II SA/Kr 1006/24

II SA/Kr 1006/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-10-23
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-07-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jacek Bursa /sprawozdawca/
Joanna Tuszyńska /przewodniczący/
Mirosław Bator
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OZ 897/25 - Postanowienie NSA z 2025-06-13
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art 28 ust 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Cyganik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2024 r. sprawy ze skargi T.Z. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 29 kwietnia 2024 r., znak WI-I.7840.16.8.2024.DS w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz T.Z. kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Wojewoda Małopolski decyzją z 29 kwietnia 2024 r. Znak sprawy: WI-I.7840.16.8.2024.DS, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa i art. 81 ust.1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (jednolity tekst - Dz.U.2023.682 ze zmianami) - zwanej dalej Pb, w związku z wniesionym odwołaniem T.Z. od decyzji Starosty Nowotarskiego nr 95/2024, znak: BA.6740.1.1474.2023.EJ, z 5 lutego 2024 r.:
1) zmieniającej decyzję własną Starosty Nowotarskiego nr 1400/2021, znak: BA.6740.1.174.2021.EJ, z 30 listopada 2021 r., zmienionej decyzją Starosty Nowotarskiego nr 1055/2022, znak: BA.6740.1.931.2022.EJ, z 2 września 2022 r., o pozwoleniu na:
1) budowę budynku usługowego (handlowego),
2) budowę stacji paliw polegającej na:
- budowie nowej wiaty nad dystrybutorami,
- montażu nowych dystrybutorów paliwa,
- wykonaniu instalacji paliwowej od istniejących zbiorników magazynowych paliwa do nowych dystrybutorów,
- wykonaniu instalacji kanalizacji deszczowej,
3) rozbiórkę istniejącego budynku pawilonu stacji paliw,
4) rozbiórkę wiaty nad dystrybutorami,
5) demontaż zbiorników magazynowych gazu LPG, istniejących dystrybutorów paliwa i instalacji paliwowej,
6) rozbiórkę elementów uzbrojenia terenu kolidującego z projektowaną inwestycją (instalacji wodociągowej, kanalizacji sanitarnej, elektrycznej, gazowej oraz przyłącza gazowego),
7) przebudowę wewnętrznego układu komunikacyjnego i miejsc postojowych na terenie centrum handlowego, na działkach nr ( ... ) itd.. w N. przy ul. L. ;
w zakresie:
- zmiany projektu zagospodarowania terenu, tj. zmiany wymiarów projektowanego budynku usługowego oraz układu komunikacyjnego i miejsc postojowych,
- zmiany projektu architektoniczno-budowlanego, tj. zmiany układu pomieszczeń budynku usługowego na kondygnacji parteru, zmiany charakterystycznych parametrów budynku usługowego: kubatury, powierzchni zabudowy, powierzchni użytkowej, powierzchni sprzedaży i powierzchni całkowitej, długości budynku; parametry techniczne projektowanego budynku usługowego po zmianie:
- kategoria obiektu budowlanego XVII
- kubatura 40096,00 m3
- pow. zabudowy 2912,20 m2
- pow. użytkowa 6502,36 m2
- pow. sprzedaży 2796,16 m2
- ogrzewanie elektryczne centrale wentylacyjne Dostępność komunikacyjna: istniejącymi dwoma zjazdami publicznymi z drogi wojewódzkiej nr( ... ) – ul. L.
2) udzielającej pozwolenia na wykonanie w/w zmian
3) zatwierdzającej zmiany do projektu zagospodarowania terenu i projektu
architektoniczno-budowlanego w zakresie jw., pozostawiającej pozostałe warunki w/w decyzji Starosty Nowotarskiego z 30 listopada 2021 r. i 2 września 2022 r. nadal aktualne;
- umorzył postępowanie odwoławcze.
