1 i 2 ustawy , to nie ma podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę.
Decyzję Wojewody z dnia [...] 2003 r. znak [...] zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. Z., wnosząc o jej zmianę lub uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
W skardze zarzucił zaprojektowanie zbyt małej liczby stanowisk postojowych w stosunku do potrzeb mieszkańców projektowanego budynku oraz planowanej działalności usługowej–gabinetów lekarskich. Konieczne zwiększenie ilości stanowisk postojowych spowoduje konieczność dokonania korekty dotyczącej powierzchni aktywnej przyrodniczo. Nadto usytuowanie budynku w granicy nie wynika z decyzji wzizt. Opracowany projekt w dalszym ciągu nie spełnia wymagań objętych cytowanym wyżej rozporządzeniem MSWiA z dnia 3. 11. 1998 r. jeżeli chodzi o ilość tomów, w które oprawiony jest projekt. Nie jest również wystarczająca sama informacja, że projektowane użytkowanie obiektu nie stanowi zagrożenia dla środowiska naturalnego i nie jest uciążliwe dla otoczenia, ponieważ powinna być sporządzona analityka wyliczająca i określająca w myśl przepisu § 11 ust. 10 w/w rozporządzenia wszystkie tam wymienione parametry. Zdaniem skarżącego projektowany obiekt podlega obowiązkowi przewidzianemu w art. 20 ust. 3 pkt. 2 prawa budowlanego. Wreszcie nadal występują rozbieżności co do wymiarów i powierzchni działki nr 59 podanych w księdze wieczystej i w opracowanym projekcie, a uzupełnienia opracowań geodezyjnych są mało czytelne.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując motywy rozstrzygnięcia przedstawione w uzasadnieniu zakurzonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych , oraz ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2002 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie ppsa. Dlatego właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.
Zgodnie z treścią art. 3 ustawy ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swojej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi.
Skargę należało uwzględnić, jednak z przyczyn innych niż podniesione w niej zarzuty.
Legalność decyzji administracyjnej wymaga jej zgodności nie tylko z prawem materialnym ale także z przepisami postępowania administracyjnego. Naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego przy wydaniu decyzji powoduje różne skutki, w zależności od rodzaju tych naruszeń. Zgodnie z treścią art. 32 kpa strona może działać przez pełnomocnika, chyba, że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Jak wynika z tego przepisu każdy podmiot, który jest stroną postępowania może udzielić pełnomocnictwa do działania w jego imieniu. Pełnomocnik nie musi posiadać fachowych kwalifikacji – art. 33 § 1 kpa stanowi, że pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych. Strona , która ustanowiła pełnomocnika uzyskuje od tej chwili uprawnienie do występowania przed organem za jego pośrednictwem, bądź też łącznie z nim. Organ prowadzący postępowanie ma od chwili ustanowienia pełnomocnika obowiązek prowadzenia postępowania z udziałem ustanowionego pełnomocnika. Obowiązek taki wynika wprost z przepisu art. 40 § 2 kpa , który stanowi : "Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika , pisma doręcza się pełnomocnikowi". Przepis ten "nie dopuszcza żadnych wyjątków i zgodnie z z przyjętą w kpa zasadą oficjalności doręczeń obarcza organy administracyjne prowadzące postępowanie obowiązkiem doręczania wszystkich pism procesowych , a w tym orzeczeń , pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie"- post. SN z 9 września 1993 r. III ARN 45/93 (OSNCP 5/1994, poz. 112). W sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją skarżący M. Z. ustanowił swoim pełnomocnikiem W. S. Pełnomocnictwo nosi datę [...] 