W uzasadnieniu organ podkreślił, że w spornym odwołaniu strona wskazała, że jest najbliższym sąsiadem i inwestycja może oddziaływać w sposób niekorzystny na jego nieruchomość. W piśmie nie przedstawiono szczegółowych argumentów oraz przepisów prawa, z których odwołujący wywodzi, że jest stroną postępowania w sprawie. Z ustaleń dokonanych przez organ I instancji wynika, że bezpośrednio sąsiadującą z terenem inwestycji działką, której skarżący jest użytkownikiem wieczystym jest działka ewid. Nr (....) . Cały kompleks centrum handlowego inwestora ma powierzchnię 32007 m2, a zaskarżone pozwolenie na budowę obejmuje część tej nieruchomości znajdującą się po przeciwnej stronie od granicy z działką skarżącego. Budynek objęty wnioskiem o pozwolenie na budowę znajduje się w odległości ok. 100 m od tej działki. Organ nie znajduje przepisu prawa, który przy tak znacznej odległości, pozwoliłby uznać, że obszar oddziaływania obiektu będzie obejmował działkę ewid. Nr (... ) . Z zasady, w przypadku postępowania dotyczącego zmiany udzielonego pozwolenia na budowę, w zakresie zmiany zatwierdzonego projektu zagospodarowania terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego, obszar oddziaływania ustala się w odniesieniu do zmiany będącej przedmiotem postępowania tzw. zamiennego, a nie dla całej inwestycji, której dokumentacja projektowa była zatwierdzana w postępowaniu pierwotnym. W oparciu o dokumentację projektową, będącą załącznikiem zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy ustalił, że zakresem i przedmiotem rozpatrywanego wniosku inwestora jest zmiana uzyskanego pozwolenia na budowę, polegająca na wykonaniu robót budowlanych w obszarze wschodniej części terenu inwestycji. Zmiany te nie dotyczą terenu inwestycji sąsiadującego od strony zachodniej bezpośrednio z działką nr (... ) jednostka ewidencyjna (... ) N. której użytkownikiem wieczystym jest odwołujący. Projektant, w projekcie zamiennym (projekt zagospodarowania terenu strona 17) wskazał działki znajdujące się w obszarze oddziaływania obiektu, nie wymieniając tam ww. działki nr (... ) Działka ta była przedmiotem rozważań, czy winna być ujęta w obszarze oddziaływania obiektu – została wymieniona wśród działek podlegających analizie w kontekście przepisów technicznych i ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (strona 16 i 17 projektu zagospodarowania). Dokonana przez projektanta analiza nie wykazała jednak podstaw do ujęcia przedmiotowej działki nr (... ) w obszarze oddziaływania obiektu dla wnioskowanej zmiany pierwotnej inwestycji. Z analizy projektu zagospodarowania terenu wynika, że najmniejsza odległość projektowanych zmian zakresu inwestycji – od działki Skarżącego nr (... ) – wynosi minimum: - 49 m od zgrupowania stanowisk postojowych, które w myśl § 19 ust. 1 pkt 1 lit. c) oraz ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2022.1225 ze zm. – zwane dalej WT), winny być oddalone od zabudowań co najmniej 20 m (od: placu zabaw dla dzieci, boiska dla dzieci i młodzieży, okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku opieki zdrowotnej, w budynku oświaty i wychowania, w budynku mieszkalnym, w budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem: hotelu, motelu, pensjonatu, domu wypoczynkowego, domu wycieczkowego, schroniska młodzieżowego i schroniska), a od granicy działki 16 m (powyższe regulacje dotyczą przypadku parkingu powyżej 60 stanowisk postojowych – w ramach inwestycji zaprojektowano 290 miejsc postojowych);
- 114 m od projektowanego budynku handlowo-usługowego (oznaczonego na rysunku
projektu jako 1) do granicy z ww. działką, co z uwagi na znaczną odległość, wielokrotnie przekracza wymogi przepisów § 12 WT, dotyczących warunków usytuowania budynków, a także § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 WT (tj. w zależności
od szczegółowych uwarunkowań podanych w przedmiotowych przepisach, odległości
w granicach 0 – 35 m),
- 142 m od projektowanych dystrybutorów paliw (a także około 110 m od instalacji paliwowej i istniejących zbiorników paliw płynnych – rysunek projektu zagospodarowania terenu oraz karta 27 akt sprawy I instancji), co pozostaje nie tylko
w zgodności w odniesieniu do nieruchomości Skarżącego z § 98 – 103 rozporządzenia
w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, bazy i stacje gazu płynnego, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz.U.2023.1707), ale także znacznie przekracza minimalne odległości wyznaczone ww. przepisami (tj. w zależności od szczegółowych uwarunkowań podanych w przedmiotowych przepisach, odległości w granicach 5 - 30 m).