2003 r., zostało złożone do akt sprawy administracyjnej i należycie opłacone. Nosi ono datę [...] 2003 r. Z jego treści wynika, że skarżący ustanowił pełnomocnika do działania w postępowaniu przed organem II instancji, na co wskazuje sformułowanie "(...) do reprezentowania mnie w sprawie wniesionego odwołania od decyzji z dnia [...] 2002 r(...)". Stwierdzić należy, że organ II instancji całkowicie pominął fakt ustanowienia przez skarżącego pełnomocnika do dziania w sprawie. O żadnych czynnościach podejmowanych przez organ po dacie ustanowienia przez skarżącego pełnomocnika, nie był pełnomocnik zawiadamiany. Nie doręczono także pełnomocnikowi zapadłego w sprawie orzeczenia organu II instancji. Uchybienie to stanowi naruszenie art. 40 § 2 kpa i powoduje, że postępowanie przeprowadzone jest z naruszeniem ogólnej zasady udziału strony w postępowaniu, które jest postępowaniem wadliwym w zakresie ciążącego na organie obowiązku zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu (Wyrok NSA z 31. 05. 2000 r. I SA/Wr 2034/97, lex 43050). Uchybienie powyższe mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, dotyczy bowiem naruszenia jednej z podstawowych zasad postępowania administracyjnego. W sytuacji ustanowienia przez stronę pełnomocnika nie ma znaczenia dla zgodności działania organu z art. 40 § 2 kpa , czy i jakie czynności pełnomocnik podejmuje w toku postępowania. Stosunek pełnomocnictwa jest stosunkiem łączącym stronę z ustanowionym pełnomocnikiem , natomiast obowiązki organu w przypadku udzielenia pełnomocnictwa przez stronę uregulowane są w sposób jednoznaczny.
Wadliwość postępowania w powyższym zakresie skutkować musi uchyleniem zaskarżonej decyzji.
Odnosząc się kolejno do zarzutów skargi stwierdzić należy, co następuje:
Zarzut, iż zaprojektowana liczba miejsc postojowych nie jest zgodna z wymogami wynikającymi z decyzji o wzizt nie jest uzasadniony. Warunki te bowiem określają, że liczba miejsc postojowych powinna być odpowiednia i winna wynikać z charakteru funkcjonalno-użytkowego inwestycji i zewnętrznych warunków komunikacyjnych. Warunek wynikający z decyzji wzizt przewiduje urządzenie miejsc postojowych wyłącznie w granicach ternu inwestycji i warunek ten zdaniem sądu został zrealizowany. Żaden przepis prawa nie przewiduje obowiązku zawarcia w uzasadnieniu "odpowiedniej" ilości miejsc postojowych przy inwestycji, jaką realizuje uczestnik, "analityki wyliczeniowej, opartej na obowiązujących przepisach, zalecanych do stosowania wytycznych i wskaźnikach, literaturze fachowej, analizie zrealizowanych rozwiązań". Skarżący nie powołuje się zresztą na żadne konkretne przepisy. Zgodnie ze stanem prawnym obowiązującym w dacie wydania kwestionowanej decyzji wszelkie warunki dotyczące sposobu zagospodarowania działki i ograniczenia w tym zagospodarowaniu mogły wynikać z warunków decyzji o wzizt , oraz z przepisów obowiązującego Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie(Dz.U. z 1999 r. nr 15, poz. 207), które obowiązywało w dacie wydania zaskarżonej decyzji na mocy § 330 (Dział XI-Przepisy przejściowe i końcowe) Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz.U. 2003, nr 33, poz. 270). Przepis ten stanowi: Przepisów rozporządzenia nie stosuje się, z zastrzeżeniem § 2 ust. 1 i § 207 ust. 2, jeżeli przed dniem wejścia w życie rozporządzenia został złożony wniosek o pozwolenie na budowę lub odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wnioski te zostały opracowane na podstawie dotychczasowych przepisów. Rozporządzenie z 12 kwietnia 2002 r. weszło w życie 16 grudnia 2002.r . zaś wniosek o pozwolenie na budowę spornej inwestycji złożony został dnia [...] sierpnia 2002 r. , a zatem stosuje się przepisy rozporządzenia z 1994 r.
Przepisy § 18 i nast. rozdziału 3 tego rozporządzenia "Miejsca postojowe dla samochodów" przewidywał, że liczba miejsc postojowych winna być zapewniona stosownie do przeznaczenia i sposobu zabudowy działki budowlanej. Nie można zatem podzielić poglądu skarżącego, że liczba miejsc postojowych, uwzględniając istniejący na działce garaż nie jest liczbą odpowiednią do przeznaczenia i sposobu zabudowy działki, na której ma by zrealizowany budynek. Odnośnie zarzutu zlokalizowania budynku w granicy działki, przede wszystkim zważyć należy, że lokalizacja ta nie narusza w żaden sposób ani obowiązujących przepisów prawa ani uzasadnionych interesów skarżącego. Budynek został zaprojektowany w odległości
5,6 m od działki stanowiącej własność skarżącego, natomiast co do usytuowania budynku w granicy zachodniej działki, nie narusza ono obowiązujących przepisów. Zarzut skargi, iż planowana lokalizacja budynku jest nieracjonalna nie ma związku z naruszeniem konkretnego przepisu prawa, a tylko sprzeczność z przepisami prawa obowiązującymi w dacie wydania decyzji uzasadniałaby jej uchylenie. Sąd administracyjny nie bada zaskarżonego aktu pod kątem jego racjonalności, lecz legalności. Odnośnie zarzutu naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 3. 11. 1998 r. sąd uznał, że zarzuty skargi nie znajdują uzasadnienia. Stanowisko organu odwoławczego zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest zgodne z przepisami tego rozporządzenia , a uzasadnienie w tym zakresie odpowiada prawu (art. 107 § 3 kpa). W szczególności podkreślić należy, że zgodne z wymogami rozporządzenia jest zamieszczenie informacji dotyczącej § 11 pkt. 10 . Jak bowiem stanowi § 11 ust. 2 opis techniczny, o którym mowa w ust. 1 , sporządzony z uwzględnieniem § 7 , powinien określać (....). Zgodnie zatem z tym przepisem, wymagania dotyczące projektu zagospodarowania działki lub terenu i projektu architektoniczno-budowlanego należy spełnić z zachowaniem art. 34 ust. 2 pr. bud. , który stanowi, że zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. Z powyższego wynika, że obowiązek zamieszczenia danych, o których mowa w § 11 pkt. 10 rozporządzenia uzależniony będzie od przesłanek wynikających z art. 34 ust. 2 pr. bud. Oceny, czy dostosowanie projektu do specyfiki i charakteru obiektu jest właściwe, dokonuje autor projektu i organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Zamieszczenie zatem danych , o których mowa w § 11 pkt. 10 rozporządzenia nie jest obligatoryjne w przypadku każdego projektowanego obiektu, lecz w przypadkach uzasadnionych treścią art. 34 ust. 2 pr. bud.
Nie znajdują uzasadnienia w obowiązujących przepisach zarzuty dotyczące naruszenia art. 20 ust. 3 pkt. 2 prawa budowlanego. Stanowisko organów w kwestii obowiązku dokonywania sprawdzenia projektu architektoniczno-budowlanego jest zgodne z powyższym przepisem i sąd stanowisko to podziela. Również ustalenia dotyczące wymiarów i powierzchni działki są zgodne z obowiązującymi przepisami i zaskarżona decyzja w sposób prawidłowy kwestie te wyjaśnia. Nie mogą mieć żadnego znaczenia w sprawie wyniki pomiarów dokonanych w 1938 roku, skoro obowiązujące przepisy ( rozporz. Min. Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 21.02.1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań kartograficznych, oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie, Dz.U. nr 25, poz. 133) wyraźnie stanowią, na jakiej mapie sporządza się projekt zagospodarowania działki ( § 4 rozporz).
Zgodnie z przepisem art. 134 ppsa sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Regulacja powyższa sprawia, że sąd jest władny uwzględnić skargę także ze względu na inne uchybienia niż podniesione przez stronę skarżącą.
Skoro zaskarżona decyzja narusza wyżej wskazane przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, należało na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w sentencji.