Pomiędzy działką Skarżącego a obszarem terenu inwestycji, na którym zaprojektowano zmiany, usytuowane są budynki (istniejące i w fazie realizacji - oznaczone na projekcie zagospodarowania jako nr (... ) oraz (... ) , które dodatkowo niwelują, a nawet eliminują oddziaływanie projektowanej zmiany na nieruchomość Skarżącego. Projekt został uzgodniony pod względem wymogów ochrony przeciwpożarowej przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, bez uwag. Stosownie do treści przepisu art. 28 kpa, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalać według norm prawa materialnego, natomiast mieć interes prawny oznacza tyle, co wskazać powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lipca 2007 r., sygn. akt I OSK 1559/06). Od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 1550/07). W postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, tak rozumiany interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 Pb, który, jako przepis szczególny względem przywołanego wyżej art. 28 kpa, ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy rozumieć, zgodnie z unormowaniem art. 3 pkt 20 Pb, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Tylko takie ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, które są związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym je, dają właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości prawo do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Go 708/07). Odwołujący się nie wykazał, że posiada zindywidualizowany interes prawny skutkujący przyznaniem statusu strony w postępowaniu zakończonym skarżoną decyzją, wydaną w sprawie zmiany ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.
Odwołujący wniósł skargę na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 28 k.p.a., 77 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez niezastosowanie, przepisów prawa materialnego tj. art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez niezastosowanie.
W uzasadnieniu podkreślono, iż organ odwoławczy uwzględnił w skarżonej decyzji jedynie kryteria oddziaływania inwestycji na jedną z nieruchomości, nie biorąc pod uwagę pozostałych tj. działki nr (... ) oraz (... ) Brak uwzględnienia tych działek przez Wojewodę Małopolskiego w Krakowie sprawia, że w sposób niewłaściwy został zbadany materiał dowodowy, a po drugie uwzględnienie tych nieruchomości w analizie całkowicie zmienia kryteria jakie należy przyjąć przy jej przeprowadzaniu. W/w nieruchomości sąsiadują znacznie bliżej, a wręcz bezpośrednio z projektowaną zmianą, tym samym powinienem zostać uznany za stronę tego postępowania z uwagi na obszar jej oddziaływania. Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Jak wynika z treści pisma skarżącego z dnia 25 stycznia 2024 roku, które następnie skarżący doprecyzował jako odwołanie od decyzji Starosty Nowotarskiego nr 95/2024, znak: BA.6740.1.1474.2023.EJ, z 5 lutego 2024 r. zmieniającej pozwolenie na budowę, skarżący nie wskazał w tym piśmie jakich nieruchomości - które w jego ocenie znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji - jest właścicielem lub użytkownikiem wieczystym. Ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że jest najbliższym sąsiadem, a inwestycja może niekorzystnie oddziaływać na jego nieruchomość. Organ nie wezwał go natomiast o wskazanie jakie nieruchomości do niego należą, ograniczając się do samodzielnych ustaleń, w wyniku których ustalił, że skarżący jest użytkownikiem wieczystym jedynie działki nr (... ) jednostka ewidencyjna (... ) N. a działka ta nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanego zamierzenia inwestycyjnego, w zakresie w jakim objęte jest ono kwestionowaną decyzją o jego zmianie. O ile z samymi rozważaniami organu, co do braku odziaływania na działkę nr (... ) należy się zgodzić, to jednak jak wynika z treści skargi, do skarżącego należą ponadto działki nr: (... ) oraz (... ) , których organ nie brał pod uwagę, dokonując oceny co do obszaru oddziaływania. W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja jest wadliwa z tego powodu, że przy ocenie przymiotu strony skarżącego, organ nie uwzględnił wszystkich należących do niego nieruchomości. Dlatego w ponownym postępowaniu organ dokona oceny obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji w zakresie zmiany dokonanej decyzją Starosty Nowotarskiego nr 95/2024, znak: BA.6740.1.1474.2023.EJ z 5 lutego 2024 r. odnośnie wszystkich należących do skarżącego nieruchomości i w zależności od dokonanych ustaleń, bądź merytorycznie rozpozna odwołanie, bądź umorzy postępowanie odwoławcze, jeśli żadna z działek skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania tej inwestycji.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. O kosztach orzeczono w oparciu o przepis art. 200 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącego zwrot wpisu w kwocie 500 zł.